Prezenterki tele PRL

Name: Prezenterki tele PRL
Rating: 6,9 (109 reviews)
Author: Aleksandra Szarłat
ISBN: 9788327301710

Aleksandra Szarłat

6,9 / 10

109 ocen

25 opinii

Świat Książki

Wydawnictwo: Świat Książki film, kino, telewizja

400 str.

Kategoria:: film, kino, telewizja
Format:: papier
Data wydania:: 2012-11-07
Data 1. wyd. pol.:: 2012-11-07
Liczba stron:: 400
Czas czytania: 6 godz. 40 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788327301710

więcej

Z nostalgią i humorem, odrobina plotek, więcej historii i mnóstwo fascynujących szczegółów z tamtych, minionych już lat. Od samych początków, od roku 1957, kiedy zaczęła powstawać polska telewizja, kiedy Włodzimierz Sokorski, będący szefem Radiokomitetu, przyjął do pracy pierwszych spikerów - niezapomnianego Jana Suzina I Eugeniusza Pacha. Anegdoty i zakulisowe polityczno-towarzyskie smaczki, rozdziały poświęcone realiom PRL-u, materiały archiwalne i najważniejsze - historie prawdziwych gwiazd tamtych czasów - prezenterek telewizyjnych - Ireny Dziedzic, Edyty Wojtczak, Bogumiły Wander, Bożeny Walter, Krystyny Loski i Katarzyny Dowbor.

Średnia ocen

6,9 / 10

25 opinii 109 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Prezenterki tele PRL w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Prezenterki tele PRL

Średnia ocen

6,9 / 10

109 ocen

Twoja ocena

0 / 10

11 ocen

4 ocen

23 ocen

24 ocen

30 ocen

11 ocen

3 ocen

2 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

277

264

Darosław

21.02.2026

8 / 10

Na półkach:

Z wielką przyjemnością czytało mi się książkę P. Aleksandry Szarłat o czasach, co prawda, słusznie minionych, ale - jak chodzi o telewizję - bijących na głowę współczesne media jakością i profesjonalizmem mimo niedoborów techniczno-sprzętowych.
Sam pamiętam jeszcze zapowiedzi Pań Edyty Wojtczak, Bogumiły Wander, Katarzyny Dowbor, Pana Jana Suzina.
To už se nevrátí...

