Smak Języka. Historia pewnej zemsty

„ I jak mam się wydostać z tego dołka. Przełykam ślinę na myśl o nowalijkach – świeżych marchewkach i chrupiących rzodkiewkach (…)
przywołuje smak sałatki z surowych marchewek – soczystych i wyciągniętych dopiero z ziemi, z kołyszącą się jeszcze zieloną natką. Marchewki najlepiej pociąć w długie paski, skropić oliwą z oliwek, przyprawić posiekanym czosnkiem, sokiem z cytryny, solą i zmielonym czarnym pieprzem, a następnie wstawić na cztery godziny do lodówki. Przed podaniem posypać posiekaną pietruszką. (…) Do tej potrawy najlepiej pasują pieczone ziemniaki i stek wołowy – delikatny, lekko tylko obsmażony, by nie utracił swej soczystości i kruchości. To było jego ulubione danie i pierwsze, jakie Mu przyrządziłam, razem z sałatką z zimnych i słodkich marchewek, chrupiących niczym kostki lodu”.
(s.16-17)
Jo Kyung – ran, Smak języka. Historia pewnej zemsty. Przekł. Ewa Rynarzewska,Wyd. Łyński Kamień, Warszawa 2009.

W Smaku języka dominuje sztuka kulinarna
i poszukiwanie własnego „ja”,
a w sferze przeżyć:
miłość, przyjaźń, nienawiść,
chęć zemsty, wyobcowanie i samotność.

Jak napisze tłumaczka:
„Oryginalność Cho Kyong – ran polega na tym, że udało jej się połączyć przeciwstawne elementy, zderzając poetycki obraz z lakonicznością wypowiedzi, obsesyjną miłość bohaterki z jej powściągliwością, racjonalność i pasję, drastyczność i zmysłowość, erotyzm i pustkę”.
(s. 261)
*
Ewa Rynarzewska w Triumfie estetyki napisze o koreańskiej autorce Cho Kyong – ran, jako:
• debiutującej w 1996 r. opowiadaniem „Francuski optyk”,
• wcześniej prezentującej czytelnikom powieść „Czas pieczenia chleba” (nagroda pozwala rozpocząć aktywność literacką, była paszportem do dalszej kariery);
• bezskutecznie usiłującej się dostać na uczelnię (pozostała na marginesie życia);
• doświadczającej samotności, z której zrodziła się potrzeba tworzenia poezji;
• rozpoczynającej studia (w wieku 25 lat) na Wydziale Kreatywnej Literatury Seulskiej (jej promotorka została wybitna poetka Kim Hye- sun);
• porzucającej poezję na rzecz prozy (promotorka nie była zadowolona z osiągnięć podopiecznej, więc współpraca szybko się zakończyła);
• jak stwierdziła : „Nie zależy mi na tym, by wszyscy mnie czytali”, „Zależy mi na tym, by wracali do moich utworów”.

W prozie Jo Kyung – ran:
• fabuła w pełni podporządkowana jest sferze uczuć, jest też miejsce na rozmyślania, dylematy, czy duchowe przeżycia;
• opowieść wypełniona jest drobnymi z pozoru nieznaczącymi zdarzeniami;
• świat wypełniają: ciemne barwy i pesymistyczny nastrój;
• rzecz dotyczy samotności, opuszczenia i wyobcowania;
• nie brakuje refleksji z pogranicza psychologii, psychoanalizy czy filozofii.

Nie co dzień czytelnik mierzy się z koreańską prozą.
Warto znaleźć czas na odmienność.
Warto popatrzeć na świat poprzez:
smak, zapach i zmysły.

7/10

„ I jak mam się wydostać z tego dołka. Przełykam ślinę na myśl o nowalijkach – świeżych marchewkach i chrupiących rzodkiewkach (…)
przywołuje smak sałatki z surowych marchewek – soczystych i wyciągniętych dopiero z ziemi, z kołyszącą się jeszcze zieloną natką. Marchewki najlepiej pociąć w długie paski, skropić oliwą z oliwek, przyprawić posiekanym czosnkiem, sokiem z...