Szepty i kłamstwa

Z duża przyjemnością czyta się historię o zaginięciu dziecka. Czy ja naprawdę to napisałem? Żarty na bok, pierwsza część książki zwiastuje nam typowy thriller, oto mamy porwanie małego synka i jego poszukiwania. Nic nie zwiastuje nam odejścia od konwencji. Ta następuje później, otóż Ben się nie odnajduje. My mamy natomiast okazję oglądać stopniowy rozpad rodziny i co ważniejsze psychologiczne reperkusje tego wydarzenia. Nie ma nic sensacyjnego w tym jak pozostali członkowie rodziny próbują ułożyć sobie życia po ogromnej stracie. Nie ma magii w tej opowieści? I dobrze, to szczera i wyrazista historia, której najlepszym przykładem jest postać Vincenta, starszego syna. To jego życie i psychika zostają ukształtowane przez tę tragedię, choć on sam nie zdaje sobie z tego nawet sprawy. Są tzw. thrillery psychologiczne, które opowiadają o "szaleńcach i wariatkach" popełniających zbrodnie, które z psychologią nie mają za wiele wspólnego i ludzie to kupują na pęczki. Jest też "Głębia oceanu" w której psychologiczna treść jest kwintesencją opowieści, a tragedia nie ma sensacyjnego wymiaru lecz powolny, rozłożony na lata, prawie niezauważalny wpływ na jej odbiór. Mnie to poruszyło, ale być może nie tak jak większość, mam popapraną wrażliwość...

Początek ciekawy niestety tak od połowy zaczęła mi się wydawać dość dziwna i chaotyczna.Niemniej jednak przeczytałam do końca bo zaintrygowała mnie postać pani doktor. Chciałam się dowiedzieć czy jako specjalistka w leczeniu zaburzeń stresu pourazowego poradzi sobie z sytuacją która ją spotkała i czy wyjaśni zagadkę. Zakończenie trochę mnie rozczarowało....

Książka zakupiona lata temu, zapomniana przez kilkukrotne przeprowadzki. Wreszcie doczekała się by ja przeczytać. Nie znam autora, książka ma już parę lat więc nie jest to jakaś najnowsza pozycja, mimo to warta uwagi. Fajny wątek jak podszywanie się pod kogoś w sieci może mieć odzwierciedlenie w realnym życiu. Jak niewinne wpisy mogą zniszczyć komuś życie. Dodatkowo fajnie ukazana para głównych bohaterów, którzy poprzez problemy w relacji, braku komunikacji i podejrzeniach trafiają na ławę oskarżony, gdzie muszą zmierzyć się z zarzutami, które mogą być źle zrozumiane. Dodatkowo na plus pokazane relacje pozostałych bohaterów.

Uwielbiam tą autorkę 😉 jej książki nigdy nie są o niczym, zawsze dają do myślenia i czas poświęcony na czytanie nie jest zmarnowany. Zaczęłam czytać dopiero ta pozycję. Zniechęca mnie tylko drobny druk, ale ciekawość i tak wygrywa bo co odłożę ta książkę to za chwilę znów po nią sięgam. Wasze pozytywne oceny tylko potwierdzają że warto przeczytac 😉 Przeczytałam książkę. Rewelacyjna!

Ciekawa fabuła, niezły pomysł na kolejną historię Pani Norman. Trzy pasierbice muszą zaakceptować wybór matki i tolerować nowego mieszkańca ich domu - ojczyma. Wydawało by się, że dla chcącego nic trudnego. Co zrobić kiedy jedna strona robi wszystko aby się zaprzyjaźnić i żyć z sobą w zgodzie, a druga strona wręcz przeciwnie? Sama byłam pasierbicą, ale nigdy nie wpadłabym na takie pomysły, takie zdarzenia aby "umilić" czas i życie mojemu ojczymowi.

