Sztuka jedzenia po francusku. O gotowaniu i miłości w Paryżu

Uwielbiam Paryż, jego kolory, zapachy, smaki. Jak zobaczyłam książkę, tytuł, okładkę wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Opis, mówi o kobiecie, która zmienia wszystko i wyprowadza się do Paryża. Cudowny pomysł i kiedyś też na chwilę przeprowadzę się do Paryża. Nie na długo, tak na kilka miesięcy. Wracając do książki, jest troszkę "poszarpana", choć lubię czytać takie lekko nawidzone przygody. Połączenie dwóch kobiet, które dzieli 100 lat fajny pomysł.

Przyjemna opowieść o grupie osób - każda z nieco inną sytuacją rodzinną i z innym charakterem. Wszystkie spotykają się na kursie i potem nawiązują ze sobą przyjaźnie. Trochę naciągane zmiany osobowości niektórych bohaterów, np. z zahukanej żony na wydającej zadania byłemu mężowi, a on potulnie to teraz przyjmuje, choć wcześniej przez dwadzieścia lat ją oszukiwał. Trochę mnie też wkurzyło, że większość kobiet jest tu przedstawiona jako ofiary i nieumiejące podjąć podstawowych decyzji niekompetentne osoby. Wprawdzie później niby nabierają pewności, jednak to mocno naciągane. Ale w sumie w takiej książce nie to jest najważniejsze, tylko nastój opowieści i tu jest sympatycznie, no i trochę włosko dzięki wtrąceniom słówek i opisom jedzenia.

Pozycja bardzo dobra, bo oparta na sporej bibliografii również dokumentalnej. Uzupełnieniem, przynajmniej dla mnie będą dwie pozycje: Coco Chanel. Sypiając z wrogiem Hala Vaughana i A zabawa trwała w najlepsze. Życie kulturalne w okupowanym Paryżu Alana Ridinga, na które m.in. autorka się powołuje. Książka podzielona na rozdziały dotyczące albo wydarzeń, albo konkretnych osób pozwala usystematyzować sobie ogólną wiedzę dotyczącą poruszanej tematyki. Hotel Ritz ma być tutaj głównym bohaterem i według mnie tak było. Pani Tilar odczarowuje historię Francji, czy okupowanego Paryża, chociaż jeśli ktoś ma przynajmniej podstawową wiedzę historyczną o latach drugiej wojny światowej, to doskonale wie, jaką postawą wykazali się Francuzi, którzy po prostu stchórzyli i poszli po najmniejszej linii oporu. Może taka była ich strategia, żeby ratować kraj, a może wygoda. Nie twierdzę oczywiście, że nie było też wśród nich osób walecznych, czy mocno zaangażowanych, ale historia wie swoje. Autorka włożyła sporo pracy w dotarcie do niektórych osób, czy źródeł, za co należy jej się pochwała. Jak sama twierdzi była ostrzegana przed podjęciem się tego wyzwania, jakim było napisanie tej książki: "(…)prawda, której pani szuka, została przegrana w chwili zakończenia wojny. Być może nawet jeszcze wcześniej. Pytania, które pani stawia, są bardziej niebezpieczne, niż się pani wydaje. Nie powinna pani pisać książki o hotelu Ritz i okupacji." Taka przestroga tylko mocniej wpłynęła na moją decyzję przeczytania tej opowieści. Książkę czyta się szybko, z wypiekami na twarzy. Pojawiające się w niej postaci odkrywają swoje mroczne tajemnice, a intrygi, których nie brakowało w hotelowych kuluarach biją na głowę niejeden mocny kryminał. Serdecznie polecam

