Ukłony dla żony

Życia nie zaplanujesz. Nie można mieć w życiu wszystkiego. Takie dwie refleksje po wysłuchaniu audiobooka. A czemu nie można mieć wszystkiego, skoro inni mają? Widocznie brakuje im czegoś innego, co mamy my, a tego nie widzimy. Cały misterny plan Hanki na życie i posiadanie dziecka legł w gruzach. Na gruzach też można budować…

Książka odsłuchana w aplikacji EmpikGo Lektor Agata Skórska "Anna May" to debiut literacki Agnieszki Opolskiej. Przyznam szczerze że na początku miałam mieszane uczucia co do tej książki. Jest to opowieść obyczajowa z lekkim wątkiem kryminalnym. Tytułowa Anna jest studentką, która przyjechała z Anglii, a raczej uciekła. Powoli dowiadujemy się co było powodem, w międzyczasie poznając życie studenckie Anny w Krakowie. Rozterki miłosne, tajemnice rodzinne, odkrywanie siebie, to jest to co dostaniecie. W książce pojawił się też wątek malarstwa, ale jest tak napisany, że mnie osobie nie znającej się w ogóle na tej dziedzinie w ogóle się to nie nudziło. Wręcz przeciwnie czuję się zauroczona stylem pisania autorki. Jedyne co to nie do końca sprawdziła się tu Pani lektorka, bo brakło mi tu modulacji głosu, co w czytaniu audiobooka jest naprawdę ważne. Z chęcią sięgnę po kolejne książki Agnieszki Opolskiej

"Odczuwanie więzi z drugim człowiekiem to jak nawiązanie kontaktu z inną galaktyką - nie sposób wytłumaczyć, dlaczego się udało." To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Po "Próżnej" tak naprawdę nie wiedziałam czego się spodziewać. Myślałam że dostanę kolejną typową kobiecą powieść obyczajową, ale tu zostałam kompletnie zaskoczona. Zaskoczył mnie zarówno styl autorki, jak i sama treść. Rozpoczynając czytanie "Próżnej" zastanawiałam się nad tytułem, jakie ma on znaczenie. Przy pierwszych stronach nawiązywał jedynie do nazwy ulicy zlokalizowanej blisko miejsca pracy bohaterek, ale ku mojemu zaskoczeniu, im dalej w fabułę, tym zyskiwał nowe, głębsze znaczenie. Słowo "próżna" ma tu bardzo wymowny charakter. Odnosi się bowiem do stylu życia bohaterów tej książki, do ich egoizmu, do zapatrzenia w swoje "ja". Akcja osadzona została w polskiej rzeczywistości. Widzimy tu samo życie, realia takimi, jakie są. Autorka nie stara się upiększać niczego na siłę, nie koloryzuje, nie idealizuje, pokazuje wszystko, tak, jak jest. Niezwykle ciekawym wątkiem okazał się problem współczesnych kobiet, a mianowicie wybór: kariera czy rodzina. Sylwia Zientek nakreśla nam priorytety, jakimi zwykliśmy się kierować. Bo goniąc za pieniędzmi i sukcesem, gdzieś po drodze gubimy własną tożsamość, zatracamy siebie oraz wszystko to, co powinno być dla nas najważniejsze. Mamy tu również temat wierności małżeńskiej, dążenie do realizacji zamierzonych celów, znaczenie rodziny, niespełnioną miłość, siłę przyjaźni. Uświadamia nam to, jaki wpływ mają niedomówienia i nieporozumienia na życie, jak może to zaważyć na naszej przyszłości. Wszystko to przedstawione jest z różnych perspektyw. Jest więc okazja, aby dokładnie poznać portrety psychologiczne bohaterów, ich przemyślenia, różne punkty widzenia na daną sprawę. I trzeba powiedzieć, że postaci są prawdziwi, wyraziści. Tu każdy z nas znajdzie swoje odbicie w którymś z bohaterów. "W chwili zwątpienia patrzysz w oczy swojego dziecka i wiesz, że Bóg istnieje." Autorka serwuje nam wiele wartościowych kwestii odnoszących się do literatury i sztuki, charakteru Warszawy oraz Paryża (gdzie widać u autorki fascynację tym miastem). Książka pełna jest retrospekcji, mamy ciągły przeskok z postaci do postaci, że niejednokrotnie można się pogubić. Tak więc trzeba się dość mocno skupić. Dialogów jest niewiele, ale to w niczym nie przeszkadza. Mamy za to dużą ilość detali, szczegółów, jak chociażby w ubiorze bohaterów, w opisie realistycznych czy klimatycznych miejsc. Ci, którzy szukają w tej powieści mknącej akcji, mogą być zawiedzeni. Ale za to ci, którzy oczekują lektury refleksyjnej, płynącej swoim nurtem, która zmusi do pewnych przemyśleń, będą usatysfakcjonowani. Po lekturze tej powieści mogę powiedzieć, że dostałam wspaniały przekrój postaw jaki występuje w społeczeństwie. A kryzys wartości, jaki nas dopada - zawsze przecież można coś zmienić w naszym życiu.

