Dziwny smerf

Sentymentalna podróż do dzieciństwa to lektura tego komiksu. W naszym przypadku jest to też próba pokazania młodemu czegoś z własnego dzieciństwa. O ile kreskówki często są dla niego nie do zaakceptowania, bo "boi się Gargamela", o tyle wersje komiksowe przechodzą. Przedszkolak bardzo lubi komiksy, zwłaszcza gdy jest w nich mało tekstu i może sam je czytać. Smerfy się sprawdziły dobrze, może też dlatego, że w tym tomie nie ma Gargamela:) No i humor (szczególnie słowny) w tym komiksie śmieszył syna.

Zarówno w serialu animowanym jak i serii komiksowej geneza powstania Smerfetki jest taka sama. Stworzył ją Gargamel aby zasiała ziarno niezgody pośród społeczności Smerfów. Początkowo nasza blond włosa bohaterka nie wyglądała tak pięknie jak do tego przywykliśmy. Wręcz przeciwnie - była bardzo przeciętna, do tego z wrednym charakterem i niezbyt rozgarniętym rozumkiem. Jednak komiks pokazuje coś więcej, a mianowicie męską próżność. Tak, Smerfy zupełnie się zmieniają od kiedy Smerfetka nabywa pewnych, dobrze nam znanych cech, stając się postacią za którą szaleją niebieskie skrzaty. Pytanie tylko, kto jest temu winien? Podczas gdy w wiosce Smerfów życie płynęło spokojnym rytmem, Gargamel miotał się w swoim domu, pragnąc zemścić się na niebieskich skrzatach. Wtedy wpadł na iście szatański pomysł, który miał zburzyć harmonię w wiosce Smerfów. Postanowił nasłać na nie Smerfetkę. Z gliny, szafirów i jedwabiu stworzył dziewczęcą wersję Smerfa, a następnie za pomocą magii obdarował ją życiem i wypuścił w lesie. Gdy dziewczyna trafia do wioski życie w niej ulega diametralnej zmianie. Jednak to co Smerfy uznają za kłopoty, jest niczym w obliczu przyszłych wydarzeń. Peyo w rewelacyjny i dosadny sposób pokazał jak płytcy potrafią być mężczyźni oraz kobiecą próżność. Nie pozostawił na żadnej ze stron suchej nitki, dokręcając uczciwie śrubę obu zachowaniom. W pierwszym wypadku Smerfy dokuczały Smerfetce za każdym razem gdy zalazła im za skórę. Owszem, była upierdliwa, nieznośna i dziecinna, potrafią płakać o byle co, ale mimo to męska społeczność dogryzła jej straszliwie. Czemu? Bo nie była atrakcyjna. Sytuacja zmieniła się diametralnie gdy Papa Smerf postanowił to zmienić, tym samym sprowadzając na wioskę prawdziwe zagrożenie. Niestety swym uczynkiem podszytym jakby nie patrzeć dobrymi intencjami zaszkodził obu stronom. Smerfetka stała się bardzo próżna, wykorzystując swą urodę w każdej możliwej sytuacji. Liczył się tak naprawdę jej kaprys oraz osiągnięcie postawionego celu. Tymczasem Smerfy dały się totalnie omotać. Wcześniej traktowały ją podle bo była nieatrakcyjna, ale po metamorfozie każdy z nich po prostu stracił rozum. Czyż nie tak samo to wygląda w świecie ludzi? Oczywiście to tylko część tej historii, a jej ciąg dalszy jest bardzo burzliwy i zakończony w nader interesujący sposób. Druga historia nie jest już związana z Gargamelem, przy czym jej wydźwięk jest o wiele poważniejszy. Tytuł mówi w praktyce wszystko - "Głód w krainie Smerfów". Małe skrzaty nie znały się jeszcze na uprawie roślin (Smerf Ogrodnik pojawi się z czasem), zatem aby przetrwać zimę, tak jak inne leśne stworzenia jesienią zbierały zapasy i magazynowały je w wielkim "grzybku". Niestety podczas pierwszych śniegów dochodzi do tragedii i wszystko idzie z dymem. Nie mając wyboru opuszczają wioskę ruszając do świata ludzi aby znaleźć zapasy. Historyjka jest krótka i raczej mocno przewidywalna, ale i tak ma kilka ciekawych momentów. Trzeci album "Smerfów" to naprawdę bardzo porządny kawał lektury. Smieszny, a zarazem niosący poważną naukę o ludzkiej próżności. Warto zatem go przeczytać i wyciągnąć wnioski, szczególnie w dzisiejszych czasach, gdzie sztuczność i próżność są cechami spotykanymi nagminnie. Jakby nie patrzeć komiks z tego powodu jest dziś bardziej aktualny niż te kilkadziesiąt lat temu gdy tworzył go Peyo. Trochę to smutne, bo pokazuje jak bardzo staliśmy się małostkowi.

