To, co w nas dojrzewa

Nikogo chyba nie zdziwi, jeśli powiem, że ta książka po prostu mnie kupiła. Nie mogłam przejść obok niej obojętnie, zwłaszcza że mam już za sobą pierwszy tom i wiedziałam, że będzie świetnie. Okazało się jednak, że można wejść poziom wyżej. Pierwsza część była fenomenalna, ale tutaj przepadłam już całkowicie, bo ta historia ma w sobie wszystko, co kocham w książkach. Relacja bohaterów jest w punkt, humor jeszcze lepszy, no i nie zabrakło elektryzującego napięcia. A postać Jacksona… trudno o bardziej mylące pierwsze wrażenie, bo pod maską gbura kryje się ktoś, kto słucha, zapamiętuje i daje z siebie więcej niż początkowo chce pokazać. Totalnie roztopił moje serce i uważam go za chodzący green flag. Cała historia zaczyna się od jednego bardzo konkretnego problemu, którym jest nie kto inny jak Jackson Sinclair, mężczyzna, który przez osiem miesięcy skutecznie niszczy każdą próbę znalezienia mu partnerki. Jamie, zawodowa matchmakerka, przyzwyczajona do tego, że potrafi dopasować ludzi do siebie niemal bezbłędnie, nagle trafia na ścianę, której nie da się tak łatwo przebić. I właśnie wtedy pojawia się pomysł, który z jednej strony brzmi jak plan idealny, a z drugiej jak zaproszenie do katastrofy. Tyle że, jak to zwykle bywa, nic nie idzie zgodnie z planem i sytuacja szybko wymyka się spod kontroli. Oprócz świetnego humoru i ciętych dialogów bardzo mi się spodobało odkrywanie Jacksona warstwa po warstwie. Nie bez powodu jest taki, jaki jest, a jego dystans i chłód mają swoje źródło w przeszłości, o której nie mówi się łatwo. Z kolei Jamie nie jest tylko zadziorną kobietą, która postanowiła udowodnić swoją rację, bo za jej determinacją stoi coś więcej niż ambicja. Kolejnym elementem, który sprawił, że tak łatwo było wciągnąć mnie w tę opowieść, to naturalność, z jaką rozwija się ich historia. Nic nie jest tutaj wymuszone, emocje pojawiają się stopniowo, a napięcie rośnie z każdą stroną. Jest w tym wszystkim dużo lekkości i dużo momentów, które wywołują uśmiech, ale gdzieś pomiędzy nimi pojawiają się też te bardziej chwytające za serce sceny. Jeśli masz ochotę na romans, który wciąga od pierwszych stron, bawi, ale też potrafi zaskoczyć emocjonalnie, to naprawdę trudno o lepszy wybór. Jeśli jeszcze nie czytaliście, to koniecznie polecam nadrobić, bo już niedługo pojawi się kolejny tom! [współpraca reklamowa]

„Piekielny drań” R.S. Grey to dla mnie przede wszystkim lekka, niezobowiązująca historia, którą czyta się szybko i bez większego wysiłku. Nie miałam wobec niej wygórowanych oczekiwań i w zasadzie dokładnie tak ją odebrałam — jako typową książkę na chwilę relaksu. Styl jest prosty, miejscami nawet bardzo prosty, ale dzięki temu lektura płynie sprawnie. Nie trzeba się tutaj zatrzymywać ani analizować, bo wszystko podane jest w dość bezpośredni sposób. Relacja między postaciami ma momenty, które potrafią bawić albo przyciągnąć uwagę, ale ogólnie nie wydała mi się szczególnie pogłębiona. Raczej opiera się na znanych schematach i przewidywalnych rozwiązaniach, co niekoniecznie przeszkadza, jeśli ktoś nastawia się na czystą rozrywkę. Mam wrażenie, że to książka, która sprawdzi się jako „coś lekkiego między innymi tytułami”, ale niekoniecznie zostawia po sobie większe wrażenie. Po prostu poprawna, łatwa w odbiorze i szybko zapominana.

