Zupełnie niespodziewane zniknięcie Atticusa Craftsmana

To książka, która urzeka spokojem i ciepłem. To lekka, kobieca opowieść – taka, którą czyta się niespiesznie, z herbatą pod ręką, bardziej dla nastroju niż dla dynamicznej akcji. Siła tej historii tkwi w codzienności: w relacjach, drobnych gestach, obserwacjach międzypokoleniowych i w subtelnym humorze. Narracja jest delikatna i empatyczna. To literatura „komfortowa”: nie zaskakuje gwałtownymi zwrotami akcji, ale zostawia po sobie przyjemne poczucie bliskości i spokoju. Idealna propozycja na odpoczynek od cięższych tematów – dla czytelniczek, które cenią kameralne historie, emocje podane szeptem i ciepłą, życzliwą atmosferę.

Ta książka była dla mnie totalnym odkryciem. Bardzo doceniam książki, które potrafią rozbawić, a tutaj cały dialog wewnętrzny głównej bohaterki a w tym jej spostrzeżenia na temat świata, rodziny i wszelkich wydarzeń naprawdę świetnie ubrane w słowa. Przeczytałam wszystkie części i moim zdaniem trzyma poziom przez większość serii.

Plusem tej książki jest wartka akcja, komizm sytuacyjny i świetne pomysły emerytów, chociaż czasem mocno ocierające się o granicę absurdu. Kradzież obrazów z muzeum - majstersztyk! Turlałam się ze śmiechu. Minusem, a może raczej bardziej tym co mnie osobiście drażniło, to te wszystkie dziwne, niefortunne zbiegi okoliczności doprowadzające wciąż i wciąż do wpadek i utraty “majątku”. Trudno mi uwierzyć w to, że tak sprytni i przedsiębiorczy seniorzy, potrafiący wymyślać tak skomplikowane akcje, nagle zaniedbują taki banalny szczegóły który przekreśla wszystkie osiągnięcia. Trochę autorka na tym polu przekombinowała. Ale czyta się szybko i gładko, fajna lektura na oderwanie się od szarej rzeczywistości . Chociaż świat seniorów w Szwecji wcale nie jest taki kolorowy!! Nawet dość momentami przypomina nasze polskie realia…

