Tron z żelaza

„Obietnica krwi” uderza z siłą wystrzału z muszkietu, wrzucając czytelnika w świat, gdzie korony upadają z hukiem, a magia nierozerwalnie wiąże się z zapachem spalonego prochu. Zamiast mozolnego budowania napięcia, akcja startuje od krwawego przewrotu stanu. Marszałek polny Tamas obala monarchę, gilotynuje arystokrację i próbuje ulepić republikę z chaosu, podczas gdy sąsiednie mocarstwa tylko czekają, aż nowa władza potknie się o własne nogi... Ciekawym walorem tej historii stanowi unikalny system magii. Elitę stanowią magowie prochowi – żołnierze zażywający proch strzelniczy niczym stymulant, by wyostrzyć zmysły i siłą woli zakrzywiać trajektorię kul w locie. Nadaje to starciom trochę takiej filmowej dynamiki, w której snajper potrafiący posłać pocisk na kilometr przez środek burzy robi większą robotę niż cały zastęp rycerzy. Fabuła zręcznie żongluje trzema perspektywami. Śledzimy losy zmęczonego marszałka, który woli walkę od polityki; jego syna, wybitnego strzelca zmagającego się z traumą oraz Adamața – detektywa z fotograficzną pamięcią. Ten ostatni wnosi do książki noir-owy klimat, tropiąc zdrajców w mrocznych zaułkach płonącego miasta. Mimo, że początek cyklu bywa momentami kanciasty, fabuła pędzi od pierwszej strony. Relacje między bohaterami wydają się czasem uproszczone, a postacie kobiece mogłyby dostać więcej miejsca, jednak klimat rewolucji przemysłowej wymieszanej z magią skutecznie to nadrabia. Powstała brudna, męska przygoda, w której stare bóstwa budzą się tylko po to, by przekonać się, że świat nauczył się już obsługiwać armaty.....

Książka była przyzwoita. Czegoś jednak mi brakowało. Coś co by mnie wciągnęło w świat, bohaterowi byli niepełni, w świecie przedstawionym zestawione elementy które niekoniecznie mi pasowały. Pomimo tego jednocześnie skończyłem książkę i nawet dobrze się bawiłem. Zastosuję tu regułę pierwszego tomu cyklu i sięgnę po kolejne z nadzieją, że się rozkręci.

Świetnie poprowadzona książka, z dużym rozbudowanym światem. Pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych zdarzeń. Postacie nie są płaskie nawet te poboczne mają swoją historie, pragnienia coś co popycha je do działania. To tyle z ogółu, w połowie książki myślałam że nie przebrnę, główni bohaterowie podejmowali tak durne i nie podparte logiką decyzje że wywracały mi się flaki w środku z wrażenia nad ich brakiem myślenia. Trwało to jakieś 150-200 stron aby na koniec powrócić do inteligentniejszej oceny sytuacji. Stąd jedna gwiazdka mniej. Druga gwiazda znikneła z powodu pewnej przewidywalności zdarzeń. Wiem na początku podałam że pełno jest nieoczekiwanych zdarzeń ale zdarzają się takie które trzymane są jak wielka niewyjaśniona przez 100 stron, ba nawet przez całą książkę aby końcowo okazało się to co sądziłam że będzie od początku. Podsumowują książkę czytało się przyjemnie, jest to fantastyka starego typu taka jak lubię, bez zbędnych romansów a za to z magią, historią, polityką i intrygami na najwyższym poziomie.

Kolejny tom brytyjskiej sagi z epoki żelaza, jeszcze bardziej brutalny i krwawy. Autor morduje nam stopniowo ulubionych bohaterów a dla równowagi również złoli więc chyba jest ok 😉 W tym tomie niestety zamordował mojego ulubionego bohatera więc chyba się na niego obrazę. Jest to książka fantasy oparta na historycznej inwazji przeprowadzanej przez Juliusza Cezara. Mamy więc trochę historii ale i bardzo dużo magii i wymyślonych wydarzeń. Audiobook świetnie przeczytany. Sięgam po kolejny tom, mimo że mam żal 😤

