Sielanka

Fabuła błaha i banalna, ale forma fantastyczna. Nie tylko pełna odniesień do muzyki, ale i skonstruowana jak utwór muzyczny. Zupełnie nie przeszkadzała mi pogmatwana chronologia i epizodyczność scen, bo i tak dobrze współgrały i harmonizowały ze sobą. Nie jest to mój styl, ale od czasu do czasu przydaje się odmiana.

Początkowe opowiadania tego nie zapowiadały, ale gdy już załapałam klimat, to już nadspodziewanie przyjemnie się czytało. Mimo że u mnie zazwyczaj szeroko zakreślona mistyka, fantastyka, baśnie nie "wchodzą" to tu dałam się poprowadzić po skandynawskich mitach i wyobraźni autora.

Miałem ochotę na coś lekkiego. Dla poprawy ducha, może i dowcipu. No więc wybrałem – zbiór dwóch nowel norweskiego mistrza krótkiej formy, Kjella Askildsena, wydany przez ArtRage. Było lekko, o ile serię z karabinu można nazwać lekką dla ofiary. Pierwsza nowela, Carl Lange, jednoznacznie przywołuje Kafkę – nie tylko przez atmosferę osaczenia, ale i narrację pierwszoosobową, która sabotuje nasze zaufanie do relacji głównego bohatera. Czy Lange naprawdę dopuścił się zarzucanego mu czynu, czy to tylko zbieg okoliczności, podejrzenie, może halucynacja? Na to pytanie nie ma jednej odpowiedzi, bo też nie o nią chodzi. Z każdą stroną staje się coraz bardziej jasne, że nawet jeśli Lange był niewinny na początku, to siła śledztwa, samotność, brak jakichkolwiek społecznych odniesień i wsparcia psychicznego prowadzą go do punktu, w którym traci – przede wszystkim wiarę w swoją niewinność. Narracja subtelnie przesuwa akcent z pytania „czy zrobił?” na „czy już sam w to wierzy?”. Jego lęk staje się samosprawdzającą się przepowiednią. Askildsen nie potrzebuje krwi, by stworzyć dreszcz.... https://www.instagram.com/p/DKhfHQvoYba/

Po stronie Kannanu to zapiski ulotności ludzkiego życia - chwil radości oraz częstszych dramatów, życia kobiety, która w końcu miała dosyć i sama zadecydowała o swoim losie, a ten ją nie oszczędzał. Książka wybitna - piękny styl, dotyka wszystko co w człowieku najdelikatniejsze. Warta przeczytania i zapamiętania.

„Dni w historii ciszy” – Merethe Lindstrøm Cicha, poruszająca, subtelna – ta książka mnie zachwyciła. Opowieść o przemilczeniach, sekretach i samotności w związku, gdzie słowa ważą więcej niż cisza. Delikatna, a jednocześnie mocna. Zostaje w sercu długo po ostatniej stronie. 9/10 – dla tych, którzy cenią literaturę psychologiczną i emocjonalną głębię.

Genialna i wcale nie prosta ani uproszczona podróż przez przeżycia kilku kobiet. W historię wchodzimy z marszu i trochę zajęło mi zorientowanie się o co chodzi, dokąd ta podróż zmierza, i która z bohaterek jest która, ale gdy damy się ponieść to poznajmy wyjątkowość każdej z nich, to, że każda na swój sposób walczy z uprzedzeniami, a przede wszystkim o dekonstrukcję wartości i wzorców narzuconej kultury. Kultury faszystowskiej, mizoginicznej, fałszywej demokracji neoliberalnego kapitalizmu, kultury ucisku pod hasłami praworządności, równości, wolności i godności – wszystkich pojęć wywodzących się z władzy. Książka jest inteligentna, błyskotliwa i stanowi przykład biegłości w posługiwaniu się językiem i jego różnymi rejestrami. Obfituje w dowcipny i cięty humor. Tłumaczenie również bardzo dobre (może tylko przyczepiłabym się do kilku rzeczy, np. do "ta Nati" itd. - nie wszystko się da przekazać "katalonizację języka hiszpańskiego" można było inaczej pokazać). W oryginale jest udostępniona na stronie historycznego katalońskiego syndykatu robotniczego.