Herman Koch, niderlandzki Houellebecq (albo, po prostu, Herman Koch), pozwala nam spoglądać na nas jego oczyma. To on ukazuje wszelkie zboczenia tam, gdzie rządzi „normalność”. Nie grzmi, raczej prowokuje. Pod pozornym cynizmem jego powieści kryje się głęboka troska o nas samych. W swojej drugiej – po Kolacji – powieści opublikowanej w Polsce pierwsze skrzypce gra Marc Schlosser. Pod wpływem znajomości z pewnym bardzo znanym aktorem (oraz pod wpływem zaproszenia Marca wraz z rodziną do jego letniej rezydencji) dochodzi do wydarzeń tragicznych. Oraz do bolesnej sekcji zwłok. Naszego świata. Główny bohater Domu letniego z basenem – lekarz pierwszego kontaktu, „lekarz wyższych sfer” – Marc Schlosser wykonuje swoją pracę rzetelnie. Poświęca każdemu ze swoich pacjentów po dwadzieścia minut, wszystkim przedstawia dokładnie taką diagnozę, jaką chcą usłyszeć. Zjawiający się u niego nowobogaccy nie oczekują prawdziwej pomocy lekarskiej, ale cudotwórcy, który na wszystko znajdzie receptę, a na pewno – tabletki. Schlosser stoi najbliżej ciała ludzkiego, wydawałoby się zatem, że musi godzić profesjonalizm z empatią. Nic podobnego. Tak naprawdę to pozbawiony wrażliwości cynik. Bo ciało jest brzydkie; wydala; poci się; drży na zimnie; marszczy się pod wpływem wody; blednie i czerwienieje. „Ludzkie ciała i w ubraniu są wystarczająco odpychające. Nie chcę ich oglądać, zwłaszcza tych części ciała, do których nigdy nie dociera światło słoneczne. Fałdów skóry, pomiędzy którymi zawsze jest zbyt ciepło, a bakterie mają pełne pole do popisu; grzybic i miejsc zapalnych między palcami u nóg i pod paznokciami; palców, które coś rozdrapują, palców, które trą aż do krwi…”. Podobnie podwójnie wygląda kwestia jego stosunku do własnej rodziny, do żony – jej obecność nie przeszkadza w planowaniu zdrad i wymyślaniu scenariuszy zdrady. Najprawdopodobniej Koch chciał pokazać zblazowanie i znudzenie świata nim samym. „Świat jest mną znużony, podobnie jak ja nim”, zacytuje Houellebecq na pierwszych kartach Mapy i terytorium. Istotnie, współczesny świat zaproponował aż tyle, że nie wiadomo do końca co wybrać, co jest dobre i właściwe dla człowieka. Zakwestionowaliśmy wszystko, nawet samych siebie – i teraz już tylko straszna nuda. „Znudzeni i zblazowani” podważają także wszelkie towarzyskie konwenanse. Sztuka jest nieciekawa, ale przecież trzeba obejrzeć ją do końca. Wcale nie po to, by wyrobić sobie zdanie, tylko żeby inni nie gadali. Z filmu nic nie rozumiemy, ale można dyskretnie przysnąć, przecież nikt nie zauważy, a zawsze można posnobować znajomością „dzieła”. Przykłady można mnożyć i mnożyć, dochodząc do spraw kluczowych, dotyczących poprawności politycznej czy modelu życia. Koch wskazuje na kolejne dwa wrzody współczesności – formę i banał. Forma, w rozumieniu Gombrowicza, oznacza udawanie, przed sobą i przed pozostałymi. Gra, którą każdy człowiek toczy przede wszystkim z samym sobą, skacze z jednej wysepki na drugą, nie mogąc przy tym odnaleźć siebie. W końcu staje się trywialny i płytki – a otaczająca rzeczywistość wyłącznie mu w tym pomaga, podsuwając kolejne możliwości. Chcesz być sławny, proszę bardzo, musisz tylko zrobić to i to. Chcesz gotować, proszę bardzo. Wszędzie gotowe produkty, przygotowane z chirurgiczną precyzją recepty na egzystencję. Masz depresję? Weź tabletki. Mało jesz? Idź i kup. Masz tysiące ubrań w szafie? Nie szkodzi, kup większą i leć po następne. Nadmiar wyprodukował formę (lub odwrotnie, szukanie źródła nie ma sensu) i kolejny składnik, banał. Człowiek zniknął z pola widzenia, przygnieciony możliwościami. Paradoks wyboru: zakup soku w sklepie. Skazani jesteśmy na poznawanie wszystkiego po łebkach, czytanie coraz to nowych książek (bo o starych po tygodniu nikt nie pamięta, a lektury dziadków czy pradziadków to epoka kamienia łupanego), oglądanie coraz większej ilości filmów. Nie ma czasu na refleksję, w pewnym momencie nie ma już czasu nawet na życie. Od razu zaznaczam – nie traktuję powieści Kocha jako źródła prawd objawionych. Prawdę powiedziawszy, trudno jest powiedzieć w tej materii coś nowego. Jednakże lekkość fabuły i fakt, że „dobrze się to czyta”, pozwala Kochowi na przeniesienie poważnych traktatów socjologicznych w formę wygodniejszą, z fabułą i dialogami. Współczesny świat przyrównuje Koch do dzisiejszego awangardowego teatru – aby zaskakiwać, musi szokować coraz mocniej, oddziaływać na widza skrajnymi środkami. Kicz i przesada przenikają do kolejnych aspektów egzystencji, zatruwając sprawy fundamentalne, jak śmierć. „Podobnie jest z pogrzebami. Te też muszą być przede wszystkim przyjemne. Trzeba na nich móc śmiać się, pić i przeklinać. W innym wypadku to małomiasteczkowe. (…) Wydaje mi się, że radosne pogrzeby weszły w modę jakieś piętnaście lat temu. Różowe trumny, trumny z naturalnego drewna, z wymalowanymi na nich smokami i zębami rekina, trumny z Ikei, trumny plastikowe albo owinięte w worki na śmieci”. Dziwny pęd, maniera do bycia dostrzeżonym, zapamiętanym, ale w oderwany od rzeczywistości sposób. Możliwe, że taka śmierć ma coś rekompensować – może samo upokorzenie zgonu? Ciało wszak zaczyna gnić, śmierdzieć, trzeba więc je przyozdobić, w jakikolwiek sposób śmierć przegonić. Możliwe, że takie traktowanie zwłok ma oswoić zgon i przykryć pewien niepokój: czy ładne opakowanie kryje w sobie smacznego cukierka, czy może w cukierku żyje obrzydliwy robak? Fabuła Kocha przypomina pełny (pełny – bez znanego z filmu zakończenia) reality show z Trumanem Burbankiem – życie jest od początku do końca wyreżyserowane, ustawione, nieprawdziwe. Znany nam świat niderlandzki autor odbija w krzywym zwierciadle; w wyniku tej operacji, wszyscy bohaterowie powieści coś udają, w coś grają. Przypomnę pierwszy z brzegu przykład – główny bohater odgrywa przed sobą i przed światem podwójną rolę, przykładnego ojca i męża oraz dandysa, podrywającego coraz to nowe kobiety. A jego córka? Z zewnątrz poukładana, grzeczna, nieśmiało chwytająca za rękę swojego pierwszego chłopaka (może pierwszego, oprócz ojca). Pod grzeczną fasadą ukrywa się jednak kobieta, która zaczyna mieć swoje potrzeby i u której ciekawość przerasta rozsądek. Ich nieprawdziwość podważa jednocześnie realność świata powieściowego oraz – naszego. Może właśnie w taki sposób odpowiada Koch na jedno z podstawowych pytań dotyczących faktycznego istnienia wszystkiego dookoła. Może to wszystko, tak naprawdę, już umarło, a człowiek pluska się na powierzchni basenu przy letnim domu, nie dostrzegając, że pod nogami nie ma już dna.