Finalny tom Magów Prochowych stanowi rzetelne i satysfakcjonujące domknięcie trylogii, w którym z dużą sprawnością splotły się wszystkie rozpoczęte wcześniej wątki. Akcja nie zwalnia tempa, rzucając czytelnika prosto w wir ostatecznej walki o losy Adro, gdzie polityczne intrygi ustępują miejsca otwartej wojnie i starciom o niemal mitycznej skali... Kluczowym elementem tej części cyklu pozostają postaci, których ewolucja w obliczu upadającego świata została nakreślona z dbałością o psychologiczny autentyzm. Marszałek Tamas jawi się tu już nie tylko jako genialny strateg, ale przede wszystkim jako człowiek przytłoczony ciężarem własnej rewolucji, zmuszony do konfrontacji z jej krwawymi skutkami. Równolegle śledzimy losy Taniela i Ka-poel, których relacja oparta na wzajemnym zaufaniu i niemych porozumieniach stanowi emocjonalny rdzeń książki, oferując chwilę wytchnienia od huku muszkietów. Nawet wątek detektywistyczny Adamata, który wcześniej bywał nieco odseparowany, tutaj zyskuje na znaczeniu, spajając całość w spójną i logiczną strukturę. Styl narracji pozostaje konkretny i nastawiony na akcję, co sprawia, że finał czyta się z narastającym napięciem. Niektóre rozwiązania fabularne mogą wydawać się momentami zbyt pomyślne dla głównych postaci, jednak ogólny rozmach i konsekwencja w budowaniu świata sprawiają, że jest to zakończenie godne tak szeroko zakrojonej opowieści. Kawał świetnej prozy, skutecznie łączącej militarną precyzję z ludzkim dramatem, pozostawiając po lekturze poczucie pełnego domknięcia historii.

Jeśli ktoś lubi Conana barbarzyńcę i brutalny świat fantazy osadzony w realiach epoki żelaza na wyspie brytyjskiej to niech sięga w ciemno po tą serię.. jak sam autor napisał jjego fascynacja epoką żelaza, czasu z przed najazdu Rzymian spowodowała że napisał tą powieść. Doskonale go rozumiem gdyż jadąc w jakieś miejsce historyczne też się zastanawiam jak ludzi żyli, co ich cieszyło czym się zajmowali. Tutaj mamy pokazany świat brutalny ale i bardzo ciekawy, bohaterowie są interesujący, mają marzenia , kochają się i nienawidzą, walczą ale i żyją codziennymi troskami. Są źli i dobrzy, jest też magia Druidów , chociaż momentami słuchając nie mogłam się powstymac od śmiechu bo niezmiennie kojarzyło mi się z komiksem Asterix i Obelix , szczególnie określenie na Teutatesa 😆. Ta książka to nie jest miła baśń ale dość brutalna opowieść, czasem zbyt brutalna no ale pewnie życie takie wówczas było ? Polecam i zaraz sięgam po kolejny tom. Audiobook super 👌

Przeczytałem tylko ze względu że mnie przygody Ślepego wciągnęły i chciałem więcej, nawet jeśli to nie klimaty stalkera. Książka trzyma podobny klimat ale... zawiodłem się, ma tą cechę która mnie strasznie irytuje, czyli przeskoki między miejscami i akcjami, w jednym rozdziale jesteśmy w mieście, w drugim jesteśmy na wyprawie, w trzecim jesteśmy znów w mieście i tak w koło Macieju. Fabuła jako tako się broni ale szału niema, a już walka z "finałowym bossem" jest nudna i bez polotu.

Niestety nie do końca fabuła mnie porwała. Niby wszystko jest skomplikowane intrygi, ciekawe tło, wiele dramatycznych wydarzeń, niezłe tempo akcji, barwne postacie. Jednak nie przemawiają do mnie motywy działania bohaterów , które najczęściej są tak złożone ze jak dla mnie nieprzekonywujące. Na przykład sprawa zamordowania Ciosowego przez Wilka, ma to niby umożliwić zbudowanie Zakonu od nowa ale bardzo jet to pokrętne tłumaczenie. Rozumiem że są całkiem odmienne gusty.