W czasie, gdy byłam jeszcze w podstawówce, TVP1 pokazywało "(Miasteczko) Twin Peaks", serial, który tak głeboko wrył się w moją psychikę, że jestem doskonałym przykładem na to, jak straszne potrafią być skutki oglądania telewizji. Bo choć mam lat... sporo... i serial Lyncha oglądałam razy... kilka... nadal boję się Boba. Bolkowi i Lolkowi telewizja też nie wyszła na zdrowie, mam jednak nadzieję, że w wieku dorosłym nie będą mieć takich schiz, jak ja. Dobra książeczka. I taka wesoła. Polecam.

Witamy w smerfowym świecie. W tej opowieści poznajemy olbrzyma Pasibrzucha, który odwiedza właśnie czarownika Gargamela. A ten, złośliwie podsuwa mu pomysł zjedzenia zupy z naszych niebieskich bohaterów. Wioska i jej mieszkańcy są w niebezpieczeństwie, Pasibrzuch jest naprawdę duży i bardzo głodny. Papa Smerf ma już pomysł, jak przechytrzyć Gargamela i Pasibrzucha, a mali mieszkańcy, jak zwykle działają wspólnie i doskonale radzą z problemami. W grupie siła! :) Książka jak zwykle świetną alternatywą dla telewizji ;)

Tupcio Chrupcio, mała myszka w wieku przedszkolnym, jest bohaterem serii książeczek dla dzieci. W tej musi zmierzyć się z tym, że jego Mama postanawia iść do pracy, a on musi iść do przedszkola. Tupcio Chrupcio musi poradzić sobie z różnymi emocjami i wyzwaniem, jakim jest dla niego zupełnie nowa sytuacja. Myślę, że jest to bardzo dobra książeczka dla dzieci, ponieważ dzięki niej mamusie mogą wytłumaczyć swoim pociechom konieczność powrotu do pracy i oswoić wszystkie związane z tym emocje. :-) * Biorę udział w Olimpiadzie Czytelniczej organizowanej przez www.posredniczka-ksiazek.pl

Mnie to tam nie zachwyca, ale wiadomo - dzieciaki lubią. Czytana już trzy razy. Kolejny odcinek smerfów przedstawiony w formie małej książeczki. Plusem jest grubość - zajmuje może 10 min czytania więc idealna gdy jest już bardzo późno, a maluchy domagają się bai. Obrazki ładne, treść w porządku.

Idealnie wpasowała się w nasze rodzinne plany gdyż obiecałem dzieciom, że niedługo będziemy mieli nockę w namiocie. Franklin jako prawie już dorosły żółwik (niemal każde dziecko myśli, że jest starsze niż jest) postanowił, że nie chce spać przez całą noc. Dlatego namówił paru przyjaciół by razem rozbili w ogrodzie namiot by spędzić całą noc na zabawie i przyjemnościach.  Przygotowali sobie gry,  słodkości oraz radio by mieć świetny czas. No ale nie jest łatwo oszukać organizm i nie zmrużyć oka, gdy jest się coraz bardziej zmęczonym i ziewającym. Czy więc uda im się nie spać w nocy? O tym już w samej książeczce, która może specjalnie nie porywa, ale dzieci ją bardzo lubią, a to jest najważniejsze. 

Przeczytane z synem (lat trzy i pół) przed wizytą u dentysty. Książka nam nie pomogła i wizyta skończyła się tak jak wszystkie poprzednie, czyli wielkim rykiem :). W skrócie: Tupcio Chrupcio idzie do dentysty i okazuje się że pan dentysta jest miły a wizyta wcale nie jest straszna. Później kolega Tupcia który u niego nocuje mówi mu że szkoda czasu na mycie zębów. Kolega przed spaniem napycha się jeszcze ciastkami, a rano boli go ząb. Na koniec dostajemy morał że zawsze po jedzeniu słodkiego trzeba myć zęby. Ilustracje są wspaniałe (jak we wszystkich częściach o Tupciu). Jest to jedna z najlepszych książeczek o Tupciu Chrupciu jakie czytaliśmy, chociaż sama za Tupciem nie przepadam.