Książka wydana w ramach lubianej przeze mnie serii wydawnictwa Media Rodzina – „Gorzka czekolada”. Polowałam na nią od pewnego czasu, dowiedziawszy się, że jej bohater – zniknięty w tytule Atticus Craftsman – jest, jak ja, fanem herbaty Earl Grey. Książka przyszła do mnie sama, wyłożona na blat przez czytające w moich myślach już nie pierwszy raz panie bibliotekarki. Earl Grey okazał się wprawdzie być marki Twinings, do tego w torebkach (nie przepadam), jednak mimo to lekturę uznałam za całkiem miłą i przyjemną. Według zapewnień na okładce jest to „komedia romantyczna, komedia omyłek i kryminał w jednym”. Może i tak, choć mnie tego rodzaju stwierdzenia raczej odstraszają niż zachęcają. Na pewno jest tu trochę komizmu, pojawia się wątek miłosny, nawet więcej niż jeden. Czepiłabym się tylko tej komedii omyłek. Tak czy siak, miłe jest to (bo zawsze lubię czytać o księgarniach, bibliotekach i wydawnictwach), że rodzina Craftsmanów to angielscy właściciele wydawnictwa z długą już tradycją, obejmującą także nadawanie kolejnym dziedzicom imion słynnych postaci literackich (co wyjaśnia skąd wziął się w tytule Atticus). Autorka powieści uczyniła ich tak angielskimi jak tylko mogła, niebezpiecznie balansując momentami na krawędzi, lecz na szczęście z niej nie spadając. Akcję usytuowała jednak w Hiszpanii, gdyż tam umieściła jedną z licznych filii wydawnictwa, mającą zostać zlikwidowaną z powodu swojej nierentowności. To niewdzięczne zadanie przypadło właśnie Atticusowi, który po przybyciu do Madrytu i zapoznaniu się z sytuacją (oraz z pięcioma pracującymi dla Craftsmanów Hiszpankami, w tym jedną nader cudnej urody) niespodziewanie (w każdym razie jak dla kogo) zniknął. W związku z tym do akcji wkroczył również hiszpański policjant, inspektor Alonso Jandalillo, marzący o tym, by przypominać don Kichota z Manchy nie tylko z imienia (dlatego każe się nazywać Manchego), ale i z wiekopomnych czynów. Wszystkich bohaterów, a pojawia się tu ich wielu, Sánchez nakreśliła dość grubą, za to położoną z sympatią, a momentami wręcz czułością, kreską, co sprawiło, że czytelnik bez trudu przymyka oko na śmiałe pomysły fabularne i macha ręką na prawdopodobieństwo. Miłe, sympatyczne, idealne jako odskocznia od potężniejszych lektur, jak również od życia.

„Królowa lodów z Orchard Street” to powieść, w ktorej autorka w formie wspomnień snuje historię biednej emigrantki, która w XX-wiecznej Ameryce, mimo wypadku i wielu przeciwności, buduje lodowe imperium. Narracja prowadzona jest z perspektywy starszej, zamożnej kobiety, która wraca wspomnieniami do swojego dzieciństwa i kolejnych etapów życia. Dzięki temu razem z bohaterką dorastamy, obserwujemy jej decyzje, sukcesy i porażki oraz to, jak stopniowo kształtuje się jej charakter. Największą siłą tej książki jest główna bohaterka. Nie jest ani piękna, ani sprawna i zdecydowanie nie jest postacią jednoznacznie pozytywną. Bywa naiwna, przebiegła, zgryźliwa, momentami dwulicowa i nieprzyjemna (zwłaszcza do swojego męża). Mimo ogromnego sukcesu finansowego żyje w ciągłym strachu i nie sprawia wrażenia osoby zadowolonej z życia. To właśnie jej wady czynią ją wiarygodną. Jednocześnie powieść pokazuje, że na sukces nie składają się wyłącznie ciężka praca i wytrwałość, ale również łut szczęścia, konsekwencja w działaniu oraz gotowość do podejmowania trudnych decyzji. Dużym atutem jest także tło historyczne. Akcja rozpoczyna się w pierwszej połowie XX wieku i wprowadza czytelnika w realia życia ubogich grup społecznych emigrujących do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. W tle pojawiają się ważne wydarzenia historyczne, takie jak wybuch II wojny światowej czy przemiany społeczne. Ciekawym elementem jest również przedstawienie kulis powstawania i rozwoju biznesu lodowego, w końcu mało osób wie jak wygląda produkcja lodów "od kuchni". Z pozoru mogłoby się wydawać, że jest to ciepła opowieść o spełnionym amerykańskim śnie, jednak książka zawiera sporo goryczy, rozczarowań i ludzkiego cierpienia. Nie wszystko kończy się tak, jak można by tego oczekiwać. Samo zakończenie wydało mi się niesprawiedliwe, choć jednocześnie dobrze wpisuje się w losy antybohaterki i podkreśla myśl, że świat nie jest sprawiedliwy. To powieść spokojna, momentami surowa, ale również w pewnym sensie budującą. Polecam ją czytelnikom, którzy cenią niejednoznacznych bohaterów, historyczne tło i historie pokazujące cenę, jaką czasem płaci się za sukces.

