Sprawy wewnętrzne

Kryminał w stylu klasycznym, umiejscowiony w latach 50-tych XX wieku, kiedy wzór kapelusza noszony przez mężczyznę umiejscawiał go w jego środowisku, w klasie społecznej i wiele mówił o jego stylu i portfelu. Bohater - prywatny detektyw jak u Chandlera, jak z biało-czarnego filmu z Humphreyem Bogartem, balansujący na granicy prawa ale w głębi duszy skaleczony i szlachetny. Dobra rzecz, interesująca, z dobrymi tekstami i odpowiednio skomplikowaną, inteligentną fabułą.

To moje pierwsze spotkanie z komisarzem Janem Fablem z Hamburga. Fabel uwikłał się w niezwykle skomplikowane śledztwo, w którym morderstwa się nawarstwiają i aby je rozwiązać, trzeba wejść w sfery Internetu. Anonimowość w sieci to jedynie pozory. Mamy w książce portret człowieka na wózku chorego na nieuleczalną chorobę, który w Internecie jest pięknym młodzieńcem spotykającym się z młodymi kobietami. Z drugiej strony sporo w książce o zagrożeniach ekologicznych naszej planety, związanych z działalnością człowieka. Czy detektyw Jan Fabel rozwikła zagadkę?

Muszę przyznać, że kwestie związane z konfliktem rozgrywającym się w Irlandii Północnej nie są mi bliżej znane. W związku z tym miałam delikatną obawę, jak uda mi się zorientować w sytuacji rozgrywającej się w książce. Jednak mój lęk okazał się bezpodstawny, gdyż autor doskonale wyjaśnił wszelkie zawiłości oraz podłoża konfliktów rozgrywających się w tym państwie. I choć rozgrywające się w książce wydarzenia są dość krwawe, autor oszczędnie raczy czytelnika przemocą. Całkiem interesująca pozycja do przeczytania, choć nie mogę powiedzieć, aby mnie porwała bez reszty. Z pewnością też bardziej dogłębna znajomość tematyki Irlandzkiej pozwoliłaby mi lepiej zrozumieć sedno, które chciał przekazać autor.

Kolejny dobry kryminał z inspektorem Rebusem jak zawsze aroganckim, niezależnym i samodzielnym. Tym razem Inspektor będący tuż przed emeryturą bada przyczyny śmierci rosyjskiego poety. Nieźle poprowadzona akcja, ciekawe wątki. Do tego inspektor Rebus kocha muzykę, która i mnie jest bardzo bliska.

Czasem po latach (kilku, kilkunastu) wracam do przeczytanej kiedyś książki. Z różnych powodów- bo była tak dobra, albo bo była tak zła, że całkiem o niej zapomniałam. Tym razem sięgnęłam po książkę, która wyglądała znajomo, ale niezupełnie pamiętałam fabułę. Tytułowy strach na wróble pilnuje farmy serwerów, które kryją wiele tajemnic. I choć od początku znamy jego tajemnicę, to z napięciem śledzimy działania Jack McEvoy`a-dziennikarza, który chce odejść z gazety z hukiem. Kiedy odkryje, to co my już wiemy? Nietypowy kryminał, w którym rolę detektywa gra dziennikarz, jest całkiem niezłą opcją na spędzenie kilku wieczorów.

To świetny kryminał, z bardzo dobrą akcją i ciekawymi postaciami. Nie jest to klimat skandynawski, który uwielbiam, ale postać Johna Rebusa, czasami nieco wkurzająca, pasuje do wzoru zmęczonego życiem, otoczonego wonią papierosów i alkoholu detektywa z nadwagą, o bardzo bystrym umyśle. Książek z serii nie czytam po kolei, zatem niektóre powiązania mogą być nieco kłopotliwe na początku, jednak autor dba o to, by nie pozostać w niewiedzy do końca kryminału (np. wątek Caffetiego). Bardzo przyjemna propozycja, nie tylko na letnie wieczory (jak sugeruje nazwa serii podana przez wydawcę). Na pewno nie będzie to moja ostatnia książka o przygodach Johna Rebusa. Polecam.

Powiedziałabym, że typowy kryminał, który łatwo i szybko się czyta. Bardzo lubię takie książki, a ta zdecydowanie do takich należała, chociaż po zakończeniu oczekiwałam innego obrotu spraw. Z drugiej strony to dobrze jeżeli mnie ono w jakiś sposób zaskoczyło (raczej na niekorzyść, ale lepiej tak niż przewidywalne szczęśliwe zakończenie). Elementem, który mnie irytował, były nazwy przedziwnych kwiatów, które pojawiały się co chwila, a właściwie nic nie wnosiły do treści (to takie moje drobne czepialstwo, po prostu rzuciło mi się to w oczy). Generalnie książkę polecam, jeżeli ktoś lubi kryminały powinna przypaść do gustu.