7.5/10 To jeden z tych tytułów, które jakoś przemknęły pod moim radarem, przez co przypuszczalnie nie sięgnęłabym po nie sama z siebie... I rany, jak wiele bym straciła! Wiele humoru, akcji i intrygujących bohaterów, ale również, co tu kryć... trudu i znoju. Nie jest to bowiem ani lekka ani łatwa lektura, a wszystko ze względu na jej objętość (ponad 800 stron!) i obfitość. Kojarzycie te memy, z cyklu “pierwsze trzy tomy trochę się dłużą, ale potem to dopiero jazda!”? Tutaj nie jest może aż tak ekstremalnie, ale próg wejścia w tę historię będzie pewnie nie do przejścia dla niektórych, ba! Ja również miałam momenty zwątpienia, ale koniec końców wygrałam tę (odrobinę nierówną, ale jakże satysfakcjonującą) walkę z książką i z samą sobą... I nie żałuję ani chwili poświęconej na tę historię. Od pierwszych stron czytelnik bombardowany jest jest tyleż fascynującym, co dość przytłaczającym world-buildingiem. Smakowita mieszanka historycznych realiów z fantastycznymi rasami, rozbudowanym systemem wierzeń i magią, dostarcza świetnych doznań, ale nawet najlepsze dania mogą wywołać w nadmiarze poczucie przesytu... Przeskoki między postaciami, lokacjami i stronami konfliktu również nie ułatwiają wgryzienia się w klimat, ze względu na ich mnogość oraz tempo - czasami nawet kilka zmian POV na przestrzeni kilku stron! Istne szaleństwo, któremu po prostu trzeba było się poddać. Na szczęście towarzyszył temu wszystkiemu niezwykle lekki i zaskakująco humorystyczny styl, dający narracji pewną świeżość i poczucie “nie brania siebie tak zupełnie serio”, co przy tych wszystkich szczegółach znacznie pomogło utrzymać immersję. I choć do samego końca imiona nieco mi się myliły, a część wątków urywa się w nie tych momentach, które ja bym wybrała, to jestem więcej niż chętna czytać dalej... Za jakiś czas ;)

Solidne zakończenie trylogii, aczkolwiek przemiany bohaterów w tym tomie wydają mi się dosyć naiwne. Zabrakło mi dokładniejszych wyjaśnień historii elfów. Kilku bohaterów zasłużyło, moim zdaniem, na lepsze zakończenie niż to co dostali. Poza tym książka trzyma poziom poprzednich, a moja niższa o jedną gwiazdkę ocena wynika z tego, że główne postacie z 1 i 2 tomu lubię bardziej niż te z 3.

trochę nie rozumiem niskiej oceny i niepochlebnych opinii. Może to wielkie "Połaczenie gry o tron z parkiem jurajskim" zbyt duże oczekiwania ludzi spowodowało? Ja początkowo też byłem nieprzekonany ale z biegiem stron sie troche wciagnałem i lekko sie czytało

