Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych

Okładka książki Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych autora Terry Pratchett, 9788380694774
Logo Lubimyczytac Patronat
Logo Lubimyczytac Patronat
Okładka książki Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych
Terry Pratchett Wydawnictwo: Prószyński i S-ka fantasy, science fiction
144 str. 2 godz. 24 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Mrs Bradshaw's Handbook
Data wydania:
2016-10-25
Data 1. wyd. pol.:
2016-10-25
Data 1. wydania:
2014-10-09
Liczba stron:
144
Czas czytania
2 godz. 24 min.
Język:
polski
ISBN:
9788380694774
Tłumacz:
Piotr W. Cholewa
Średnia ocen

                6,6 6,6 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Oficjalne recenzje książki  Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych i



Przeczytane 841 Opinie 1 Oficjalne recenzje 375

Opinia społeczności książki  Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych i



Książki 3837 Opinie 515

Oceny książki Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych

Średnia ocen
6,6 / 10
112 ocen
Twoja ocena
0 / 10

Opinia

avatar
2614
1012

Na półkach: ,

Książka jest napisana w formie XIX-wiecznego przewodnika turystycznego po Świecie Dysku, z uwzględnieniem budowy stacji kolejowych, możliwości noclegu i wyżywienia, atrakcji dla przyjezdnych i ogólnego klimatu miejsca, które jest opisywane. „Autorką” przewodnika jest stateczna wdowa, więc całość jest subiektywno-obiektywna ;) Doskonale oddaje okolice Ankh-Morpork, przybliża Quirm i wędruje przez rubieże w stronę Überwaldu, uzupełniając tym samym nie tylko sam cykl, ale także „Kompendium i Atlas Świata Dysku”.

Czytałam tę krótką pozycję z pewną nostalgią, bo dostrzegałam głównie potencjał, który już nigdy nie zostanie wykorzystany. Dla fana nie ma tu zbyt wielu niespodzianek, ale kilka informacji było dla mnie nowych i ciekawych. Lektura była jak zanurzenie się w znane, przyjazne wody. Polecam fanom autora :)

Książka jest napisana w formie XIX-wiecznego przewodnika turystycznego po Świecie Dysku, z uwzględnieniem budowy stacji kolejowych, możliwości noclegu i wyżywienia, atrakcji dla przyjezdnych i ogólnego klimatu miejsca, które jest opisywane. „Autorką” przewodnika jest stateczna wdowa, więc całość jest subiektywno-obiektywna ;) Doskonale oddaje okolice Ankh-Morpork, przybliża...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

336 użytkowników ma tytuł Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych na półkach głównych
  • 167
  • 163
  • 6
140 użytkowników ma tytuł Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych na półkach dodatkowych
  • 99
  • 14
  • 9
  • 5
  • 5
  • 4
  • 4

