Ogień przebudzenia

Name: Ogień przebudzenia
Rating: 7,2 (633 reviews)
Author: Anthony Ryan
ISBN: 9788374808279

Anthony Ryan

7,2 / 10

633 ocen

80 opinii

Mag

Wydawnictwo: Mag Cykl: Draconis Memoria (tom 1) fantasy, science fiction

713 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Cykl:: Draconis Memoria (tom 1)
Tytuł oryginału:: The waking fire
Data wydania:: 2017-07-05
Data 1. wyd. pol.:: 2017-07-05
Data 1. wydania:: 2016-07-07
Liczba stron:: 713
Czas czytania: 11 godz. 53 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788374808279
Tłumacz:: Małgorzata Strzelec

więcej

Na rozległych terytoriach kontrolowanych przez Żelazny Syndykat Handlowy najcenniejszym towarem jest smocza krew. Spuszczana z trzymanych w niewoli lub odławianych w dziczy Czerwonych, Zielonych, Niebieskich i Czarnych, po przedestylowaniu służy do wytwarzania eliksirów dających niewiarygodną moc. Tych, którzy potrafią z niej korzystać, nazywa się Błogosławionymi.

Mało kto zna jednak prawdę: smocze rody słabną, a gdy wygasną całkowicie, wojna z sąsiednim Cesarstwem Corvuskim będzie nieunikniona. Ostatnią nadzieją Syndykatu są pogłoski o istnieniu innej rasy smoków, znacznie potężniejszej od pozostałych. Nieliczni wybrańcy losu udają się na jej poszukiwania.

Claydon Torcreek – drobny złodziejaszek i niezarejestrowany Błogosławiony – po wcieleniu do służby w Protektoracie zostaje wysłany w głąb dzikich, niezbadanych krain w poszukiwaniu stworzenia rodem z legend. Lizanne Lethridge – kobieta-szpieg i znakomita zabójczyni – podczas misji na terytorium wroga musi stawić czoło wielkiemu zagrożeniu. Podporucznik Corrick Hilemore służy na krążowniku Syndykatu, który w pogoni za okrutnymi rozbójnikami na odległych rubieżach napotyka inne, znacznie gorsze niebezpieczeństwo. Kiedy żywoty ludzi i państw spotykają się i przeplatają, a to, co znane, zderza się z nieznanym, wszyscy troje muszą dołożyć wszelkich starań, żeby powstrzymać nadciągającą wojnę, która w przeciwnym razie ich pochłonie.

Średnia ocen

7,2 / 10

80 opinii 633 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Ogień przebudzenia w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oficjalne recenzje książki Ogień przebudzenia i

W poszukiwaniu białego smoka

Arradsia to kontynent, na którym żyją smoki: mordercze czarne, czerwone, zielone i niebieskie bestie atakują polujących na nie śmiałków w dżungli, w górach, w rzekach, w morzach i nadlatując z powietrza. Zetknięcie z ich krwią dla większości ludzi kończy się śmiercią w męczarniach, ale Błogosławionym daje niezwykłe moce, stąd też zdobywanie i handel smoczą krwią stanowią podstawę potęgi Żelaznego Syndykatu Handlowego. Jednak spadek populacji smoków zmusza Syndykat do rozpoczęcia w tajemnicy poszukiwań mitycznego białego smoka. Losy świata spoczywają w ręku zabójczego szpiega Lizanne Lethridge, młodego drobnego przestępcy i niezarejestrowanego Błogosławionego Claydona Torcreeka oraz walczącego na napędzanym smoczą krwią okręcie podporucznika Corricka Hilemore’a. Tej trójce i ich sprzymierzeńcom przyjdzie stoczyć niejedną bitwę z budzącymi się niszczycielskimi siłami.

„Ogień przebudzenia” otwiera cykl „Draconis Memoria” Anthony’ego Ryana, autora wysoko ocenianej trylogii „Kruczy cień”. Mimo pochlebnych opinii na temat jego wcześniejszej serii, z trudem udało mi się przebrnąć przez jej pierwszy tom, głównie z powodu nużącego, jednostronnego opisu wydarzeń, oglądanych tylko oczami głównego bohatera. Dlatego „Ogień przebudzenia” od samego początku okazał się o wiele ciekawszy i lepiej skonstruowany dzięki przeplatającym się trzem punktom widzenia, pozwalającym na przedstawienie różnych aspektów powieściowego świata. Dzięki temu jest tu miejsce na bitwy morskie i potyczki z piratami z Hilemorem, na wyprawę po lasach i górach Interioru z Clay’em oraz na poznanie głównych miast kontynentu i struktury społeczeństwa z Lizanne. Tak pierwszo jak i drugoplanowe postaci są dobrze nakreślone i zróżnicowane, niektóre może nieco wyidealizowane, ale inne potrafią zaskoczyć i odmienić bieg wydarzeń.

No i oczywiście smoki! Różniące się między sobą, dające ludziom różnego rodzaju moce i śmiertelnie niebezpieczne. Trzy smoki w „Grze o tron” mogą budzić zachwyt i emocje, ale Ryan o wiele lepiej wykorzystał ich potencjał. Właściwie cała magia w „Ogniu przebudzona” związana jest ze smokami i ich krwią - poza tym dominuje wątek przygodowy: bitwy, niebezpieczne wyprawy i niezwykłe odkrycia, a także skomplikowane wynalazki, spiski i zdrady.