The Risk [ reklama Niezwykłe Zagraniczne ] The Risk było na moim TBR już od pewnego czasu, ale jak to z TBR bywa, czasem nie da się go zmniejszyć. Jako fanka Zabójczych umysłów i Mindhuntera to była obowiązkowa lektura. Dlatego gdy tylko wyszła u nas, wiedziałam, że to w końcu czas dla niej. Lana Myers chce zemsty, a ta będzie serwowana w najbardziej brutalny sposób. Tylko co jeśli nagle pozna wyjątkowo przystojnego Logana - profilera z FBI? No cóż, będzie musiała ukryć swoje dodatkowe zadanie. Gdy powiem, że pochłonęłam tę zdecydowanie za krótką książkę, to nikogo nie powinno to dziwić. Dosłownie skończyłam ją w parę chwil. I podczas czytania znowu się zastanawiałam, czemu zwlekałam tak długo z tą serią. Fabuła to zemsta, a opisy mogą być dla niektórych brutalne, ale dla mnie to była dosłownie wisienka na torcie. I tak wiem, że brzmię teraz jak psychopata. A romans? Och, romans jest pikantny i gorący, a to, jak on się do niej zwraca? Logan stracił dla Lany głowę i całkowicie go rozumiem. Lana Myers to bad bitch i idzie po sprawiedliwość, and I’m so in for that. You go girl 💅🏼. Czekam teraz na kolejną część, bo jest mi totalnie za mało. Ocena: 9/10

Śmierć to dopiero początek — zwłaszcza jeśli w piekle spotkasz demona, który rozumie cię lepiej niż ktokolwiek za życia. Wszyscy zawsze powtarzali Lily, że trafi do piekła. Kiedy więc umarła i trafiła do Zaświatów z szokiem odkryła, że trafiła do Raju. Jendak nasza bohaterka postanowiła odwiedzić Piekło na własnych zasadach. Będąc tam postanowiła pomóc demonom i otworzyła przy bramie Piekła punkt obsługi klienta. Książka ta jest pełna humoru i sarkazmu, którą czytało się tak przyjemnie że jak dla mnie mogłaby być jeszcze dłuższa. Relacje między bohaterami są cudowne, Lily i Bel o wszystkim ze sobą rozmawiają nie ważne jak trudny jest temat. Zdają sobie doskonale sprawę z swoich wad jak i zalet, ich miłość jest po prostu przepiękna. Nie pamiętam kiedy ostatnio widziałam w książce tak zdrową relacje między głównymi bohaterami. Mamy w tej książce dużo trudnych tematów, od wojny po chorobę aż do znęcania się nad dziećmi. Wątek Rekineczki, dziecka które nie dość że zmarło w młodym wieku to jeszcze bardzo zranionego przez otoczenie najbardziej złapał mnie za serce. To jak wszyscy zmobilizowali się, żeby jej pomóc był piękny. To historia o emocjach, radzeniu sobie w trudnych chwilach. Jeśli macie ochotę na książkę, która momentami was otuli jak przyjemny kocyk i pomoże w walce z własnymi problemami to polecam z całego serca.

„Divine Violence” to romans mafijny w klasycznym znaczeniu. Poznajemy Domenico – urodzonego w mafijnej rodzinie, który wraz z przyjściem na świat został skazany na swój los. Z drugiej strony poznajemy Serę. To młoda, ambitna i twardo stąpająca po ziemi doktorka, która spędziła wiele lat na studiach i w swoim ukochanym szpitalu, pracując ponad siły i szkoląc się pod okiem najlepszych specjalistów. Sera operuje brata Domenico, pomaga mu wrócić do żywych i tak właśnie splatają się losy jej oraz przyszłego króla włoskiej mafii. Jako studentka pielęgniarstwa nie mogłam przejść obojętnie obok książki z motywem medycznym! Rzadko sięgam po romanse mafijne, ale coś mnie w tej historii tak zaintrygowało, że skończyłam ją w zaledwie kilka dni (a teraz z utęsknieniem czekam na drugi tom). Przemiłą (!) odskocznią była postać Sery. Miała swoje życie, własne dylematy i opinie, których nie porzuciła, gdy tylko jej oko zawiesiło się na przystojnym Włochu. Ba! Sera przez całą ich relację kwestionowała wybory Domenico i mówiła o tym głośno i wyraźnie. Uwielbiałam rozdziały z jej perspektywy – cieszę się, że relacja z Domenico nie przysłoniła całej fabuły. Nadal mamy tu opisy dyżurów, wątki poboczne i szpitalne dramy. Zamiast wzdychać do Domenico, ja wzdycham do Sery! Może mi operować, co tylko chce, przysięgam 🤣 Podsumowując – jeżeli szukacie romansu mafijnego, w którym dzieje się coś więcej niż tylko porachunki między jedną mafią a drugą, a bohaterka nie porzuca całego swojego życia w mgnieniu oka, to „Divine Violence” jest strzałem w dziesiątkę!