Bardzo się cieszę,że nie zasugerowałam się niektórymi opiniami na temat tej książki, bo straciłabym bardzo miłe spędzony czas. Niezwykle klimatyczna,niespieszny akcja, a jednak trzymająca w napięciu i wciągającą. Polecam na jesienne wieczory z lampką wina.

W kamienicy w centrum Parmy ginie stara kobieta, a dochodzenie prowadzi Komisarz Soneri, jak większość postaci jest indywidualistą. Okaże się przy tym, że nikogo - nawet swych najbliższych - nie znał tak dobrze, jak mu się wydawało. Inne oblicze Włoch. Zadawnione urazy, surowa mentalność apenińskich górali, nielegalne aborcje. Oto Italia, jakiej nie znamy. Autor niemal od początku zdradza, że to, kto zabił, jest w tym przypadku najmniej istotne. Soneri odkrywa nie tylko to, że jego ukochana Parma jest przeżarta lichwą, narkotykami i korupcją, ale też że miejscowi lichwiarze, łapówkarze i dealerzy są niczym w porównaniu z tymi, którzy właśnie się pojawili i sięgają zbyt wysoko, by prowincjonalny komisarz policji mógł im zagrozić. „Pokoje do wynajęcia” jest powieścią o uniwersalnym przesłaniu, gorzkim portretem nowoczesnego miasta. Przeczytana 07.05.2022

Jak wielką moc sprawczą może mieć laborant? Ile od niego zależy? A jeżeli celowo zmieni dowód rzeczowy, dokona analizy, która wskaże niewłaściwą osobę jako sprawcę przestępstwa? O tym właśnie problemie mówi ta książka. Problemie na tyle ważnym, że natknęłam się na niego już wcześniej. Nie mogę sobie jedynie przypomnieć gdzie. Pamiętam za to, że wystarczy jedna czarna owca, ktoś nierzetelny lub celowo nieuczciwy (nawet, gdy jest to nieuczciwość poparta przekonaniem lub poczuciem misji ukarania przestępców), by mnóstwo spraw sądowych musiało trafić ponownie na wokandę. Na szczęście środowisko techników laboratoryjnych nieczęsto ma do czynienia z osobami nieodpowiednimi. Powieść wciągająca do tego stopnia, że po dwóch popołudniach odkładacie ją na półkę kręcąc głową. Towarzyszyć będzie wam myśl - oby tylko nie podpaść laborantce. Polecam.

Generalnie niezbyt lubię tzw. thrillery/kryminały prawnicze, które w USA są bardzo popularne. Przede wszystkim dlatego, że wyrażają pewien idealizm prawniczy (jak w Stanach znakomicie działa system prawny), co - wiemy z informacji prasowych - dalekie jest od prawdy, liczna pomyłek sądowych jest strasznie długa, a już samo utrzymanie kary śmierci świadczy bardziej o barbarzyństwie cywilizacji niż o jej wysokim rozwoju moralnym. Po drugie, trzeba jednak w tej kulturze prawa precedensowego się wychować, czuć to, aby argumentacja przedstawiana na łamach takich powieści trafiała do przekonania. I wreszcie, większość z tych powieści jest po prostu słaba literacko - szablony, prostata aż wpadająca w prostactwo, drętwe gadki... Phillip Margolin (którego dla siebie odkrywam) unika większości tych płycizn, chociaż jego apoteoza wymiaru sprawiedliwości USA aż bije w oczy. Margolin pisze sprawnie, intryga jest w miarę zawiła, ale nie za bardzo. Właściwie gdy postawił klasyczne pytanie - kto zabił, odpowiedź jest oczywista - ten, kto jest najmniej podejrzany. Da się czytać.

Skusiłam się entuzjastyczną recenzją Lee Childa na okładce książki "Fantastyczny thriller - po prostu rzuca na kolana". Żeby taki od razu fantastyczny i na kolana rzuca to nie, ale owszem książka napisana bardzo przystępnie i z zachowaniem wszystkich cech tego gatunku. Jest szybka akcja, krótkie konkretne rozdziały i naprawdę zaskakujące zakończenie. Momentami może trochę ( ale tylko trochę ) za dużo dygresji i przemyśleń autora, ale to już tak tylko, żeby się do czegoś przyczepić :) Dobra w swoim gatunku, godna polecenia książka.

