Kieł i pazur

Całkiem dobry kryminał do zrestowania się po trudnym tygodniu. Szału nie ma, ale czyta sie lekko, bez wysiłku.
Jest trochę strasznie, ale nie za bardzo, tak akurat, jest trochę śmiesznie. Inspektor John Rebus ładnie pasuje do całości.
Na pewno przeczytam inne części. Czasem mam ochotę na taki zgrabny, niezbyt wymagający, ale jednocześnie sprawnie napisany kryminał z charakterystycznym inspektorem, ktory wie wszystko i rozwiąże każdą zagadkę. Wiecie -zabiją go trzy razy, a on i tak przeżyje, i wygra ze Złem.

Całkiem dobry kryminał do zrestowania się po trudnym tygodniu. Szału nie ma, ale czyta sie lekko, bez wysiłku.
Jest trochę strasznie, ale nie za bardzo, tak akurat, jest trochę śmiesznie. Inspektor John Rebus ładnie pasuje do całości.
Na pewno przeczytam inne części. Czasem mam ochotę na taki zgrabny, niezbyt wymagający, ale jednocześnie sprawnie napisany kryminał z...

Kolejne spotkanie z inspektorem Rebusem. Nie są to pozycje najwyższych lotów, ale jednak trzymające pewien poziom, w sam raz np. do wysłuchania podczas podróży autem. Do zalet zaliczam przyzwoity warsztat i oryginalnie (ale wiarygodnie i naturalnie) skonstruowaną postać głównego bohatera. Do wad standardową intrygę i nie do końca przekonujący sposób dojścia do rozwiązania.

W sumie kryminał jakich wiele, ale jakoś się do mnie przykleił, kiedyś tam pewnie zaczepię kolejny tom.

Wysłuchałem w dobrej interpretacji Przemysława Bluszcza.
6/10

Kolejne spotkanie z inspektorem Rebusem. Nie są to pozycje najwyższych lotów, ale jednak trzymające pewien poziom, w sam raz np. do wysłuchania podczas podróży autem. Do zalet zaliczam przyzwoity warsztat i oryginalnie (ale wiarygodnie i naturalnie) skonstruowaną postać głównego bohatera. Do wad standardową intrygę i nie do końca przekonujący sposób dojścia do...

Najciemniej jest pod latarnią?

John Rebus – nasz główny bohater jest szkockim detektywem w średnim wieku, człowiekiem z charakterem i poczuciem własnego honoru, którego nikt nie może bezkarnie brukać. Los rzuca go w wir toczącego się w Londynie śledztwa, gdzie będzie musiał podjąć współpracę z miejscowymi, nieco do niego uprzedzonymi policjantami. Dla wszystkich, którzy czują przesyt opowieściami o szczękokanciastych, niedostępnych, zwierzęco uwodzicielskich i twardych jak skała glinach z tajemnicą znaną tylko garstce wtajemniczonych – John Rebus to coś dla was! Jest człowiekiem i nic co ludzkie nie jest mu obce. Żaden z niego Casanova, a kości policzkowe ma w normie. Z wagą jest już troszkę gorzej, ale mimo wszystko jak trzeba komuś spuścić manto, to się nie zawaha, choć nie zawsze jest górą – ot ryzyko zawodowe.

Zbrodnia – i to przez duże Z! Ofiary to kobiety, które atakowane są późną porą i na odludziu. Sprawca poluje na nie jak drapieżnik, wbija im nóż w gardła, zostawia na ich ciałach paskudne ślady od ugryzień i głębokie rany w miejscach intymnych, a jego głód mordu narasta z każdą kolejną ofiarą. Kim jest? Mężczyzną, a może jednak kobietą? W udzieleniu odpowiedzi na te pytania pomaga pewna pani psycholog, która ma dość luźne podejście do kwestii prawdomówności. Mimo najszczerszych chęci, w śledztwie nie wszystko zmierza ku dobremu, co złośliwi próbują zrzucić na niekompetencję niesfornego przybysza z północy, którego w dodatku sprowadzono do Londynu jako „eksperta”, co w zdumienie wprawiło nawet samego zainteresowanego.