Za to trochę niejasno przedstawia się sytuacja polityczna: jakaś wojna, która wybucha z niejasnych powodów, jakaś niesprecyzowana rewolucja, słabo nakreślone stosunki między państwami (miastami? kontynentami?). Książka jest tak naładowana akcją, że trudno znaleźć rozdział bez jakiejś mniejszej lub większej walki. Co prawda przez to podejrzanie często dochodzi do scen typu „kula minęła go o włos”, „od śmierci dzieliło ich tylko kilka cali” czy „w ostatniej chwili nadszedł ratunek” - ale mimo wszystko to niewygórowana cena za tak dopracowaną, pełną przygód (i smoków!) powieść.

Agnieszka Kruk

Link do recenzji

841 1 378

Oceny książki Ogień przebudzenia

Średnia ocen

7,2 / 10

633 ocen

Twoja ocena

0 / 10

29 ocen

65 ocen

158 ocen

219 ocen

104 ocen

31 ocen

15 ocen

7 ocen

2 ocen

3 ocen

Opinia

543

230

Annonimowa

18.07.2025

6 / 10

Na półkach: , , , , , , , , , , , , , , ,

Fabuła / Zwroty akcji 6/10
Bohaterowie 6/10
Świat przedstawiony 7/10
Narracja / Styl / Humor 5/10
Przesłanie / Problematyka 5/10
Klimat / Subiektywne odczucia 6/10

Autor albo stara się, ale mu nie wychodzi - albo ma talent, ale mu się nie chce... nie jestem pewna które. Tu był taki potencjał. Zarąbisty świat, ciekawa historia, dobre koncepty postaci (jeśli kontynuuję czytanie serii, zrobię to głównie dla Hilemore'a). Nawet przez większość książki naprawdę fajnie i lekko się czytało/słuchało. Problem w tym, że... no we wszystkich szczegółach zasadniczo. Fabuła generalnie fajna, ale czym dalej w las tym więcej "kszoków" - takich idiotyzmów jakie autor sadził w drugiej połowie książki to nawet w "Eragonie" nie było. Nie piszę jakie, żeby nie spojlerować. Postaci fajnie pomyślane, ale już opisy ich zachowania i motywacji... no na papierze mają sens, ale autor nijak nie umie ich opisać. Przez większość czasu czytelnik sam musi sobie dopowiadać - aha, on postanowił zrobić to bo musiał pomyśleć o tym i o tym. Z tej książki dałoby się zrobić dwie tej samej objętości. Dało się poczuć że autor leciał przez wątki byle jak najszybciej, nie poświęcając czasu na porządne połączenie wątków, lub rozbudowanie charakterystyki postaci. No i do tego ilość deus ex machin bolała.
Dalej. Świat super, ale znowu nierozbudowany, w sumie o dwóch głównych potęgach wiemy tyle, że są i jakie mają ustroje. Imiona i nazwy potwornie sztampowe. Natomiast jeśli chodzi o strony konfliktu, znowu, autor chciał ale mu nie wyszło - w tym wypadku: chciał (chyba) stworzyć skomplikowany moralnie świat, bez "tych dobrych". Niestety - i nie wiem czy to była pomyłka, czy to autentyczne nienajciekawsze poglądy autora, ale korpo-dystopia której służą główni bohaterowie, prezentowana jest zasadniczo jako "ci dobrzy", kij z tym że, obok bardzo problematycznego systemu polityczno-ekonomicznego (spoko no, nie muszę się zawsze zgadzaĉ z autorem), ta strona jest też aktywnie hiper-imperialistyczna (i w gruncie rzeczy większość problemów wynika z tego imperializmu i eksploatacji - bardzo aktualny temat, którego autor trochę... nie pogłębił?). Ci źli (natywne ludy podbitego kontynentu) są absolutnie źli, koniec kropka, nie dostajemy nawet sugestii "a może my też tu zawiniliśmy...?". Znowu: musimy sobie dopowiadać. Dodatkowo, jedyna znacząca postać która potępia obydwa systemy i chciałaby wprowadzenia autentycznej demokracji jest bez przerwy opisywana jako "radykał zaślepiony swoją ideologią" - który oczywiście powoli ugina się do woli wspaniałej wolnomyślącej bohaterki reprezentującej korpo-wcale-nie-villaina. Mam fashbacki z Atlasa Zbuntowanego :/. A tak serio - to mam wrażenie, że autorowi chodziło o to, że rewolucja której chce typo ma być z zamiaru krwawa, a bohaterka w sumie powoli zaczyna uważać że zarządcy korposu też są niefajni i działa na własną rękę - ale znowu... czytelnik takie rzeczy sam sobie musi podopowiadać.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

1967 użytkowników ma tytuł Ogień przebudzenia na półkach głównych

Chcę przeczytać 1 156
Przeczytane 777
Teraz czytam 34

418 użytkowników ma tytuł Ogień przebudzenia na półkach dodatkowych

Posiadam 272
Fantasy 38
Fantastyka 34
Ulubione 27
2018 22
Chcę w prezencie 14
2019 11

Tagi i tematy do książki Ogień przebudzenia

fantasy dla młodzieży literatura angielska nadprzyrodzona moc niebezpieczeństwo odwaga podstęp fantasy smok walka o władzę