Można pisać dobre rzeczy o tej książce, można napisać też parę złych. I każda uwaga pewnie się obroni. Czy jest to wielowątkowa, dynamiczna i wciągająca historia o wojnie w aż do bólu inspirowanym historią orientu fantastycznym świecie? A no jest, nie będę się z tym faktem kłócił. Czy ma swoje bolączki i mankamenty, jedne na widoku, a inne głęboko ukryte, a no ma. Ja dziś mam ochotę napisać w zasadzie tylko o jednej z nich i nie jest to tak przeze mnie nadmiernie wykorzystywany argument braku oryginalności (choć i w pewnych aspektach tej powieści i taki zarzut by się obronił). Napiszę o czymś, co nie rzuciło mi się w oczy od razu, ale narastało wraz z lektura, by w końcu zabłysnąć tak mocno, że aż do końca książki sprawiało, że musiałem mrużyć oczy. To oczywiste, że każdy autor rozgrywa historię po swoim "sznurku" i wg. własnego planu. W dobrych książkach autor jest jednak w stanie tak zamaskować ten fakt, że Czytelnik ma wrażenie jakby historia rozgrywała się sama, że bohaterowie mają wpływ na to co się dzieje, a my widzimy ścieżki jakie przed nimi stoją, wybory i alternatywne kierunki. Ken Liu w ogóle jakby w ogóle nie jest tego świadomy. Jego bohaterowie robią to co robią, bo tak chce autor i basta. W dodatku często wynik działań jego bohaterów jest zero-jedynkowy, albo się uda (dany fortel, manewr wojskowy, decyzja państwowa, czy osobista), albo się nie uda. A przecież w życiu (zarówno tym realnym, jak i fantastycznym) tak nie ma, często konsekwencje działań są nieoczywiste, lub objawiają nam się po pewnym czasie - ale nie w "Królach Dary". I tu jest jednak kwestia przychodzi mi na myśl, jakby powiązana z tym co już napisałem. Autor nie próbuje Czytelnikowi sprzedać różnych możliwych "ścieżek" co skutkuje tym, że decyzje, które podejmują bohaterowie nie mają znamion dylematu chociażby i moralnego. I tu zakończę przykładem: jeden z głównych bohaterów, w tym momencie będący jednym z władców, zastanawia się co zrobić z Panią generał, która w swojej prowincji przejawia zbyt dużą autonomię. Pozwolić jej na to, chwaląc ją oficjalnie za przejawianie inicjatywy, czy też ukarać, utemperować jej zapędy. Zauważmy, że decyzję bardzo ważną dla wyniku wojny, gdyż to jak zareaguje Pani generał, może zaważyć na wygranej, lub porażce. Bohater podejmuje decyzję po krótkiej rozmowie z doradcą (która w sumie nie ma żadnego znaczenia), że da kredyt zaufania Pani generał, ponieważ właśnie takich władcą chciałby być. I koniec. Jedziemy dalej. Udało się, zapominamy o całej sprawie. Takie rzeczy mnie uwierały, bo po pierwsze nie podejmuje się strategicznych decyzji "bo takim władcą chciałbym być", ale analizuje się przede wszystkim charakter takiej Pani generał, możliwe konsekwencje, jednej i drugiej decyzji. Różne warianty danej decyzji, może jakieś nieszablonowe podejście? Może jakaś burza mózgów z doradcą? No a gdy już ta decyzja zapadłą, to może jakieś nieoczywiste jej konsekwencje? Może coś czego bohaterowie nie przewidzieli się wydarzy? Nie. Ken Liu tego nie robi! Może na upartego znalazłoby się 2 czy 3 jakieś małe wydarzenia, gdzie moglibyśmy mówić o nieoczywistym pociągnięciu historii. Jednak ostatecznie całą książka cierpi na syndrom tego o czym napisałem powyżej. I może większości Czytelnikom to wszystko jedno. Ja jednak jest wymagającym "książko-pożeraczem", ale nawet gdybym nim nie był, to i tak kuło by mnie to w oczy.

Kolejny tom i kolejne mocno mieszane uczucia. Kibicujemy komuś, komu nie powinniśmy. Ale z drugiej strony, czy nie rozumiemy jego pobudek? Ciągle mam poczucie winy, gdy Jorgowi udaje się złamać kolejną granicę, ale gdy mu zagraża realna katastrofa z zapartym tchem czekam jak rozwiąże kolejny problem - wydawałoby się - nie do przeskoczenia. A z plusów, Mina jest idealna dla naszego bohatera, naprawdę mam nadzieję, że to się skończy wieloletnią (?), szcześliwą (?) podróżą we dwoje. Mimo, że za chiny ludowe nie widzę w naszym ambitnym dowódcy materiału na męża i ojca.

Dochodzimy do finału, który jakże by inaczej, jest spektakularnie krwawy/zaskakujący/ironiczny. Nie jestem fanką ostatecznego zakończenia, ale właściwie jest ono w duchu poprzednich części i wątku budowniczych. Jorg jest Jorgiem, więc sięga po koronę, nawet gdyby miał mieć ja na głowie przez trzy minuty. Czy było warto? Czy można wygrać z Martwym Królem? A jeśli tak, to czy to na pewno zwycięstwo? Odłożyłam z lekkim niedosytem, ale i wdzięcznością do autora, że nie ciągnął tego dalej - najgorsze sa takie tomy, które tylko odcinają kupony z trzony historii.