Tagi i tematy do książki Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych

Inne książki autora

Terry Pratchett
Terry Pratchett
Brytyjski pisarz fantasy i science fiction, najbardziej znany jako autor cyklu Świat Dysku. Inne jego dzieła to m.in. Trylogia Johnny’ego Maxwella i Trylogia Nomów. Współpracował także przy adaptacjach swojej twórczości na potrzeby sztuk teatralnych i gier komputerowych. Jego pierwsza powieść Dywan została opublikowana w 1971. Pierwsza książka z serii Świat Dysku – Kolor magii – ukazała się w 1983 i od tego momentu autor kończył średnio dwie książki rocznie. Książki Pratchetta były w latach 90. najlepiej sprzedającymi się książkami w Wielkiej Brytanii. Do lutego 2007 roku sprzedał na całym świecie ok. 50 milionów książek, a jego dzieła zostały przetłumaczone na 33 języki. Obecnie jest drugim najchętniej czytanym pisarzem w Wielkiej Brytanii, a w USA siódmym najchętniej czytanym pisarzem niepochodzącym ze Stanów Zjednoczonych. Terry Pratchett w 1998 „za zasługi dla literatury” został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego w klasie Officer. Jego powieść Zadziwiający Maurycy i jego edukowane gryzonie zdobyła w 2001 nagrodę Carnegie Medal za najlepszą książkę dla dzieci. Książki Pratchetta są często określane jako „kultowe”. W 2008 otrzymał tytuł honorowy Sir. Terry Pratchett urodził się w 1948 w Beaconsfield, jako syn Davida i Eileen Pratchett z Hay-on-Wye. Jego wczesne zainteresowania obejmowały m.in. astronomię, zbierał karty herbaty Brooke Bond o kosmosie, posiadał teleskop i pragnął zostać astronomem, nie miał jednak wystarczających zdolności matematycznych. Ta pasja spowodowała, że zainteresował się brytyjską i amerykańską prozą science fiction, co z kolei doprowadziło go do uczestnictwa w konwentach science fiction od około 1963/1964. Przestał w nich brać udział parę lat później, gdy dostał pierwszą pracę. Początkowo czytał prace H.G. Wellsa i Arthura Conana Doyle’a i „każdą książkę, którą powinno się przeczytać”. W wieku 13 lat Pratchett opublikował w gazetce szkolnej swoje pierwsze opowiadanie – The Hades Business. Pierwsza komercyjna publikacja jego pracy nastąpiła, gdy miał 15 lat. W wieku 17 lat Pratchett opuścił szkołę i zaczął pracować jako dziennikarz Bucks Free Press. W tym czasie ukończył także kurs dziennikarstwa. Około 1968 roku, podczas swojej pracy jako dziennikarz, Pratchett przeprowadzał wywiad z Peterem Banderem van Durenem, współdyrektorem niewielkiego wydawnictwa. Podczas spotkania Pratchett wspomniał, że napisał powieść Dywan. Bander van Duren i jego partner biznesowy, Colin Smythe, opublikowali książkę ilustrowaną obrazami autorstwa pisarza w 1971 roku. Powieść otrzymała kilka bardzo dobrych recenzji. Kolejnymi dziełami Pratchetta były książki science fiction Ciemna strona Słońca i Warstwy wszechświata, opublikowane w 1976 i 1981 roku. Po kilku zmianach miejsca pracy, w 1983 roku Pratchett zatrudnił się jako rzecznik prasowy w Central Electricity Generating Board (CEGB – Centralnego Zarządu Elektroenergetyki), w oddziale, na obszarze którego znajdowały się trzy elektrownie jądrowe. Pisarz żartował później, że wybrał idealny moment na rozpoczęcie tej kariery – tuż po wypadku w elektrowni jądrowej Three Mile Island w Pensylwanii. Mówił także, że napisałby książkę o doświadczeniach z tej pracy, gdyby uważał, że ktokolwiek mu uwierzy. Pierwsza powieść ze Świata Dysku – Kolor magii – została wydana w 1983 roku przez Colina Smythe’a (w twardej