Inne książki autora

Więcej

7,0

A Tide of Black Steel Anthony Ryan

7,6

Zdrajca Anthony Ryan

6,7

Kruczy Cień. Opowiadania Anthony Ryan

7,5

Męczennik Anthony Ryan

6,8

Królowa Ognia Anthony Ryan

7,8

Lord Wieży Anthony Ryan

7,9

Pieśń krwi Anthony Ryan

więcej

Anthony Ryan

Pisał niemalże od zawsze i jak sam mówi, pisanie prac było jedyną rzeczą, w której osiągał dobre wyniki w szkole. Po dwudziestce pomyślał, że mógłby zająć się tym na poważnie i…rozpoczął honorowe kolekcjonowanie kartek z wydawniczymi odmowami. Zmęczony i rozgoryczony odrzuceniem przez branżę wydawniczą swoją pierwszą powieść Raven’s Shadow wydał w selfpublishingu. I to przyniosło mu upragniony kontrakt wydawniczy. Kolejne książki wydaje we współpracy z wydawnictwem Pinguin. Po podpisaniu kontraktu porzucił karierę w brytyjskiej służbie cywilnej i zajął się pisaniem na pełen etat. Dzięki temu ma możliwość całkowitego oddania się procesowi tworzenia i zdarza się, że spędza na tym cały dzień nie zauważając zupełnie upływu czasu. W przeciwieństwie do wielu autorów, nie słucha w czasie pisania muzyki. Bo zanurzony w świecie własnej wyobraźni, zwyczajnie jej nie słyszy. Z uporem tworzy konspekty swoich powieści, które później z wirtuozerią ignoruje, bo do głowy przychodzą mu znacznie lepsze pomysły. Interesuje się sztuką, historią, nauką oraz uporczywym poszukiwaniem perfekcyjnej pinty piwa.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Czerwona siostra

Mark Lawrence

Czytanie książki fantasty to pełna przygoda to poznanie losów bohaterów dorastanie wraz z nimi i przeżywanie młodego buntu historia szkoły tych dziewczyn gdzie jest brutalnie mocno i mrocznie tu walczą ze sobą i z innymi opisy mogą być jednak nurzące czasem się pojawią coś dwa razy to samo a innym razem akcja pędzi przed siebie nauka walki mieczem to trudna sztuka Mark Lawrence tu opisuję może to nie jest jakieś opisy że nie wiemy o co chodzi ale są one dobre i dają do myślenia jak to jest walczyć mieczem co do charakterów to wszystkie dziewczyny są dla mnie moralnie szare i nie ma tu dobrych czy złych postaci

czytamcałyczas

ocenił na 9 9 miesięcy temu

Ostatnia więź

Brian Staveley

Za ostatni tom Kronik Nieciosanego Tronu zabierałam się z wielką niepewnością. Bałam się rozczarowania po bardzo dobrych wcześniejszych tomach. Dla mnie zakończenie było satysfakcjonujące i nie mam wrażenia, że akacja została skumulowana na ostatnich stronach, bo cały czas w książce coś się działo. Nie mam problemu także z Adare czy innymi bohaterami. Każde z nich postępowało kierując się swoją wiedzą i racją. Świat przedstawiony na wielki plus, język jakim posługuje się autor również. Dałam tak wysoką ocenę, bo dawno nie trafiłam na tak wciągającą trylogię. Na koniec jeszcze taka dygresja na temat Czaszkowierczyni. Czytałam ją jako pierwszą i bardzo z tego się cieszę, bo to zupełnie inna książka. Myślę, że gdybym czytała ją po tej trylogii, to byłabym nią rozczarowana, więc moim zdaniem lepiej zacząć od niej.

Baba_Jaga

oceniła na 10 11 miesięcy temu

Książę Głupców

Mark Lawrence

Nekromancja ma to do siebie, że jest dość nieprzyjemna. Ożywia zmarłych i pozwala im zaciskać martwe palce na szyjach lekkomyślnych książąt. Trupy te jednak nie są jedynym zmartwieniem Jalana, który zamiast chędożyć, pić na umór i uprawiać niebezpieczny hazard, następuje na wyjątkowo wrażliwe palce i wplątuje się pomiędzy swoją babkę, Czerwoną Królową, a ciemne siły, zagrażające nie tylko jednemu królestwu. Przyznajmy to przed sobą, główny bohater, książę Jalan, nie jest bohaterem pozytywnym. To nierób i tchórz, wielbiciel kobiecych wdzięków stopniu obsesyjnym, który zraża do siebi co drugiego - potrafiącego przejrzeć jego uroczą fasadę - człowieka. Jalan nie dąży do żadnego celu - nie, przepraszam, jego celem jest zazwyczaj damska bielizna i wygodne życie. Niestety dla świata - to on staje się "wybrańcem mocy" i wraz z Wikingiem Snorrim przemierza szlaki Rozbitego Imperium, starając się nie narazić się zbytniej liczbie najemników, truposzy, jak i próbując odwrócić zaklęcie, które na niego przypadkiem nałożono. Jalana nie da sie lubić... ale czy na pewno? Ponieważ czytamy powieść z jego punktu widzenia, po pewnym czasie zaczynamy pałać sympatią do tego lekkoducha. Nie jest zły do szpiku kości, nie zna się w ogóle na ludziach, ale mam wrażenie, że jego przeżycia na szlaku i na mroźnej Północy, zmienią go, przynajmniej w "jakimś" stopniu. Ta zmiana juz sie powoli zaczyna... książę nie jest taki sam pod koniec tego tomu, jak gdy go zaczynał. Pomysł na Rozbite Imperium dość ciekawy. To nasz stary dobry świat po katakliźmie, który trzasnął w Ziemię tysiąc lat temu i sprawił, że technologie zostały zapomniane, ludzi myślą, że pociągi to drążące skały potwory, manekiny to magiczni strażnicy, a magia... magia jakimś sposobem działa, siejąc zamęt. Zostało w Imperium wykoślawione nazewnictwo dawnych wieków, niektórzy powrócili do dawno zapomnianych wierzeń i kultury przodków, ale... wszystko cofnęło się także o tysiąc lat wstecz. Powieść jest niesamowicie zabawna. Humor sytuacyjny, słowny, rubaszny, czasami niskich lotów, ale także ironiczny - czego tu nie ma. Ale nie dajcie się zwieść - to zdecydowanie nie lekka śmieszna historyjka. Bliżej "Księciu Głupców" do mrocznej odmiany fantastyki, krew leje sie gęsto, oderwane członki fruwają w powietrzu, często sie patroszy. Uwielbiam komizm tej książki zmieszany z brutalnością, nadaje to specyficznego smaku całości. Trochę obawiałem się lektury, spoglądając na liczne negatywne recenzje. Jednak to nie pierwszy raz, kiedy czytanie recenzji nie dało pożądanego rezultatu. Książka idealnie wpasowała sie w mój gust. Chaos, antybohater, przemoc i humor - mieszanka wydająca się niestrawną, w rzeczywistości będąca ciachem z wiśnią.