Chociaż temat przewodni wyjątkowo straszny i okropny, to książka nieziemsko wciągająca. Czytelnik razem z Irenką przemierza Kopenhagę i Goeteborg w poszukiwaniu mordercy-psychopaty i razem z nią rozlicza ciężkie decyzje, których konsekwencje mogą być bardzo poważne. Polecam!! :)

Jak często się zdarza przeczytanie blurba psuje przyjemność odkrywania sporej części intrygi. Omijam zawsze zajawki, czytam opinie na LB. Po prostu ostrzegam. Jestem zadowolona z lektury, mogę trochę przyczepić się do motywu, chciałabym trochę więcej wyjaśnień ( zawsze coś tam można przecież skrytykować), ale całość jest pomiędzy dobra, a bardzo dobra. Nie jest sztampowo i detektywom nie idzie gładko, a i zakończenie nie jest takie piękne i gładkie. Można też głębiej spojrzeć na treść, na blizny pozostawione przez traumy, ale jest to bardziej pozostawione zaangażowaniu czytelnika.

Seria norweskich kryminałów pióra Anne Holt, której główną bohaterką autorka uczyniła policjantkę Hanne Wilhelmsen, posiada niemal wszystkie walory „skandynawskiej szkoły powieści kryminalnej”. Wykorzystane wątki mniej lub bardziej krwawych zbrodni, wiarygodna kreacja postaci głównych i drugoplanowych, a wreszcie to, co tak lubię w tej literaturze, czyli konstruowanie bogatego w niuanse tła społeczno-obyczajowego tworzą spójną i wciągającą historię rozpisaną na kilka niezłych tomów. W trakcie lektury powieści Holt dostrzec jej doświadczenie jako byłej prawniczki i policjantki. Brak tutaj miejsca na szybką akcję i tanią „amerykańską” sensację. Przestępstwa tropią policjanci, których poznajemy jako zwyczajnych ludzi: często zmęczonych, czasem popełniających błędy, zaniedbujących rodzinę i przyjaciół, a nawet wątpiących w celowość wykonywanej pracy. Autorka świetnie pokazuje skomplikowany, bazujący czasem na przypadku, nie wolny od błędów sposób prowadzenia dochodzenia, w którym liczy się praca całej grupy śledczej. Na czele tej grupy stoi interesująca i silna kobieta w średnim wieku. Komisarz Wilhelmsen dochodzi do rozwiązania zagadki i odnalezienia zabójcy w sposób niespieszny i niełatwy. Nie udaje również, że pozjadała wszystkie rozumy – jak już wspomniałam, wspiera się radą i pomocą innych osób biorących udział w śledztwie. Praca policjantki jest jej pasją, spychającą życie osobiste na drugi plan. Ten drugi plan jest nieoczywisty, przynajmniej dla wielu polskich czytelników. Hanne jest bowiem lesbijką, żyjącą w partnerskim związku z ukochaną Cecilie. Chociaż żyją w nowoczesnym skandynawskim społeczeństwie, opartym na równouprawnieniu i tolerancji wobec wszelkich „inności”, swój związek z kobietą Hanne traktuje nader dyskretnie. Będzie to zresztą miało swoje konsekwencje w momencie, gdy pojawią się zdrowotne kłopoty jej ukochanej. W „Ósmym przykazaniu” Hanne będzie musiała zmierzyć się z przypadkiem, w którym jednym z głównych podejrzanych okaże się prokurator – osoba z „jej świata”, doskonale orientująca się w procedurach śledczych, sposobach zacierania śladów i prowadzenia przesłuchań. Wiedziona doświadczeniem, ale i kobiecą intuicją (sic!) pani komisarz powątpiewa jednak w winę prokuratora. Tym samym w powieści pojawiają się dodatkowe wątki, włączając problematykę molestowania nieletnich i wynikające z tego problemy psychologiczne ofiar. Rozwiązanie pozornie jest oczywiste, jednak wcześniej musimy się zmierzyć z całkiem wciągającą historią tłumaczącą przyczynę i sposób zaplanowania morderstwa. W tej pozytywnej opinii pojawia się jednak łyżka dziegciu. Moje zastrzeżenia budzi bowiem sposób konstruowania zdań, czasem niewiarygodnie krótkich i nieco zbyt zdawkowych. Przytoczę dla przykładu: „Ale Bromo nie zachował jednak dostatecznej ostrożności. Ktoś wiedział. Ktoś przekazał Hanne Wilhelmsen informacje, które mu podała. Mówiła o jakimś informatorze, o źródle”. Przypuszczam, iż ta językowa prostota może wiązać się z dziennikarską przeszłością autorki. Mam jednocześnie nadzieję, iż nie wynika to wyłącznie z niskiego poziomu tłumaczenia na język polski. Irytujące są również angielskie zdania, wtrącane w dialogi głównej bohaterki. Naśladując tę manierę bohaterki można zapytać: what's the point?