PSK – nie mogę rozwinąć tego skrótu, bo nie wypada 😊 ale mogę nakreślić sytuacje, w których się pojawia. Wyobraźcie sobie, że na swojej drodze spotykacie ludzi silnie do was uprzedzonych i na każdym kroku musicie mierzyć się z wymownymi spojrzeniami, dowcipami, złośliwościami i niewybrednymi uwagami. Kogoś ponoszą nerwy i sugeruje, że jesteście partaczami – jak wszyscy z waszych stron. Jakie słowa cisną wam się wtedy na usta? Johnowi Rebusowi też, ale dla ułatwienia skrócił je do trzech pierwszych liter, stawiając na ekonomikę i pragmatyzm! Cały John Rebus!

„Kieł i pazur” to klasyczny kryminał ze zmagającym się z trudami życia policjantem po jednej stronie oraz demonicznym na pozór antagonistą po drugiej. Szanuję autora za błyskotliwość i poczucie humoru, a zaliczający jedną wpadkę za drugą John Rebus skradł moje serce – podobnie jak pewien leciwy sędzia, który zupełnie przypadkiem stał się uczestnikiem pościgu za mordercą 😊 Sprawca był w moim odczuciu trochę mniej przekonujący, ale to i tak jedynie łyżka dziegciu w beczce miodu.
Pozycja obowiązkowa dla miłośników gatunku!

Najciemniej jest pod latarnią?

John Rebus – nasz główny bohater jest szkockim detektywem w średnim wieku, człowiekiem z charakterem i poczuciem własnego honoru, którego nikt nie może bezkarnie brukać. Los rzuca go w wir toczącego się w Londynie śledztwa, gdzie będzie musiał podjąć współpracę z miejscowymi, nieco do niego uprzedzonymi policjantami. Dla wszystkich, którzy...

Jestem wielbicielką autora i nie byłam zaskoczona świetną fabułą.Moze tylko zakończenie było jakby przyspieszone. Czułam się tak,jakby autor po prostu chciał już skończyć pisanie. Jednak miło spędziłam czas i na pewno jeszcze nie raz spotkam się z innymi dziełami pisarza

Jestem wielbicielką autora i nie byłam zaskoczona świetną fabułą.Moze tylko zakończenie było jakby przyspieszone. Czułam się tak,jakby autor po prostu chciał już skończyć pisanie. Jednak miło spędziłam czas i na pewno jeszcze nie raz spotkam się z innymi dziełami pisarza

Dobry, klasyczny kryminał.

Dobry, klasyczny kryminał.

Tradycyjny kryminał.

Tradycyjny kryminał.

Dobry, klasyczny angielski kryminał

Dobry, klasyczny angielski kryminał

Dużo lepsza od poprzedniej części. Była bardziej zrozumiała, logiczna - polecam dużo bardziej niż Mętną Wodę.

Dużo lepsza od poprzedniej części. Była bardziej zrozumiała, logiczna - polecam dużo bardziej niż Mętną Wodę.

Ach ten nieodparty urok seryjnych morderców. Ten w „Kle i pazurze” nosi pseudonim Wilkołak i grasuje po Londynie. Przypadkiem lub nie Anglicy ściągają do pomocy szkockiego inspektora Johna Rebusa, żeby pomógł im złapać niezwykle przebiegłego sprawcę. Intryga toczy się wartko, utarczki słowne na linii brytyjskiego konfliktu skutecznie ozdabiają powieść, a problemy mnożą się na głowie naszych bohaterów. Ian Rankin strzelił rasowy thriller, co do którego zasadniczo uwag nie mam, bo jak już trzeba sięgać po literaturę – powiedzmy – lżejszą, to niech będzie tak dobrze wymyślona i opisana.

Choć przecież nie brakuje pisarzowi ambicji, ale pozostaję one w służbie fabuły. Wątkami, po których poruszamy się w trzecim tomie dotyczącym Johna Rebusa, są kwestie uniwersalne: jak poczucie sprawiedliwości, kontrolowanie innych czy życie ze swoimi demonami. Nie czytałem jeszcze wszystkiego, więc ciekaw jestem czy nowe postacie wprowadzone do serii jeszcze się w niej pojawią, bo są to ciekawe osoby, które ubarwiają głównego bohatera.