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

279 użytkowników ma tytuł Prezenterki tele PRL na półkach głównych

Przeczytane 145
Chcę przeczytać 131
Teraz czytam 3

90 użytkowników ma tytuł Prezenterki tele PRL na półkach dodatkowych

Posiadam 73
PRL 5
Biografie 3
2014 3
Ebooki 2
Kobiety 2
Literatura faktu 2

Tagi i tematy do książki Prezenterki tele PRL

telewizja PRL TV TVP Telewizja Polska media

Inne książki autora

Więcej

7,8

Jan Nowicki. Trochę anioł, trochę bies Aleksandra Szarłat

7,2

SPATiF. Upajający pozór wolności Aleksandra Szarłat

8,1

Żuławski. Szaman Aleksandra Szarłat

7,7

Świat Andrzeja Fidyka Andrzej Fidyk, Aleksandra Szarłat

5,9

Pierwsze damy III Rzeczpospolitej. Aleksandra Szarłat

6,2

Celebryci z tamtych lat. Prywatne życie wielkich gwiazd PRL-u Aleksandra Szarłat

2,0

Wnętrza gwiazd Alina Mrowińska, Aleksandra Szarłat

więcej

Aleksandra Szarłat

Aleksandra Szarłat - polska dziennikarka i autorka książek. Urodziła się we Wrocławiu. Absolwentka Uniwersytetu Wrocławskiego (polonistyka) i Uniwersytetu Warszawskiego (polonistyka). Specjalistka z zakresu teorii literatury z naciskiem na zagadnienia prozy kryminalnej. Autorka lub współautorka ok. 10 książek (stan na koniec 2024 r.). Pracownica Redakcji Fantastyki Naukowej Krajowej Agencji Wydawniczej (KAW). Tłumaczka literatury rosyjskiej. Autorka scenariuszy telewizyjnych oraz sztuk dla dzieci i młodzieży. Wybrane publikacje książkowe: "Nie chodź do parku w niedzielę" (z Ewą Szymańską, KAW, 1988), "Wnętrza gwiazd" (z Aliną Mrowińską, Burda Publishing Polska, 2011), "Prezenterki tele PRL" (Świat Książki, 2012), "Żuławski. Szaman" (Wydawnictwo Agora, 2019), "SPATiF. Upajający pozór wolności" (Wydawnictwo Czarne, 2022).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Aktorki. Spotkania

Łukasz Maciejewski

Obie książki z tej serii to lektura obowiązkowa dla kinomanów i teatromanów. Pozycja pióra bodaj najwybitniejszego krytyka filmowego swojego pokolenia, łączącego gigntyczną wiedzę z niepodrabialnym, lekkim piórem i darem dzielenia się z nami pogłębionymi refleksjami nad życiem. Nie ma w "Aktorkach" ani cienia banału. Ogromna dawka faktografii, w połączeniu z psychologicznymi portretami bohaterek i ich opowieściami o aktorstwie i życiu, składa się na wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju szkice biograficzne. Autor posłużył się formułą, którą popularnie w dziennikarstwie nazywamy "amerykańskim wywiadem". Ale zrobił to znacznie lepiej od wszystkich Amerykanów razem wziętych. Gorąco polecam!

Justyna Kobus

ocenił na 9 7 miesięcy temu

Wariatka tańczy

Jarek Szubrycht Maryla Rodowicz

Moim zdaniem historia życia zawodowego i prywatnego Maryli jest fascynująca, a mi osobiście artystka dała się poznać z tej bardzo kreatywnej, pracowitej i zdolnej strony. Nie wiedziałam, że ma w sobie aż tyle talentów - gimnastyka, malarstwo, muzyka. Jednakże jak na taki życiorys, trafił się Maryli bardzo słaby słuchacz. Momentami miałam wrażenie, że Maryla chętnie pociągnęłaby dalej wątek, opowiedziała coś więcej, nie kończyła jeszcze historii ... a rozmówca zmieniał temat, przeskakiwał dalej. Męczyła mnie ta forma i irytował autor.

Milczeska22

ocenił na 6 1 rok temu

Ludzkie gadanie. Życie, rock and roll i inne nałogi

Krzysztof Szewczyk Maria Szabłowska

Trudno mi było odłożyć „Ludzkie gadanie” nawet na chwilę. Jakże musiałam się nagimnastykować, by przerwy w czytaniu były jak najkrótsze. Okazało się, na szczęście, że można w weekend nie posprzątać domu i nie gotować obiadu, nie opróżnić zmywarki i nie wyciągnąć ubrań z suszarki. Jedynie psa nie udało mi się przekonać, by poczekał na spacer dwa dni. Maria Szabłowska i Krzysztof Szewczyk zabierają czytelnika na muzyczne tournée w lata 60., 70., 80. i 90. XX wieku. Cóż to był za barwny radiowo-festiwalowo-telewizyjny szlak! Z plejadą gwiazd polskiej estrady i sceny muzycznej, z korowodem, dzisiaj już legendarnych, osobowości radia. Lekka formuła książki sprawia, że podczas lektury można oderwać myśli od codziennych trosk, bo, jak widać, nie tylko „piosenka jest dobra na wszystko”, rozmowa o piosenkach i muzyce też tak działa! I mimo wielości przytaczanych anegdot, zabawnych sytuacji, przykładów radiowych i telewizyjnych psikusów, nie ma w tej książce złośliwych komentarzy, plotek, pomówień, taniej sensacji. Człowiek człowiekowi jest człowiekiem w najlepszym znaczeniu tych słów. Dla mnie jedyną wadą tej publikacji, ale mocno irytującą, były powtórzenia i maglowanie wcześniej wymaglowanych treści. Podczas rozmowy, Szabłowska i Szewczyk, przytaczają i omawiają, raz jeszcze, całe frazy i wypowiedzi osób, z którymi przeprowadzone wywiady zamieszczono kilka stron wcześniej i w nich już o tym można było przeczytać. Mimo tego mankamentu bardzo polecam tę muzyczno-kulturalną podróż do przeszłości, która zaczyna sie w czasach, gdy w Polsce zamiast rock nad roll mówiło się bigbit. Cóż pozostało mi teraz, po lekturze? Sprzątanie, gotowanie, etc. Życie ;) Do chwili, gdy znowu trafi się równie nieodkładana lektura.