Podobno każda książka musi trafić w konkretny czas dla konkretnego czytelnika. No to ta trafiła w 1000% . Właśnie taką potrzebowałam. Sama się dziwię ale nie mogłam się od niej oderwać. była dla mnie fascynująca. Mimo, że jednocześnie wiem, że dla innych, lub dla mnie w innym czasie, mogłaby być nudna. Chyba poprostu potrzebowałam ściany wokół mnie i spojrzenia z dystansu. Super zadziałała. A po zakończeniu chciałoby się zacząć czytać od nowa.

Moim zdaniem jest to interpretacja śmierci. Samotny Człowiek, który stracił poczucie sensu i w skutek poddania się tej bezsensowności trafił w las podczas zimy. Można sie domyślić, że umiera widząc Białość. Wyobrażam sobie, że taki może być bieg myśli i brak świadomosci gdy człowiek umiera.

Dla takiego nieokrzesańca jak ja pierwsza połowa tej książki jest zbyt wolna. Tak, autor nie bez powodu obszernie (i poetycko) opisuje myśli oraz obserwacje głównego bohatera, dokładny portret psychologiczny jest tutaj uzasadniony i ważny, niemniej w okolicach siedemdziesiątej strony miałem ochotę zrezygnować z dalszego czytania, przysypiając nad ósmym z rzędu opisem irlandzkiego morza. Sytuacja zmienia się właśnie w połowie powieści, gdy fabuła nagle nabiera rozpędu, a retrospekcje protagonisty zaczynają odkrywać przed czytelnikiem szczegóły starego śledztwa w pewnej wyjątkowo ponurej sprawie. Wewnętrzne doznania bohatera już nie nużą, przeplata je bowiem intryga, która rozjaśnia ich naturę i podkreśla ich charakter. Bardzo się cieszę, że zdołałem ją ukończyć - książka Barry'ego jest tego naprawdę warta - ale nadal mnie trochę mierzi, że pierwsze sto stron czytałem trzy razy dłużej, niż pozostałe sto dwadzieścia.

Dom. Powinien kojarzyć się z ciepłem, bezpieczeństwem i spokojem. Ale co, jeśli tak nie jest? Jeśli jego mury pamiętają więcej krzywd niż śmiechu — jeśli szepczą o bólu, który nigdy nie został wypowiedziany? 📖 „Kornik” Layli Martinez to opowieść o nawiedzonym domu — ale też o nawiedzonej pamięci. Rodzinna siedziba babki i wnuczki staje się miejscem, gdzie spod łóżka dobiega szept, na suficie pojawiają się święci, a cienie w szafach mają własne głosy. Babcia rozmawia z duchami przeszłości, a ściany starego domu wciąż pamiętają tajemnicze zaginięcia, których nikt nigdy nie wyjaśnił. 👁️ Wnuczka powraca do rodzinnego domu prosto z aresztu — oskarżona o związek z zaginięciem dziecka z najbogatszej rodziny we wsi. To wydarzenie zmusza obie kobiety do konfrontacji z bolesną prawdą ukrytą w murach, które milczały zbyt długo. 🕯️ „Kornik” to pełna grozy, gotycka opowieść o dziedziczeniu traumy — o rodzinie, którą jak tytułowy kornik toczy ból z pokolenia na pokolenie. To także portret Hiszpanii rozdartej wojną domową, naznaczonej przemocą klasową, upokorzeniem i patriarchalnym uciskiem kobiet. 📚 Gęsta, mroczna atmosfera tej książki sprawiła, że dreszcz strachu towarzyszył mi przez całą lekturę. To jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo — jak echo, którego nie sposób uciszyć.

Dziwna książka. Ciasna, duszna, mroczna, przeniknięta niezdrową relacją, niewłaściwymi pragnieniami, ale też potrzebą przynależności, akceptacji, miłości. Dobrze to zagrało w wikińskim settingu, ale koncepcja jest na tyle uniwersalna, ze w sumie mogłaby się zdarzyć gdziekolwiek.

Bohaterkami są Bea i Erika i to o nich jest ta książka. Uczucie obu kobiet jest bardzo szczere, jednak nie potrafią się zgrać i trudno jest im się wspiąć ponad różnice, które je dzielą. Książka pełna emocji, tłumionej troski, wybuchów charakterów i czasami bezwzględności. Choć akcja dzieje się u progu najazdu nazistów na Niderlandy to miałem wrażenie, jakby działa się współcześnie. I doskonale portretuje holenderskie zachowania.