Lorian

ocenił na 8 1 rok temu

Legion płomienia

Anthony Ryan

Tom drugi trylogii Draconis Memoria Podobnie jak w przypadku pierwszej części, pomimo sporej objętości (prawie 700 stron), książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Autor wprowadził nowe, mniej oczywiste wątki oraz bohaterów, dzięki czemu ta część spodobała mi się bardziej od poprzedniej. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, ale uwierzcie mi - jeśli byliście zadowoleni z lektury pierwszego tomu, ten zdecydowanie przewyższa swoją poprzedniczkę. Tematy polityczne, wojny i intrygi zostały przedstawione w dość skomplikowany, ale jednocześnie zrozumiały sposób. Nadal brakuje romansów, co dla mnie - fanki romantasy -jest ciekawym urozmaiceniem, choć jednocześnie odczuwam z tego powodu pewien niedosyt. Nie uważam, aby książka traciła przez to na wartości, jednak w mojej opinii mogłaby zyskać miano idealnej, gdyby autor rozwinął niektóre wątki w bardziej romantycznym kierunku. Jedyny minus: Momentami pojawia się delikatny marysueizm w przypadku jednej z bohaterek.

Lilith

ocenił na 10 8 miesięcy temu

Ostrze zdrajcy

Sebastien de Castell

Osobiście przy książce bawiłem się fenomenalnie, głównie dlatego że bardzo lubię gatunek Płaszcza i Szpady. Główni bohaterowie to niemalże Trzej Muszkieterowie, którzy ciągle sobie dogryzają. Dialogi są fajne, humorystyczne i pełne ciętego języka. Akcja dzieje się nieustannie, bohaterowie co chwilę wpadają w jakieś gorsze tarapat, a wszystko dzieje się w świecie przesyconym nikczemnością i złem (nie nazwałbym tego dark fantasy, ale książka ma sporo pomysłów na ukazanie ludzkiego zepsucia). Zresztą postacie jak na Płaszcz i Szpadę przystało chętnie ryzykują życiem, kierują się honorem nawet jeśli niewiele im go zostało i bez problemu mówią o zabijaniu, jeżeli tylko ktoś na to zasługuje. Sam świat jest low fantasy, pojawia się tu sporadyczna magia, a vibe kulturowy wydaje się bazować na renesansie (zdaje się, że pistolety skałkowe nie są aż tak powszechne). Fabuła jest przyjemna, sporo tu zwrotów akcji, sporo też retrospekcji które moim zdaniem są opisane na tyle dobrze, że nie psują czytania (ale uwaga, bo potrafią pojawiać się co drugi rozdział). Narracja jest pierwszoosobowa z oczu głównego bohatera Falcio. Mamy dworskie intrygi, mamy trudną historię Falcia, mamy podróż po gościńcu i pościg po mieście objętym ulicznymi walkami. Postacie są interesujące i charyzmatyczne, a antagoniści to prawdziwi sadyści. Problem dla mnie tkwił w wątku romansowym - który dla mnie pojawia się trochę znikąd i za szybko się rozwija (choć na razie nie zostaje rozwiązany); oraz finał - który pędzi na łeb na szyję tak bardzo, że niektóre ważne wydarzenia dostają co najwyżej parę zdań opisu. Rozwiązanie fabuły nie jest niesatysfakcjonujące, a sam bawiłem się dobrze przy zakończeniu, ale niektórym może nie pasować takie szaleńcze tempo. Podsumowując gorąco polecam miłośnikom Płaszcza i Szpady (zresztą nie ma aż tak wielu alternatyw), dobrej akcji, przygody i humoru. Wiadomo, że nie jest to niewiadomo jak wartościowa literatura, ale jeśli ktoś szuka przyjemnej książki przygodowej , to polecam.