Jeśli ktoś myślał, że życie w czeskim zamku to eleganckie przyjęcia, dostojne konwersacje i aksamitne wieczory przy kominku, „Arystokratka w ukropie” udowadnia, że jest wręcz przeciwnie – i właśnie w tym tkwi jej cały urok. Evžen Boček ponownie prowadzi nas do Kostki – tej dziwacznej mieszanki arystokratycznej ruiny i rodzinnego domu, w którym zdrowy rozsądek zawsze stoi w cieniu ekscentrycznych pomysłów mieszkańców. Wiosna w Kostce nie jest zwykłą wiosną – jest „szaleństwem” emocjonalnym. Marie, z typową dla siebie autoironią, relacjonuje absurdalne codzienne zmagania: ojciec wciąż obsesyjnie liczy grosze, matka walczy o pozory arystokratycznego stylu życia, a służba w tym domu ma swoje własne zasady logiki, których nikt przy zdrowych zmysłach nawet nie próbuje zrozumieć. Boček ma dar, który rzadko się zdarza – potrafi bawić bez wysiłku. Jego humor nie jest wymuszony, lecz wynika z samej konstrukcji świata, który stworzył. Każde zdanie niesie w sobie lekkość, a jednocześnie kąśliwe spostrzeżenia o ludzkich słabościach. Czytelnik śmieje się, ale między tymi salwami śmiechu kryje się coś jeszcze – czułość wobec bohaterów, którzy w swojej niedoskonałości są po prostu ludzcy. „Arystokratka w ukropie” to kontynuacja i dowód na to, że Boček znalazł idealny ton dla tej opowieści: lekki, błyskotliwy, nieco absurdalny, a przy tym zaskakująco ciepły. To książka do czytania w nieustającym poczuciu, że w świecie, w którym wszyscy próbują być poważni, najlepiej być czasem trochę jak mieszkańcy Kostki – kompletnie niepoważnym.

