Smerfy i nawiedzony zamek

Zarówno w serialu animowanym jak i serii komiksowej geneza powstania Smerfetki jest taka sama. Stworzył ją Gargamel aby zasiała ziarno niezgody pośród społeczności Smerfów. Początkowo nasza blond włosa bohaterka nie wyglądała tak pięknie jak do tego przywykliśmy. Wręcz przeciwnie - była bardzo przeciętna, do tego z wrednym charakterem i niezbyt rozgarniętym rozumkiem. Jednak komiks pokazuje coś więcej, a mianowicie męską próżność. Tak, Smerfy zupełnie się zmieniają od kiedy Smerfetka nabywa pewnych, dobrze nam znanych cech, stając się postacią za którą szaleją niebieskie skrzaty. Pytanie tylko, kto jest temu winien? Podczas gdy w wiosce Smerfów życie płynęło spokojnym rytmem, Gargamel miotał się w swoim domu, pragnąc zemścić się na niebieskich skrzatach. Wtedy wpadł na iście szatański pomysł, który miał zburzyć harmonię w wiosce Smerfów. Postanowił nasłać na nie Smerfetkę. Z gliny, szafirów i jedwabiu stworzył dziewczęcą wersję Smerfa, a następnie za pomocą magii obdarował ją życiem i wypuścił w lesie. Gdy dziewczyna trafia do wioski życie w niej ulega diametralnej zmianie. Jednak to co Smerfy uznają za kłopoty, jest niczym w obliczu przyszłych wydarzeń. Peyo w rewelacyjny i dosadny sposób pokazał jak płytcy potrafią być mężczyźni oraz kobiecą próżność. Nie pozostawił na żadnej ze stron suchej nitki, dokręcając uczciwie śrubę obu zachowaniom. W pierwszym wypadku Smerfy dokuczały Smerfetce za każdym razem gdy zalazła im za skórę. Owszem, była upierdliwa, nieznośna i dziecinna, potrafią płakać o byle co, ale mimo to męska społeczność dogryzła jej straszliwie. Czemu? Bo nie była atrakcyjna. Sytuacja zmieniła się diametralnie gdy Papa Smerf postanowił to zmienić, tym samym sprowadzając na wioskę prawdziwe zagrożenie. Niestety swym uczynkiem podszytym jakby nie patrzeć dobrymi intencjami zaszkodził obu stronom. Smerfetka stała się bardzo próżna, wykorzystując swą urodę w każdej możliwej sytuacji. Liczył się tak naprawdę jej kaprys oraz osiągnięcie postawionego celu. Tymczasem Smerfy dały się totalnie omotać. Wcześniej traktowały ją podle bo była nieatrakcyjna, ale po metamorfozie każdy z nich po prostu stracił rozum. Czyż nie tak samo to wygląda w świecie ludzi? Oczywiście to tylko część tej historii, a jej ciąg dalszy jest bardzo burzliwy i zakończony w nader interesujący sposób. Druga historia nie jest już związana z Gargamelem, przy czym jej wydźwięk jest o wiele poważniejszy. Tytuł mówi w praktyce wszystko - "Głód w krainie Smerfów". Małe skrzaty nie znały się jeszcze na uprawie roślin (Smerf Ogrodnik pojawi się z czasem), zatem aby przetrwać zimę, tak jak inne leśne stworzenia jesienią zbierały zapasy i magazynowały je w wielkim "grzybku". Niestety podczas pierwszych śniegów dochodzi do tragedii i wszystko idzie z dymem. Nie mając wyboru opuszczają wioskę ruszając do świata ludzi aby znaleźć zapasy. Historyjka jest krótka i raczej mocno przewidywalna, ale i tak ma kilka ciekawych momentów. Trzeci album "Smerfów" to naprawdę bardzo porządny kawał lektury. Smieszny, a zarazem niosący poważną naukę o ludzkiej próżności. Warto zatem go przeczytać i wyciągnąć wnioski, szczególnie w dzisiejszych czasach, gdzie sztuczność i próżność są cechami spotykanymi nagminnie. Jakby nie patrzeć komiks z tego powodu jest dziś bardziej aktualny niż te kilkadziesiąt lat temu gdy tworzył go Peyo. Trochę to smutne, bo pokazuje jak bardzo staliśmy się małostkowi.