Intrygująca historia. Niby typowa opowieść fantasy, ale autor pobawił się bohaterami i typowymi wątkami. Jest młody bohater, narcyz i nieudacznik, czarodziejka, która wykorzysta każdą okazje by zdobyć wyższą pozycje społeczną, dama w opałach, która niejedno ma sumieniu, podstarzały barbarzyński bohater, któremu już ciało odmawia posłuszeństwa i inni. To chyba jakaś moda, bo pojawia się nieśmiertelny i niezniszczalny tyran, którego pokonuje się "sztuczką". Nie lubie przemocy dla samej przemocy i choć musze przyznać, że jej jest w tej opowieści całkiem sporo, to ja i tak jestem ciekawa co jeszcze się wydarzy. Podejście autora do tego typu opowieście jest na swój specyficzny sposób nowatworskie. Przeczytam na pewno ciąg dalszy.

Fabuła / Zwroty akcji 6/10 Bohaterowie 6/10 Świat przedstawiony 7/10 Narracja / Styl / Humor 5/10 Przesłanie / Problematyka 5/10 Klimat / Subiektywne odczucia 6/10 Autor albo stara się, ale mu nie wychodzi - albo ma talent, ale mu się nie chce... nie jestem pewna które. Tu był taki potencjał. Zarąbisty świat, ciekawa historia, dobre koncepty postaci (jeśli kontynuuję czytanie serii, zrobię to głównie dla Hilemore'a). Nawet przez większość książki naprawdę fajnie i lekko się czytało/słuchało. Problem w tym, że... no we wszystkich szczegółach zasadniczo. Fabuła generalnie fajna, ale czym dalej w las tym więcej "kszoków" - takich idiotyzmów jakie autor sadził w drugiej połowie książki to nawet w "Eragonie" nie było. Nie piszę jakie, żeby nie spojlerować. Postaci fajnie pomyślane, ale już opisy ich zachowania i motywacji... no na papierze mają sens, ale autor nijak nie umie ich opisać. Przez większość czasu czytelnik sam musi sobie dopowiadać - aha, on postanowił zrobić to bo musiał pomyśleć o tym i o tym. Z tej książki dałoby się zrobić dwie tej samej objętości. Dało się poczuć że autor leciał przez wątki byle jak najszybciej, nie poświęcając czasu na porządne połączenie wątków, lub rozbudowanie charakterystyki postaci. No i do tego ilość deus ex machin bolała. Dalej. Świat super, ale znowu nierozbudowany, w sumie o dwóch głównych potęgach wiemy tyle, że są i jakie mają ustroje. Imiona i nazwy potwornie sztampowe. Natomiast jeśli chodzi o strony konfliktu, znowu, autor chciał ale mu nie wyszło - w tym wypadku: chciał (chyba) stworzyć skomplikowany moralnie świat, bez "tych dobrych". Niestety - i nie wiem czy to była pomyłka, czy to autentyczne nienajciekawsze poglądy autora, ale korpo-dystopia której służą główni bohaterowie, prezentowana jest zasadniczo jako "ci dobrzy", kij z tym że, obok bardzo problematycznego systemu polityczno-ekonomicznego (spoko no, nie muszę się zawsze zgadzaĉ z autorem), ta strona jest też aktywnie hiper-imperialistyczna (i w gruncie rzeczy większość problemów wynika z tego imperializmu i eksploatacji - bardzo aktualny temat, którego autor trochę... nie pogłębił?). Ci źli (natywne ludy podbitego kontynentu) są absolutnie źli, koniec kropka, nie dostajemy nawet sugestii "a może my też tu zawiniliśmy...?". Znowu: musimy sobie dopowiadać. Dodatkowo, jedyna znacząca postać która potępia obydwa systemy i chciałaby wprowadzenia autentycznej demokracji jest bez przerwy opisywana jako "radykał zaślepiony swoją ideologią" - który oczywiście powoli ugina się do woli wspaniałej wolnomyślącej bohaterki reprezentującej korpo-wcale-nie-villaina. Mam fashbacki z Atlasa Zbuntowanego :/. A tak serio - to mam wrażenie, że autorowi chodziło o to, że rewolucja której chce typo ma być z zamiaru krwawa, a bohaterka w sumie powoli zaczyna uważać że zarządcy korposu też są niefajni i działa na własną rękę - ale znowu... czytelnik takie rzeczy sam sobie musi podopowiadać.