To kolejna część historii w kowbojskich klimatach.. choć tym razem słychać w tle muzykę country, która opowiada historię o dziewczynie, która musi pogodzić stratę z marzeniami o karierze na scenie.. I choć książka porusza dość smutne wątki, to czyta się dobrze bo napawa optymizmem i jest takim plasterkiem na rzeczywistość.. Dla wszystkich którzy lubią historie o kowbojach i strażakach ;)

Ta książka była fantastyczna. Grubaśna, a czytanie każdej jednej strony było dla mnie wielką uciechą. Świetnie skonstruowany świat, doskonale wykreowani bohaterowie, kapitalne dialogi między nimi i ciekawe przygody i wątek romantyczny. Nawet kiedy akcja zwalniała było ciekawie. Myślałam o tej książce w czasie, gdy jej nie czytałam, a nie zdarza mi się to często. Czytało się doskonale, przez tą książkę się "płynie". I tylko jeden zarzut mam... niesforny kosmyk włosów bohaterki. Ci, którzy czytali... zrozumieją, a Ci, którzy nie czytali... niech przeczytają to napewno zrozumieją. 😉

Muszę przyznać że Liz Tomforde coraz bardziej rozgaszcza się w moim sercu. Z każda kolejną książką jest lepiej, sympatia jest większa. Zabierając się za nią kompletnie nie pokojarzyłam faktów kim są główni bohaterowie, niby już czytałam o tej chemii i pragnęłam tej opowieści, czytając tom o Rio sprawdzałam czy ta książka przypadkiem nie opowiada o jego sąsiadce. Jakież było moje zdziwienie że ta opowieść będzie o naszym ukochanym trenerze, ojcu Miller i jego nowej szefowej. W tej historii był ogień. Postacie świetnie napisane, historia wciągająca, ciekawa, bez zbędnego przedłużania. Do tego idąc za wiekiem postaci – dojrzała, spokojna, z różnymi perturbacjami (których można było się spodziewać), jednak idealnie wyważona. Końcówka nieco zaskakująca, nastawiona na kobiecą siłę. Miałam oczekiwania związane z dobrą zabawą i dokładnie tak się stało. Czekam na inne książki autorki. 8/10