Sentymentalna podróż do dzieciństwa to lektura tego komiksu. W naszym przypadku jest to też próba pokazania młodemu czegoś z własnego dzieciństwa. O ile kreskówki często są dla niego nie do zaakceptowania, bo "boi się Gargamela", o tyle wersje komiksowe przechodzą. Przedszkolak bardzo lubi komiksy, zwłaszcza gdy jest w nich mało tekstu i może sam je czytać. Smerfy się sprawdziły dobrze, może też dlatego, że w tym tomie nie ma Gargamela:) No i humor (szczególnie słowny) w tym komiksie śmieszył syna.

Sympatyczny żółwik ma problem, bo wyhodował ogromną dynię. Czy może zrobić z niej coś pożytecznego i przy okazji zdobyć odznakę na jarmarku? Prosta opowieść o Franklinie zaciekawi i rozbawi maluchy, przy okazji nauczy, że obżeranie się nie jest najlepszym pomysłem.

malewielkieksiazki.blogspot.com Mikstury i eliksiry to bardzo niebezpieczne substancje. Przekonują się o tym wszyscy w wiosce smerfów. Papa Smerf nie miał wprawdzie złych zamiarów, kiedy wytwarzał swoją mieszaninę, ale polecenie, jakie wydał smerfom zostało zlekceważone. Lenistwo nie popłaca. Straszny Krakukas nadlatuje i robi się naprawdę niebezpiecznie. Tak dla rozładowania napięcia, na ilustracji pojawia się oskubane ptaszydło i wygląda komicznie. Od razu lepiej :) O smerfach jak zwykle trzeba powiedzieć, że potrafią zjednoczyć się, jeśli tylko nadchodzi niebezpieczeństwo. Nikt tam nie zostaje sam w potrzebie. I bardzo dobrze.

Franklin próbuje swoich sił w nowej dziedzinie. Chce nauczyć się gry na pianinie. Jest ogromnie zaskoczony, kiedy dowiaduje się, że bobra uczy jego babcia. Trochę dziwne, że nie wie takich rzeczy o swoich kolegach, nie mówiąc o własnej babci :)) Mamy element rywalizacji, Franklin chce tak, jak bóbr zagrać na pianinie "Wlazł kotek na płotek", podczas lekcji muzyki w szkole. Zaczynają się ćwiczenia...i dowiadujemy się, że nauka gry, to nie tylko zabawa, jakiej się spodziewał. W życiu też często mamy takie przykłady fascynacji nowymi zajęciami. Efekty ćwiczeń Franklina poznajemy na końcu książeczki i dowiadujemy się kto lepiej zagra na pianinie "kotka na płotku" ;)...

Smerfy to taka mała społeczność, reprezentatywna grupa, można by powiedzieć :) Mamy przecież Ważniaka, Marudę, Pracusia i inne charakterystyczne postacie, z mocno zarysowanymi osobowościami. Tym razem poznajemy smerfa, który jest "dziwny". A dlaczego? No cóż, jest po prostu inny, chce czegoś więcej, niż przebywania i codzienności w wiosce smerfów. Chce wyruszyć w świat i w końcu decyduje się na wyprawę. Papa Smerf nie jest z tego powodu szczęśliwy, ale zachowując się, jak dobry rodzic, pozwala na samodzielność. Daje też swojemu podopiecznemu na drogę, nie tylko rady, ale i czarodziejski gwizdek, który może mu pomóc w razie niebezpieczeństwa. Jak wiadomo, świat jest niebezpieczny, Papa Smerf o tym wie, a dziwnemu smerfowi przyjdzie się o tym też dowiedzieć. Jak sobie poradzi w nowych okolicznościach? Znajdzie swoje miejsce poza wioską smerfów? Przeczytajcie :) Powiem tylko jedno. Przyjaźń smerfów, jedność i siła w grupie, jak zwykle się sprawdza. Polecam! Oczywiście, nie tylko dorosłym, by porównać nasz świat z tym smerfowym ;) Dzieci również będą się świetnie bawić przy czytaniu, bo opowieść jest naprawdę ciekawa :)