"Rosół z kury domowej" Nataszy Sochy to książka, która mnie zaintrygowała i tytułem, i okładką. Byłam bardzo ciekawa, w jakim celu Autorka ubrała się jedynie w maskę i kurę :) Moja ciekawość została zaspokojona :) Książka rozpoczyna się dość banalnie: on (Tymon) informuje żonę (Wiktorię) - typową prawie 40-letnią kurę domową, że ma inną i żona musi poszukać sobie nowego miejsca. Na pocieszenie daje jej 20% majątku, bo przecież to on na wszystko zarobił (Wiktoria po studiach nie podjęła pracy zawodowej). Wiktoria decyduje się wyjechać do swojej ciotki do Niemiec. Tam poznaje inne kury domowe, które żyją w dziwnych związkach - są przez mężów wykorzystywane, ośmieszane, poniżane, tyranizowane, a nawet gwałcone. Kobiety (Lea, Judith i Mara) są temperamentne, mają swoje zainteresowania, dużą wiedzę i wiele umiejętności organizacyjnych, ale nie tylko. A jednak są na tyle słabe lub kiedyś okazały swoją słabość, że pozwalają, by mężczyźni je wykorzystywali. Gdy relacje między kobietami stają się bliższe, wpadają na pewien pomysł, który budzi duże zainteresowanie wśród odwiedzających kanał YouTube. "Rosół z kury domowej" to gorzko-słodka (właśnie w takiej kolejności) lektura, która w miarę czytania daje powiew optymizmu. Mnie trochę przygnębiła na początku, ale myślę, że to dlatego, że to kolejna moja lektura o mężczyznach-oprawcach i kobietach-ofiarach. Z czasem w książce pojawiły się świetne gry słowne i żarty sytuacyjne, które rozpędziły to przygnębienie. Polecam! Dla zainteresowanych kulinariami - na końcu książki znaleźć można kilka przepisów na różne dania.

Trzy kobiety, trzy historie tak różne od siebie, a jednocześnie łączące się w całość. Wiktoria, ucieka z Warszawy po zakończeniu wieloletniego związku, aby rozpocząć wszystko od nowa. Małgorzata z ogromnym doświadczeniem życiowym, tajemnicza i oryginalna. Lidia zbuntowana, cała w sprzeciwie wobec tego co ją otacza, wyrażająca mocno w makijażu i stroju swoje weto. Los styka je w jednym mieszkaniu, a początkowo obce sobie osoby stają się powiernicami swych tajemnic i wspólnie szukają sposobów na wyjście na prostą. Powieść ta to z jednej strony historia jakich wiele wokół nas, ale z drugiej strony to pokazanie siły kobiecej przyjaźni. To także poro optymizmu mimo, że każda z pań ma trudną ścieżkę za sobą, to jednak z każdej sytuacji można wyjść obronną ręką.