*po książkę sięgnęłam z polecenia księgarza z mojej ulubionej (i jedynej w okolicy) księgarni. Znudzona przez rozwleczony w nieskończoność 'Wielki Świat' Lemaitre'a poprosiłam o coś 'lekkiego, łatwego i przyjemnego' na odtrutkę. I dostałam to, I nie żałuję* Ta zwięzła, idealna na jeden wieczór książeczka, to: *mistrzostwo* - wielcy pisarze, piszą o wielkich rzeczach, tak? G~+ prawda! Spłucz to przekonanie w klozecie i zdezynfekuj domestosem! Prawdziwy talent potrafi nalać z pustego i znaleźć inspiracje nawet w kafelkach w publicznej toalecie, czy w maszynie niszczącej książki. *kilka w jednym* - teksty z uratowanych kartek, czy zapiski babci klozetowej (chyba wolę francuskie określenie tej profesji - 'madame pipi') stają się odskocznią od głównego wątku *antidotum na czasy naznaczone Netflixową 'Emily w Paryżu' - nasz bohater jest poniżej przeciętnej nie tylko jeśli chodzi o jego masę ciała, ale też życiowe dokonania. Jest tego brutalnie świadomy i w sumie pogodzony z losem, choć się go wstydzący (okłamuje matkę, co do tego, czym się zajmuje) *zagadka* - czy bohater odnajdzie autorkę tekstów ze znalezionego pendrive'a? *humorystyczne określenia, czy tautologie ciotki - zgrabne i zabawne, oszczędne w słowach. *feel good factor* - zakończenie, czyli to co bohater napisał do madame pipi, to majstersztyk komedii romantycznej. Polecam (ale raczej fanom Amelie, niż Emily ;))

Świetna książka. WASP amerykański korpus pilotek z czasów II wojny światowej do którego dostają się siostry z polskiej rodziny Jurdabralińskich (fantazja amerykańskiej autorki nawet polski czytelnik łamie język) i ich historia przez kolejne pokolenia. Bardzo ciekawie poprowadzona opowieść, od której trudno się oderwać. Bardzo polecam.

Demencja jest straszna. Kradnie życie po kawałku, nic nie zostawia. Historia tu zawarta, opowiedziana jest głosem starszej kobiety, z zanikiem pamięci. Jej obecne problemy przeplatają się ze wspomnieniami sprzed 70 lat, dotyczącymi jej zaginionej siostry. Smutna to opowieść. Ludzie chorzy, pomimo opieki rodziny, są bardzo samotni w swoim nieszczęściu.

Znakomita rozrywka. Książka błyskotliwa, oryginalna, świetnie napisana. Pełna przezabawnego, inteligentnego humoru - choć porusza, bądź co bądź, poważny temat Zespołu Aspergera. Zdecydowanie polecam, szczególnie wersję audio w genialnej interpretacji Borysa Szyca.

“Dyrektor przyjrzał mi się badawczo, o ile spojrzenie niższej inteligencji można nazwać badawczym. (…) z doświadczenia wiem, że w kontaktach z niższą inteligencją najlepiej otwarcie kłamać; dzięki kłamstwu umożliwia się ciołkom wycofanie bez utraty twarzy. A poza tym: czy naprawdę wiedziałem jeszcze, co w wypracowaniu o karze śmierci pochodziło ode mnie, a co wyszło od Michela? “

Do tej książki przeczytałam wszystkie dostępne tej autorki i na tle reszty ta podobała mi się mniej. Musiałabym sobie powtórzyć, żeby sobie przypomnieć, dlaczego dokładnie. Może m. in. dlatego, że wątki kryminalne mnie na ogół nie interesują, niezależnie od tego, kto je napisze.

Bardzo przyjemna w czytaniu książka. Jedna z tych, które podnoszą na duchu w ciężkich momentach życia. O wsparciu ludzi wokół nas, zarówno tych oczywistych i tych mniej oczywistych. "Lekka, łatwa i przyjemna" , w pewien sposób magiczna, zmieniająca patrzenie na ten prosty świat wokół nas.