Ach ten nieodparty urok seryjnych morderców. Ten w „Kle i pazurze” nosi pseudonim Wilkołak i grasuje po Londynie. Przypadkiem lub nie Anglicy ściągają do pomocy szkockiego inspektora Johna Rebusa, żeby pomógł im złapać niezwykle przebiegłego sprawcę. Intryga toczy się wartko, utarczki słowne na linii brytyjskiego konfliktu skutecznie ozdabiają powieść, a problemy mnożą się...

Miałam odpuścić dalszą przygodę z perypetiami inspektora Rebusa, ale się przełamałam i chwyciłam za „Kieł i pazur”, czyli trzecią część cyklu i nie żałuję. „Kieł i pazur” to klasyczny thriller. Akcja powieści rozgrywa się w Londynie, gdzie seryjny morderca, znany Wilkołak, terroryzuje ulice. Detektyw John Rebus z Edynburga zostaje wezwany do pomocy w śledztwie. Wolfman uprowadza młode kobiety, torturuje je, a następnie zabija. Rebus ma za zadanie powstrzymać go, zanim zdąży uderzyć ponownie.
Postać Johna Rebusa jest złożona i fascynująca. To człowiek o mrocznej przeszłości, nawiedzany przez demony, z których nie może się otrząsnąć. Jest nałogowym pijakiem, palaczem, ma skomplikowane relacje z byłą żoną. Rebus to człowiek, który nie przystaje do zwykłego stereotypu detektywa. To niekonwencjonalny bohater, któremu bardziej zależy na wykonaniu zadania niż na przestrzeganiu zasad.
Akcja powieści toczy się w szybkim tempie i jest pełna napięcia. Rankin ma talent do tworzenia poczucia pilności, które trzyma czytelnika w napięciu od początku do końca. Opisy Londynu są żywe, a ustawienie dodaje do poczucia zagrożenia i niepokoju, który przenika książkę. Postać Wilkołaka jest przerażająca, a Rankin wykonuje doskonałą pracę, tworząc poczucie zagrożenia i strachu wokół niego.
Jedną z mocnych stron książki jest sposób, w jaki Rankin wplata wątki władzy i kontroli. Wolfman jest człowiekiem, który cieszy się władzą, która pochodzi z jego zdolności do dominacji i kontroli innych. To człowiek, który ma obsesję na punkcie bycia pod kontrolą i nie cofnie się przed niczym, by to osiągnąć. Rebus, z drugiej strony, jest człowiekiem, który zmaga się z własnymi demonami. Jest człowiekiem, który nieustannie walczy, by utrzymać swoje własne demony w ryzach, a napędza go potrzeba robienia tego, co słuszne, nawet jeśli jest to trudne.
Powieść eksploruje również temat sprawiedliwości. Rebus jest człowiekiem, który jest zaangażowany w doprowadzenie Wilkołaka przed oblicze sprawiedliwości. Jest człowiekiem, który wierzy, że sprawiedliwość musi być wymierzona, bez względu na koszty. Jest człowiekiem, który jest gotów zaryzykować wszystko, by doprowadzić Wilkołaka przed oblicze sprawiedliwości, a to czyni go postacią przekonującą.
"Kieł i pazur" to dobrze skonstruowany thriller, który będzie trzymał Cię na krawędzi fotela. To książka, która eksploruje złożone tematy władzy, kontroli i sprawiedliwości. Tempo książki jest doskonałe, a napięcie nigdy nie spada. Jeśli lubicie thrillery, to " Kieł i pazur " jest zdecydowanie książką, którą powinniście przeczytać.

Miałam odpuścić dalszą przygodę z perypetiami inspektora Rebusa, ale się przełamałam i chwyciłam za „Kieł i pazur”, czyli trzecią część cyklu i nie żałuję. „Kieł i pazur” to klasyczny thriller. Akcja powieści rozgrywa się w Londynie, gdzie seryjny morderca, znany Wilkołak, terroryzuje ulice. Detektyw John Rebus z Edynburga zostaje wezwany do pomocy w śledztwie. Wolfman...