Weles

ocenił na 8 1 rok temu

Cesarstwo popiołów

Anthony Ryan

Zakończenie trylogii Draconis Memoria Anthoniego Ryana, czyli opowieści o świecie, w którym ludzkość czerpie moc z krwi smoków. Autor nie oszczędza czytelników, pokazując brutalne konsekwencje ludzkiej chciwości i żądzy władzy. W ostatnim tomie wyraźnie widać przesłanie - cywilizacja, która igra z naturą, musi liczyć się z jej gniewem, który może skończyć się upadkiem ludzi. Steampunkowy klimat świata pozostaje jednym z najmocniejszych elementów, autor bardzo precyzyjnie opisuje maszyny, wynalazki i okręty powietrzne. Czuć rozmach, dym, żar metalu i...zapach krwi. Na przestrzeni trzech książek, autor wprowadza bardzo wiele postaci o interesującej przeszłości oraz kierujących nimi motywach. Pomimo tego, że niektórzy bohaterowie (i to kluczowi dla zwycięstwa) zostali dość płytko przedstawieni, pewne wątki mogłyby być ukazane bardziej szczegółowo (zwłaszcza w zakończeniu trylogii) przez co lektura epilogu może dać poczucie niedosytu, to wciąż uważam, że w całej trylogii została ujęta naprawdę dobra i wciągająca historia. Trudno mi ocenić, który tom z całości był najlepszy, ponieważ wszystkie trzy były utrzymane na równym poziomie...cichutko jednak skłaniam się ku drugiej części, przedstawiającej także perspektywę innego rodzaju bohatera, któremu czytelnik zaczyna kibicować trochę wcześniej, niż sądził, że będzie. Przykro mi, że moja przygoda z Clayem, Lizanne i Corrickiem Hilemore dobiegła końca. Pod koniec uroniłam nawet kilka łez, co zdarza mi się bardzo rzadko ;) Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje z twórczością Ryana, zwłaszcza że Parias spogląda na mnie z półki.

Lilith

ocenił na 10 4 miesiące temu

Boski ogień

Brian Staveley

Świetnie poprowadzona książka, z dużym rozbudowanym światem. Pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych zdarzeń. Postacie nie są płaskie nawet te poboczne mają swoją historie, pragnienia coś co popycha je do działania. To tyle z ogółu, w połowie książki myślałam że nie przebrnę, główni bohaterowie podejmowali tak durne i nie podparte logiką decyzje że wywracały mi się flaki w środku z wrażenia nad ich brakiem myślenia. Trwało to jakieś 150-200 stron aby na koniec powrócić do inteligentniejszej oceny sytuacji. Stąd jedna gwiazdka mniej. Druga gwiazda znikneła z powodu pewnej przewidywalności zdarzeń. Wiem na początku podałam że pełno jest nieoczekiwanych zdarzeń ale zdarzają się takie które trzymane są jak wielka niewyjaśniona przez 100 stron, ba nawet przez całą książkę aby końcowo okazało się to co sądziłam że będzie od początku. Podsumowują książkę czytało się przyjemnie, jest to fantastyka starego typu taka jak lubię, bez zbędnych romansów a za to z magią, historią, polityką i intrygami na najwyższym poziomie.

Nisane

ocenił na 8 5 miesięcy temu

Działa Imperium

Django Wexler

Odstawienie na dalszy plan jednej irytującej postaci, Jane jakby trochę naprawiło serię w stosunku do poprzednich części. Nie mniej wątki romantyczne nadal są kiepskie stąd, moja opinia że autor nie potrafi ich pisać tak fajnie jak opisuje sceny bitew Vordan rusza na podbój Elizjum. Niezdobytego miasta które jest ojczyzną kościoła zaprzysiężenia. Co ciekawe Vordan w wojnie dostaje nieliche baty. Już początek zwiastuje że dla bohaterów tym razem nie będzie to łatwa przeprawa. Zaczyna się powiem od przegranej bitwy. Na domiar złego w Elizjum zostaje uwolniony pradawny demon zwany bestią. Istota o niezwykłych mocach i właściwościach, zagrażająca całemu Światu Ta część zawiera wszystko co lubimy w cyklu. Bitew jest mnóstwo, są one intensywne i trzymają w napięciu. Zwroty akcji także ciekawią. Janus przestał być całkowicie dobrą i kryształową postacią. Po zniknięciu Jane, Winter zakochała się Cyte. Wątek miłości Marcusa i Raeseinii. Niestety te wątki są słabe, płytkie i głupie. Może nie aż tak jak wątek miłości Jane i Winter, a i tak są głupie. Dla tego mógł autor od początku sobie je darować. Autorowi one zwyczajnie nie wyszły. Po za tym książkę czyta się bardzo dobrze. To solidne prochowe fantasy, książka obowiązkowa dla fanów tego nurtu fantastyki.

Marcin Fryncko

ocenił na 8 5 lat temu

Czarnoskrzydły

Ed McDonald

POV: jesteś kapitanem Czarnoskrzydłych, specjalnym wysłannikiem i egzekutorem, który wykonuje brudną robotę na zlecenie Bezimiennego. Umiesz wywijać żelastwem, cieżko Cię ubić, za kołnierz nie wylewasz, a na dodatek z tatuażu na ramieniu wyłazi Ci od czasu do czasu żywy kruk. Poj*ebane? Ba, i to jeszcze jak!

Shelmovski

ocenił na 7 19 dni temu

Straszny smok

Miles Cameron

Gdyby dwie poprzednie książki były napisane na takim poziomie, to po prostu czapki z głów. Pomimo tego, że ten tom był nieznacznie krótszy, to akcji i postępów fabularnych było tu po prostu mnóstwo, wątki były zdecydowanie ciekawsze, ale pewnie głównie dlatego, że w tym tomie było zdecydowanie więcej historii o kompanii i tych najważniejszych bohaterach. Mamy tu sporo bitew jak i masę rozstrzygnięć, które ciągnęły się od początków. Trup ściele się gęsto po jednej jak i drugiej stronie. Wg mnie ten tom to solidne 8.5