Niepozorna lektura o ogromnej sile rażenia. Wymagająca, zmuszająca do uważności, intensywna, przytłaczająca, angażująca. I choć już od początku przez wszystkie przypadki odmienia się w niej KONIEC, to liczba końców zaskakuje, końce lata, końce świata, końce nadziei, końce istnienia przy ulicy Koniec. Powieść uruchamia potężne refleksje o tym, w jakim stopniu odtwarzamy warianty losów poprzednich pokoleń, zadaje pytania o sens ziemskiej wędrówki. Waży, dużo waży. Żadna fraza nie jest przypadkowa, wykorzystanie dziecięcych rymowanek do opisu rzeczywistości robi wrażenie, czytelnik nie chce pominąć żadnego ze znaczeń. Z drugiej strony potrzebne jest skupienie i czas - przyjęty sposób narracji sprawia, że 330 stron czyta się jak 660 (co najmniej). Ja w niej przepadłam, ale nie namawiam Was szczególnie (a może w ten sposób właśnie zachęcam? 😉). Lotka jako dziewczynka w trakcie II wojny światowej zostaje z rodziną wywieziona na Syberię. Malwina, wnuczka Lotki, jest wrażliwym dzieckiem zafascynowanym i przepełnionym życiorysami swoich przodków. Dorosła Malwina wraca do Nowej Soli, miasta swojego dzieciństwa, aby odwiedzić schorowaną babcię. Perspektywy narracyjne przeplatają się, zadając pytanie o to, w jakim stopniu jesteśmy naszymi matkami, babciami, ojcami, dziadkami, naszymi umarłymi. Dla uważnych czytelników literatury pięknej, których zachwyca gra słów i znaczeń. --- Ania https://www.instagram.com/double.bookspresso/

Nie jest to typowy thriller i nawet nie przypuszczałam, że tak mi się spodoba. Każdy z czwórki bohaterów prowadzi swoją narrację osobno, a wyłania się z tego niezwykle interesująca historia. Na początku myślałam, że nie będę w stanie znieść tych ciągłych aluzji seksualnych, lecz z czasem było ich mniej, a fabuła porwała mnie ze sobą. Bardzo ciekawe portrety psychologiczne postaci. Trudno tu kogoś polubić, ale nie o to w tej książce chodzi. Świetna książka!

Ciekawie napisana opowieść dorosłej córki o jej ciągle znikającym ojcu. Nagłe pojawienie się ojca w mieszkaniu Oli (tytułowe „swobodne wpadnięcie”), które się przedłuża na kilka dobrych miesięcy, prowokuje ją do refleksji o doświadczaniu jego obecności i nieobecności w różnych momentach życia. Autorka świadomie nawiązuje tu do „Sklepów cynamonowych” Schulza i dobrze jej to wychodzi. Może jest tu trochę stereotypów, ale powieść czyta się z zainteresowaniem.