Tom drugi trylogii Draconis Memoria Podobnie jak w przypadku pierwszej części, pomimo sporej objętości (prawie 700 stron), książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Autor wprowadził nowe, mniej oczywiste wątki oraz bohaterów, dzięki czemu ta część spodobała mi się bardziej od poprzedniej. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, ale uwierzcie mi - jeśli byliście zadowoleni z lektury pierwszego tomu, ten zdecydowanie przewyższa swoją poprzedniczkę. Tematy polityczne, wojny i intrygi zostały przedstawione w dość skomplikowany, ale jednocześnie zrozumiały sposób. Nadal brakuje romansów, co dla mnie - fanki romantasy -jest ciekawym urozmaiceniem, choć jednocześnie odczuwam z tego powodu pewien niedosyt. Nie uważam, aby książka traciła przez to na wartości, jednak w mojej opinii mogłaby zyskać miano idealnej, gdyby autor rozwinął niektóre wątki w bardziej romantycznym kierunku. Jedyny minus: Momentami pojawia się delikatny marysueizm w przypadku jednej z bohaterek.

Trudno określić „Ostre cięcia” mianem pełnoprawnej antologii i nie sądzę, by książka ta spełniła rolę, jaką w dorobku większości autorów pełnią podobne zbiory - formy zachęcenia czytelników, którzy do tej pory nie mieli styczności z twórczością pisarza i wykreowanym przezeń uniwersum. To zdecydowanie i przede wszystkim pozycja dla fanów, znających pierwszą trylogię z cyklu „Pierwsze prawo” i trzy dodatkowe książki („Zemsta najlepiej smakuje na zimno”, „Bohaterowie” oraz „Czerwona kraina”), i fakt ten daje o sobie znać już od samego początku, w opowiadaniu „Piękny drań”, gdzie mamy możliwość poznania młodego, próżnego i wciąż sprawnego fizycznie pułkownika Glokty tuż u progu wydarzeń, które kompletnie przewartościują jego życie. Doskonale wiemy, co nastąpi później, i finał opowiadania stanowi mało zaskakującą, acz przygnębiającą zapowiedź tego, o czym już doskonale wiemy - to swoiste studium pychy przed upadkiem działać może na emocje głównie (lub tylko) tych, którzy znają wymiar zbliżającej się katastrofy. Tyle, że to, o czym mówi opowiadanie, doskonale znamy już ze wspomnień Glokty i innych bohaterów pojawiających się licznie w poprzednich książkach, a z drugiej strony dla nieznających ich będzie to kilka scenek rodzajowych z życia pojedynkujących się na pałacowym dziedzińcu młodych szlachetków. Podobny charakter ma finałowe „Stworzyłem potwora”, gdzie mamy możliwość poznania Logena Dziewięciopalcego w zenicie bestialstwa, które uczyniło go przerażającą legendą, ale - znów - w zasadzie nie dowiadujemy się niczego, czego byśmy już nie wiedzieli (może odrobinę więcej o Bethodzie). Podobnie jest zresztą w większości opowiadań, które okazują się formą uzupełnienia wątków i przywołania mniej lub bardziej istotnych - z szerszej perspektywy - epizodów z życia bohaterów wcześniejszych powieści. W „Robocie głupiego” powraca znana z „Bohaterów” „dwunastka” Gnata, z Cudną i Whirrunem z Bligh na czele, w jednym z pobocznych zadań polegających na odzyskaniu magicznego MacGuffina. Ściślej do „Bohaterów” nawiązuje „Wczoraj, niedaleko wioski zwanej Barden”, gdzie stajemy się świadkami jeszcze jednej z bezsensownych, krwawych potyczek, a w rolach głównych - obok (ech!) Bremmera dan Gorsta - pojawiają się postaci miejscowych wieśniaków oraz idealistycznego młodego żołnierza Unii, świeżo upieczonego ojca, z których perspektyw przedstawione jest całe zajście. „Też mi desperatka” opowiada o wcześniejszych losach Płoszki Południe, znanej z „Krwawej krainy”, tu będącej jeszcze wyjętą spod prawa bandytką o imieniu Dym, uciekającą przed dawnymi kamratami. I ponownie - obrazek z przeszłości, o której masa wzmianek pojawiała się w powieści, której była główną bohaterką. „Piekło” z kolei nawiązuje do oblężenia Dagoski opisanego w „Zanim zawisną”, gdzie tuż przed zdobyciem jej przez Gurkhulczyków przebywa inny z bohaterów „Krwawej krainy”, Temple, i to z jego perspektywy