Christo

ocenił na 8 4 lata temu

Ściana Burz

Ken Liu

"Ścianę Burz" najłatwiej będzie opisać poprzez wyliczenie rzeczy, które poszły lepiej lub gorzej względem pierwszej części cyklu autorstwa Kena Liu. Tom drugi oceniam gorzej od jego poprzednika, ale bynajmniej nie wynika to z większego nagromadzenia elementów, które przeszkadzały mi podczas lektury "Królów Dary". Przede wszystkim, każdy narzekający na natłok słabo zarysowanych postaci w pierwszym tomie, tutaj powinien zostać zaspokojony. Ken Liu wreszcie kreuje ciekawych bohaterów drugo- i trzecioplanowych. Więcej miejsca poświęca też tym, których zaprezentował wcześniej. Najbardziej zyskuje na tym Jia, ale wreszcie zauważeni mogą zostać też wszyscy członkowie świty Kuniego Garu. Choć "Królów Dary" czytałem niespełna dwa miesiące temu, gdy zaczynałem lekturę "Ściany Burz" nie miałem zielonego pojęcia, kim byli Rin Coda czy Cogo Yelu. W zasadzie, nadal nie mam pojęcia. Obaj stali się dla mnie zupełnie nowymi postaciami, które kojarzę wyłącznie z ich działaniami opisanymi w ramach drugiego tomu serii. Ponadto, akcja była znacznie bardziej spójna niż w "Królach Dary". W całości obracała się wokół dwóch głównych wątków. Napięcie rosło zaś stopniowo aż do samego finału. Dużo kolorytu zdobyli wreszcie bogowie Dary - po części dlatego, że autor znacznie rzadziej przedstawiał ich motywacje, a po części ze względu na pewne przewartościowanie ich możliwości dokonane w drugiej połowie powieści. Z drugiej strony, nie wszystko poszło tak, jak bym tego oczekiwał. Mój zapał do czytania torpedowały bardzo długie retrospekcje. W pierwszej części książki nie były one jeszcze zbyt irytujące, jako że służyły przede wszystkim przedstawieniu nowej, skrywającej tajemnice postaci. Później jednak ogromne partie kilkudziesięciu stron tekstu, umieszczone w środku szybko rozwijającej się akcji, miały na celu wyłącznie przedstawienie bardzo szerokiego kontekstu dla wydarzeń, których charakter i efekty zostały już wcześniej dobrze zarysowane. Ken Liu począł też popadać w dość daleko posuniętą szablonowość przy opisywaniu scen akcji. Za każdym razem powtarza się ten sam w zasadzie schemat: zbliża się konfrontacja, przywódcy jednej ze stron dają się wciągnąć w pułapkę i jednocześnie (nierzadko wbrew swojemu charakterowi) bagatelizują ewentualne zagrożenie, przeciwnik dzięki niecodziennej taktyce lub nowemu wynalazkowi zdobywa przewagę i ją wykorzystuje, a potem cała zabawa może zacząć się od nowa. Z perspektywy czytelnika zupełnie znika w ten sposób element zaskoczenia i - co za tym idzie - lektura jest jeszcze trudniejsza do przełknięcia. Koniec końców "Ściana Burz" to solidna pozycja, choć posiadająca swoje problemy. Z pewnością nie żałuję jej przeczytania, tym bardziej, że zakończenie daje możliwość na wykreowanie bardzo ciekawych wątków w części trzeciej. Czekam!

Patryk158

ocenił na 6 4 lata temu

Plaga mieczy

Miles Cameron

W poprzednim tomie otrzymaliśmy kulminacje i rozstrzygnięcie całej masy wątków, natomiast w tym tomie śledzimy następstwa po tych wydarzeniach, przegrupowanie sił nie tylko w cesarstwie, czy królestwie, ale i w innych częściach świata, walkę z następstwami, jakimi są zaraza, problemy logistyczne, czy finansowe, przygotowywanie się do tych ostatecznych strać itp. Ogólnie te w.w rzeczy są dość dobrze wyważone i poświęcono im odpowiednią ilość czasu, więc większość nie nudzi. Jednak historia w tym tomie jest o wiele spokojniejsza, przez co na pewno nie oceniłbym tej część wyżej niż tom poprzedni, a tak wynika ze średniej ocen. Jest tu też znacznie więcej magii i elementów ze świata fantasy, niż mogłoby się wydawać po pierwszym tomie, gdzie otrzymaliśmy średniowieczny religijny świat z kilkoma wstawkami magicznymi. Podoba mi się przemiana Czerwonego Rycerza i widać, że wydarzenia które się wydarzyły do tej pory miały duży wpływ na przemianę wewnętrzną tej postaci, podobnie, ale za to nie podoba mi się, w jaką stronę poszedł wątek siostry Amicji, po tym jak przez 3 tomy zmierzało to w całkiem inną stronę... W dalszym ciągu jest sporo dialogów, które ciężko zrozumieć, lub przypisać kwestię do danej postaci, nie wiem czy to wina tłumaczenia, czy umiejętności autora. Został tylko jeden tom, więc zobaczymy, czy uda się to wszystko godnie domknąć.

Christo

ocenił na 7 4 lata temu

Sługa Korony

Brian McClellan

Uwaga ! Zanim sięgniesz po ten zbiór opowiadań, przeczytaj trylogię magów prochowych . Sługa korony to rewelacyjne uzupełnienie powyżej wymienionej trylogii. Zbiór opowiadań , których akcja rozgrywa się przed akcją trylogii . Sama trylogia jest rewelacyjna , a ten zbiór opowiadań to wisienka na torcie . Brian McClellan stworzył genialną serię i czekam na nowy cykl , który właśnie rozpoczął. Polecam .