oprawie) i przez wydawnictwo New English Library (w miękkiej oprawie). Prawa do wydań w miękkiej oprawie zostały wkrótce odkupione przez wydawnictwo Transworld, które publikuje książki Pratchetta do dziś. Pratchett zdobył popularność po tym, jak program Woman’s Hour nadawany w BBC Radio 4 wyemitował sześcioodcinkowy serial radiowy na podstawie Koloru magii. Stał się bardziej znany po wydaniu jego kolejnej powieści Blask fantastyczny w 1986 roku. W późniejszym czasie prawa do wersji w twardej oprawie zostały wykupione przez duże wydawnictwo Victor Gollancz, które publikuje Pratchetta do dziś, a Smythe został agentem literackim pisarza. Pratchett był pierwszym pisarzem fantasy wydawanym przez Gollancza. Okładki do obu tych książek namalował Josh Kirby, co zapoczątkowało wieloletnią współpracę obu artystów trwającą aż do śmierci malarza w 2001 roku. Pratchett rzucił pracę w CEGB w 1987 roku po publikacji czwartej powieści ze Świata Dysku – Morta, by całkowicie skupić się na pisarstwie. Sprzedaż jego powieści szybko wzrastała i wiele książek jego autorstwa okupowało szczyty list bestsellerów. Według „The Times” Pratchett był najlepiej sprzedającym się autorem z Wielkiej Brytanii w 1996. Niektóre jego książki były wydawane przez Doubleday, inne przez Transworld. Obecnie w USA Pratchett jest publikowany przez HarperCollins. Według raportu Bookseller’s Pocket Yearbook z 2005, w 2003 Pratchett zdobył 3,4% rynku wydawniczego fantastyki w twardych oprawach, jeśli chodzi o liczbę sprzedanych egzemplarzy i 3,8% jeśli chodzi o ich wartość, co dało mu drugie miejsce po J.K. Rowling (odpowiednio 6% i 5,6%), podczas gdy na rynku książek z miękką oprawą Pratchett zajmuje piąte miejsce z 1,2% w liczbie i 1,3% w wartości sprzedanych książek (po Jamesie Pattersonie (1,9% i 1,7%), Alexandrze McCall Smisie, Johnie Grishamie i Tolkienie). W Wielkiej Brytanii jego książki sprzedają się w 2,5 miliona egzemplarzy rocznie. W 1968 Terry Pratchett poślubił Lyn. W roku 1970 przeprowadzili się do Rowberrow w hrabstwie Somerset, a w 1976 roku urodziła się tam ich córka Rhianna. W 1993 r. rodzina przeniosła się na południowy zachód do Salisbury w hrabstwie Wiltshire, gdzie żyli do śmierci pisarza. Rhianna Pratchett jest dziennikarką i „przypadkową kolekcjonerką kotów”, napisała także opowiadanie fantasy pod tytułem Child of Chaos, rozpowszechniane wraz z grą cRPG Beyond Divinity. Pracowała też przy scenariuszach do kilku gier, m.in. Mirror’s Edge, Heavenly Sword i Overlord. Jest członkiem Writers’ Guild of Great Britain. Pratchett opisywał swoje sposoby spędzania wolnego czasu jako pisanie, spacery, komputery, życie. Terry Pratchett był także znany ze swojego zamiłowania do noszenia czarnych kapeluszy. Jako dziecko chciał zostać astronomem i zrealizował to marzenie, budując obserwatorium astronomiczne w swoim ogrodzie. Pratchett był ateistą i stronnikiem British Humanist Association; był jednym z sygnatariuszy listu otwartego, który sprzeciwiał się nadawaniu honorów państwowych wizycie papieża Benedykta XVI w Wielkiej Brytanii. 31 lipca 2005 Pratchett skrytykował reportaże mediów o autorce Harry’ego Pottera J.K. Rowling, stwierdzając, iż niektórzy pracownicy mediów wydają się myśleć, że wywyższanie J.K. Rowling może być osiągnięte jedynie kosztem innych pisarzy. Jednakże nigdy nie wypowiedział się negatywnie o samych książkach tej pisarki. Zainteresowanie Pratchetta orangutanami, którego przejawem jest jedna z najpopularniejszych postaci ze Świata Dysku, Bibliotekarz, było związane z pracą pisarza jako zarządcy w Orangutan Foundation UK. Jego działalność obejmowała wizytę na Borneo, gdzie w 1995 wraz z ekipą telewizyjną z Channel 4, kręcącą epizod programu „Jungle Quest”, obserwował orangutany w ich naturalnym środowisku. Podążając za przykładem Pratchetta, grupy fanowskie, takie jak the Discworld Conventions, uznały Orangutan Foundation za preferowaną organizację dobroczynną.