„Miłość to najsilniejsza emocja. Robi z nas strasznych wrażliwców, ale kiedy się udaje, kiedy jest prawdziwa i szczera, to najpiękniejsza, najwspanialsza rzecz na świecie.” Wilhelmina - twarda szefowa działu PR oraz Dallas - impulsywny zawodnik drużyny hokeja. Bohaterowie znają się od przedszkola, a teraz razem pracują dla Toronto Terror. Dallas jest największą zmorą Hemi, a jednocześnie jej arcywrogiem. Ale kiedy pewne zdjęcie obiega świat, obydwoje muszą udawać zakochanych. Hemi jest wygadaną nerdką, która pragnie rozwinąć swoją delikatną stronę. Stara się nie okazywać słabości, nawet jeśli oznacza to pojawienie się na zjeździe absolwentów z udawanym chłopakiem. Dallas od zawsze pakuje się w kłopoty, a Hemi od lat jest jego kobietą marzeń. Wie jednak, że przez swoje zachowanie nie ma u niej szans i stara się odbudować jej zaufanie. W dzieciństwie i w czasach nastoletnich Dallas wyrządził wiele krzywd Hemi. Może nie był on bezpośrednim czynnikiem, ale nie chronił jej, choć teraz uważa, że powinien i ma z tego powodu wyrzuty. Krok po kroku stara się pokazać kobiecie swoją odpowiedzialną stronę, jako, że teraz ma na to wreszcie szansę przy udawanym związku, ale nie jest łatwo, gdyż Hemi mu nie ufa. I szczerze? Nawet jej się nie dziwię. Motyw z przeniesieniem ich udawanego związku na wyższy poziom był dla mnie przesadą. Dopiero co cokolwiek zostało ogłoszone, a Dallas poszedł o krok dalej i moim zdaniem tylko ranił tym Hemi. Jego czyny były momentami nieco dezorientujące, a ich pierwsze zbliżenie wyszło moim zdaniem trochę nienaturalnie. Uwielbiam rodziny bohaterów i cały ten chaos panujący między nimi. Relacje są tu bardzo istotnym czynnikiem i książka pokazuje, jak ważne jest by mieć lojalne grono, które zrobi dla ciebie wszystko. Nad dalszymi gestami Dallasa i jego wiedzą na temat Hemi można się rozpływać. Imponowało mi jego podejście do życia i takich spraw, jak wolontariat, dbanie o społeczność bezdomnych, schroniska, szpitale etc. To już nie była gra w celach kampanii PR, tylko jego dobre serce, by opiekować się jak największą ilością ludzi i zwierząt. I cudownie, że dla Hemi to było tak samo ważne i również angażowała siebie i zespół hokeistów. Podoba mi się niezależność Hemi i jej autonomia. Cieszę się jednak, że zaczęła pozwalać sobie na ukazywanie większej ilości wrażliwości w obecności Dallasa. Jej blizny zaczęły się goić, a on dostrzegł swoją wartość. Uważam, że Hemi za bardzo trzymała się tego zjazdu absolwentów, ale rozumiem, że chciała tym zamknąć pewien etap i poskromić demony przeszłości. Podziwiam ją, że tam pojechała, bo ja na pewno nie miałabym tyle odwagi. Nie dziwię się też z jej emocjonalności na wydarzeniu, ale na szczęście obok był Dallas, który stał się jej opoką. I choć roumiem, czemu Dallas nie powiedział Hemi prawdy, całą sytuację dało się naprawić jedną szczerą rozmową. Jest to jednak najlepszy tom i najbardziej emocjonalny, chociaż momentami mnie wynudził. Dallas i Hemi byli swoją największą potrzebą. ig: hidrancebookland

„No Pucking Rules” Karoliny Zielińskiej to taka książka, którą czyta się totalnie na luzie, z lekkim uśmiechem i trochę pod prąd. Momentami miałam wrażenie, że autorka świetnie bawi się konwencją i schematami, zamiast je brać całkiem serio — i to właśnie dodaje jej uroku. Styl jest dynamiczny, pełen humoru i energii, więc lektura płynie naprawdę szybko. Nie jest to powieść, która zostaje w głowie na długo, ale daje fajny, odświeżający oddech między cięższymi książkami. Postaci mają w sobie luz i charakter, nie wszystko jest cukierkowe ani idealne, co sprawia, że łatwo je polubić. Jednocześnie momentami dialogi bywają przerysowane, ale w tym przypadku raczej dodaje to kolorytu niż przeszkadza. Dla mnie to po prostu przyjemna, wciągająca i lekko zwariowana lektura, idealna na chwile, kiedy chce się oderwać od rzeczywistości i pośmiać z sytuacji, które są trochę przesadzone, a trochę prawdziwe.

„Tempt our Fate”, Kat Singleton. Sutten Mountain #2. Współpraca reklamowa @niezwyklezagraniczne. Kategoria wiekowa 18+. Pierwszy tom mnie zauroczył, kocham miłością bezwzględna, ale tutaj nie poczułam tak mocno tej chemii. Nie uważam, że jest to zła książka, nadal się dobrze na niej bawiłam, a główni bohaterowie sprawili mi dużo uśmiechu. Mamy tutaj enemies to lovers i początek ich historii jest już delikatnie widoczny w poprzedniej książce Autorki. Co się wydarzy, kiedy wielki świat zderzy się z tym małym? Dostajemy świetną odpowiedź na popytanie podczas czytania. Sprzeczki Pippy i Camdena były fantastyczne, podoba mi się to, że kobieta ma Pięty język i nie daje sobie wejść na głowę. Kiedy mężczyzna otwiera swoją galerię sztuki tuż obok lokalu kobiety, widać między nimi pierwsze zgrzyty, ale ta sytuacja zmusza ich do współpracy, co owocuje naprawdę ciekawą historią. Czego mi brakowało, a czego miałam za dużo? Brakowało mi zdecydowanie ich stopniowego poznawania się, choć nie powiem. Pierwszy wspólnie spędzony dzień był magiczny, czułam się, jakbym odkrywała miasteczko razem z nimi. Za dużo było dla mnie cielesności. Poczułam tutaj lekki przesyt i musiałam chwilowo zastopować czytanie. To był w sumie ten szczegół, przez który nie mogłam poczuć tej chemii z tą historią. Końcówka mnie zaskoczyła bardzo pozytywnie. To do czego dążyła cala opowieść była dla nie takim smaczkiem, który końcowy mi się podobał. Styl pisania Kat jest przyjemny, uważam, że potrafi ona zatrzymać czytelnika i zaciekawić tym, co ma do powiedzenia za pośrednictwem opowieści, które tworzy. Wszystko ładnie składa się w logiczną całość. Odrobina romantyzmu, uszczypliwości i fabuła, która prowadzi czytelnika ku czemuś. Czekam na kolejną część. Jestem ciekawa, co nas czeka w historii Deana.

