Trucizna

Nawet ciekawa kompozycja. Wprawdzie mogłoby być bardziej rozwlekle, bo fabuła została skompresowana do maksimum, ale myślałam, że wyjdzie z tego mniej jednolita historia. Książka może szczególnie nie angażuje, ale na tak okrojonej liczbie stron i napisanej przez trzy różne autorki, udało się stworzyć coś na kształt opowiadania kryminalnego. Tytuł mnie nie zachwycił, ale też nie zmęczył. Lekka lektura z małym pazurkiem na jeden wieczór.

''Wielki chłód'' - Erica Spindler 7/10 W moim odczuciu to opowiadanie zostało napisane jakimś dziwnym sztucznym językiem. Dziwaczny język nie przeszkodził mi jednak w pochłonięciu tej historii. Spindler praktycznie przez całą swoją opowieść trzymała mnie w napięciu, pomimo krótkiej formy tekstu. ''Wielki chłód'' rozbudził we mnie chęć przeczytania pozostałych dwóch opowiadań oraz zapoznania się z powieściami pani Spindler. ''Elektryczny błękit'' - Alex Kava 9/10 Bardzo mi się podobało. Trochę się obawiałam, że Kava może nie poradzić sobie z opowiadaniem ale myliłam się. Jest to naprawdę dobre opowiadanie. Na pewno zapadnie mi w pamięć. Historia cały czas trzyma w napięciu, nie ma w niej monotonii. ''Niewidoczni'' - J.T. Ellison 8/10 Kolejne opowiadanie z tej książki, które mi się podobało. Akcja trzyma w napięciu, pomimo tego, że dzieje się praktycznie w jednym miejscu. Było w nim coś takiego, że nie mogłam się od niego oderwać. Szczerze pisząc, nie spodziewałam się po tej książce wiele. Kupiłam ten zbiór w dyskoncie za pięć złotych. Jestem mile zaskoczona. Wiem, że jest jeszcze jeden zbiór tych autorek i z przyjemnością po niego sięgnę.

Bardzo dobry kryminał, zdecydowanie w moim stylu. Mamy tu na pierwszym miejscu przede wszystkim tajemnicę rodzinną, historię rodów, gdzie wielki sukces i pieniądze ukrywają zadawnione żale i tragedie. Czyta się doskonale, ciężko oderwać się od tej historii. Postaci są ciekawe, każdy ma swoją przeszłość. Dodatkowo świetne umiejscowienie akcji wśród winnic Doliny Sonomy koło San Francisco, znanej z doskonałych win. Polecam fanom kryminałów obyczajowych, gdzie na pierwszym planie są ludzie i ich tajemnice, a nie pościgi za seryjnymi mordercami.

Bardzo podoba mi się twórczość Kavy. Jej styl pisania jest bardzo lekki, a krótkie rozdziały pozwalają pochłonąć książkę na raz. Ta część to mała odskocznia od serii Maggie O’Dell, mimo wszystko podczas tej krótkiej lektury można zauważyć, że postacie są bardzo dobrze napisane, a ich profile psychologiczne bardzo ciekawe. Jedynym minusem jej książek na razie jest to, że akcja końcowa, która powinna trochę trwać, zapisana jest może na jednej stronie? Mimo to - i tak potrafi zaskoczyć, końcowo polecam :)

Co może wydarzyć się, gdy internetowa gra wkradnie się do realnego świata? Wszystko zaczyna się, gdy w domu byłej policjantki zostają zastrzelone jej dwie przyjaciółki. Z czasem na zewnątrz wychodzą następne brutalne zabójstwa. Okazuje się, że za sprawą kryje się gra RPG z udziałem białego królika. Stacy postanawia odnaleźć twórców gry. Czy to oni są odpowiedzialni za brutalne zbrodnie? A może prawda jest całkiem inna, niż mogłoby się wydawać? O tym musicie przekonać się sami. Polecam