Książka o tematyce obyczajowej, dotyczącej życia, śmierci,żałoby i miłości. Bardzo ciekawy , nietuzinkowy i oryginalny pomysł. Wciągnęła mnie bez reszty. Zuzanna dwa lata temu straciła matkę, która była jej najlepszą przyjaciółką. Nie może się z tym zupełnie pogodzić. Przeżywa na swój sposób żałobę. Codziennym rytuałem jest dzwonienie pod jej numer telefonu, który jest aktywny przez cały czas. Automatyczna sekretarka działa. Zuzka może do głuchej słuchawki zwierzać się ze swoich problemów. Niestety pozostaje pustka. Aż pewnego dnia spod tego numeru słyszy kobiecy głos. Serce zaczyna jej mocniej walić, pulsuje w skroniach. Od tej chwili nie byłam już w stanie oderwać się od książki, aż całą przeczytałam. Kim jest kobieta, która odebrała telefon? Czy głos po drugiej stronie linii telefonicznej jest w stanie zmienić świat Zuzy o 180 stopni? Czy życie Zuzanny odmieni się i wyjdzie ze stanu depresji? Jakie będą jej dalsze losy? Polecam! Ja uwielbiam takie klimaty. Do tego postać tajemniczego czarnego kota Behemota sąsiadki Zuzi dodaje pikanterii lektury. Dla mnie nie była to banalna lektura, tylko bardzo wzruszająca i nieprzewidywalna.

Kochając kogoś pozwalajmy mu być tym kim jest. Zarówno Anna jak i Ernest zapomnieli o tym. Do ich małżeństwa wdarła się rutyna co zakończyło się kryzysem. Pozornie banalna, aczkolwiek jest to powieść skłaniająca do refleksji nad tym co kochamy i szanujemy.

Na tę książkę miałam ogromny apetyt, a po lekturze pozostał lekki niedosyt i poczucie, że nieco innego smaku się spodziewałam. Uwielbiam francuską kuchnię i francuski klimat i było tego całkiem sporo w "Sztuce jedzenia...", ale było też bardzo dużo autorki we własnej osobie. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie drażniące mnie jojczenie o tym, jaka jest poszkodowana przez los i samotna. No biedactwo, mieszka sobie w Paryżu, łazi po knajpach, nie musi pracować... hm... chyba zacznę jej współczuć. To tyle, jeśli chodzi o sarkazm. Poza tympodobał mi się podział książki na regiony, podobało mi się też to, że wybór regionów i potraw był subiektywny i nie starał się być obiektywny czy wręcz uniwersalny. To dodawało lekturze wyjątkowości, klimatu, nawet odrobinę intymności, zamiast aspirowania do nadętego przewodnika po kuchni francuskiej. Całość wypada całkiem nieźle, czyta się przyjemnie, książka jest dość osobista. Myślę, że dla tych, którzy są zainteresowani cudzym życiem i lubią Francję, będzie to interesująca i dobra lektura.

Piękna,barwna okładka i tytuł,dobrze,że jesteś.Pewnie kolejna słodko-gorzka historia o miłości, pomyślałam zgarniając tą książkę z półki w bibliotece.Jakież było moje zdumienie,gdy zaczęłam czytać pierwsze rozdziały.Powieść okazała się prezentem dla mojej wrażliwej duszy. Tak jak lubię, dużo psychologii,filozofii.Genialne przypowieści np ta o dwóch wilkach i kamieniach w słoiku.Powieść,która może okazać się lekiem na całe zło. Z pewnością ma moc terapeutyczną.Do tego wymowne,piękne teksty naszych rodzinnych polskich piosenek,miód na serce,a na końcu niespodzianka: poradnik w pigułce.Główna bohaterka jakże doświadczona przez los i ja,która w tym momencie uświadamiam sobie podobnie jak autorka jaką jestem szczęściarą.Pozycja pomocna zarówno psychologom,terapeutom jak i tym poszukującym siły i wsparcia.Serdecznie zapraszam do świata Kornelii.