Ta książka to rozrywka w najczystszej formie, kocham! •współpraca reklamowa• @editio.red Kto czytał Blood of Hercules, ten wie, że Jasmine potrafi cholernie dobrze w motyw reverse harem 😁 i tu to mamy! I kochamy całym sercem. Sadie jest pierwszą kobietą alfą w historii. Trafia na front walki z fae do obozu z 3 innymi alfami. Alfa dupki w ich przypadku to określenie bardzo pasujące. Trzech gigantycznych, diabelnie przystojnych zmiennokształtnych, których celem wydaje się uprzykrzyć życie Sadie. Oczywiście z czasem sytuacja zaczyna się diametralnie zmieniać 😁 co ciekawe w tej książce mamy slow burn. I to taki pełną parą, dostajemy dosłownie jedną scenę spicy między główną bohaterką a....No tego nie zdradzę 😎 No i po dodze kilka scen z naszymi chłopakami. Tak, również między sobą. 🤭Rozdziały są w większości z perspektywy Sadie, ale jest też kilka z pov facetów. Moim absolutnie ulubionym gościem jest Cobra. Tak, imię zobowiązuje, potrafi panować nad wężami stworzonymi z cieni. Jest zamknięty w sobie, gburowaty i ogólnie nienawidzi kobiet (traumatyczna przeszłość 😢). No, ale nasza Sadie, która nie daje sobie w kaszę dmuchać, zaczyna go bardzo wkurzać i intrygować jednocześnie. Kto się czubi, ten się lubi itd 😁 książka jest napisana mega lekkim i przyjemnym językiem, czyta się na jedno posiedzenie. Jest bardzo zmysłowo i erotycznie pomimo braku nagromadzenia scen spicy. Uwielbiam każdą minutę spędzoną z tym tytułem. Końcówka totalnie rozwala mózg i nie ma opcji, żebym wyczekała na polską premierę kolejnej części. Totalnie polecam na poprawę humoru, choć wiem, że nie wszystkim podpasuje ze względu na bardzo ironiczny i miejscami wulgarny humor. Sadie ma głos w głowie, który ją zachęca do na zmianę rzeźni i masakry oraz intensywnej kopulacji 😅