Ósmy tom przygód dzielnej agentki FBI konwencją nawiązuje do poprzednich. Tym razem autorka jako okoliczności zaprzątające uwagę Amerykanów wzięła potężny huragan Isaac, który nadciąga nad wybrzeże Pensacoli na Florydzie. W tym całym nerwowym wirze wydarzeń straż przybrzeżna znajduje w wodach Zatoki Meksykańskiej lodówkę rybacką z ludzkimi częściami ciała. Makabryczne znalezisko, którym musi się zająć dzielna agentka O'Dell, nie za bardzo zaprząta uwagę miejscowych władz. Dla nich nadciągający huragan jest priorytetem... Powoli jednak klaruje się sytuacja i O'Dell odkrywa, jaki proceder stoi za tymi rozczłonkowanymi zwłokami. Proceder iście makabryczny i przerażający, a O'Dell znów musi stanąć oko w oko z mordercą... Nie jest to jednak jakaś porywająca powieść. W moim odczuciu nieco chaotyczna i z dość nijakim zakończeniem. Na koniec jest jeszcze dodatek, "Upalna noc", napisany wspólnie z Patti Bremmer. To coś w rodzaju epilogu, ale chyba niewiele wnosi do całości. Mimo, że nawiązuje do wydarzeń z powieści, nie wyjaśnia właściwie niczego. Nie wiem, po co to było... Powieść dobra, ale bez szału, czterech liter nie urywa...

Tak szczerze to nie jakaś najwybitniejsza książka, pewnie dlatego tak twierdzę, bo kryminałów przeczytałam dość sporo ostatnio i mam wygórowane oczekiwania 😅. Główny bohater wydawał mi się trochę niedojrzały bądź mało spostrzegawczy. Natomiast historia trochę jakby taka naiwna, no fakt - pomysł oryginalny, ale wykonanie trochę kuleje. Niemniej jednak czytało się z zainteresowaniem, akcja się toczyła do przodu. Mimo wszystko niech jest to 7 na 10, bo mogło być o wiele gorzej. Ładna okładka przy okazji, bardzo mi sie spodobał metaliczny efekt ;)

Dobra, ale czytałam lepsze thrillery. Główny wątek - seryjnego mordercy, fanatyka religijnego - ciekawy, chociaż dosyć oklepany - co rusz na takie trafiam :) Narrację w pierwszej osobie na ogół sobie cenię, chociaż niekiedy była irytująca, zwłaszcza kiedy pojawił się wątek miłosny, a już opisana scena erotyczna przyprawiła mnie o niemałą konsternację. Wstawki psychologiczne jak najbardziej na tak, lubię takie rzeczy, a narratorka była naprawdę mistrzynią analizy, chociaż fakt, że nie wpadła na to, kto jest sprawcą, trochę podważa prawdziwość tego stwierdzenia. Wielki plus za krótkie rozdziały i doskonale dobraną okładkę (częste nawiązania w treści właśnie do motyli). Można przeczytać :)

Drugi tom. Detektyw Washington Poe zostaje oskarżony o morderstwo i to zaraz na pierwszych stronach. Czytelnik podążą za autorem starającym się wszystko odkręcić. Bardzo dociekliwe dochodzenie, niezmiernie zagmatwana historia kryminalna...czego chcieć więcej? Osobiście jestem zachwycona kryminałami tego autora, szkoda, że napisał ich tak niewiele i że wciąż nie ma tłumaczenia na język polski.

Książka z naprawdę intrygującą treścią. Pisana językiem, który dziś może już nie być zbyt "modny", w końcu ma swoje lata, ale sam wątek i pomysł jest wciągający. O ile ktoś lubi taką tematykę. Kryminał a jednocześnie z mocnym nurtem psychologicznym. Można poznać naturę osób z zaburzeniami w przystępny sposób, podczas gdy w tle czai się tajemnica do rozszyfrowania. Podoba mi się kilkuwątkowość o różnym nasileniu. Stronice balansują, autor daje chwilowy zastrzyk ciekawości by za chwilę trochę go uszczknąć czytelnikowi. Zatrzymujemy się wtedy w lekkiej konsternacji i jest pole do szerszych rozważań nas opisanym światem. Jedna z moich ulubionych książek od 20 lat. Polecam

Można poczytać, jeśli zalega na półce. Fabuła dosyć naciągana, choć pomysłowa. Jak dla mnie za dużo nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności w życiu prywatnym policjantów przy sprawie. Nie palę się do zapoznania z innymi tworami autorki. Czytałem wydanie drugie z 2011 roku i miałem wrażenie, że tłumaczenie z brytyjskiego angielskiego kulało.