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Folklor Świata Dysku Terry Pratchett
Folklor Świata Dysku
Terry Pratchett Jacqueline Simpson
Każdy czytelnik książek Terry’ego Pratchetta wie, że jego proza jest naszpikowana wieloma znaczeniami i odniesieniami do świata rzeczywistego w różnych aspektach: kultury i popkultury, historii, filozofii, a także obyczajów i wierzeń. Dojrzały czytelnik jest w stanie wiele z nich wyłapać samodzielnie, ale też nie wszystko wie. Jak sam autor zauważa – coś, o czym wszyscy wiedzą, nie zawsze jest tym, o czym wszyscy wiedzą. I dla takich właśnie czytelników jest ta książka. W „Folklorze Świata Dysku” zaprzyjaźniona z autorem cyklu znawczyni folkloru w kolejnych rozdziałach z humorem wyjaśnia i opisuje źródła inspiracji, z jakich Terry Pratchett czerpał tworząc postaci, miejsca, dialogi, a czasami cały zarys fabuły. William Shakespeare, H.P. Lovecraft, dziecięce rymowanki, legendy o zatopionych miastach, bóstwa greckie, a nawet miejsce kobiet w wojsku przed czasami współczesnymi – to tylko niektóre mniej lub bardziej znane motywy, które w książkach Pratchetta się pojawiają. Wiele miejsca autorka poświęca czarownicom, zarówno z Lancre, jak i Kredy, a także samym tym krainom, które wchłonęły całkiem sporo brytyjskiego folkloru i obyczajowości. Nawet Bagaż znalazł swoje odzwierciedlenie w naszej kulturze ;), a Śmierć zamyka ten okołodyskowy tomik, jak należy. Podczas czytania nie nudziłam się ani przez chwilę, a i wiele się dowiedziałam. Nie ma tak, że to coś, co wszystko wiedzą ;) W książce wiele rzeczy zostało wyjaśnionych, a dla niektórych po prostu znalazłam potwierdzenie. Lektura obowiązkowa dla fanów cyklu, ale dopiero po przeczytaniu wszystkich tomów (uwaga na spojlery).
aredhela - awatar aredhela
oceniła na 10 10 miesięcy temu
Nauka Świata Dysku IV. Dzień sądu Terry Pratchett
Nauka Świata Dysku IV. Dzień sądu
Terry Pratchett Jack Cohen Ian Stewart
Ostatnia część „Nauki świata Dysku” jest trochę inna od swoich poprzedniczek. Przede wszystkim jest w niej mniej humoru, a rozdziały, których akcja rozgrywa się na Niewidocznym Uniwersytecie, są bardziej filozoficzne. Pierwsze skrzypce tym razem grają Mustrum Ridcully i Myślak wraz Marjorie, bibliotekarką ze świata Kuli. Brakowało mi Rincewinda, którego było bardzo mało, ale ciekawie było popatrzeć na magów oczami osoby z zewnątrz. Fabuła książki krąży wokół związków nauki i religii, powstania wszechświata i naszym w nim miejscu według różnych teorii i poglądów oraz tego, w jaki sposób zmieniały się na przestrzeni wieków. Jak zwykle część matematyczno-fizyczno-chemiczna pozostała dla mnie „czarną magią”, ale i tym razem udało mi się wyłapać z tych „ścisłych” rozdziałów ogólny sens. Historyczne i psychologiczne fragmenty za to czytało mi się wyśmienicie, bardzo też podobało mi się zakończenie. Polecam cały ten 4-tomowy cykl. Autorzy nawracają do wcześniej omawianych tematów i opierają na nich kolejne rozważania. To świetny przegląd wiedzy o wszechświecie, jaki znamy, w kontekście przede wszystkim nauk przyrodniczych i z uwzględnieniem zmian historycznych. Natomiast fani Terry’ego Pratchetta powrócą w nim na Niewidoczny Uniwersytet i przez chwilę będą mogli potowarzyszyć magicznej kadrze w charakterystyczny dla tego autora sposób opisanych przygodach :)