Krótko: -po przeczytaniu książki miałam wrażenie że 1) to chyba miał być sielankowy romans, i to chwilami irytujacy, ale.. 2) ..cos mi tu nie gra. Coś co mi nie daje spokoju. - więc zaczęłam wracać do książki. Wertować. Powoli zaczęły mi się podobać pojedyncze fragmenty, potem zachwycać cytaty, dawać do myślenia .. I wciąż mnie to drążyło. - zaczęłam szukać w internecie- no tak!: okazuje się ze to powieść z kluczem i wieloma warstwami do odkrycia! I to tak genialnie skonstruowana ze mało jest takich! Z mnóstwem odniesień do innej, głównie klasycznej literatury - na odczytanie kolejnych warstw jestem za głupia, ale książka nie pozostała bez efektu: pod jej wpływem odkryłam, jak wiele mi brakuje w takim zwykłym podstawowym wykształceniu przedstawicielki swojej cywilizacji, skoro ta cywilizacja ma parę tysięcy lat a my uczymy się i czytamy głównie to co napisano tylko ostatnio.. - efekt?- dzięki "Przebudzeniu Seniority.." sięgnęłam po ambitniejszą literaturę (np "Dzieje " Herodota sprzed 2,5 tys lat) i bardziej uważam co poznają moje dzieci- a są wokół dobre inicjatywy, np treningi z nauką Kodeksu Rycerskiego w Praktyce- dla chłopaków :)