wiola

oceniła na 6 1 rok temu

Stanisława Celińska. Niejedno przeszłam

Karolina Prewęcka

Stanisława Celińska ,to jedna z moich ulubionych polskich aktorek.Kiedy przeczytałam tę książkę miałam pewien niedosyt .Aktorka opowiada o sobie ,swojej codzienności,pracy na planie filmowym i w teatrze,ale pozostaje jednocześnie jakaś nutka tajemnicy,którą najlepiej skwituje cytat z tejże książki "Nigdy nie pokazuj całej dupy... To głęboka prawda...,tak uważam.Zachęcam do przeczytania tej książki.

Magdalena Zwolińska

oceniła na 6 10 miesięcy temu

Elka

Iza Komendołowicz

Według mnie jest to książka dla pokolenia, które już odchodzi, dla których Elżbieta Czyżewska była taką ówczesną prekursorką dzisiejszej celebrytki, która rozjaśniała swoim blaskiem ponurą gomułkowską rzeczywistość. Wtedy nie było salonów, błyszczała więc na scenach teatralnych, kabaretowych, na ekranie telewizyjnym, a przede wszystkim na dużym ekranie kinowym. A pod koniec lat sześćdziesiątych w szczycie swoich aktorskich i towarzyskich sukcesów zrobiła - zdawało się tak wtedy wszystkim - bajeczną na tamte czasy karierę. Wyszła za mąż za sławnego dziennikarza i wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Wydawało się, że hollywoodzką sławę ma w kieszeni. A tu klops. W Stanach kariery nie robi się po znajomości i nawet sławny mąż nie mógł jej w tym pomóc. Nie umiała angielskiego, miała zły akcent, a według mnie też okropny tembr głosu. Z pewną taką dozą nieufności przystąpiłam do czytania tych wspomnień znajomych o Elżbiecie Czyżewskiej. Wszak obowiązuje u nas zasada, że o zmarłych mówi się dobrze, albo nie mówi się wcale. No i większość rozmówców mówiła same dobre rzeczy o aktorce, że była piękna, zdolna, inteligentna, błyskotliwa, oczytana, życzliwa, ale też i niekiedy złośliwa. No i że piła. To był powszechnie znany fakt. Czy dlatego nie zrobiła w Stanach kariery na miarę jej talentu? Nikt z rozmówców tego wprost nie powiedział. Wyczułam za to, w niektórych rozmowach, taki rodzaj złośliwej satysfakcji z tego, że jej się tam nie udało. Paru jej znajomych pozwoliło sobie na stonowany krytycyzm jej osoby, a paru wręcz odmówiło wypowiedzi. Książka wciąga, pochłania się ją błyskawicznie. Podejrzewam jednak, że wśród młodych nie wzbudza większego zainteresowania.