Powieść „Ostatnie lato w Nebrasce” Nele Neuhaus to podróż do dusznej atmosfery amerykańskiej prowincji lat 90. XX wieku. W centrum uwagi znajduje się szesnastoletnia Sheridan Grant, dziewczyna obdarzona wyjątkowym talentem i wrażliwością, która dusi się w złotej klatce zamożnego, lecz zaściankowego domu. Monotonia życia i chłód macochy kontrastują z pasjami Sheridan – miłością do książek, muzyki i koni, które stanowią jej azyl. Książka wciąga w wir dojrzewania i odkrywania złożoności ludzkich relacji. Biblioteka ciotki Isabelli staje się wrotami do nieznanego świata wolności i namiętności. Odkrywając kolejne odcienie miłości i zmysłowości w kontaktach z różnymi mężczyznami – od lidera szkolnego zespołu, Brandona, po pomocnika na farmie, jeźdźca rodeo i pisarza. Równolegle rozwija się wątek kryminalny związany z pamiętnikami zaginionej przed laty Carolyn. To poszukiwanie prawdy o innej kobiecie staje się dla Sheridan lustrem, w którym odbijają się jej własne dylematy. Narastające napięcie kulminuje podczas tragicznych wydarzeń w Halloween, które brutalnie weryfikują, komu dziewczyna może naprawdę zaufać. Nele Neuhaus stworzyła wielowymiarową powieść, która łączy historię inicjacyjną (coming-of-age) z elementami thrillera obyczajowego. „Ostatnie lato w Nebrasce” to opowieść o buncie, poszukiwaniu tożsamości i cenie, jaką trzeba zapłacić za wolność. To lektura, która trzyma w napięciu i skłania do refleksji nad tym, co tak naprawdę rządzi naszym światem.

Książka wciąga, dobrze się ją czyta i trochę żałowałam, że ją skończyłam. Choć nie do końca zgadzam się z zakończeniem książki – brakowało mi jeszcze jednego czy dwóch podrozdziałów, aby wiedzieć, jak się historie bohaterek zakończyły – to miło mi się ją czytało. Nie było tutaj jakiegoś wydzielania, ot, tak interesująco napisana książka.

Między oceną 6 a 7 jest duża przepaść , bo książka jest więcej niż dobra , a mniej niż bardzo dobra. To taka moja dywagacja , ale nie zmienia to postaci rzeczy że czyta się miło , jest intrygująca ze wszystkimi swoimi smaczkami , a kto zabił długo nie wiemy. Polecam

„Królowa lodów z Orchard Street” to powieść, w ktorej autorka w formie wspomnień snuje historię biednej emigrantki, która w XX-wiecznej Ameryce, mimo wypadku i wielu przeciwności, buduje lodowe imperium. Narracja prowadzona jest z perspektywy starszej, zamożnej kobiety, która wraca wspomnieniami do swojego dzieciństwa i kolejnych etapów życia. Dzięki temu razem z bohaterką dorastamy, obserwujemy jej decyzje, sukcesy i porażki oraz to, jak stopniowo kształtuje się jej charakter. Największą siłą tej książki jest główna bohaterka. Nie jest ani piękna, ani sprawna i zdecydowanie nie jest postacią jednoznacznie pozytywną. Bywa naiwna, przebiegła, zgryźliwa, momentami dwulicowa i nieprzyjemna (zwłaszcza do swojego męża). Mimo ogromnego sukcesu finansowego żyje w ciągłym strachu i nie sprawia wrażenia osoby zadowolonej z życia. To właśnie jej wady czynią ją wiarygodną. Jednocześnie powieść pokazuje, że na sukces nie składają się wyłącznie ciężka praca i wytrwałość, ale również łut szczęścia, konsekwencja w działaniu oraz gotowość do podejmowania trudnych decyzji. Dużym atutem jest także tło historyczne. Akcja rozpoczyna się w pierwszej połowie XX wieku i wprowadza czytelnika w realia życia ubogich grup społecznych emigrujących do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. W tle pojawiają się ważne wydarzenia historyczne, takie jak wybuch II wojny światowej czy przemiany społeczne. Ciekawym elementem jest również przedstawienie kulis powstawania i rozwoju biznesu lodowego, w końcu mało osób wie jak wygląda produkcja lodów "od kuchni". Z pozoru mogłoby się wydawać, że jest to ciepła opowieść o spełnionym amerykańskim śnie, jednak książka zawiera sporo goryczy, rozczarowań i ludzkiego cierpienia. Nie wszystko kończy się tak, jak można by tego oczekiwać. Samo zakończenie wydało mi się niesprawiedliwe, choć jednocześnie dobrze wpisuje się w losy antybohaterki i podkreśla myśl, że świat nie jest sprawiedliwy. To powieść spokojna, momentami surowa, ale również w pewnym sensie budującą. Polecam ją czytelnikom, którzy cenią niejednoznacznych bohaterów, historyczne tło i historie pokazujące cenę, jaką czasem płaci się za sukces.