Dwóch byłych policjantów, Perry i Prichard zakłada biuro detektywistyczne. Przez pół roku swojej działalności nie narzekali na nadmiar zleceń, za to narobili sporo długów. Pewnego dnia zwraca się do nich John Wetson, którego syn Wayne został zastrzelony, a synowa i wnuczka zniknęły. John bez względu na koszty pragnie, dowiedzieć się prawdy. Policja uważa, że Wayne zabił żonę i córkę, a później popełnił samobójstwo. Jednak nie odnaleziono ciał żony i córki. Wayne Wetson był też byłym wojskowym, a teraz prowadził świetnie prosperujące biuro detektywistyczne. Pomimo niechęci do wchodzenia w drogę policji i FBI angażują się w to śledztwo. Odkrywają, czym zajmował się Wayne, a im bardziej zbliżają się do prawdy, tym śledztwo staje coraz bardziej niebezpieczne i zaskakujące. Standardowy kryminał detektywistyczny z ciekawą intrygą. Interesujące i dobrze wykreowani bohaterowie pierwszo- i drugoplanowi. Jednak jak dla mnie za bardzo przegadany. Szczególnie początek, kiedy partnerzy prowadzą dość długie dyskusje o niczym. Dopiero w drugiej połowie akcja nabiera tempa i wzrasta napięcie.

Ta książka zdecydowanie spośród z tych wszystkich czterech tomów, przewodzi na czele. Szybka akcja, choć znowu dużo bohaterów i chwilami zawiłości się pojawiają. Głowny wątek, opowieści widziane oczami innych na temat przeszłości - to mi się osobiście mnie podobało, ale każdy ma własny gust. Książkę oceniam dobrze, ale wciąż brakuje mi tego WOW. Końcówka - znacznie lepsza od poprzednich.

Jakież to szczęście, że trafiłam na tę książkę w jednym z supermarketów, na wysepce z tanimi książkami. Nie pamiętam, ile dokładanie kosztowała, ale z pewnością zapłaciłabym za nią więcej. Gdyby nie to, pewnie nigdy nie trafiłaby w moje ręce, ponieważ nie czytałam jeszcze książki autorów szwedzkich. Raz jeszcze powtórzę - jakieś to szczęście. Niesamowicie wciągająca historia...

Dzięki dziwnemu zbiegowi okoliczności mogliśmy poznać życie i prawdziwą naturę Adama Woodsa oraz sytuacje do których może się posunąć człowiek ogarnięty obsesją. Książka, którą stworzył Andrew Wilson, należy do takich, które wciągają dopiero po połowie. Niemniej jednak ostatnie 100 stron czytałam z takim zaciekawieniem, że nic nie mogło mnie od nich oderwać. Mimo "obiekcji" jakie miałam odnośnie Gordona Crace'a i jego stylu bycia, nie można mu odjąć sprytu i zmysłu obserwatorskiego. Książka przenosi nas w niezwykły klimat Wenecji, opisy palazzo Gordona sprawiają, że nasza wyobraźnia idealnie pokazuje nam jak to mogło naprawdę wyglądać.

Bardzo przyjemny kryminał. Jest tajemnica. Napięcie jest stosownie dozowane. Przemyślany układ. Czyta się ją płynnie, czytelnik nie jest bombardowany mnóstwem wątków. Wątek kryminalny umiejętnie jest wkomponowany w tło obyczajowe i społeczne Szwecji. Faktem jest, że stylistyka przypomina Mankella, co mi odpowiada, a tęsknię za Nim. Zdania ładnie budowane, z zasady brak wulgaryzmów i epatowania okrucieństwem. Ten kryminał nie jest przygnębiający. Książka pisana jakiś czas temu, a mimo to postacie są bardzo realne, potrafią patrzeć krytycznie na wspólczesny świat. Tamta Szwecja jest trochę jak dzisiejsza Polska, ale tylko trochę :). Bohaterka, mimo iż przesiąknięta współczesnym myśleniem, potrafi skrytykować skutki neomarksistowskiego porządku świata.