Banalny temat, bardzo powszechny i wiodący w literaturze dla kobiet, ale tak podany, że w przypadku tej powieści czyni ją uniwersalną, ponadczasową i dla każdego odbiorcy, a na dodatek zdobywa prestiżową, literacką nagrodę hiszpańską Premio Planeta 2013. Jak to możliwe? Typowa powieść kobieca z popularnym wątkiem zdrady lub porzucenia rozpoczyna się najczęściej od tragicznego momentu w życiu głównej bohaterki bliskiej załamania, by w miarę rozwoju fabuły podnosić się z kolan, nabierać wiary w ludzi, zaczynać życie od nowa i zakończyć tragedię szczęśliwym zakończeniem. Czytelniczki mają okazję utożsamić się z bohaterką, przeżyć z nią po kolei etapy traumy, by przeciwstawić się niesprawiedliwemu życiu i uwierzyć w siebie na nowo. W przypadku tej powieści autorka odwróciła tę kolejność, wprowadziła zmienność rodzaju powieści i nasyciła mądrym przesłaniem. Zaczęła opowieść od pełni szczęścia głównej bohaterki. Patricia to szczęściara, która w wieku dwudziestu sześciu lat ma wszystko, o czym marzą dziewczyny – pracę jako wzięta modelka, „pieniądze ulokowane w funduszach inwestycyjnych, motorower, mercedesa, samochód terenowy i willę w jednej z najbardziej ekskluzywnych i najdroższych okolic” Madrytu oraz wspierającą ją siostrę, kochających rodziców i idealnego męża. Miała wszystko. Również poczucie pełni szczęścia. Namiastkę ziemskiego nieba, z którego patrzyła na otaczającą ją rzeczywistość z optymizmem i radością, wierząc w jego dobro i ufając ludziom. Do czasu! Do niespodziewanego spotkania z przypadkową współpasażerką w samolocie, która w tę oazę spokoju wrzuciła zdanie niczym ciężki kamień – „jest ktoś, kto pragnie, żebyś umarła”. Ta jedna informacja uruchomiła lawinę nieprzewidzianych zdarzeń i zmieniła charakter powieści – z obyczajowej o życiu modelki godzącej ją z rola żony, siostry i córki na thriller psychologiczny z elementami sensacji. Patricia z ufnej, radosnej dziewczyny, pod wpływem niebezpiecznych wypadków, przydarzających się jej w pracy i w domu, w których czuła niewidzialną siłę popychającą, przewracającą i paraliżującą ją fizycznie, zmieniła się w podejrzliwego detektywa i przestępczynię. Chciała dowiedzieć się, kto i dlaczego chce jej śmierci? Od tego momentu, razem z Patricią analizowałyśmy zachowania i osobowości wszystkich znanych jej osób z otoczenia w poszukiwaniu potencjalnego mordercy. Nie było trupa, ale był kryminał! To dochodzenie do poznania imienia jej śmiertelnego wroga było okazją do odkrycia siebie na nowo i do ujrzenia rzeczywistości z innej perspektywy. Tej rozczarowującej rodzinnej i tej zawodowej pełnej zawiści, bezwzględnej rywalizacji, zazdrości, wyzysku, dyktatury pięknego ciała, uzależnień, zdrady, niezobowiązującego seksu, wielkich pieniędzy i nazwisk. Z miejsca pełnego intryg, „w którym myśli wywołują wiatr, a spojrzenia mogą cię zniszczyć lub ocalić”. Nie zazdrościłam Patricii. Raczej jej współczułam. Te emocję wywołał kontrast między bezwzględną branżą modową a kruchością i subtelnością charakteru bohaterki. Była dobrą dziewczyną, której w wieku szesnastu lat poszczęściło się na castingu otwierającym jej drogę do środków mających uszczęśliwić ją i jej najbliższych. I kiedy wydawało się, że właśnie to osiągnęła, jej świat zaczął powoli rozpadać się. I to ten proces, zmierzający prosto ku katastrofie, odtworzyła zdanie po zdaniu autorka. Nie chciała mnie w ten sposób do życia zniechęcić, utwierdzając w przekonaniu, że życie jest niesprawiedliwe i należy być silną. Kategorycznie nie pozwoliła też na użalanie się. Poprzez destrukcję życia Patricii, jej burzenie sztucznego nieba, dokonała czegoś bardziej wartościowego. Pokazała, że życie jest i słodkie, i gorzkie, że jest w nim uzupełniające się i dobro, i zło, że jedno bez drugiego nie może istnieć, bo obecność jednego pozwala docenić drugie. Budowanie „ziemskiego nieba” czyni z nas może i szczęśliwymi ludźmi, ale życie jego pełnią, blaskami i cieniami, radością i nieszczęściem czyni nas lepszymi i bardziej odpornymi na zło. Bycie szczęśliwym niekoniecznie jest tożsame z byciem bezpiecznym i lepszym. http://naostrzuksiazki.pl/

W przeciwieństwie do pozostałych pozycji Sue, "Podróże z owocem granatu" nie są fikcją literacką. Autorki ukazują nam odkrywanie własnej drogi, w momencie, gdy obie znajdują się na przełomowych etapach życia. Sue-matka żegna młodą wersję siebie zbliżając się do etapu "Starej Kobiety", ostatniego odcinka podróży przez życie. Pogodzenie się z przemijającą młodością, z czasem, gdy-zdawałoby się - nie ma rzeczy niemożliwych nie jest łatwe, a Monk Kidd opisuje swoje emocje szczerze i bezkompromisowo, starając się poukładać szalejącą wewnątrz niej burzę. Ann-córka właśnie zaczyna etap "pięknej, młodej i pełnej możliwości" kobiety, lecz zamiast ekscytacji czuje tylko przerażenie i obezwładniający smutek, który stara się dokładnie maskować... Urodzinowa podróż do Grecji zapoczątkowuje serię wspólnych wyjazdów matki i córki, wyjazdów, które pomagają im, każdej samodzielnie, roplątywać zagmatwane myśli. Milczące wsparcie jakie sobie oferują z czasem przeradza się w głębokie porozumienie, a podróże to nie tylko naprawa relacji Sue-Ann/matka-córka, lecz także Sue i jej własnej matki, Ann i jej stawania się matką. "Podróże..." to książka pisana przed czasami, gdy Monk Kidd zaczęła przelewać swoje powieści na papier, by podzielić się z nimi ze światem. Ciekawie jest obserwować narodziny przyszłej pisarki. Uważam jednak, że książka ta nie jest dla każdego, że wymaga odpowiedniego czasu w życiu czytelnika, by mogła się podobać, by można było wczuć się w emocje autorek, stąd też różny bywa jej odbiór.