Elżbieta

oceniła na 7 6 lat temu

Ścigając pamięć

Grażyna Szapołowska Aleksandra Bielska

Nie zawsze warto tępymi słowami przyszpilać delikatnego motyla. Dlatego napiszę po prostu, że to zaskakująco piękna książka. Piękna, czuła, ludzka. Książka o odchodzeniu, o pamiętaniu oraz o odbudowywaniu i budowaniu pamięci w trakcie tego odchodzenia. Zapis bycia świadkiem odchodzenia bliskiej osoby. Zapis bycia towarzyszem śmierci. W moim odczuciu jest to cudowna rzecz do niespiesznej kontemplacji, ale wielu może rozczarować ze względu na znikome ilości anegdot/informacji/wspomnień z życia zawodowego aktorki. Jeśli więc ktoś szuka tu pikantnych smaczków, teatralnych czy filmowych ciekawostek itp. - będzie zawiedziony. Więcej tu bowiem prozy i grozy życia niż wielkich gal i wielkich nazwisk z branży.

Mignatka

oceniła na 6 2 lata temu

Łapa w łapę

Andrzej Łapicki Kamila Łapicka

Związek Kamili i Andrzeja Łapickich był swego czasu na językach tabloidów i innych portali plotkarskich. On ponad osiemdziesięcioletni uznany aktor i reżyser, ona - pani teatrolog tuż przed trzydziestką. Dziadek i wnuczka można by rzec, a jednak mąż i żona. Książka jest zapiskiem rozmów z ostatnich 7 miesięcy życia Andrzeja Łapickiego i jego młodej żony Kamili. Jest tu dużo wspomnień i odwołań do czasów II wojny światowej, Powstania Warszawskiego, teatru powojennego, ale też czasów współczesnych, np. Euro 2012, czy polityki i kina. Mimo że Andrzej Łapicki nie żyje już 13 lat książkę czyta się tak jakbyśmy słuchali opowieści dziadka z tamtych lat. Jak dobrze wiemy XX w. był czasem wielkich przemian społecznych, ustrojowych, gospodarczych... Warto słuchać świadków historii na różnych jej płaszczyznach.

elady1989

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Gajos

Elżbieta Baniewicz

Konstantin Stanisławski mówił o takich ludziach, że należą do aktorów, którzy lubią sztukę w sobie, a nie siebie w sztuce. Tacy byli i pewnie będą – najwięksi. Taki jest Janusz Gajos. Aktor, który nie eksponuje nachalnie swoich warsztatowych możliwości, raczej stosuje je powściągliwie, w myśl zasady: lepiej nie dograć, niż przegrać. Nie eksponuje też siebie w roli, nie nagina postaci do swojej osobowości, tylko absolutnie podporządkowuje jej charakterowi swoje zachowania. Nie raz udowodnił, że jest w stanie zagrać wszystko: „prymitywa i zagubionego inteligenta, prostaka i subtelnego intelektualistę, wspaniałego króla i kanalię, bandytę i szlachetnego zwykłego człowieka, schizofrenika i świętego, księdza i pederastę – wszystko, każdą postać”. Gajos wierzy w sztukę metamorfozy, a jego naczelnym dążeniem od lat pozostaje uwiarygodnienie przedstawianego przez niego człowieka. Głośno mówi o tym, że nie traktuje aktorstwa jako specjalnej misji, jako posłannictwa społecznego. Uważa je raczej za zestaw rzemieślniczych umiejętności, które czasem stają się sztuką i znaczą więcej niż tylko sprawnie wykonane zadanie. O nim samym, o „Gajosie prywatnym” trudno zaś powiedzieć cokolwiek, poza tym, że wydaje się być skromny, pracowity i przyzwoity. I wystarczy, w dzisiejszym świecie to i tak aż nadto. P. S. „Niedzielnych czytelników” niech nie zmyli mnogość obrazków w tej publikacji. ;) To nie jest książka dla wielbicieli komeraży i wątpliwej klasy smaczków towarzyskich. Plotkarze, sensaci i poszukiwacze zakulisowych ciekawostek mogą tę pozycję omijać szerokim łukiem. Miłośnicy rozbudowanych analiz warsztatowych, teatralnych recenzji oraz szeroko pojętych intelektualnych dyskusji będą zaś w pełni usatysfakcjonowani.