W pewnej chwili Jane uświadamia sobie, że straciła pamięć. Nie wie, kim jest i co robi na środku ulicy. Przypuszcza, że wyszła po jajka i mleko, gdy znajduje listę zakupów w płaszczu, który ma na sobie. Tyle że jej ubranie jest zakrwawione, a w kieszeniach płaszcza znajdują się nowe banknoty. Do tego kartka z inicjałami i numerami. Co oznaczają? Skąd się wzięły banknoty? I krew? Czy to możliwe, że popełniła zbrodnię, której nie pamięta? Co robić w takiej sytuacji? Czy można ufać ludziom, którzy podają się za przyjaciół i rodzinę? Dawno nie czytałam tak dobrej, mądrej i błyskotliwej powieści psychologiczno-obyczajowej. Doskonale wykreowani bohaterowie i wartka akcja, od której nie sposób się oderwać. Piękne tłumaczenie pani Krystyny Sroki-Miller. To jest właśnie taka literatura, dzięki której można pokochać czytanie. :) Bardzo polecam.

#847 - Córeczka - Alice Sebold - Wydawnictwo Albatros #407/52/2021 Książka ma 368 stron. Swoją premierę w tym wydaniu miała dnia 01.11.2009 roku.. Helen zabija z premedytacją swoją matkę, która cierpiała na demencję starczą. Jako narratorka książki, opowiada nam o tym ze szczegółami. Bohaterka cofa się do swoich młodzieńczych lat, by opowiedzieć nam o relacjach panujących w jej rodzinie. Autorka książki pokazuje nam w ten sposób, jak wydarzenia z dzieciństwa wpływają na nasze późniejsze, dorosłe życie. Ciekawy jest tutaj rys psychologiczny głównej bohaterki. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2782598712040011/

Joanie jest prostytutką i matką trójki dzieci. Stara się być dla nich najlepszą matką . Robi wszystko by Jon, Jeantte i Kira miały dobre warunki. Szczególną uwagą darzy najmłodszą córkę, Kirę. 11 latka jest rezolutna, urocza i wiecznie radosna. Jej łatwowierność doprowadza jednak do tragedii, Kira nagle zaginęła... Jej matka i brat zrobią wszystko by dowiedzieć się prawdy, nawet tej najgorszej. W połowie książki pojawiają się wielkie emocje, a akcja solidnie przyśpiesza. Naprawdę dobra książka!

Naprawdę, dobra ta książka. Nie spodziewałem się tego, choć z drugiej strony myślałem, że o porwaniu (i całej tej otoczce z nim związanej) będzie cała książka, a przynajmniej więcej. A tu autorka skupiła się na tym, co po tym porwaniu, na jego następstwach, na tym, jak to wydarzenie wpłynęło na jego "uczestników" i ich najbliższych. Co też mi się podobało, to narastające napięcie, które eksplodowało na ostatnich kartkach, choć nieco w sposób rozczarowujący, niczym petarda, która miała zrobić "BUUUUUUM", a zrobiła tylko "bum". Polecam jednak ze szczerym sercem tą powieść. Nie zawiedziecie się. Tyle osób nie może się mylić.

Ta książka zapowiadała się jako intymna ,poruszająca historia o trudnej relacji między matka a córką ,pełna niewypowiedzianych sekretów i skrywanych emocji. Niestety ,pomimo interesującego punktu wyjścia ,książka nie do końca spełniła swoje obietnice, pozostawiając mnie z poczuciem niedosytu.

Sięgnęłam po nią z myślą, że czeka na mnie ciekawy romans a nie thriller psychologiczny. Dlatego też pewnie początek nie za bardzo mi się podobał, od razu na drugiej czy trzeciej stronie nasza główna bohaterka wpada w sidła namiętności. Wydawało mi się to nienaturalne, szybkie i głupie. Jednak z czasem okazało się, że przede mną chwile grozy, na które nie byłam przygotowana. Ogólnie powieść mi się podobała, byłam ciekawa czy Alice uda się rozwikłać tajemnice, którymi owiany był Adam i czy nie przypłaci tego życiem. Z każdą kolejną stroną powieść wciągała mnie coraz bardziej, warto przetrwać początkowe absurdy, bo z czasem robi się coraz lepiej.