Dość przeciętny kryminał. To co go wyróżnia to drastyczne opisy zbrodni ale i tak słabo podziałały na moją wyobraźnię. Sama akcja na początku rozwleczona ale mimo tego szybko się czytało. Natomiast samo zakończenie... hmm trudno sprecyzować. Trochę rozczarowuje ale również w pewien sposób satysfakcjonuje.

Po tej książce spodziewałam się jednak trochę czegoś innego . Myślałam że słynna Sherry Moore będzie kimś kto pomaga policji w rozwiązaniu spraw wobec których wszystkie inne dostępne środki okazały się niewystarczające . Jednym zdaniem mówiąc , spraw beznadziejnych . Rzeczywiście tak się dzieje , z tym że Sherry pomaga przy jednej sprawie za to dość rozległej , obejmującej wiele osób i wiele lat . Natomiast inne sprawy z jej udziałem są tylko wzmiankowane . Wracając do powieści '' 18 sekund '' George'a D. Shumana należało by przybliżyć postać Sherry , mimo że wbrew opisowi , nie jest to postać główna , to jednak jej dokonania na potrzeby śledztwa są specyficzne i nad wyraz przydatne . Panna Moore jest osobą niewidomą . Nie urodziła się taka , jej ślepota została spowodowana pewnego rodzaju wypadkiem który miał miejsce kiedy dziewczynka miała kilka lat . Jednak , jak można mniemać w zamian utraty wzroku Sherry zyskała pewien niewiarygodny wprost dar . Potrafi , wziąwszy nieboszczyka za dłoń , '' zobaczyć '' to co on widział przez ostatnie osiemnaście sekund swego życia . Dokładnie tak jak by patrzyła jego oczami . W książce precyzyjnie jest opisane jak to się stało że kobieta zyskała po wypadku takie '' umiejętności '' oraz to w jaki sposób się w ogóle o nich dowiedziała , w końcu nie codziennie trzyma się za dłoń trupa . Sherry jest sierotą , wychowała się w sierocińcu . Nie zna swojej rodziny i w życiu dorosłym też rodziny nie założyła . Mieszka sama i żyje sama , posiadając jedynie kilku za to bardzo wiernych przyjaciół . Sprawa przy której niewidoma obecnie pomaga jest mocno zagmatwana . Oto z premedytacją zabita strzałami z pistoletu zostaje kierowniczka luksusowego butiku z ciuchami . Przykładna pracownica , wspaniała żona i kochająca matka swoim dzieciom . Zdająca się nie mieć żadnych wrogów . Kto więc i dlaczego coś takiego zrobił ? W miarę postępowania śledztwa okazuje się że kilka dni wcześniej zginął ojciec owej kierowniczki . Ot , zwykły wypadek , staruszek spadł ze schodów w domu opieki . Ale czy rzeczywiście był to wypadek . Czy może planowane działanie jakiegoś psychola ? Okazuje się że jednak psychol i to taki który nie ma już nic do stracenia , gdyż ma raka z przerzutami i długo nie pożyje . Ale dlaczego zabija właśnie te osoby ? Czy coś mu zawiniły ? czy w ogóle się znają ? Pytań jest bardzo wiele , śledztwo rozciągnięte na kilka miejsc i wiele ludzi . Książka bardzo mi się podobała mimo że to nie do końca było to czego się spodziewałam , a jeszcze większe mam uznanie , gdyż jak czytam , jest to debiut . Moim zdaniem , bardzo dobry . Niczego tu nie ma ani za mało ani za dużo . Wątki obyczajowe dotyczące na przykład śledczych , czy panny Sherry Moore ciekawe i wciągające , lecz nienachalne i w odpowiedniej ilości . Książka wydana w 2008 roku , szkoda że w Polsce niczego więcej po polsku przeczytać nie można , z tego co piszą na innych stronach w serii z Sherry Moore powstały jeszcze trzy powieści . Ogólnie książkę polecam , jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam .

Niestety nie miałem zbyt wielkiej frajdy z lektury Kolekcjonera. Powód jest prozaiczny. Kilka razy widziałem znakomity film z Morganem Freemanem . Film jest w zasadzie kopiuj , wklej , dlatego nie było w trakcie lektury typowego zaciekawienia co za chwilę, co na kolejnej stronie . Szkoda bo książka jest naprawdę bardzo dobra.

Wyobraź sobie, że zostałeś uwięziony we własnym ciele - w ciszy i ciemnościach. Masz przebite bębenki, zaklejone usta i oczy. W panice trudno ci nawet ustalić, w jakiej pozycji się znajdujesz. Kiedy się potkniesz, o upadku powiadomi cię dopiero ból zderzenia z podłogą. Twój oprawca ma nad tobą pełną kontrolę, napawa się twoim strachem. Wiesz, że nic cię nie uratuje. Jesteś bezradny. Tak właśnie czuje się każda ofiara seryjnego zabójcy, którego władze Oak Knoll, niedużego miasteczka w południowej Kalifornii, boją się nazwać seryjnym zabójcą. Tak jakby miało go to powstrzymać. Dzieło Tami Hoag zrobiło na mnie duże wrażenie - i to już od pierwszych stron, na których autorka tłumaczy, skąd wziął się pomysł osadzenia akcji jej powieści w latach 80-tych. Dziś, w dobie seriali o super genialnych grupach dochodzeniowych posługujących się super nowoczesną technologią (od "CSI - kryminalne zagadki" z trzech miast po "Criminal minds") niektórym, zwłaszcza tym młodszym, czytelnikom trudno pojąć, że jeszcze niedawno zabójców szukało się "ręcznie". Diagnostyka DNA raczkowała, odciski palców analizowało ludzkie oko, a nie komputer, bazy danych były w wielkich magazynach, w postaci ton papieru, a telefony komórkowe były drogie i wielkie. W tej (zamierzchłej) rzeczywistości było łatwo nie tylko mordować, ale i umykać sprawiedliwości. Skąd wziął się tajemniczy tytuł? Głębiej niż grób znajduje się labirynt biur i sal konferencyjnych, określany przez agentów FBI Narodową Piwnicą Analizy Brutalnych Zbrodni. Miejsce, w którym - jak sami żartują, ratując się czarnym humorem przed szaleństwem - "żyją i pracują dziesięć razy głębiej niż nieboszczycy w grobach". A nietrudno oszaleć, analizując motywy badanych tutaj morderstw. Nie bez powodu do najczęściej odwiedzanych miejsc w piwnicach Quantico należą toalety. "- Jak wy się do tego możecie przyzwyczaić? - zapytał cicho Mendez. - Dzieciaku! - odparł Vince. - Jak się do tego przyzwyczaisz, to oddaj odznakę i broń, bo nie będziesz już człowiekiem." W Oak Knoll grupka dzieci przypadkiem trafia na zwłoki kobiety, zakopane po szyję w miejskim parku. Tchórzliwy nerdzik z bogatego domu, dziewczynka z idealnej rodziny, syn policjanta oraz jego wierny cień - na każdym z nich makabryczne znalezisko robi ogromne wrażenie. Z tym, że dla trojga z nich jest wstrząsem, zaś dla czwartego staje się punktem zapalnym, który pchnie jego młodą, a już zwichrowaną psychikę w kierunku, z którego nie ma odwrotu... "On jest złamany i nie da się mu pomóc." "Głębiej niż grób" to kryminał bardzo mroczny, pełen scen niezwykle brutalnych, opisów, które poruszą nawet tych, co widzieli czy czytali już niejedno. Jednocześnie obfituje w celne analizy ludzkich zachowań, pokazuje, jak łatwo dać się omamić dobremu wizerunkowi (któż nie zna sytuacji typu "To był taki dobry sąsiad, zawsze mówił dzień dobry..."). Pokazuje gorzką prawdę o rodzinach idealnych tylko na zewnątrz. Ujawnia patologie w tzw. przyzwoitych domach, nie oceniając która jest gorsza - kontrolowanie życia wrzaskiem w bogato urządzonych wnętrzach czy kontrolowanie życia fizyczną przemocą, doprawiane cichym podpijaniem jednej strony i otwartym piciem drugiej. A czy patologią nie jest zamiatanie problemów pod dywan i ciche łzy, kiedy niby nikt nie patrzy? Toksycznych relacji jest tu aż nadto, aż chciałoby się znaleźć choć jedną rodzinę, w której jest miłość i bezpieczeństwo. No i mamy też dzieci, widzące o wiele więcej, niż chcieliby przyznać dorośli. Ktoś, kto czytał masę kryminałów bądź oglądał wiele takich filmów czy seriali, zobaczy w "Głębiej niż grób" szereg znajomych motywów typu policjant-beton, dziecko z problemami, które lekceważone mają tragiczne skutki, obsesję kontroli oraz jej owoce. Nie znaczy to jednak, że powieść Tami Hoag jest tendencyjna. Nic z tych rzeczy. Moim zdaniem to świetna książka - oczywiście, dla kogoś, kto lubi zanurzyć się w zły świat i trochę pobrudzić. http://kotekksiazkowy.blogspot.com/2017/12/gebiej-niz-grob-tami-hoag.html