"Słodki smak miłości" to książka, której tytuł jest bardzo mylący. Patrząc na niego można pomyśleć, że to niskich lotów romansidło, a tak nie jest. Okładka też może sprawiać takie wrażenie. Mnie do tej książki przyciągnęła intuicja. Wiem, że miała mi coś powiedzieć i powiedziała, bardzo dużo. Tak czy inaczej, dostajemy tu literaturę obyczajową, ale nie pustą i prostą. Literaturę, która opiera się na zmysłach, na smaku i zapachu, bo kanwą jest konkurs kulinarny. Co tu jest oprócz tego? Historie bohaterów, które zmuszają do refleksji, do rozwijania empatii i wrażliwości. Zadziwiająco dużo tu ludzkich emocji, wyborów i losów. Autorka jest świetną obserwatorką ludzkich dusz i z talentem przelewa swoje obserwacje na kartki książki. Pokazuje związki jedzenia, pieczenia i gotowania z emocjami, a tych emocji można dotknąć niemal namacalnie. Jak na debiut, to jest to wyjątkowo dobra książka. Właściwie rewelacyjna.

Dobra dla osób, które wcześniej nie zastanawiały się nad swoim małżeństwem. Jak dla mnie - niewiele odkrywczych rzeczy. Kolejne rozdziały czytałam co raz bardziej pobieżnie, bo przez różne dygresje tempo książki zwalniało. Na początku spodziewałam się też, że odnośniki QR będą kierować w różne zakątki internetu, a nie tylko na jedną stronę internetową. W tym przypadku kody były zbędne, nie przekonuje mnie to połączenie.

"Wieczory w Umbrii" to książka, która obiecuje ciepło włoskiej prowincji, zapach świeżych ziół i magię wspólnego gotowania. Marlena De Blasi opowiada historię czterech przyjaciółek, które co tydzień spotykają się, by razem gotować, jeść i rozmawiać o życiu, miłości, przeszłości i przyszłości. Pomysł powieści jest uroczy - kobieca przyjaźń, w klimatycznym włoskim miasteczku, przeplatana przepisami na lokalne potrawy. Niestety, choć książka ma wiele smaku (dosłownie i w przenośni), to narracja chwilami nuży. Tempo akcji jest powolne, a opowieści bohaterek, mimo że momentami poruszające, nie zdołały mnie wciągnąć na tyle, by czytać z zapartym tchem. Na szczęście ratunkiem dla tej książki są kulinarne opisy - barwne, sugestywne, wręcz zmysłowe. Autorka z ogromną miłością opisuje gotowanie, składniki i tradycję, które stoją za każdą potrawą. To właśnie te fragmenty trzymały mnie przy lekturze. Zdecydowanie polecam tę książkę osobom, które kochają kuchnię włoską i chcą poczuć atmosferę Umbrii - choć bardziej od strony kuchni niż fabuły. Dla mnie "Wieczory w Umbrii" to raczej książka do powolnego smakowania, niż do pożerania jednych tchem. Przeczytałam do końca, choć głównie z zasady - nie lubię zostawiać książek niedokończonych.