Pierwszą część dwutomowej serii o Ridley Jones, czyli "Piękne kłamstwa" przeczytałam jakiś czas temu. Zaraz po niej, zaczęłam "Cząstkę prawdy", ale z jakiegoś powodu to nie był czas na nią czas. Z książkami tak jest, że mają swój odpowiedni czas, żeby do nich usiąść i je przeczytać... Nie pamiętałam dokładnie wszystkich szczegółów i niuansów, które tworzyły wciągającą historię w "Pięknych kłamstwach" i już planowałam trochę poprzypomniać sobie co i jak, kiedy już zaraz w drugim, może trzecim rozdziale "Cząstki prawdy" Ridley sama nam wiele przypomina i stopniowo też resztę podczas dalszej lektury. Książka jest, według mnie, bardzo wciągająca i podobała mi się bardziej niż pierwsza. Oczywiście "Piękne kłamstwa" są bardzo dobre i, mimo wszystko, polecam przeczytać najpierw, bo chociaż można by się obyć bez tej lektury przy drugim tomie, to jednak dla samej przyjemności czytania i chronologii zdarzeń - warto. Autorka ciekawie poprowadziła losy Jake'a, Maxa i oczywiście samej Ridley. Co mi się nie podobało, za co nie ma tu 7.5 czy 8 (co jest, wg mnie, stosowną oceną), to fakt, że Max spojleruje nam "Przeminęło z wiatrem"! Kto by się spodziewał? Jedno zdanie, ale jak znaczące... (a jestem jeszcze przed lekturą) Moim zdaniem warto. Ode mnie 7/10, takie 7+. Książka wciąga, nie od początku, ale po jakimś czasie i potem są momenty przestoju, po czym akcja znowu nabiera tempa. Historia nieprawdopodobna, tak jak i opisana tam rzeczywistość (nieprawdopodobna w sensie, że aż nie chce się wierzyć) - brudne interesy, fundacje, agencje rządowe i wiele innych. Ma w sobie to coś, że z pewnością kiedyś przeczytam ją jeszcze raz.

Nieznana perła kryminalna. Ksiązka z 1993 roku, opowiadająca historię brutalnych morderstw w Portland, w stanie Oregon. Jednocześnie to też historia ambitnej prawniczki, która broni bogatego Martina Dariusa, bardzo kontrowersyjnego biznesmena z ciemną przeszłością. Zgadzam się, że książka przypomina "Milczenie owiec" (psychopatyczny morderca i jego psychologia) oraz w pewnej mierze też film "Lęk pierwotny" (historia sądowa, rozterki moralne prawników). Mamy tu podobną, duszną atmosferę niepewności i grozy, co w tych filmach. Co szczególnie zaciekawiło mnie w tej książce, to opowiedzenie historii od strony sądowej, z perspektywy prawników (obrońcy i prokuratora), co sprawia, że powieść spodoba się fanom amerykańskich historii sądowniczych. Nie ma tu sensacji, strzelanin i pościgów, raczej powolne odkrywanie historii i groza, która wynika z psychologii i tajemnicy. Nie przeszkadzało mi nawet, że książka jest przewidywalna (dość szybko domyślamy się, o co chodzi w intrydze), bowiem chodzi tu raczej o to, jak bohaterowie dojdą do prawdy. Moim zdaniem majstersztyk, choć chyba nie wszystkim się spodoba.