aredhela - awatar aredhela
oceniła na 9 1 rok temu
Świat kupek Terry Pratchett
Świat kupek
Terry Pratchett
Dzieci fascynują się różnymi rzeczami. Niektóre z nich zbierają kamyki, żaby, lubią taplać się w błocie albo obrzucać jedzeniem. A Geoffrey, bohater opisywanej powieści lubi zbierać kupy. Tak, to nie żart – a jednocześnie tak – to jest żart, jeden z wielu, jakie pozostawił po sobie w świecie literatury Sir Terry Pratchett. „Świat kupek” bawi absurdem i prostotą założenia fabularnego. Już we wstępie zresztą autor zaznacza, że wydalanie jest tak naturalną czynnością jak jedzenie czy picie, więc przemilczanie tego faktu przed wszystkimi nie ma według niego żadnego uzasadnienia. Aboslutnie nie oznacza to, że w książce natkniemy się na jakiekolwiek obrzydliwe opisy czynności fizjologicznych. Nie. Sir Terry Pratchett prezentuje nam uroczą, typowo bajkową opowiastkę dla najmłodszych, w której ciekawe świata dziecko poznaje elementy życia ludzi i zwierząt. Książka zdecywanie ma przy tym wymiar edukacyjny, choć edukacyjną rolą też nie epatuje. Porusza kwestie związane z poszanowaniem przyrody, dobrych obyczajów czy chociażby higieny (tak, tak, Geoffrey jest ganiany do mycia rąk przed każdym posiłkiem). Wszystko w granicach rozsądku i cierpliwości malucha. Nie mogło też zabraknąć nawiązań do absurdalnych zwyczajów i poglądów nas, jako społeczeństwa. Całości dopełniają równie urokliwe ilustracje. Czy jest to pozycja wyłącznie dla dzieci? I tak, i nie. Wydaje mi się, że dorosłego mimo wszystko nie porwie typowo dziecięca narracja i dialogi prezentowane w książce, niemniej i tak może miło spędzić czas na wspólnej lekturze ze swoją (lub pożyczoną) pociechą. Autor ponadto puszcza oczko do swoich dorosłych fanów, wspominając tak kultowe miejsca i osoby ze Świata Dysku jak Niewidoczny Uniwersytet czy lady Sybil. Dzieciom polecam. Dorosłym w sumie też, bo czemu nie. Każdy może znaleźć swoją własną motywację. Dla mnie „Świat kupek” był doskonałą sposobnością do tego, by podszlifować język angielski, sięgnęłam bowiem po tekst oryginalny.
Vejne - awatar Vejne
ocenił na 6 3 lata temu
Nauka Świata Dysku III. Zegarek Darwina Terry Pratchett
Nauka Świata Dysku III. Zegarek Darwina
Terry Pratchett Jack Cohen Ian Stewart
W trzeciej części „Nauki Świata Dysku” autorzy krążą wokół postaci Darwina i teorii ewolucji. Tym razem magowie Niewidocznego Uniwersytetu walczą z nieznaną siłą, która koniecznie chce jeśli już nie wyeliminować wiktoriańskiego naukowca z historii, to chociaż opóźnić jego odkrycia, doprowadzając tym samym do całkowitej zagłady ludzkości w Świecie Kuli. Równocześnie w naukowych rozdziałach autorzy analizują sam fakt postępujących przemian w różnych dziedzinach wiedzy i ich wpływie na rozwój naszej cywilizacji. Całość jest znakomicie ze sobą powiązana i logiczna. Ten tom czytało mi się lepiej niż poprzednie. W treści jest sporo danych historycznych, biograficznych i przyrodniczych, za to mniej jest dziedzin ścisłych, co przełożyło się - w moim przypadku - na przyjemniejszą lekturę. Nie obyło się jednak bez przeskakiwania wzrokiem po rozdziałach matematycznych, które tu się też zdarzają ;) Pratchett z kolei wraca do pewnego specyficznego boga napotkanego kiedyś przez magów oraz postrachu Świata Dysku, który szczególnie kiedyś w tej rzeczywistości zamieszał. Mniej Rincewinda jako głównego bohatera, za to więcej Ridcully’ego oraz Myślaka Stibbonsa, HEX jak zwykle niezrównany :D Książka głównie dla fanów Terry’ego Pratchetta plus trzeba przeczytać wcześniejsze tomy tego podcyklu. Polecam, jak zwykle ;)