Zaskakująca i trzymająca w napięciu, to są przymioty, które zdecydowanie określają tę książkę. Poza tymi oczywistymi dodałabym jeszcze niepokojąca, mroczna, szokująca, obrzydliwa (?). "Przyjemna" pozycja dla fanów gatunku typu thriller gdzie człowiek jest największym złem jakie może cię spotkać, a umysł najgorszym mącicielem. Czyta się szybko, jednak powieść w głowie pozostaje na długo.

Nieznana mi wcześniej autorka (dziękuję, Iwonka) niewiele mówiący tytuł a sama książka bardzo mi się podobała. Już samo to, że w śledztwo zaangażowane są dwie kobiety wzbudziło moje zainteresowanie. Psychiatra sądowa i porucznik policji w akcji. O pierwszej dowiadujemy się dużo, o drugiej niewiele ale obie doskonale się uzupełniają. Na pozór fabuła może wydawać się nieco absurdalna, ale warto wziąć pod uwagę fakt, że na świecie jest wystarczająco dużo bogatych świrów, którzy potrzebują chorych podniet, aby ich życie było ciekawe, wręcz pasjonujące. A że zaczyna się to obracać przeciwko nim samym to już inna sprawa. I motyw zemsty. Za potworność doznaną lata temu tajemniczy osobnik jest zdolny posunąć się do wszystkiego. Świetny język, równie świetne dialogi i wspaniałe opisy (sytuacja na Golden Gate to opisowy majstersztyk) powodują, że książka stanowi naprawdę doskonałą rozrywkę. 8/10.

Czytałem dwukrotnie i polecam. Fabuła trzyma w napięciu, rozkręca się powoli, ale zwroty akcji to wynagradzają. Łatwo można polubić głównego bohatera i wraz z nim przeżywać horror, jaki go spotkał. Jak to w wielu książkach, główny bohater stawia wszystko na jedną kartę i chce odzyskać swoje dzieci. Policja niemalże zamyka sprawę, ale on jest nieustępliwy. Brzmi sztampowo, ale tutaj jest inaczej. Są poszlaki, wskazówki, ale na pierwszy i drugi rzut oka kompletnie ze sobą nie połączone. Co tutaj dużo pisać... warto sięgnąć i przeczytać samemu.

Książkę, ze względu na język, jakim jest napisana, czyta się trochę ciężko. Momentami wciąga, jednak chwilami akcja jest lekko rozwleczona. Główny wątek miejscami schodzi na drugi plan, podobnie jak główni bohaterowie. Brakuje niespodziewanych zwrotów akcji czy zaskakujących wątków, a niektóre elementy sprawiają wrażenie niedopowiedzianych. Czy sięgnę po kolejną część? Nie jestem przekonana — lektura trochę mnie zmęczyła.

W trakcie lektury dopadł mnie jakiś kryzys i dlatego tak długo nam zeszło. Naprawdę świetny thriller ❤. Montanari wydaje się być godnym następcą mojej ukochanej Link. Ogarnęłam, że tylko dwie jego pozycje zostały przetłumaczone na polski; chyba pora podszkolić się w języku Szekspira...