Okładka zachęciła mnie do przeczytania, choć nie jestem zwolenniczką tego typu książek. Lecz zaskakuje w każdym detalu. Gra wymyślona przez młodych ludzi- polegająca na karaniu ludzi, którzy źle postępują w życiu, krzywdząc innych- jest czymś osobistym i intrygującym. Kiedy w pewnym momencie, gracze przekraczają niepisaną granicę, dochodzi do niespodziewanej tragedii- ginie jeden z nich. Nieoczekiwana zmiana planów jest wielkim szokiem, lecz nie mogą tracić zmysłów i muszą pozostać anonimowi. Słuchają swojego przełożonego, który zawsze wszystko idealnie planuje- w pełni mu ufają. Lecz niestety sytuacja wymyka się im spod kontroli, kiedy jeden z nich nie panuje nad emocjami. Wpadają po kolei, pozostając skazani. Morderstwa, które zostały ukazane w lekturze, zaskakują, gdyż nawet byśmy się ich nie spodziewali. Są świetnie wymyślone, dopracowane w każdym szczególe. Przywódca natomiast postanawia się zemścić co okazuje się, gdy w ostatnich słowach autorka przedstawia nam "zaufaną przyjaciółkę" Bestii. Książka kończy się zaskakująco, pozostawia wielki niedosyt, pozwala puścić wodze fantazji, dokańczając sobie historię bohaterów.

„Przez pięć dni w tygodniu uczę angielskiego w liceum East Bennington, a dwa razy w tygodniu robię to samo wieczorami w więzieniu stanowym Attica. Oznacza to, że spędzam całe życie na odmienianiu czasowników w towarzystwie skazańców. Jedni czują się jak w więzieniu, drudzy naprawdę w nim są. /…/ Osiemnastu czarnych, sześciu Latynosów, pięciu trupio bladych białych”*. Dość długo nie wiedziałem, kto właściwie jest bohaterem powieści. Może było ich dwóch? Jeden to nauczyciel angielskiego, drugi to, pracujący w reklamie, Charles. Obaj żonaci, nauczyciel jest ojcem chłopca, spec od reklamy ma nastoletnią córkę, chorującą na cukrzycę. Nauczyciel zaleca swoim uczniom w więzieniu pisanie tekstów. Jeden z nich napisał dość długi, właściwie opowiadanie. Opowiadanie jest o Charlesie, tym od reklamy. „Tego ranka, gdy Charles poznał Lucindę, spóźnił się przez Annę. Kiedy dotarł na stację, pociąg już odjechał – jeszcze słychać było jego cichnący stukot. Do przybycia następnej kolejki na peronie zgromadził się nowy oddział dojeżdżających. Tych z 8.43 znał z widzenia, ale była 9.05, więc znalazł się na obcym terytorium”*. Lucinda i Charles nawiązują znajomość, który szybko przeradza się w romans. Odwiedzają zaniedbany i anonimowy hotel Fairfax, by w nim uprawiać seks. Tam, w pokoju 1207, napada ich gangster. Obrabowuje oboje, zabierając pieniądze, dokumenty, karty kredytowe i odkrywając przy tym, że oboje zdradzają małżonków. Także gwałci Lucindę. Kilka dni później zaczyna szantażować oboje, ale zwłaszcza Charlesa, że jak nie dostanie pieniędzy, to ujawni romans ich rodzinom. Początkowo domaga się dziesięciu tysięcy, które dostaje, a następnie stu tysięcy. W tym momencie wszystko się komplikuje. Ale może to ja jestem mało rozgarnięty. „Zaskoczenie jest wtedy, kiedy nie wiemy, co się stanie. A ja wiedziałem, co się stanie za drzwiami pokoju numer 1207, od pierwszej chwili, gdy je otworzyli. Wiedziałem, co ten mężczyzna będzie robił z Lucindą przez najbliższe cztery godziny. Wszystko to pamiętałem z poprzedniego życia. W tamtym życiu budziłem się każdego ranka, nie pamiętając, dlaczego wolę nie otwierać oczu. Brałem prysznic, ubierałem się i próbowałem nie patrzeć na glukometr na kuchennym stole. Wsiadałem w kolejkę o 8.43 do Penn Station, i tak było zawsze z wyjątkiem jednego listopadowego poranka, kiedy się spóźniłem. Przez córkę. Wsiadłem w pociąg o 9.05. Tego ranka podniosłem głowę znad gazety i poproszono mnie o bilet, którego nie miałem. To moja historia. Od tego miejsca opowiem ją sam”*. Moja, czyli czyja? Więźnia, piszącego opowiadanie? Charlesa od reklamy? Nauczyciela? Bohater opowiadania sam zaczyna opisywać własną historię? Na szczęście nie jest to najważniejsze. „Wykolejony” to przeciętna powieść sensacyjna o stosunkowo łatwym do przewidzenia zakończeniu. --- * James Siegel, „Wykolejony”, wyd. Świat Książki, Maciejka Mazan, 2008.