Zaklęta, czyli kontynuacja Zauroczonej, która siadła tak samo dobrze, jak pierwszy tom! Możecie mówić, co chcecie, ale ja po prostu uwielbiam tę serię i jestem ślepa na jej wady! Ma wszystko, co kocham - magię, tajemnice do rozwiązania, wątek kryminalny i bohatera, od którego na kilometr bije motyw touch her and die. Czytanie jej to czysta przyjemność i już wiem, że kiedyś wleci reread, bo właśnie dla takich książek czytam 🥺 Już przy pierwszej części przepadłam i faktycznie trochę się obawiałam, że może to pójść w złą stronę, ale seria utrzymała poziom. A Memnon... nie wiem jak, ale stał się jeszcze cudowniejszy niż w pierwszym tomie (tak, jak widać, da się!). Już wcześniej u mnie plusował, ale tutaj jego miłość do Selene, zachwyt nią i po prostu wsparcie dla ukochanej sprawiły, że nogi się pode mną uginały. No typ pozamiatał, co tu dużo mówić 🤭 W tym tomie mam wrażenie, że działo się trochę mniej niż w poprzednim, a duża jego część skupiła się na relacji romantycznej (and I love it!). Aczkolwiek dostaliśmy trochę smaczków dotyczących wątku kryminalnego i wiemy już nieco więcej... Czuję jednak, że dopiero w następnej części fabuła faktycznie pogna, a karty zostaną w pełni odkryte! Mam kilka swoich przypuszczeń, zobaczymy czy się sprawdzą… To książka z rodzaju czytam i odpoczywam psychicznie - niby fantasy, ale fabularnie i językowo proste, z genialną relacją romantyczną. I tak, w pełni popieram porównywanie głównego bohatera do Damona z Pamiętników wampirów! Ja również totalnie czuję ten vibe! Właściwie mogłabym tutaj napisać wypracowanie na temat tego, jak genialni są ci mężczyźni, ale oszczędzę Wam tego… myślę, że sami chętnie się o tym przekonacie 😏. Ja kocham tę serię. Ma wszystko to, co kocham w książkach, a czytanie jej to istna przyjemność. Z ręką na sercu polecam!

Co sprawia, że książka zostaje z Wami na dłużej? Klimat, bohaterowie czy to nieuchwytne napięcie między nimi? Miałam przyjemność przeczytać niedawno trzeci tom z serii Okrutne Dziedzictwo we współpracy z wydawnictwem Niezywkłe, za co bardzo dziękuję ❤️ I przyznam, że jestem mile zaskoczona. Czytałam wcześniej inną książkę tej autorki i zupełnie nie trafiła w mój gust, dlatego tutaj podchodziłam z dystansem. Tym bardziej cieszę się, że ta historia wciągnęła mnie bez reszty. Już od pierwszych stron poczułam ten klimat- napięcie, emocje i coś, co sprawia, że po prostu chce się czytać dalej. Jak tylko zaczęłam, od razu przepadłam. Ogromnym plusem jest tutaj klimat. Nielegalne wyścigi dodają historii pazura i adrenaliny, a motyw warsztatu samochodowego sprawia, że wszystko wydaje się bardziej autentyczne i dopracowane. Bardzo podobał mi się też wątek napadu na bank, który świetnie podkręca akcję i dodaje napięcia. Relacja bohaterów totalnie mnie kupiła. Znali się kiedyś, ale nie byli sobie bliscy. Teraz ich drogi znów się przecinają. Ona go unika, on nie potrafi przestać o niej myśleć… i właśnie to napięcie między nimi wypada tutaj najlepiej. 🤭 Ich relacja rozwija się stopniowo, w swoim tempie. Bez pośpiechu i bez sztucznego przyspieszania. Dzięki temu wszystko wydaje się bardziej naturalne, a emocje między nimi naprawdę czuć. To nie jest historia o nagłej miłości, tylko o czymś, co powoli się buduje i wciąga coraz bardziej. Sceny erotyczne są dobrze wyważone, nie przytłaczają fabuły, tylko ją uzupełniają i podbijają napięcie między bohaterami. To książka, przy której naprawdę można się oderwać od rzeczywistości i świetnie spędzić czas. Wciągnęła mnie, zaangażowała i sprawiła, że czytanie było czystą przyjemnością. Zdecydowanie jedna z tych historii, które czyta się z wypiekami na twarzy. 🔥 Z niecierpliwością czekam na kolejny tom ❤️

Powieści Ali Hazelwood kocham wszystkie miłością nieprzemijającą i nie inaczej jest w przypadku i tej – od razu się zakochałam :) Autorka tworzy wspaniałych książkowych mężów, spokojnych i uważnych, kochających piękną i mądrą miłością. Ta książka jest dodatkowo komfortowa, ponieważ mamy tu temat traumy, która już nastąpiła i bohaterka usilnie z nią walczy, a nie jest dramatem rozgrywającym się gdzieś pod koniec książki i wpływającym na relację dwójki głównych bohaterów. Miłość jest tu jak zwykle świetnie opisana. Rodzi się stopniowo i naturalnie, z wzajemnym poznawaniem się i pomocą w trudnych sytuacjach, choć równocześnie zaczyna się od czysto fizycznego układu. Autorka przyzwyczaiła swoich czytelników do bezpruderyjnego podejścia do scen intymnych, do odsłaniania kolejnych możliwości spełniania swoich potrzeb przy okazji odzierając je także z oceniającego i deprecjonującego podejścia. To książka o zaufaniu, które jest podstawą w każdej relacji, także tej najbardziej podstawowej. Rewelacyjnie mi się tę książkę czytało :) Polecam pełnoletnim czytelni(cz)kom :)