Kiedy pragnienie władzy i żądza pieniądza przysłania świat, człowiek zmienia się diametralnie. Zmieniają się priorytety, a to, co jeszcze wczoraj było ważne, nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Marta jest drugą żoną bezwzględnego i brutalnego Marka. Mężczyzna jest sporo starszy od swej małżonki i mam absolutną pewność, że jej nie kocha, a ich małżeństwo to układ nastawiony tylko na zysk. Ona wyszła za niego dla majątku, on ożenił się z nią, bo jest ładna i dobrze się prezentuje. Kobieta, chcąc poczuć się dowartościowana, wplątuje się w romans z innym mężczyzną. Niefortunny splot wydarzeń sprawia, że kobieta zostaje porwana.... Czy mąż okaże się przyzwoitym człowiekiem i odbije żonę z rąk porywacza? A może wcale mu tak bardzo na niej nie zależy? Kim jest Marcin, i dlaczego postąpił tak, a nie inaczej? Nie będę spoilerować, musicie sięgnąć po powieść, by się przekonać ;) Niestety nie miałam okazji poznać wcześniej twórczości pani Śmigielskiej i jest mi przykro, że ta znajomość zacznie się tak niefortunnie. Nie wiem, na jakiej zasadzie wybierani są lektorzy do czytania powieści, ale to, co tutaj się zadziało, to w moim odczuciu jakieś nieporozumienie. Jako że do fabuły nie mam absolutnie żadnych zastrzeżeń, tak głos pani Domańskiej najzupełniej w świecie do mnie przemówił. Trzynaście godzin nagrania słuchałam bez mała półtora tygodnia, drugie tyle zajęło mi poskładanie myśli (co tak średnio mi chyba wyszło) i naprawdę mam spory problem z tym audiobookiem. "Męskie głosy" brzmią po prostu strasznie, grube chrapliwe- jakby panowie nic nie robili, tylko wiecznie pili i palili, a nie zajmowali się wielką polityką- modulowanie głosu padło tutaj na całej linii. Opisy narratora na szczęście trochę ratują sytuację, ale szczerze przyznaję, męczyło mnie słuchanie. Na swoją obronę dodam tylko, że osobiście czytam dużo szybciej, i nie potrzebowałabym trzynastu godzin. Zdecydowanie muszę sięgnąć po wersję papierową tej powieści, bo czuję, że to będzie fajna przygoda. Ogólnie sam pomysł na fabułę świetny. Niewiele jest książek o porwaniach z wielką polityką w tle, a ja znalazłam w tej powieści wszystko to, co lubię. Jest dobra intryga, nutka romansu, i garść wciągającej sensacji. Bohaterowie są bardzo wyraźni- łatwo zrozumieć ich emocje w danej sytuacji. Dialogi między nimi naturalne i wyważone, pojawia się sporo przekleństw, ale w moim odczuciu nie wpływają na negatywny odbiór całości, wręcz przeciwnie- dodają smaczku w odpowiednim momencie. Akcja dzieje się dość szybko, zaskakuje i wciąga w wir wydarzeń w najmniej spodziewanych momentach. Czy polecam? Polecam. Jeśli lubicie audiobooki i często po nie sięgacie, ten również przypadnie Wam do gustu. Na temat lektora musicie sobie sami wyrobić zdanie, moje poznaliście- jednak proszę, pamiętajcie- jest to moje bardzo subiektywne odczucie. Na pewno sięgnę po wersję papierową, by przeczytać ją po swojemu, i wtedy pojawi się recenzja porównawcza. POLECAM...

Książka całkowicie wybija się na współczesnym rynku literackim. Jest pisana poprawnym a zarazem prześmiewczym językiem. Historia też dość specyficzna.Realna.Zaciekawia. Wątek w zakładzie pogrzebowym idealnie pasował mi z niedawno przeczytaną książką"Bez strachu.Jak umiera człowiek". Z przyjemnością i z pojawiającym się uśmiechem przeczytałam.Polecam!

Jedyne co ujęło mnie w tej książce to okładka,która jest tajemnicza i przyciąga wzrok.I to po okładce spodziewałam sie czegoś magicznego,połączenia terażniejszości z odrobiną fantazji.A co dostałam w zamian?Obyczajówkę,gdzie główna bohaterka walczy ze swoimi "demonami".Jaśmina ,jak na matkę Polkę przystało ciągle jest zabiegana,robi trzy rzeczy na raz ,ma wszystko pod kontrolą,tylko brakuje jej chwili wytchnienia dla niej samej.Więc odzywa się w niej taka Wilczyca,która podpowiada,że czas by spojrzec w głąb siebie...."zanurz się tafli jeziora i zobacz, kto jest po drugiej stronie lustra.Jeżeli niczego nie widzisz,poczekaj,nie spiesz się.Masz całe życie ,aby zadawać pytania i szukać odpowiedzi...." Ksiązka osadzona jest w mazurskim klimacie ,gdzie magia i tajemnice miały idealne ujście by zaistnieć .W zamian dostałam obyczajówkę ,z delikatnym wątkiem romansu,który zupełnie do mnie nie przemawiał.Gdyby klimat ksiązki był osadzony jak na początku,gdzie odkrywamy tajemnicze księgi,karty tarota,sekretne miejsca to wyszła by z tego całkiem ciekawa książka.Przeczytałam ale beż żadnych uniesień...