obserwujemy dramat płonącego miasta oraz ginących w męczarniach mieszkańców. A w „Niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym czasie” mamy możliwość zobaczyć, jak efekt motyla wywołany przez kampanię zemsty Monzy Murcatto („Zemsta najlepiej smakuje na zimno”) doprowadza do niefortunnych przypadków zwykłych ludzi - urzędników, prostytutek czy szeregowych żołnierzy. W ogóle większość z zawartych tu opowiadań przypomina strukturą rozdziały z pełnowymiarowych powieści, które na zasadzie „sztafety” ukazują wąską i osobistą perspektywę na śmierć, chaos i pożogę wywołane przez niebaczących na efekty uboczne wodzów, królów i magów - demiurgów tego świata. Spośród tej kategorii opowiadań wyróżnia się stylizowany na pean tekst opisujący światłość i świetność Nicomo Coski, spisany przez Sworbrecka, ale i ten bawi głównie dzięki znajomości kontekstu tego, jakim łajdakiem i oczajduszą był w istocie ów najemnik. Tak więc większość historii to prezent dla fanów - przystawka, która w momencie ukazania się mogła zaspokoić apetyty oczekujących na kolejne książki wielbicieli uniwersum i w tej formie sprawdza się przyzwoicie, choć mało zaskakująco. Jest jednak w tym zbiorze coś, co polecić można zdecydowanie świeżym czytelnikom. Cykl historii o perypetiach Shevedieh, pakującej się w ciągłe tarapaty (lub w nie wciąganej) złodziejce, i jej partnerce Javre, zwanej Lwicą z Hoskoppu - wojowniczej kapłance o nieokiełznanej chuci i magicznym mieczu wykutym z upadłej gwiazdy. Swoją drogą postać ta jako żywo wydaje się pod wieloma względami pierwowzorem Viggi z „Diabłów”... Przeplatające pozostałe opowiadania wycinki z ich przygód (zawarte w historiach „Drobne przysługi”, „Ucieczka z miasta”, „Dobrana para”, „Troje to tłum” i „Czasy są ciężkie dla wszystkich”) to prawdziwa uczta dla wielbicieli fantasy łotrzykowskiego, a para wręcz przypomina żeński, niepokorny odpowiednik Fafryda i Szarego Kocura, z domieszką energii duetu w stylu Xeny i Gabrielle z serialu o „Wojowniczej księżniczce” - oczywiście wszystko w charakterystycznym stylu Abercrombiego, gdzie niepoprawny i często niewybredny humor miesza się z brudną, ponurą i wulgarną fantastyką (a i tak chyba najlżejszą w jego dorobku). Opowiadania te, co prawda, umieszczone są w kontekście innych wydarzeń rozgrywających się na przestrzeni około 14 lat tego uniwersum, a Javre i Shev napotykają lub współpracują ze znanymi postaciami („konfrontacja” Javre z Whirrunem z Bligh, znanym również jako Whirrun Rąbnięty, to beczka śmiechu), ale nie przeszkadza to cieszyć się opowieściami o tej parze (której czasem przeszkadza, a czasem pomaga love interest Shev - zmysłowa i niebezpieczna łotrzyca Carcolf), wiecznie się przekomarzającej, lecz lojalnej wobec siebie do tego stopnia, że żadna z nich nie zostawi drugiej, nawet gdy wszystko zaczyna się walić, a ich szanse na przetrwanie nie pozostawiają złudzeń. Zbiór więc głównie dla fanów, ale z zawartością, która może przypaść do gustu także tym, którzy dotąd nie poznali twórczości Abercrombiego. Wydaje mi się, że niegłupim pomysłem byłoby wydanie wszystkich opowieści o Shev i Javre w osobnym tomie. Ba, marzy się nawet kontynuacja ich przygód w przyszłości... A tymczasem moja przygoda z twórczością Abercrombiego dobiegła końca. Ogromnie się cieszę, że znów - po wielu, wielu latach - trafiłem na literaturę fantasy, która sprawiła, że z radością sięgałem po kolejne książki, chłonąc je z emocjami, przywiązując się do bohaterów i przeżywając ich losy, które Abercrombie prowadził w nieoczekiwanych kierunkach lub kończył w zaskakujący sposób. Teraz pozostaje czekać na kolejne - a w międzyczasie znaleźć coś, co wypełni lukę, jaką pozostawia po sobie uniwersum „Pierwszego prawa”... Mimo że w przypadku „Ostrych cięć” lekko zrzędziłem, to nie możecie się nie domyśleć, że twórczość Abercrombiego - w całości i nawet w mniejszych, jak w tym zbiorze, kawałkach - gorąco polecam!