„Obrońca” Any Huang to książka, którą czyta się naprawdę lekko i szybko — idealna, jeśli ktoś ma ochotę na coś niezobowiązującego z dużą dawką emocji i romantycznego napięcia. Relacja między bohaterami jest intensywna i od początku wyraźnie zarysowana, co łatwo wciąga. Z drugiej strony, sporo tu dobrze znanych schematów. Postacie momentami zachowują się dość przewidywalnie, a ich decyzje nie zawsze są w pełni przekonujące. Czasem ma się wrażenie, że wszystko dzieje się trochę „za bardzo” — emocje są podkręcone, ale kosztem większej naturalności. Styl autorki jest prosty i przystępny, więc książka nie wymaga dużego skupienia, ale też nie zostawia po sobie jakiegoś głębszego wrażenia. To raczej coś na chwilę niż historia, która zostaje w głowie na dłużej. Ogólnie — przyjemna, ale dość typowa pozycja w swoim gatunku. Jeśli ktoś lubi takie klimaty, raczej się nie zawiedzie, ale trudno mówić o czymś wyjątkowym.

[Współpraca reklamowa @wydawnictwoniezwykłe] Nell jest młodą prokuratorką, która chce za wszelką cenę zdobyć informacje o amerykańsko- greckiej mafii, które łączy ze śmiercią swojej najlepszej przyjaciółki… Tę książkę czytałam jeszcze na wattpadzie, kilka lat temu, więc mam do niej duży sentyment, choć w tym przypadku autorce udało się mnie zaskoczyć kilkoma zmianami w zabarwieniu fabuły. Widzę w niej kilka wad, niektóre rzeczy rozwinęły się za szybko, lecz nie zmienia to faktu, że przyjemnie spędziłam przy niej czas i będę czekać na dalsze części. Nell na każdym kroku uprzykrza życie Therona, ale co najlepsze w tym wszystkim, on stara się ją chronić. Młoda pani prokurator jest narażona na poważne problemy ze względu na sprawy w które ingeruje, ale mężczyzna nie chce jej krzywdy, a wręcz robi wszystko, aby jej uniknęła. Scena gdy jest gotów oddać się w ręce rywala, aby zapewnić jej bezpieczeństwo jest prześwietna. Książka ma dynamiczną akcję, i choć pojawia się wątek za którym w większości przypadków nie przepadam, to tutaj ma on znaczący sens dla dalszej fabuły i jak dla mnie dobrze się tu wpasowuje. Znacznie obraca nam relacje bohaterów, która od samego początku była pełna napięcia i zgrzytów. Autorka umieszcza tutaj dużo ciekawych drugoplanowych bohaterów, którzy świetnie urozmaicają całą historię. Czasami mamy możliwość przeczytać o rozwoju relacji Miley i Reida, co jest naprawdę angażujące. Widzimy jak główny bohater musi złączyć siły ze swoim rywalem w imię dobra osób dla których przepadli, przy tych monetach można się świetnie bawić. Ale dużą rolę w rozśmieszaniu mnie a testowaniu Therona odegrał również ochroniarz, który zyskał wiele moje sympatii.

Przyjemny romansik słodziakowy. Niestety nie znalazłam w nim nic, co by mnie zachwyciło, ścisnęło za gardło, czy za serce. Troszkę to wszystko było przegadane, trochę też irytowała mnie nierawdopodobna ślepota głównej bohaterki i kompletnie nie przemówiła do mnie, umiejscowiona w tym romansie drama. Jak dla mnie była całkowicie od czapy i wręcz wciśnięta na siłę, bo jakaś drama zgodnie ze schematem być musiała. Ogólnie- Książka w sam raz do miłego spędzenia wolnego czasu, ale też do szybkiego zapomnienia po skończeniu lektury. Przynajmniej tak będzie najpewniej w moim przypadku