Jacek

ocenił na 8 2 lata temu

Grom i szkwał

Jacek Łukawski

Przeczytałem kolejny tom cyklu „Kraina martwej ziemi”, drugi tom zatytułowany jest „Grom i szkwał”. Oczywiście dalej mamy martwe ziemie, i czarodziejska moc jaka jest związana. Niby ta złowroga magia słabnie jak dowiedzieliśmy się z pierwszej części, ale wciąż są miejsca, które osłabienia nie ruszyły i są tak samo mocne, jak dziesiątki, czy może nawet setki lat wcześniej. To pozwala Arthornowi snuć spekulacje jaki martwica miała i ma wpływ na budowle, tam gdzie niegdyś była cywilizacja, tam natura sieje spustoszenie. Nawet ruiny najwyższych budynków opanowały rośliny, co przypomina troszkę krajobraz postapokaliptyczny. No i jak na przyzwoitą fantastykę przystało pojawiły się smoki, w sumie jakoś nie zauważyłem, czy te bestie zmutowały, czy po prostu smoki pod kątem typowo ewolucyjnym poradziły sobie z martwicą, na pewno plusem było to, że nie było tam przez wiele lat jedynego drapieżnika, który może im zagrozić, człowieka. W twórczości Sapkowskiego, chodzi oczywiście o „Sagę o wiedźminie”, mamy opisanie polowanie na zielonego smoka, ale, że mieli pecha drogę im zastąpił smok złoty, który ma zdolność przemiany w człowieka, jak wiemy był to Borch Trzy Kawki. Ale, że nie samą martwą ziemią funkcjonuje to uniwersum mamy opisane inne wydarzenia, konkretnie oblężenie zamku Wondertel, te opisy batalistyki wojennej nie różnią się zbytnio od tego co da się znaleźć również w powieściach historycznych. Jedni oblegali, drudzy się bronili, nikt nie używał tutaj magii, widać magowie mało interesowali się polityką, albo po prostu jednym i drugim zabrakło złota, żeby sowicie magów opłacić, żeby zrobili porządne fajerwerki, które rozniosły by niejedną armię lub skruszyły najgrubsze nawet mury. Jedyne czego dowiedzieliśmy się, że ci którzy oblegali byli zdrajcami. To zmusiło Arthorna do ucieczki z Wondertel, do bezpiecznie niebezpiecznej Krainy Martwej Ziemi i sprawia, że akcja się rozkręca i jest ciekawie. Dowiedzieć się można, że czyha jeszcze jakaś potężna, uśpiona siła, z której istnienia nikt nie zdaje sobie sprawy. A to niewątpliwie oznacza, że trzeci, ostatni tom trylogii warty jest przeczytania, a czytelnik dowie się co w ramach starego, sprawdzonego w niejednej książce fantasy schematu Tolkienowskiego autor nam czytelnikom zaproponuje. Książka jest ciekawa, warta przeczytania, koncepcja martwicy i tego co można w niej znaleźć jest interesująca. Polecam.

Krzysztof Baliński

ocenił na 7 3 lata temu

Zew kruka

Ed McDonald

Bardzo dobrze się bawię na tej serii i drugi tom nie rozczarował. Wręcz powiem, że obrał świetny kierunek fabularnie, który mnie zainteresował i na szczęście nie skończył się cukierkowo (przynajmniej póki co). Od razu biorę się za trzeci to bardzo ciekawa, do czego to wszystko zmierza. Autor się nie patyczkuje ze swoimi bohaterami, nie daje im łatwego życia, ale też nie mają szczęścia do łatwych czasów. Wciąż podoba mi się świat i podoba mi się to, co się z nim dzieje. Bezimienni są trochę mitologicznymi bytami, bardzo niejednoznacznymi, których decyzje wcale nie skupiają się na tym, żeby ludziom żyło się lepiej. A jednak pakt mocno wiąże Ryhalta, który dalej walczy z ramienia Wroniej Stopy. Dużo na tym traci, ludzkość ogólnie chyba zyskuje, ale taka służba nie wiąże się z wdzięcznością. Właściwie chyba nie wiąże się z żadnymi korzyściami prócz powszechnie budzonego strachu. Fajne, bardzo surowe, klasyczne, zdecydowanie dla dorosłych. Wielki plus za streszczenie fabuły poprzedniego roku na początku!

ByMagdalena

oceniła na 7 3 miesiące temu

Królowie Wyldu

Nicholas Eames

Dawno się tak dobrze nie bawiłam w świecie fantasy. Jest tu wszystko, czego w tym gatunku szukam, sympatyczni, niepokonani bohaterowie walczący o słuszną sprawę, fantastyczne stwory, przepiękne lub budzące grozę krainy, motyw wędrówki, zaskakujące zwroty akcji, a to wszystko z dużą dawką inteligentnego żartu. Serdecznie polecam.

JoankaH

ocenił na 8 2 miesiące temu

Nadzór

Charlie Fletcher

Początek niby ciekawy, ale nie do końca, bo nie raz prawie zrezygnowałam z dalszego czytania. Gdy wreszcie historia nabrała tempa, poszło z górki. Bez przesadnych opisów (choć przy kolejnym przedstawieniu nowej postaci, które niemal za każdym razem zaczynało się: a był on i litania jaki on/ona nie był, miałam ochotę rzucić książką o ścianę. Strasznie to było drażniące). Postacie niejednakowe, chyba nie ma bohatera, który nudził, każdy ma w sobie coś, co intryguje. Ogólnie pomysł fajny i mimo ciężkiego początku, warty dalszej uwagi.