Szczerze powiedziawszy nie wiedziałam, że ta literatura aż tak będzie interesująca,super...opowiada o małych wojnach i większych. Kinga – bohaterka „Małych wojen” jest przeciętną kobietą. Ma dwójkę dzieci, kochającego męża i satysfakcjonującą pracę, a jednak nie wszystko układa jej się tak, jakby tego chciała. Całe życie żyła w cieniu starszej siostry, na którą matka przelewała swoje uczucia. Czuła się niekochana przez swoją matkę, faworyzowała starszą siostrę była jej ulubienicą. Kiedy pojawiają się w jej związku kolejne zgrzyty to przyjdzie kobiecie się zmierzyć z następną wojną. Czy najlepsza przyjaciółka Kingi....Beata pomoże, wesprze ją w tych trudnych chwilach? Mamy w powieści innych bohaterów takich jak Agata nastolatka z burzą hormonów wchodzącą w okres dojrzewania i rezolutną, mądrą Maję bardzo zbuntowaną, jest też Igor przyszywany członek rodziny. Historia życiowa, przejmująca, ciekawie skonstruowana, autorka napisała ją wspaniale. Książka zachwyca, wciąga bezgranicznie od pierwszych stron do ostatniej strony kartki książki,to zdecydowanie super,wciągająca lektura z ogromną przyjemnością przeczytałam chętnie sięgnę po kolejne autorki powieści czymś mnie urzekną,zachwycą, ponieważ ta książka porusza za serce głęboko.

Przewlekła choroba to fatum, cierpienie, nieszczęście, przeznaczenie. Samodzielnie nie można ją pokonać, ale oddać życie bez walki to objaw słabości psychicznej. Miłość to potęga, która wzmacnia, daje nadzieję, podnosi, pionizuje. Nie ma nieba? A dokąd idą po śmierci anielsko cierpliwi lekarze, medycy? Skąd pojawił się w wąwozie anioł stróż w ziemskiej postaci? „Dla Fabio Robert był aniołem, który zesłany przez Boga zstąpił na ziemię, aby uratować mu życie. Ten anioł był boski… Pewnie trudno to panu zrozumieć. Ten anioł nie miał przeszłości.” Stanął przed ścianą, przed chłopcem. Przed wyzwaniem, kiedy nie ma czasu na przemyślenia, na alternatywny wybór. To nie było bezpieczne dla marzyciela. „Spadające gwiazdy i marzenia. Zdążył tylko pomyśleć: umrzeć kiedyś tak, jak żyję!” Szlachetny, odważny, wrażliwy… Teraz. Nie takim zapamiętała go kobieta, która podtrzymywała go na duchu, opowiadała o pięknych przeżyciach. Kobieta, która swoją empatię posunęła do granic rozsądku. Cieszyła się chwilą, obietnicą. „Niemożliwe, że to był ten sam człowiek. Tamten poprzedni było zgorzkniałym egoistą, skoncentrowanym tylko na sobie, swoim cierpieniu i chorobie…” Tylko na zdjęciach wszystko wygląda pięknie. Nie widać, że piękny amulet jest jak zbyt ciężkie koło młyńskie zawieszone na szyi. Zamyślenie w oczach, blask słonecznej nadziei na twarzy, retrospekcja… Zdolna artystka wyczaruje nastrój, trzymając w dłoniach aparat fotograficzny. Wystarczy refleks, żeby zadowolić męża, który dla słowa zbruka wszystko. Wspomnień tylko nie widać. Nie słychać słów rzuconych przed ołtarzem: Jestem niegotowa. Nie tylko ten jest idiotą, kto uwierzył, że inni zaopiekują się nim dobrowolnie. Idiotą jest ten, kto widzi tylko pod wybranym kątem, kto nie słucha, bo buzująca krew zagłusza bijące serce. Maciek zrezygnował z własnych ideałów. Praktykę lekarską zamknął jak zwykły dokument ograniczony okładkami. Poświęcenie dla pacjentów jawiło się jak obowiązek, zbyt trudny do udźwignięcia. „Ja utraciłem wszystko. Czy to, że nagle nie mam nic, mieści się jeszcze w pojęciu „żal”, czy już w pojęciu „rozpacz”?” Na wszystko przyjdzie na czas. Na powrót. Na spotkanie. Na dłoń w dłoni przecież kochanej osoby. Na lekturę powieści „Nie ma nieba”. Na to, by spojrzeć w twarz lekarza i zrozumieć go. Na głęboki szacunek dla kobiety, która łączy powołanie bycia lekarzem z pasją pisania. Pani Jolanta Kosowska nie opowiada tylko o marzeniach i miłości z gwiazd. Autorka przeczytanej przeze mnie książki opowiada o miejscach, o uczuciach, o życiu w pełnym wymiarze. Opowiada o ludziach tak samo słabych, zdesperowanych jak my, o wątpliwościach. Robi to doskonale, za co jej bardzo dziękuję.