Rok 1979, pisarz Stefan Hertmans kupuje w Gandawie zrujnowany dom. Jakież było jego zdziwienie, kiedy kilkanaście lat później przeczytał w książce pewnego profesora historii z którym miał zajęcia, że wcześniejszym lokatorem był Willem Verhulst, członek SS, belgijski kolaborant, który zapałał uczuciem do Niemców. "Wejście" ma dwie narracje. W pierwszej z nich spotykamy Hertmansa kupującego wspomniany dom, jak zwiedza go z notariuszem, ale też widzimy jego śledztwo w sprawie Verhulsta. Autor przegląda w archiwach stare akta, odwiedza miejsca związane z rodziną Verhulstów, spotyka się z różnymi osobami. To też odkrywanie historii domu i różnych przedmiotów z nim związanych. Druga z nich, to w zasadzie coś w rodzaju biografii esesmana. Prześledzimy życiorys Belga, jego małżeństwa, życie rodzinne, działalność podczas drugiej wojny światowej i jego powojenną historię, wchodzimy też w świat flamandzkiego idealizmu. Podoba mi się kontekst tej książki. Hertmans czytając dzieło syna Verhulsta, wspomnianego już profesora historii, odniósł wrażenie, że ten próbował wybielić rolę ojca podczas wojny. W szerszym ujęciu książka ta pokazuje jak trudne jest pisanie w oparciu o memuarystykę - syn broni ojca, bojąc się zajrzeć do akt sądowych, córka w swoich wspomnieniach piszę odę do matki, z kolei pamiętniki kochanki, z którą Willem uciekł w 1944 roku do Niemiec czyta się, jak zauważa autor, niczym wakacyjne wspomnienia, w których w ogóle nie widać wojny. A dochodzi do tego jeszcze żona esesmana, pochodząca z Holandii protestantka i pacyfistka Mientje, która również pozostawiła swoje zapiski i sam Willem, który siedząc w więzieniu tworzył szajbnięte listy, w których Belgię wyzwalają Rosjanie na czele z Paulusem (!), a hasłem wolności jest nazwisko Skorzenego. Generalnie książka podejmuje niezwykle ciekawy temat kolaboracji z Niemcami podczas drugiej wojny światowej, ale też późniejszego wyparcia przez potomków tych osób. Ciekawa jest też część powojenna, gdzie widzimy jak bohaterowie książki radzili sobie po 1945 roku i w zasadzie to jakimi ludźmi byli - taka kochanka Verhulsta nawet w domu opieki "trzymała na szafce oprawione w ramkę zdjęcie swojego Führera". Na koniec interesująca konkluzja ze strony 204: "Sami kolaboranci przyjęli w tamtych latach postawę, która przetrwała po dziś w niektórych z ich dzieci i wnuków: winni byli nie zdrajcy ojczyzny, lecz belgijscy patrioci, którzy pozostali wierni krajowi, bo ich zdaniem złoczyńcą była sama ojczyzna - członków ruchu oporu i patriotów określano w tych kręgach żmijami, szumowinami, hołotą, elementem narodowo obcym...belgijską flagę konsekwentnie nazywano «szmatą»...kolaboranci, obozowi strażnicy i esesmani pozowali na ofiary, kiedy na łeb na szyję musieli uciekać w kierunku Niemiec obiecanych, a znienawidzoną Belgię w pośpiechu zostawić za sobą - opuszczając wszystko, co im było drogie".

Kiedy mózg zmęczony i żadna lektura mnie nie wciąga i nie sprawia radości, to wiem, że Ali Smith mnie uratuje. To jest bardzo dobra kontynuacja "sezonowej serii". Nadal moimi ulubieńcami pozostają "Jesień" i "Wiosna", ale "Piąta pora roku" też ma to coś za co lubię tę serię. Jest tu oczywiście jakieś wydarzenie polityczne (tym razem pandemiczny lockdown), które staje się przyczynkiem do rozwijania relacji między bohaterami. Jednych mniej dziwacznych (narratorka z ojcem), drugich bardziej (popieprzona rodzinka niewidzianej od lat koleżanki ze studiów, która wbija się nagle narratorce do życia i na chatę). Ali Smith jak nikt inny potrafi w jednej scenie połączyć heheszki i frustrację. Tak jak w "Jesieni" równocześnie bawiła i irytowała mnie pocztowa biurokracja, tak tu cała sytuacja z dziwną rodzinką, której nie sposób się pozbyć ani dogadać, była śmieszna, ale równocześnie trochę bym im przytrzasnęła palce drzwiami. Jest to też opowieść o opowieściach i języku, więc jak zwykle doceniam tłumaczenie Jerzego Kozłowskiego. Zazwyczaj dobrych tłumaczeń po prostu nie zauważam. Są tak naturalne, jakbym czytała oryginał. Za to ta seria jest przetłumaczona tak świetnie, że tłumaczenie się zauważa, ale w sensie pozytywnym. Mniam!