[ współpraca reklamowa z @zysk_wydawnictwo ] Podeszłam do tej książki z otwartą głową. Ostatnio coraz bardziej polubiłam się z fantastyką, a ta tutaj przekonała mnie do siebie wątkiem wymuszonych zaręczyn, wampirów i smoków. Fabuła zaczyna się w momencie, gdy główna bohaterka - Medra zostaje znaleziona na stosie zgniłych ciał przez Blake’a - księcia wampirów. Czytelnik jest wrzucony w świat przedstawiony w zasadzie bez żadnego wyjaśnienia lub wstępu. Okazuje się, że „Na krwawych skrzydłach” jest sequelem innej serii autorki, która jeszcze nie jest u nas wydana. Czy to utrudniło mi czytanie? Nie. ALE! Czułabym się pewniej, gdybym wiedziała coś więcej na temat przeszłości bohaterki. Ale tak jak napisałam na początku - próbowałam mieć otwartą główę i liczyć po prostu na fajną rozrywkę. Na rozrywkę, którą dostałam. Gdy już czytałam tą książkę, nie mogłam się oderwać. Ale podczas przerw - w ogóle nie wracałam do niej myślami. „Na krwawych skrzydłach” to połączenie Czwartego Skrzydła i Harry’ego Pottera w wersji z wampirami. Było to fajne odmóżdżenie i na pewno będę kontynuować serię jak i sięgnę po prequel. Jeżeli chodzi o Blake’a - bardzo mnie zaintrygował i nie mogę się doczekać tego, aż bardziej go poznam, bo nadal zostaje dość tajemniczy. Ale przyznam, że na każdy rozdział z jego perspektywy czekałam z niecierpliwością. Podsumowując, była to świetna rozrywka i również polecam podejść do niej z otwartą głową, aby efekt „wow” był większy. Ocena: 3,75/5⭐️

L I S I C H K A Cecily Knight wpadła w szpony samego diabła. To co zaczęło się od zwykłej pomyłki, przerodziło się w piekło. Na swoją obronę ma to, że nie chciała wchodzić w żadne układy z następcą mafijnego tronu. Jednak on miał własne plany. Jeremy Volkov sprawia wrażenie czarującego, ale w jego wnętrzu kryje się okrutny drapieżnik. Postanowił zawładnąć jej ciałem, życiem zatrzymać na zawsze. Tylko ona nie chciała być częścią tego życia, a przynajmniej tak jej się wydawało. Czy Jeremy sprawi, że Cecily będzie realizować swoje pragnienia? Cecyli poznajemy jako dziewczynę, która nie lubi się bawić, uchodzi za cnotkę i nudziarę, ale nikt nie wie, skąd to wynika. Ma za sobą traumatyczne przeżycia, które kształtują jej obecne zachowania i przyzwyczajenia. Chciałaby z tym walczyć, ale nie potrafi. Jeremy jest typem bohatera, którego nie chcesz spotkać nawet w środku dnia. Jest nieprzystępny, przerażający i nie rozumie odmowy. Jak się na coś uprze, to po prostu po to sięga. Okazuje się, że Jeremy jak chce, potrafi mieć też inne, lżejsze oblicze. Ich pierwsze spotkanie wymyka się spod kontroli, Cecily chce jak najszybciej o tym zapomnieć, jednak Jeremy jej nie pozwoli. Chociaż jego metody są brutalne, to mimo wszystko sprawia, że Cecily zaczyna żyć. On jako pierwszy dostrzega zły stan dziewczyny i mimo wszystko stara się jej pomóc. Ona wyzwala w nim troskę i zaangażowanie. Każdy kolejny tom tej serii jest lepszy od poprzedniego. Upodobania Cecily mogą być kontrowersyjne, a zachowanie Jeremiego bulwersować - ale to przyszła głowa mafii. Chociaż potrafi czasem opuścić gardę, nie znajdziecie tutaj faceta, który nagle się zmieni. Jest niebezpiecznie, mrocznie, a mimo to ciężko się od nich oderwać. Jestem totalnie zakochana 🔥 PS Jeremy ma obsesje na punkcie Cecily, ja na punkcie Jeremiego PS2 Niko dalej jest świrem i nadal pragnę poznać już jego historię PS3 Landon stracił w moich oczach [współpraca reklamowa @niezwyklezagraniczne]