Mignatka

oceniła na 7 7 miesięcy temu

Zapraszamy do Trójki

Ewa Winnicka Cezary Łazarewicz

Tak, arcydzieło. Dla mnie - epitafium po radiu, na którym wychowałam się, które wykształciło mój gust muzyczny. Po lekturze poczułam smutek, bo dla mnie lektura "Zapraszamy..." było ewidentnym pożegnaniem stacji, której nie ma w chwili obecnej takiej, jaką pamiętam. Dziś jest Radio 357. I bardzo dobrze!

Ania

oceniła na 10 2 lata temu

Wyśpiewam wam wszystko

Urszula Dudziak

Uwielbiam Urszulę Dudziak. Jej optymizm i radość życia powinny być dostępne w szczepionce. Ale, I TO WAŻNE! jej życie nie było usłane różami. Swoje przeszła. I to też dla mnie bardzo ważne. Bo to nie jest jakiś bezsensowny optymizm, to jest...jak w piosence (choć NIE Urszuli Dudziak) "wiele dni, wiele lat, czas nas uczy pogody". Tekst Jacek Cygan. Kanoniczne wykonanie Grażyna Łobaszewska.

Monika

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Bursztynowa dziewczyna. Anna Jantar we wspomnieniach

Mariola Pryzwan

Należę do pokolenia, które zna tylko Annę Jantar z jej twórczości muzycznej, bo kto z nas nie zna takich utworów jak "Tyle słońca w całym mieście" czy "Radość najpiękniejszych lat". Tutaj poznajemy ją w wspomnieniach bliskich czy osób, które z nią współpracowały, dodatkowym atutem są zdjęcia piosenkarki z różnych okresów jej życia. Bardzo ciekawie się czytało te wspomnienia, które jednak ukazywały ją jako człowieka idealnego i bez skazy, na pewno była taka dla bliskich, a nawet jeśli miała jakieś wady to trudno ważne jak odbierali ją bliscy i jak zapisała się w ich pamięci.

ksiazkowa_patrycja Patrycja

oceniła na 7 1 rok temu

Seks, sztuka i alkohol. Życie towarzyskie lat 60

Andrzej Klim

Na lata 60-te patrzymy dziś przez pryzmat czarno-białych zdjęć i filmów. Bohaterowie tamtego okresu to dziś dostojne osobowości, autorytety z dziedziny nauki, sztuki i polityki. Wręcz nieprawdopodobnym wydaje się, że byli oni młodzi i ... szaleni. Andrzej Klim stworzył zbiorek anegdot, który zabiera nas w niezwykłą podróż w czasie. Ukazuje zupełnie inne oblicze szarego, siermiężnego PRLu. Oblicze pełne imprez, niezwykłej fantazji, szalonych romansów oraz przepełnione plotkami, za które, współcześnie, redaktorzy wszystkich portali plotkarskich daliby się pokroić. Opowiada o latach 60-tych lekko, zabawnie oraz barwnie. Postacie nabierają życia a anegdoty naprawdę budzą uśmiech. Autor koncentruje się nie tylko na plotkach i zabawnych historiach. Przedstawia także okoliczności powstania niektórych znanych utworów, nakreśla kontekst dla wielu zjawisk i pokazuje jak ciekawie mogło być też w ,,epoce słusznie minionej". Rozczaruje się jednak kto spodziewa się bulwersujących faktów - tu ich nie znajdzie.

deana

oceniła na 7 10 lat temu

Hitman

Juliusz Machulski

Oceniłam na 6 punktów i tylko dlatego, że cenię Machulskiego filmy. Człowiek, który ze skromnych środków potrafił wykrzesać nieprawdopodobnie dużo, ale książka wyszła tak sobie. No i jeszcze ta nutka megalomanii, trochę zamazuje mi to jego obraz. Uważam, że zdecydowanie powienien kręcić filmy, są o niebo lepsze od warsztatu literackiego.