Ciekawa pozycja choć ciut nudna... Dużo historii ... Forma jakby pamiętnika, choć to powieść i ludziach z małej miejscowości, w której zaczynają ginąć młode dziewczyny... Podejrzenia padają na upośledzonego Bena, który nie może sam się bronić .... Czy rodzicom Bena uda się uratować syna przed niesłusznym oskarżeniem i wskazać winnego zbrodni zbrodni zarówno dzisiejszych jak i tych sprzed lat ?

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Powieści nie nazwałbym kryminałem, to raczej thriller. Nie przekonuje mnie zapożyczenie tytułu od znanej bajki. Treść... no w dużej mierze obyczajówka zahaczająca o operowość mydlaną (niemal cudowne obudzenie się z wieloletniej śpiączki, to odnalezienie utraconej córki...).

Jak pogodzić się ze śmiercią dziecka? Jak poradzić sobie ze świadomością że się kogoś zabiło? Jak stworzyć rodzinę po bolesnych przejściach? Tak wiele pytań i ból niedoukojenia a jednak życie toczy się dalej i przynosi nadzieję. Bohaterki tej książki dużo cierpiały ale warto poznać ich historie i przeczytać wspaniałą mądrą i wartościową literaturę.

Małe miasteczko w stanie Wyoming. Jean wraz ze swoją córką Griff wraca po 10 latach w rodzinne strony, na ranczo, do domu swojego znienawidzonego teścia. Bardzo podobają mi się historie, których akcja osadzona jest na ranczu – czuć w nich taki prawdziwy, niepowtarzalny amerykański klimat. Główni bohaterowie są bardzo dobrze nakreśleni, pełnowymiarowi, jest w nich psychologiczna prawda i to bez wyjątku. Począwszy od Einara – pełnego goryczy, nieprzejednanego człowieka, Jean – kobietę, która musi zmierzyć się z powrotem, Mitcha – prawdziwie oddanego przyjaciela, po uroczą, zjednującą sobie ludzi małą Griff. To piękna, mądra, wciągająca opowieść o ucieczce od przemocy, o powrotach do miejsc, do których miało się nigdy nie wracać, o prawdziwej przyjaźni, o życiu w poczuciu winy, o żalu, który wydaje się niemożliwy do ukojenia. Czyta się jednym tchem. Już nie mogę się doczekać, żeby przypomnieć sobie film, Redforda, Freemana i J. Lo:) Powieść gorąco Wam polecam:) Naprawdę warto!! Moja ocena: 6/6 lub 9/10

Kryminał prawie doskonały. Nie z akcją obłędnie i nieprawdopodobnie zakręconą, a głupawą trochę, jak to w filmach akcji bywa, lecz ze starannie skonstruowaną narracją, świetnym literackim językiem. I zaskakującym zakończeniem. Gdy, jak w dobrze prowadzonym thrillerze, jedna sekunda, jedno zdanie przewraca dotychczasowe przekonanie czytelnika, że już wszystko odgadł i wszystko jest jasne. A to przecież w powieściach kryminalnych główna zaleta. Oczywiście, dla miłośników książek jak komiksy powieść Laury Lippman może wydać się nudna, bo trup nie pada co sekundę i intryga nie jest wyłożona jak kość psu na talerzu - łopatologicznie, prosto, ze zdaniami nieskomplikowanymi i opowieścią banalnie oczywistą i psychologicznie wyssaną z palca. Lecz dla tych, ktorzy widzą w powieściach kryminalnych także literaturę, "Co wiedzą zmarli" nie będzie rozczarowaniem.