Młoda amerykanka odbywa staż w Neapolu, poznaje kulturę , kuchnię i mieszkańców miasta. Katherine zakochuje się w Salvadore ,poznaje tradycje rodzinne. Jeśli chcecie poznać różnicę między Stanami a Włochami oraz poznać piękne krajobrazy i kuchnię włoską -polecam.

Miriam Collée wraz z mężem i małą córeczką zamienia uporządkowane i spokojne życie w Niemczech na chaos chińskiej metropolii. Zderzenie dwóch bardzo odmiennych kultur prowadzi do wielu nieporozumień i komicznych sytuacji, które autorka opisała w książce ,,W Chinach jedzą księżyc”. Nawiasem mówiąc tytuł nawiązuje do księżycowych ciasteczek jedzonych tradycyjnie podczas Święta Środka Jesieni. Czytając historię Miriam miałam wrażenie, że pisały ją dwie osoby. Pierwszych parę miesięcy (książka podzielona jest na 12 miesięcy) to ciągłe narzekanie, próba asymilacji, nerwy i jeszcze więcej narzekania. Ale przychodzi moment, kiedy autorka na wakacjach w Hamburgu zdaje sobie sprawę, że tęskni na Szanghajem. Od tej chwili zarzuca męczące narzekanie i zaczyna dostrzegać plusy Chińczyków, a czytelnikowi daje szansę poznania Państwa Środka bez europejskich uprzedzeń i oczekiwań. Książka w prosty i zabawny sposób pokazuje trudy życia i proces przystosowywania się do zupełnie odmiennych warunków. Miriam tak dalece oswoiła się z chińską kulturą, że nawet informację o przedłużeniu kontraktu męża przyjęła z konfucjańskim spokojem.

Anna Jansson „Salon d`Amour” Seria „Gorzka Czekolada” to bez wątpienia jedna z tych, które są w stanie zaoferować szeroki wachlarz literacki dla potencjalnego czytelnika. Różnorodność tematyczna powinna zaspokoić nawet najwybredniejszych. W przypadku książki „Salon d`Amour” Anny Jansson nie było tylu fajerwerków, co przy innych książkach z tej serii, ale myślę że taki lżejszy przerywnik był odpowiedni w czasie, w którym go czytałam. Ta niepozorna i lekka książka zaniosła mnie do Szwecji i nadmorskiego miasteczka Visby, gdzie mogłam obserwować historię fryzjerki Angeliki i jej przyjaciół na dalekiej Gottlandii. Urok kameralnego salonu fryzjerskiego Angeliki Lagermark wydaje się być idealną przystanią dla samotnych i poszukujących miłości. Tak bowiem się dzieje, bo właścicielka salonu wraz z swoim pomocnikiem robią wszystko, by złączyć samotnych ludzi, w pary. Urok salonu d`Amour to również sielska atmosfera, kojąca i dająca cień nadziei dla każdego. Oprócz tego widzimy perypetie głównej bohaterki i monotonnego, spokojnego życia w historii Anny Jansson, które jednak jest pretekstem, by pokazać relacje międzyludzkie. Wątki obyczajowe splatają się z romansem i nawet kryminalnym – ale po prawdzie, ten ostatni, był „wepchnięty” na siłę i gdyby go nie było, historia na niczym by nie straciła. W tej banalnej, cukierkowatej historii jest wszystko czego potrzebowałam, by się odprężyć. Bo ani tu nic odkrywczego nie było, a same historie i postacie – lekko przelukrowane, kipiące nadmiarem dobra i ciepła. Feel-good books w pełnej krasie, czytadełko idealne na ciężkie dni, albo po prostu jako przerywnik od czegoś cięższego. Nie będę ani zachęcać, ani odradzać. Od mnie 6/10

Wspaniała książka. Powinna być obowiązkowym etapem w drodze ku dorosłości. Obrana z wszelkich złudzeń i iluzji. Dotyka twardych i bolesnych wątków życia codziennego oraz konsekwencji wyborów. Choroba jest momentem w życiu człowieka bardzo wstrząsającym. Szczególnie najbliższe osoby przechodzą tsunami emocjonalne i bytowe. Polecam bo ważne kwestie porusza, długo będę o niej pamiętała.