To wspaniała książka o realizowaniu własnych marzeń, samorealizacji, budowaniu życia tak by nas rozwijało i dawało nam poczucie spełnienia. Jednocześnie jest to interesujący przewodnik po pięknej Szklarskiej Porębie z prezentacją wielu artystów związanych z tą miejscowością, nie tylko polskich jak np. Wlastimil Hofman czy Jan Sztaudynger, ale i niemieckich.

Dzięki uprzejmości autora, mogłam po raz kolejny przeczytać kolejną jego książkę. Tym razem były to "Złote spinki Jeffrey'a Babksa". Jest to powieść gangsterska, kryminalna, której akcja rozgrywa się w Londynie. Ukazuje ciekawe perypetie jakie przytrafiają się trzem głównym bohaterom: tytułówemu Jeffreyowi Banksowi, ministrowi spraw wewnętrznych, ale też szefowi londyńskiego podziemia - Ezekielowi Hornowi oraz jego wiernemu współpracownikowi Frankiemu Turbo. Pierwszy z nich gubi tytułowe złote spinki, które były prezentem od żony; drugi musi udowodnić, że to on jest szefem w Londyniee i pokazać to Rosjanom w bardzo wymowny sposób, z kolei Frankie musi przewieźć bezpiecznie przez miasto dwadzieścia kilogramów kolumbijskiej kokainy. Więcej na: https://libraryofvelaris.blogspot.com/2020/07/zote-spinki-jeffreya-banksa-marcin.html?m=1

Czytałam kiedyś książkę autorstwa Sochy w kooperacji z Witkiewicz (Awaria małżeńska) była dość lekka obyczajówką z dużą ilością poczucia humoru. Pomna wcześniejszych doświadczeń wybrałam tą pozycję dla mojej Mamy. Już tytuł książki naprowadza nas na treść - będzie o zaburzonych relacjach matki i syna. Jednak wszystko jest okraszone porcją humoru i ironii. Tytułowy maminsynek - Leander, żyje w sielankowym świecie, w którym nie ma smutku, złości i innych dzieci... A wszystkie jego zachcianki, nawet te jeszcze nie uświadomione spełnia kochająca mama. Syn dorasta... i poznaje świat relacji damsko-męskich. Niestety każda z kandydatek na potencjalną narzeczoną jest porównywana (świadomie lub nie) z rodzicielką. Aż wreszcie pojawia się ta idealna - spełnia wszystkie punkty z listy Leandra na kandydatkę na partnerkę. Amelia - ta idealna, przedstawia nam swoją wersję życia z Leandrem. Właściwie z Leandrem i jego matką. Każda chwila z ukochanym jest podstępem wydarta i okupiona ciężką "pracą" by znaleźć sposób na teściową. Autorka w dość lekki i ironiczny sposób przedstawia nam relację między matką a synem i tej trzeciej - w tym przypadku potencjalnej synowej. Zabawna powieść ma w sobie także analizę psychologiczną postaci i relacji społecznych. Gdy uzmysłowimy sobie, że tacy idealni Leandrzy istnieją, śmiejemy się przez łzy nad losem ich bliskich...