W drugim tomie cyklu autor wreszcie odkrywa nieco kart odnośnie głównego konfliktu, które zostały jedynie zasugerowane w tomie pierwszym. Nadal część karuzeli punktów widzenia jest zbędna i tylko niepotrzebnie rozwleka powieść, choć tym razem miejscami autorowi udało się je fajnie wykorzystać (pościgowi za zamachowcem nadało to dynamizmu, bardzo podobało mi się też rozwiązanie ze świętowaniem przesilenia). W drugim tomie w końcu też udało mi się już rozpoznawać poszczególnych bohaterów po ich mianach, nawet mimo że autor pomiędzy tomem pierwszym a drugim niektórym postaciom je pozmieniał (np. Jehannes stał się Jehanem). Niektóre zachowania bohaterów także wydawały mi się niespójne z poprzednim tomem i czasami zbyt gwałtownie i bez uzasadnienia się zmieniały. Częściowo uważam ten tom za lepszy od poprzedniego, a częściowo za gorszy - wątek Czerwonego Rycerza padł ofiarą wątku głównego konfliktu cyklu.

Odstawienie na dalszy plan jednej irytującej postaci, Jane jakby trochę naprawiło serię w stosunku do poprzednich części. Nie mniej wątki romantyczne nadal są kiepskie stąd, moja opinia że autor nie potrafi ich pisać tak fajnie jak opisuje sceny bitew Vordan rusza na podbój Elizjum. Niezdobytego miasta które jest ojczyzną kościoła zaprzysiężenia. Co ciekawe Vordan w wojnie dostaje nieliche baty. Już początek zwiastuje że dla bohaterów tym razem nie będzie to łatwa przeprawa. Zaczyna się powiem od przegranej bitwy. Na domiar złego w Elizjum zostaje uwolniony pradawny demon zwany bestią. Istota o niezwykłych mocach i właściwościach, zagrażająca całemu Światu Ta część zawiera wszystko co lubimy w cyklu. Bitew jest mnóstwo, są one intensywne i trzymają w napięciu. Zwroty akcji także ciekawią. Janus przestał być całkowicie dobrą i kryształową postacią. Po zniknięciu Jane, Winter zakochała się Cyte. Wątek miłości Marcusa i Raeseinii. Niestety te wątki są słabe, płytkie i głupie. Może nie aż tak jak wątek miłości Jane i Winter, a i tak są głupie. Dla tego mógł autor od początku sobie je darować. Autorowi one zwyczajnie nie wyszły. Po za tym książkę czyta się bardzo dobrze. To solidne prochowe fantasy, książka obowiązkowa dla fanów tego nurtu fantastyki.