Fantastyczna seria, bardzo przyjemnie czyta się ją na głos, w każdym tomie poruszone ciekawe problemy ze świata dzieci. Duża czcionka zachęca dzieci do samodzielnego stawiania pierwszych kroków w czytaniu, śledzenia tekstu. Piękne ilustracje i świetna cena. Zdecydowanie polecam

Fantastyczna seria, bardzo przyjemnie czyta się ją na głos, w każdym tomie poruszone ciekawe problemy ze świata dzieci. Duża czcionka zachęca dzieci do samodzielnego stawiania pierwszych kroków w czytaniu, śledzenia tekstu. Piękne ilustracje i świetna cena. Zdecydowanie polecam

"Tupcio Chrupcio. Przedszkolak na medal" to pięknie ilustrowana, a do tego pouczająca historyjka, która pozwala dostrzec dziecku zalety chodzenia do przedszkola. Pokazuje, że zostając w domu z mamą nie ma zbyt dużo okazji do tego, by się bawić. Co innego jednak w przedszkolu, ponieważ tam niemal wszystko kręci się przede wszystkim wokół zabaw z kolegami i koleżankami.

Bardzo lubimy czytać z córką przygody sympatycznego żółwika Franklina i jego przyjacół. Tym razem Franklin podczas zabawy w chowanego gubi się w lesie..Trchę strachu i grozy, ale historia skończyła się dobrze. Książka , która pomaga zrozumieć emocję i oswoić strach

Tupcio Chrupcio to mała myszka, która jak to mały brzdąc, sprawia dużo mniejszych i większych kłopotów. W tej części Tupcio dowiaduje się, że kłamanie sprawia, że nikt nam nie wierzy, nawet gdy mówimy prawdę. W serii o Tupciu w bardzo mądry sposób autorka pomaga rodzicom, jak wytłumaczyć naszym pociechom czego nie powinny robić a co jest dla nich ważne. Dziecko słuchając samo wyciąga wnioski i to największy atut tych książeczek!

Książka opisuje przygody uroczej krowy Mamy Mu. Ciekawy pomysł.. Znudzona Mama Mu postanawia wymknąć się nad wodę i po drodze ma wypadek. Potrzebuje pomocy. Książka ma ładne obrazki. M.in. można zobaczyć co ciekawego ma w domu Pan Wrona, przyjaciel Mamy Mu. Pan Wrona pomaga Mamie Mu dojść do siebie i zataja pewną informację. Dopiero pod koniec się do tego przyznaje. Jak podaje autor na końcu książki: "Nie łatwo od razu powiedzieć prawdę. Czasem musi minąć jakaś chwilka". Książka do wypożyczenia w bibliotece otwartej. https://www.facebook.com/bibliotekaotwarta/

Wszyscy na pewno znają Kevina, jest ponadczasowy! A dzięki tej książce mogą go poznać nasze dzieci😍 Książka jest streszczeniem filmu, ma 48 stron, jednak dużo miejsca na stronach zajmują ilustracje😉 Ośmioletni Kevin McCallister ma jedno życzenie: chce, żeby jego rodzina zniknęła. Najgorsze (albo raczej najlepsze) nastąpi, kiedy nieoczekiwanie to życzenie się spełni, a na jego dom napadnie dwóch okropnych zbirów. Na pewnie nie przeczuwają, jakie niespodzianki przygotował dla nich Kevin...

Franklina nie da się nie kochać. To postać niezwykła. Książki z Franklinem są tak mądre, wartościowe i powinny znajdować się w wyprawce każdego rodzica. Problemy tego Żółwika, to problemy naszych dzieci. Czytałam z moimi synami opowiadania i oglądałam filmy - czerpałam z nich wiedzę.

Odkąd w naszym domu pojawiły się książeczki z Franklinem, Oliwier oszalał na punkcie żółwi. Pokazywałam już jak zrobiliśmy ŻÓŁWIKI Z OPAKOWAŃ PO JAJKACH (jeden z nich ma na imię jak bohater książeczki) a dziś chciałam przedstawić inspirację do ich powstania. Pierwszą książeczkę o znanym żółwiu Franklinie była "FRANKLIN UCZY SIĘ WSPÓŁPRACY" Wydawnictwa DEBIT. Jest to jedna pozycja z serii "Franklin i przyjaciele" W tej części Żółwik ze swym przyjacielem Misiem, biorą udział w wyścigu wozików. Jeden chce by ich wspólny pojazd wyglądał tak jak sobie wymarzył i drugi także tego chce choć jego wizja jest zupełnie inna. Jak tu dojść do kompromisu ? Czy jest on potrzebny? Jak ważna jest współpraca? O tym można przeczytać w książce. Oliwier zachwycony nową książką, jego bohaterem i ilustracjami. Z wielką przyjemnością słucha historyjki. Ja jako mama doceniam najbardziej jej wartością edukacyjną jaka zawarta jest w treści. Serdecznie polecam!