Problemy współczesnych rodzin. Ta, o której jest opowieść mierzy się z bankructwem firmy i musi przewartościować materialną stronę swojego życia i swój status. W trudnej sytuacji, po początkowym szoku, małżonkowie zdają egzamin z wzajemnej lojalności i wsparcia, które pozwalają przetrwać rodzinie mimo radykalnych zmian. Również 11 letnia córka, która z trudem przyjmuje nową sytuację z czasem znajduje zrozumienie dla rodziców. Bankructwo wyzwala działania, w której małżonkowie udowadniają sobie, że dla swojej rodziny są w stanie zrobić wszystko nawet kosztem degradacji społecznej. I okazuje się że to nie pieniądze a relacje są najważniejsze. Spojrzenie autorki trochę idealistyczne ale dobrze się słucha (audiobook). Polecam.

Agata to główna bohaterka, ma 18 lat. Poznaje starszego mężczyznę od siebie, zakochuje się w nim bezgranicznie. Ze względu na brak akceptacji ze strony rodziców postanawia uciec z domu. Mieszka u swojego ukochanego. Po kilku latach szczęśliwego związku pobierają się. Jednak los nie daje i mi się długo cieszyć, ponieważ Tomasz umiera w wyniku wypadku. W jednym momencie świat Agaty runą. dziewczyna popada w depresję, nikomu nie udaje się jej pomóc. Po pewnym czasie życie zaczyna się jej układać. Wyjeżdża na kilka dni na wieś, a tam dostaje szansę na normalne życie. Spotyka ją tam coś bardzo niebiańskiego. Co spotyka bohaterkę? Ta opowieść bardzo mnie urzekła. Nie obyło się bez łez na końcu. Pokazuje nam ona, że po upadku potrafimy po wstać i zacząć wszystko. Nic tak nie boli jak strata drugiej osoby. Lektura jest pouczająca i bardzo mi się podobała.

Kolejne rozdziały rozpoczynają się w tym samym dniu, lecz w różnych latach: w urodziny Dagmary. W końcu to wokół niej kręci się świat jej mamy. Malwina dzielnie walczy o zdrowie córki. Żałuje, że z powodu niepełnosprawności Dagusi ominęło ją wiele kroków milowych w rozwoju dziecka. Długi czas jej córka spędziła w szpitalu a jej rozwój nie nadąża za rówieśnikami. Choroby córki nie udźwignął mąż Malwiny, Artur. Nie chciał widywać dziecka, w końcu uciekł a ona złożyła pozew rozwodowy. Jedną osobą, na którą może liczyć Malwina jest jej ojciec. Kobieta powoli odbudowuje swój świat, gdy dopadają ją kolejne ciosy i los odbiera jej bliskie osoby. Z matką się nie dogaduje. Czy może jeszcze liczyć na szczęście? Autorka pokazała z jakimi problemami musi na co dzień się mierzyć matka dziecka niepełnosprawnego. Przy braku wsparcia ze strony bliskich jest to szczególnie trudne. Malwina jednocześnie nie zapomina o własnych potrzebach. Wraca do ulubionego hobby, dzięki któremu znajduje zatrudnienie i zaczyna spotykać się z nowym mężczyzną. Jest bardzo silną osobą, choć ma chwile zwątpienia. Obserwujemy odmienne postawy różnych członków rodziny wobec dziecka odmiennego niż się spodziewali. Nie każdy akceptuje Dagmarę z jej ograniczeniami. Książka wywołuje wiele emocji. Nie słyszałam wcześniej o takim przypadku jak opisany w powieści. W finale fabuła obraca się o sto osiemdziesiąt stopni. To, co zdawało się oczywistą kontynuacją, znika, a pojawia się niespodziewana osoba. Mam mieszane uczucia co do zakończenia, które nastąpiło zbyt szybko.