Potrzebowałam relaksującej, lekkiej i ciepłej lektury, optymistycznej i podnoszącej na duchu. Sięgnęłam po "Dary życia", które kupiłam okazyjnie kilka miesięcy temu. Książka swoje odleżała (aż dziw, że nie dostała odleżyn:)), czekała na mnie chyba dość namolnie, bo wciąż się na nią natykałam, przekładałam z półki na półkę, z pokoju do pokoju, aż wreszcie nadszedł jej czas... I tu spotkała mnie jakże miła niespodzianka! Myślałam bowiem, że to cukierkowe powieścidło. Nic bardziej mylnego! "Dary życia" wciąż zaskakują nieprzewidywalną fabułą, świetnymi kreacjami, rewelacyjnymi dialogami i subtelnym, inteligentnym poczuciem humoru. Była to bardzo przyjemna i w gruncie rzeczy refleksyjna lektura, raz smutna, raz zabawna, innym razem rozbrajająca. Bohaterów tej książki chciałabym poznać osobiście, a to zdarza mi się rzadko w przypadku literackiej fikcji. Chętnie zamieszkałabym też w ich sąsiedztwie, przynajmniej na jakiś czas... Polecam z czystym sumieniem, zwłaszcza tym, którzy lubią lekkie, ale niebanalne i nieprzesłodzone historie ku pokrzepieniu serc. Seria "Z miotłą" kolejny raz mnie nie zawiodła!

Londyn 1912 roku i kobiety walczące o prawo głosu na równi z mężczyznami. Po drugiej stronie ci, którzy są przeciwnikami tak radykalnych zmian. Spiski, knowania, niebezpieczne akcje, a nawet morderstwa, a w środku tego wszystkiego początkująca dziennikarka starająca się zaistnieć w redakcyjnym świecie, zdominowanym przez mężczyzn. Czytałam wiele opinii, że książka jest beznadziejna i nudna...cóż, chyba jestem "inna" bo mnie książka wciągnęła, mimo że akcja rozkręca się dość powoli. Książka ta rozbudziła we mnie także zainteresowanie tematem sufrażystek. Prawdopodobnie sięgnę po lekturę pozycji, które autorka podaje na końcu, z których korzystała dla podparcia swojej powieści autentycznymi wydarzeniami z tego okresu.

Po przeczytaniu tej książki jestem zaskoczona, ale nie rozczarowana. Fakt, iż spodziewałam się przeczytać raczej powieść, niż przewodnik po Paryżu z kilkoma anegdotami i osobistymi uwagami autorki. To taki "Paryż dla początkujących". Warto zabrać tę książkę na pierwszą czy drugą wycieczkę do Miasta Świateł, na pewno się przyda.

Jeśli nie podoba ci się świat, który cię otacza, zmień go. Masz obowiązek to zrobić, wystarczy działać krok po kroku. Zamiast zatykać uszy na prawdę, czasem lepiej jej wysłuchać. Nie dowiemy się, czy coś nam się uda, dopóki nie spróbujemy. Żałuje się tylko tego, czego się nie zrobiło. W życiu tak już czasem bywa, że nie wszystko układa się po naszej myśli. Lepiej jest się cieszyć bieżącą chwilą, zamiast wiecznie się zamartwiać.

Nie jest łatwo ocenić tą książkę. Jest ona bardzo osadzona w stylu opowieści perskich znanych z tych snutych przez legendarną Szeherezadę. Uchodźcy z Iranu starają się ułożyć życie w Argentynie. Ale tkwią mentalnie w swojej ojczyźnie. Dużo tu niedopowiedzeń i dla czytelnika trudnych w odbiorze powiązań. Język i rodzime określenia również nie ułatwiają odbioru. Zmuszony do emigracji człowiek jest w tragicznym położeniu. Grupa bohaterów stara się wesprzeć nawzajem w tym trudnym losie. Czyta się ciężko i na zasadzie "syty głodnego nie zrozumie". Dla konesera.