JustynaKo

ocenił na 7 3 miesiące temu

Pieśń i krzyk

Jacek Łukawski

Rzecz jasna kontynuuję czytanie trylogii „Kraina martwej ziemi”. Książka zatytułowana „Pieśń i krzyk” jest trzecią i ostatnią częścią tej opowieści fantasy. Oczywiście jak zwykle, wracamy na Martwicę, tyle, że rola terytoriów na których magia która stworzyła martwice upadła się zmienia. Potencjał na to, że będą nadal dzikimi pustkowiami się zmienia. Problem tylko w tym, że zainteresowanych na przejęcie nowych ziem nie brakuje, bo na przykład są ciekawe złoża, może jakieś zapomniane skarby, nowe tereny do zaludnienia zawsze się przydadzą. A to niechybnie oznacza tylko jedno wojna wisi w powietrzu. Czyli można powiedzieć, że mamy niezłe zamieszanie w regionalnej polityce. Oczywiście pojawiają się ci sami bohaterowie, w tym Arthern, siłą rzeczy został uwikłany w intrygi polityczne, popadł w niełaskę królowej Azure, a na tereny Martwicy wraca tym razem jako niewolnik, co trudno uznać za przyjemną perspektywę. Można odnieść wrażenie, że to swego rodzaju nawiązanie do twórczości Andrzeja Ziemiańskiego, do cyklu ”Achaja”, kiedy to księżniczka Achaja stała się ofiarą intryg politycznych i musiała znieść twardy los służby zwykłego żołnierza, a potem przeżyć lata w niewoli, żeby w końcu się wyzwolić i trafić do królestwa Arkach, udowadniając, że jest twardą zawodniczką, nie bała się wejść w starcie z Virionem, dla prawie 100 % ludzi to pewna śmierć. No i została cesarzową nowego Imperium, które podbiło dwa pozostałe. Tutaj specyfika jest inna, Arthern, mimo, że dla fabuły tego uniwersum postacią jest ważną, nie miał szans odegrać tak ważnej roli jak Achaja. Monarchowie mu na to zwyczajnie nie pozwolili, ale i tak nie ma czego żałować, bo jego losy są barwne, ciekawe, niezwykle interesujące. Książka pt. „Pieśń i krzyk” jest doskonała jako zwieńczenie cyklu. Czytelnik nie będzie zawiedziony, bowiem autor ma bardzo ciekawe koncepcje literackie w stylu klasycznego fantasy oczywiście. Na pewno stosuje ciekawe, barwne opisy, czytanie książki wciąga i jest bardzo satysfakcjonujące. Zdecydowanie polecam.

Krzysztof Baliński

ocenił na 7 3 lata temu

Zawiść

John Gwynne

„Zawiść” Johna Gwynne’a to dla mnie jedno z najciekawszych odkryć ostatnich miesięcy. Pisarz nie próbuje na nowo definiować kanonu fantasy, lecz świadomie korzysta ze sprawdzonych wzorców, by zaoferować nam lekturę niezwykle angażującą. To solidna, konkretna proza, która przywraca wiarę w moc klasycznych historii o walce światła z mrokiem. Opowieść zabiera nas na Ziemie Wygnane – krainę usianą ruinami po dawnej wojnie z olbrzymami. Spokój krainy jest jednak kruchy: powracające białożmije i krwawiące głazy zwiastują powrót starożytnego konfliktu między Jasną Gwiazdą a Czarnym Słońcem. W samym centrum tych wydarzeń dorasta Corban. Jego droga od marzyciela pragnącego zostać wojownikiem do uczestnika wielkiej historii została nakreślona niezwykle przekonująco, choć los nie szczędzi mu brutalnych lekcji dorosłości. Największą zaletą Gwynne'a jest jego pisarska uczciwość – zamiast udziwniać świat na siłę, skupia się na precyzji i wielowątkowości. Początek może być wyzwaniem- ogromna liczba postaci i dworów bywa dezorientująca, a brak spisu bohaterów jest tu odczuwalny. Nie każda postać otrzymała też pełny rys psychologiczny, co przy tak dużej skali jest zrozumiałe, jednak Corban (zwłaszcza w relacji ze swoim wilkunem) natychmiast budzi sympatię. Mimo, że ekspozycja w pierwszym tomie bywa niespieszna, finał uderza z siłą, która całkowicie zaciera wspomnienie o spokojniejszym początku. Moim jedynym zastrzeżeniem jest nieco zbyt słabo zarysowany ciężar nadchodzącej zagłady, przez co momentami umykała mi powaga sytuacji. Znakomity początek serii. Ta historia pokazuje, że solidny warsztat i spójna narracja bronią się same, bez szukania innowacji na siłę.

Joanie

ocenił na 8 2 miesiące temu

Władcy dinozaurów

Victor Milán

trochę nie rozumiem niskiej oceny i niepochlebnych opinii. Może to wielkie "Połaczenie gry o tron z parkiem jurajskim" zbyt duże oczekiwania ludzi spowodowało? Ja początkowo też byłem nieprzekonany ale z biegiem stron sie troche wciagnałem i lekko sie czytało

profeciak

ocenił na 6 2 lata temu

Cytaty z książki Ogień przebudzenia

(...)nie ma bólu, którego nie dałoby się znieść i przetrwać, nie ma przeszkody, której nie da się przezwyciężyć. Potrzebna jest tylko wola zwycięstwa, wola, która wymaga całkowitego skupienia.

(...)nie ma bólu, którego nie dałoby się znieść i przetrwać, nie ma przeszkody, której nie da się przezwyciężyć. Potrzebna jest tylko wola z...

Rozwiń

Anthony Ryan Ogień przebudzenia Zobacz więcej

Strzeż się wiedźmy" - zacytował Kaznodzieja, przemawiając coraz natarczywiej. - "Bo będzie knuć ze smokiem, żeby przywieść cię do ruiny".

Anthony Ryan Ogień przebudzenia Zobacz więcej

Więcej