Ostatnio przeczytałam komiks wydany przez Egmont. To nowa wersja, z poprawionymi kolorami. Pierwszej nie miałam, nie wiem nawet kiedy wyszła, ale obstawiam że niedługo po premierze filmu, czyli w 1994. Wtedy jeszcze nie było mnie na świecie. Historia jest adaptacją filmu animowanego pod tym samym tytułem. Simba, młody książę sawanny dorasta pod czujnym okiem swojego ojca, Mufasy, który uczy go, jak być królem. Jednak w wyniku planu Skazy, wujka młodego lwa, król ginie. Co teraz pocznie Simba? Przecież gdyby nie on, jego ojciec nadal by żył. Przynajmniej tak mówił jego wujek. Kociak musi uciec, jak najdalej i jak najszybciej. Jednak zostaje odnaleziony przez parę przyjaciół Timona i Pumbę. Co wydarzy się dalej? Czy młody książę kiedykolwiek wróci na swoje ojczyste ziemie i obejmie władzę? Bardzo podoba mi się to, że komiks został wydany w nowych kolorach. Widziałam porównanie obu wydań i rzeczywiście teraz strony wyglądają dużo lepiej. Styl jest odwzorowany do tego z filmu, co jest wielkim plusem. Jednak wydaje mi się, że na niektórych kadrach, postacie są nieco statyczne. Szkoda, że autor nie bawił się bardziej wielkością postaci i rozmieszczeniem kadrów. Pomimo tego, komiks naprawdę dobrze się czyta. Oglądając go, można z powrotem przenieść się do czasów dzieciństwa, kiedy po raz pierwszy poznawało się przygody tego młodego lwa. Zdecydowanie polecam!

Książka „Franklin i guma balonowa” Paulette Bourgeois i Sharon Jennings zabiera czytelnika w świat żółwia Franklina. Tym razem nasz bohater przez przypadek znajduje monetę, którą wykorzystuje do zakupu gumy balonowej z pobliskiego automatu przy sklepie. Jakie jest wielkie zdziwienie Franklina, kiedy za jedną monetę dostaje cały pojemnik gum. Niestety zostaje okradziony sklepikarz ? Jak myślicie kto zostaje oskarżony o kradzież? Książeczka pięknie ilustrowana, litery idealne dla dzieci uczących się czytać. Książeczka z przesłaniem, przedszkolaki zachwycone.

Idealnie wpasowała się w nasze rodzinne plany gdyż obiecałem dzieciom, że niedługo będziemy mieli nockę w namiocie. Franklin jako prawie już dorosły żółwik (niemal każde dziecko myśli, że jest starsze niż jest) postanowił, że nie chce spać przez całą noc. Dlatego namówił paru przyjaciół by razem rozbili w ogrodzie namiot by spędzić całą noc na zabawie i przyjemnościach.  Przygotowali sobie gry,  słodkości oraz radio by mieć świetny czas. No ale nie jest łatwo oszukać organizm i nie zmrużyć oka, gdy jest się coraz bardziej zmęczonym i ziewającym. Czy więc uda im się nie spać w nocy? O tym już w samej książeczce, która może specjalnie nie porywa, ale dzieci ją bardzo lubią, a to jest najważniejsze. 

Drugi tom "Smerfów" zawiera dwie opowieści, ale to ta pierwsza zajmuje najwięcej miejsca. Mowa o "Smerfie Naczelniku", jednej z ciekawszych opowieści o niebieskich skrzatach, jaką czytałem. Tak naprawdę to ta historyjka utrwaliła mi się najbardziej w pamieć i do niej lubię powracać. Czemu? Bo zawierała wszystko co kocham - utarczki polityczne, zamek, wielką bitwę i naprawdę ciekawe relacje pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Dziś patrzę na to wszystko poważniej i dopiero teraz zauważam jak wiele Peyo ukrył w tej opowieści prawdy o naszym świecie. Niby całość okrył płaszczykiem humoru i satyry, ale "Smerf Naczelnik" niesie w sobie bardzo ważną lekcję. Papa Smerf musi wyruszyć na wiele tygodni po jeden z rzadkich składników do swojej receptury. Pod jego nieobecność prosi swoje smerfy aby zachowywały się grzecznie i cierpliwie na niego czekały. Oczywiście zaraz po odejściu Papy Smerfa, zaczyna się spór kto ma przewodzić wiosce pod jego nieobecność. Po paru burzliwych sporach, jeden ze smerfów zaczyna składać innym obietnice i tak Smerfy wkraczają na ścieżkę polityki. Peyo jak na dłoni wykłada nam wszystkie mechanizmy przedwyborcze z świata polityki, jak i to co się dzieje po zakończeniu wyborów. Obietnice, przemowy, wkupienie się w łaski oraz wyzysk innych, to chleb powszedni Smerfów w tej przygodzie. Oczywiście każdy z najbardziej znanych skrzatów szybko znajduje tu swoje miejsce. I tak Osiłek jest przywódcą straży, Ważniak stara się jak może podlizać Smerfowi Naczelnikowi, a Maruda "Nie cierpi być cicho" i szybko przystaje do ruchu oporu. Wątek ze Zgrywusem, który zresztą zdobi okładkę albumu, jest też bardzo pouczający, bo pokazuje jak ci u władzy są lepiej traktowani od swoich podwładnych. Słowem - sama prawda. Oczywiście w całości nie zabrakło tony humoru i to w ogromnych pokładach. W pewnym momencie to się przeradza w niezłą komedię, gdy dwa obozy Smerfów walczą z sobą, a ci "źli" co chwila wpadają we własne sidła. Zabawy przy tym co nie miara, choć główny temat ani na chwilę nie schodzi czytelnikowi z pierwszego planu. Druga opowieść, zatytułowana "Smerfonia C-Smerf" dotyczy głównie Harmoniusza i jego braku talentu do muzykowania. Co oczywiście nie przeszkadza mu próbować swoich sił w tym fachu i przysparzać innych o ból głowy. Odcinek jest o wiele bardziej komiczny od pierwszej opowieści, ale taka jego natura. Fabułę jak i finał napisano jednak na tyle ciekawie, że całość pokazuje nam pełen obraz Harmoniusza. Drugi tom "Smerfów" to zacna lektura, będąca nadal mocno aktualna. Szczególnie mam tu na myśli "Smerfa Naczelnika", bo obecna scena polityczna, nie tylko w Polsce, jest wypisz wymaluj tym co przedstawiono w komiksie. Z tego powodu jeszcze przyjemniej czytało mi się ten tom i pozostanie on w mej pamięci już na zawsze. Jeśli ktoś nie miał styczności z pierwszymi albumami "Smerfów" wydawanymi przez wydawnictwo Nasza Księgarnia, to nic straconego, bo sporo egzemplarzy krąży na sieci. Zapewne też w nie jednej bibliotece również je spotkamy. Żywię tylko nadzieję, że Egmont kiedyś wznowi te albumy i wyda na nowo aby przybliżyć młodszemu pokoleniu.