„Antyświat” Deversa przeczytałem jednym tchem. To książka, która idealnie trafia w nerw współczesności – uzależnienie od gier online pokazane jest tu nie jako tania sensacja, ale jako realny, wciągający i bardzo niepokojący mechanizm ucieczki od świata. Najbardziej podobało mi się to, jak płynnie autor przechodzi między wirtualnym a realnym, zacierając granice i zmuszając mnie do ciągłego pytania: gdzie właściwie kończy się gra, a zaczyna życie. Lektura wciąga tempem i klimatem, ale zostawia też sporo do myślenia. Nie ma tu moralizowania ani prostych odpowiedzi — jest za to duszna atmosfera, narastające napięcie i bardzo trafne obserwacje dotyczące samotności, potrzeby akceptacji i iluzji kontroli, jaką daje cyfrowy świat. Dawno nie czytałem książki, która tak skutecznie trzymałaby mnie przy sobie, a jednocześnie nie dawała spokoju po odłożeniu.

Breece D'J Pancake "jeden z najwspanialszych pisarzy, o których nikt nie słyszał" i zbiór jego opowiadań "Trylobity". No ja rzeczywiście nie słyszałam, a o istnieniu Pancake'a dowiedziałam się dzięki koledze, który przywiózł mi tę książkę z Polski. Słuchajcie, to jest takie dobre! Dla mnie na pewno literackie odkrycie 2024 tego roku, co piszę z mieszanymi uczuciami i lekkim wstydem, bo Pancake odebrał sobie życie w 1979 roku, więc było trochę czasu, by się zapoznać z jego twórczością. Nie jest to lektura lekka - musiałam sobie ją dawkować - ale gęsta i wciągająca. Szkoda, że nie trafiłam na te opowiadania jak sama miałam dwadzieścia kilka lat, przypuszczam, że wrażenie byłoby wtedy jeszcze bardziej piorunujące. Flaki Ameryki, wyszarpane i plaśnięte na pogięty, cynowy talerz. Marazm miejsc zapomnianych, próby ucieczki skądś, skąd ucieczki nie ma, rozpacz i trylobity odbite w skałach. Znakomite opowiadania, naprawdę.

❓Czym jest kolonializm we współczesnym świecie? Anglik – jeszcze w łodzi rzyga jak kot. Jest malarzem, nie rybakiem, jest usprawiedliwiony. Na miejscu wciąż szuka dobrego światła i nigdzie nie może go znaleźć. Rybitwa ma za małą głowę, a mewa za dużą... James ma lepsze oko, ale to jeszcze dziecko, jest naiwny. Łapanie królika to nie to samo co nie danie się wystrychnąć na dudka Anglikowi, któremu przyświeca jeden cel – by półżona znów stała się żoną, a on znów był na ustach wszystkich znawców sztuki. Francuz – jak to Francuz, ma bzika na punkcie języka, ale tym razem dla odmiany nie własnego. Ma misję, pragnie ocalić przed zapomnieniem język irlandzki, dogląda go jak zatroskany gospodarz i źle reaguje na Irlandczyków, którzy kalają się angielszczyzną. Sacrebleu! Anglicy wyrządzili im tyle krzywd, a oni co?! Doskonale wie, o czym mówi – sam pochodzi z Algierii, z którą Francja zrobiła dokładnie to samo. Dziś przemierza zieloną wyspę z magnetofonem na ramieniu i nagrywa język irlandzki, nim ten zniknie w odmętach morskiej piany, podobnie jak wielu Irlandczyków. Irlandia – w powieści jest nie tylko spokojną, zieloną wyspą. Targają nią wstrząsy i zamachy, a śmierć zbiera swoje żniwo. Echa wielkich wydarzeń wybrzmiewają nawet na maleńkiej wysepce, na której albo jesteś rybakiem, albo nikim. Możesz wyemigrować, ale to oznacza, że przestajesz być wyspiarzem. Możesz też żyć z turystów, ale nikomu to chluby nie przynosi, zwłaszcza gdy trafią się takie elementy jak Anglik i Francuz, którzy nie mogą znieść swojego towarzystwa. Niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Irlandczycy nie gęsi, iż swój język mają – język dumy, odwagi i niezależności. „Kolonia” to gęsta, ironiczna i politycznie czujna powieść o spotkaniu sztuki, języka i przemocy historii, która nigdy nie pozostaje tłem. Autorka z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak łatwo zachwyt nad autentycznością przeradza się w zawłaszczenie nawet u tych, którzy uważają się za wrażliwych i postępowych. O sile książki stanowią oszczędny styl i wyraziście skontrastowane postacie. "Kolonia" nie opowiada historii Irlandii, ale zmusza do zastanowienia się, kto i po co ją opowiada.