Muszę przyznać, że to przekomiczna książka. Klimatem przypomina nieco serię z Bridget Jones. Jolie dostaje obsesji na punkcie nowego sąsiada, który zdaje się skrywać jakiś sekret. A do tego postanawia całkowicie odmienić swoje życie.  Książka zaskakuje ogromem komizmu sytuacujnego. Często śmiałam się wręcz na głos. Bohaterka jest tak komiczna, że aż wydaje się prawdziwa. Zwłaszcza, że często sama mam dziwne pomysły.  Z drugiej strony bohaterka otwiera się na ludzi, wychodzi że swego pancerza. Przez to zyskuje wielu świetnych przyjaciół.  Książka nie jest może ambitna ale rewelacyjnie poprawia humor. 

Kobieta z czerwonym notatnikiem to opowieść o mężczyźnie, który przypadkiem, na ulicy znajduje porzuconą, damską torebkę. Wiedziony ciekawością, próbuje odnaleźć jej właścicielkę. Na podstawie znalezionych w torebce rzeczy przeprowadza śledztwo, które pomału przeradza się w małą obsesję. Czy uda się odnaleźć tajemniczą kobietę? Czy jeśli tak się stanie to zrozumie ona dlaczego mężczyzna ją szukał a nie oddał po prostu torebki na policję? Nie będę zdradzać szczegółów, bo tu właśnie te szczegóły są ważne i tworzą one klimat tej historii. To bardzo ciepła i kameralna opowieść o poszukiwaniu miłości i o przypadku, który potrafi odmienić nasze życie. Polecam!

Zanurzenie się w opowieść Robina Sloana jest fascynującą przygodą. Wchodzimy do starej księgarni, otacza nas mrok ciasnej przestrzeni pomiędzy regałami, wypełnionymi książkami po sufit. Miłośnik czytania wyczuje od razu swą życiowa przestrzeń. I tak będzie aż po ostatnią stronę. Nic, absolutnie nic mnie w tej historii nie zawiodło. Stara księgarnia w kontrze do pudełkowej, rozbudowanej sieci Google. Przeciwstawne światy, które łączą się w ważnym przedsięwzięciu, by doprowadzić nas do istotnych wniosków. Gerritszoon, fikcyjna powieściowa czcionka, wywołuje z kart historii Erazma z Rottedamu (Gerrit Gerritszoon, Gerhard Gerhardson), a fabuła toczy się wokół Aldusa Manutiusa, drukarza i wydawcy renesansu. Echem pojawia się też Francesco Griffo, wykonawca kilku rodzajów kursywy. Patrzę na zdjęcie Robina Sloana na jego autorskiej stronie i nie mogę wyjść z podziwu – młody człowiek, oczytany (twierdzi, że w mieszkaniu potyka się o stosy książek), a jednocześnie uzbrojony w nowoczesną technologię, stworzył głęboko humanistyczną opowieść. „Całodobowa Księgarnia Pana Penumbry” to hołd oddany historii piśmiennictwa, druku i książkom. Co ciekawe, autor wyznaje, że pisał „z papugą na ramieniu” – dziwną, ale oczytaną, która czasem podsuwała zaskakujące zdania. Uważa AI za inspirujące narzędzie.

W 2 połowie sie rozkręca. Napisana w sposób chaotyczny, przez co trudno wczuc sie w położenie bohaterów. Temat bardzo ważny, mam poczucie ze nie wyciągnięto z pewnych wątków wszystkich ważnych aspektów. Ale autorka ma tylko 2 książki wiec oczekiwania powinny byc adekwatne.