Lena odwiedza swojego przyjaciela pszczelarza, który postanawia jej pokazać skąd bierze się miód. Pokazuje jej obrazy tych owadów opowiadając jak są zbudowane; tłumaczy na czym polega ich ciężka praca;  wyjaśnia jak zbierany jest nektar. Później pokazuje ul, a rozkładając go na czynniki pierwsze tłumaczy jak jest zbudowany (cenna lekcja również dla mnie). Fajnie wyjaśnia jak pszczelarz wydobywa miód z ula używając do tego specjalnej wirówki (zupełnie o tym nie wiedziałem). Dzieciom najbardziej podobała się jednak strona, na której było pokazane jak pszczelarz przejmuje nowy rój z ich królową i adoptuje go w nowym ulu. Generalnie książeczka jest bardzo przyjemna; obrazki fajne, papier miły w dotyku. Nic tylko kupić sobie słoiczek pysznego miodu, najlepiej wprost od profesjonalnego pszczelarza, bo podobno te ze sklepu mają z miodem niewiele wspólnego.

Franklin jest już dużym chłopce, i potrafi robić rzeczy, które tylko starszaki robią same (wiąże sznurówki, zakłada buty, zapina guziki); umie nawet zamykać drzwi na klucz. Pora więc na szkołę. Tyle tylko, że Franklin nie wie co to znaczy, nigdy tam nie był i niewiele o niej słyszał. Franklin się boi. Ale strach szybko przechodzi kiedy nadchodzi długo wyczekiwany pierwszy dzień września. I w zasadzie cała książeczka temu dniu jest poświęcona: jak Franklin przełamuje swój lęk i jak z coraz większą energią i ochotą zapala się do pomysłu bycia pierwszakiem. Idzie z rodzicami na przystanek autobusowy gdzie poznaje innych kolegów i koleżanki, jedzie busem szkolnym i w końcu poznaje swoją nową klasę i panią sowę nauczycielkę. Książeczka jest jedną z fajniejszych w serii, pokazuje jak możemy pokonywać lęki oswajając nieznaną przyszłość.

Kiedy siostrzenica dzwoni do Ciebie i prosi: ciocia, poczytasz mi? To wyciągasz zbiór książek fla dzieci i pytasz którą. Tupcio chce mieć rodzeństwo. Historia oczekiwania i spełnienia marzenia. Ale czy rodzeństwo to tylko plusy. Czy dorośli potrafią się zachować lepiej niż dzieci w nowej trudnej sytuacji. I co to znaczy być starszym bratem. Moje siostrzenice polecają, a i ja po raz kolejny i kolejny czytam z przyjemnością.