aredhela - awatar aredhela
oceniła na 9 1 rok temu
Dobry omen Terry Pratchett
Dobry omen
Terry Pratchett Neil Gaiman
„Dobry omen” autorstwa Terry’ego Pratchetta i Neila Gaimana to powieść, która od początku zapowiadała się jak literackie trzęsienie ziemi. Dwóch pisarzy o niebywałej wyobraźni, z których jeden potrafi rozśmieszyć do łez a drugi urzeka klimatem i mroczną magią – cóż mogło pójść nie tak? Teoretycznie nic. A jednak efekt końcowy okazał się... po prostu dobry. Nie wspaniały, nie porywający, ale solidny, poprawny. Mimo że pomysł – apokalipsa w wydaniu humorystycznym, Antychryst wychowywany w spokojnym angielskim miasteczku, anioł i demon współpracujący, by zapobiec końcowi świata – brzmi jak przepis na arcydzieło, zabrakło w tym wszystkim tej iskry, która czyni książki Pratchetta niezapomnianymi. Owszem, jest zabawnie, momentami wręcz błyskotliwie. Ironia i absurd mieszają się z filozoficznymi obserwacjami, a narracja skrzy się dowcipem i aluzjami. Tyle że tym razem śmiech nie wybucha spontanicznie – zamiast tego pojawia się raczej lekki uśmiech, czasem ciepłe rozbawienie. Brakuje tej typowej dla Pratchetta kaskady żartów, które trafiają raz po raz a ich rytm wciąga w świat pełen inteligentnego szaleństwa. Gaiman wnosi tu więcej melancholii i refleksyjności, co samo w sobie nie jest wadą ale chwilami sprawia, że całość traci lekkość i tempo. W trakcie lektury wielokrotnie zastanawiałem się, który z autorów odpowiadał za poszczególne fragmenty. Czy błyskotliwe dialogi anioła Azirafala i demona Crowleya wyszły spod pióra Pratchetta? A może Gaiman wplótł swoje mroczniejsze tony w opisy świata i klimatyczne szczegóły? Ta mieszanka stylów jest fascynująca ale nie do końca harmonijna. Miejscami tekst wydaje się przekombinowany a finał – choć pomysłowy – nie przynosi satysfakcji na miarę wcześniejszych obietnic. Jakby autorzy mieli znakomite składniki ale przepis nie do końca zadziałał. Ostatecznie „Dobry omen” to powieść, którą czyta się z przyjemnością ale bez zachwytu. To książka dobra, momentami bardzo dobra – lecz nie wybitna, mimo że napisana przez duet, który teoretycznie powinien stworzyć coś wyjątkowego. To trochę jak wspólna piosenka Whitney Houston i Mariah Carey – dwie wspaniałe artystki, których głosy same w sobie potrafią wznieść słuchacza w niebo. Każda z nich osobno jest zjawiskiem – Whitney z potęgą emocji, czystością i ciepłem barwy, Mariah z techniczną precyzją, rozpiętością i czarującą lekkością. A jednak, gdy połączono te dwa olbrzymie talenty w utworze „When You Believe”, efekt okazał się... po prostu ładny. Poprawny, momentami poruszający, ale bez tej eksplozji, której wszyscy się spodziewali. Tak właśnie jest z „Dobrym omenem” – zamiast fajerwerków otrzymujemy rzecz porządną, dopracowaną, lecz pozbawioną tej magicznej chemii, która mogłaby uczynić ją wielką. Dwóch geniuszy stworzyło coś dobrego – tylko szkoda, że nie genialnego.
Queequeg - awatar Queequeg
ocenił na 7 5 miesięcy temu

Cytaty z książki Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych

Więcej
Terry Pratchett Przewodnik Pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych Zobacz więcej
Więcej