Franklin i jego młodsza siostra zostają pod opieką pomysłowej cioci Emi, która potrafi wymyślać świetne zabawy. Opowiedziana historia to przykład na wykorzystanie zwyczajnych przedmiotów do zorganizowania doskonałej zabawy. Przy okazji jest trochę nauki, poznajemy gwiazdy, planety. Jest fajnie i dzieci naprawdę dobrze się bawią. Co do książeczki mam dwa minusy. Pierwszy za ilustracje, które niestety są w tym wydaniu komputerowe. Dzieci w większości wolą jednak te tradycyjne, rysowane, chociaż prawdopodobnie do pewnego wieku - bo potem wchodzą w komputerowy, wirtualny świat i wszystko im jedno ;) Warto jednak walczyć o milsze dla oka obrazki. Drugi minus jest za ubranie sympatycznej cioci Emi czarnego beretu z antenką! Ja rozumiem nawiązanie do malarzy francuskich, ale ciocia jako artystka, pięknie prezentowałaby się na przykład w romantycznym kapeluszu. No cóż, pewnie "ubrał" jej to jakiś mężczyzna-grafik/informatyk, tworzący te ilustracje ;). Szkoda. Ogólnie książka - za treść - godna polecenia.

W czasie, gdy byłam jeszcze w podstawówce, TVP1 pokazywało "(Miasteczko) Twin Peaks", serial, który tak głeboko wrył się w moją psychikę, że jestem doskonałym przykładem na to, jak straszne potrafią być skutki oglądania telewizji. Bo choć mam lat... sporo... i serial Lyncha oglądałam razy... kilka... nadal boję się Boba. Bolkowi i Lolkowi telewizja też nie wyszła na zdrowie, mam jednak nadzieję, że w wieku dorosłym nie będą mieć takich schiz, jak ja. Dobra książeczka. I taka wesoła. Polecam.

Rejs na Titanicu z perspektywy małej Ewy i jej mamy. Przez całą książeczkę drżałam o ich życie.... "Ewa jest w swoim pokoju. Mama jej opowiada bajkę na dobranoc. Zasypia, kiedy ich statek nabiera wody..." Dobrze zilustrowana historia. Książeczka może okazać się trudna dla początkujących czytelników, ma dużo trudnych terminów i niezrozumiałych dla dziecka imion: Bertram, Reginald, Ballard. Mimo to polecam.

Chyba w każdej rodzinie nadejdzie TEN moment, kiedy mama musi wrócić do dawnych obowiązków. Zacznijmy wcześniej szukać książek, które pomogą nam przygotować maluchy do tego wydarzenia. :) Tupcio jest szczęściarzem, bo chodzi do przedszkola, a po powrocie z niego bawi się z mamą. Kiedy mama dostaje pracę, maluch obawia się, że jego rodzicielka nie chce już się z nim bawić, że go nie kocha, że wszystko się zmieni i nie będzie już tak fajnie. Bardzo się stresuje, nie chce już chodzić do przedszkola, płacze. Koledzy starają się podnieść go na duchu, starań dokłada też pani przedszkolanka. Cała obudowa dnia oraz uśmiech wracającej z pracy mamy (i pewnie drobny upominek dla dzielnego syna) uspokajaj przedszkolaka. :) Tupcio już wie, że pracująca mama to taka sama mama. Popracowałabym troszkę nad treścią. W "Żegnaj Pieluszko" Tupcio bawi się z Borysem borsukiem. W "Mama idzie do pracy" w przedszkolu są po prostu Adaś, Julek - i tu właśnie podczas czytania był zastój, bo kto jest kim? Ciekawski maluch musiał usłyszeć, że Adaś to królik. ;) Dopracowałabym też wątek o poszukiwaniu pracy. Parę zdań dodanych od siebie na pewno ułatwi zrozumienie treści "prawie 3 latkowi". :)

Kolejna książeczka dla miłośników psów oraz dzieci trenujących samodzielne czytanie. Jest jesień. Zuzia chodzi z pieskiem na spacery. Wydaje jej się, że wszystkie pieski mają ładne ubranka na jesienną pluchę, tylko jej Medor ma obrożę. Gucio ma cudowny sweterek w żółte paski, Maciuś ma wdzianko w niebieskie kropki, Kapselek ma śliczną kamizelkę.... Skarży się mamie. A mama, czy umie zrobić ubranko dla psa? Skąd piesek otrzyma nowy sweterek? Jak się skończy spacer w ulewnym deszczu dla pieska? Bardzo piękne ilustracje w kolorach ciepłej pomarańczy i brązu. Polecam ❤️🩷🧡💛