Lidia

oceniła na 6 5 miesięcy temu

Cacko

Krystyna Sienkiewicz

Postanowiłam odwiedzić panią Krystynę w jej domu. W tym bardzo klimatycznym, choć nieco zagraconym gniazdku, gdzie KAŻDY nawet najmniejszy przedmiot ma swoją historię i szczególne znaczenie, pijemy sobie aromatyczną herbatkę. Ja słucham opowieści o niezwykle barwnym życiu artystki, a dookoła roznosi się zapach roślin i starych mebli, zaś między nogami co rusz przewijają się czworonogi... Dokładnie takie odczucia towarzyszyły mi przy czytaniu tej książki. Komentarz nieprzypadkowo ujęłam w sposób nieco liryczny, gdyż mamy tu do czynienia z ARTYSTKĄ PRZEZ DUŻE A, która żyła poetycko. Takich osób już nie ma. Może są, lecz została ich dosłownie garstka. W każdym razie - nie jest to typowa biografia. Należy podejść do niej "na luzie", choć sporo faktów można tutaj też przyswoić. Miło spędzony czas.

IzabelaBeata

oceniła na 7 4 lata temu

Taka jestem i już!

Magdalena Zawadzka

„Taka jestem i już” – Magdalena Zawadzka Książki wysłuchałam w interpretacji Samej autorki. Był to doskonale spędzony czas. Miły głos, piękna dykcja i piękny, poprawny język we wspomnieniach przedstawionych z dystansem, elegancko i z poczuciem humoru. Wspomnienia autorki w tej książce podzielone są na trzy części. Pierwsza dotyczy domu rodzinnego, dzieciństwa i młodości. Czasów spędzonych z dziadkami, szkoły i studiów, pierwszych lat w filmie i teatrze. Są też ciepłe, pełne szacunku wspomnienia z życia z Gustawem Holoubkiem. Druga część dotyczy podróży M. Zawadzkiej, które bardzo lubi i opisuje w bardzo emocjonalny sposób. Trzecia część to felietony, które autorka pisała w latach 90. Ta część najbardziej mi się podobała. Z wieloma tam zawartymi treściami zgadzam się. Odnoszą się do rzeczywistości w Polsce w tym czasie. Pokazuje jak bardzo dostosowujemy się do bylejakości w życiu, w stosunkach społecznych, w ubiorze czy w używaniu języka. Krytykuje media, które sprzyjają gustom odbiorców zamiast być wzorcem, choćby w używaniu poprawnej polszczyzny. Autorka wyraża swoją niezgodę na ten trend z klasą, w sposób kulturalny i z poczuciem humoru. Polecam osobom, które lubią biografie, wspomnienia i talent aktorski Magdaleny Zawadzkiej.

zosia_bm

ocenił na 7 6 lat temu

Czerwona księżniczka

Dariusz Kortko Judyta Watoła

Wiadomość o śmierci Ariadny Gierek obiegła niedawno serwisy informacyjne. Nie znałam wielu szczegółów z jej życia a przedstawiane w artykułach prasowych strzępki informacji wzbudziły tylko moją ciekawość. Życie tej kobiety musiało być ciekawe a ja musiałam je poznać z pewniejszego źródła. Stąd już niedaleka droga do książki będącej jej biografią. Napisana przez dwoje dziennikarzy, daje prawdziwą historię od młodości w biednej rodzinie i marzeń o malarstwie do podjęcia jednak pragmatycznych wyborów kierunku studiów oraz kandydata na męża. Bardzo łatwo się czytała, pochłonęłam ją na dwa razy przy dwójce małych łobuzów. Polecam!

Nina

oceniła na 9 4 lata temu

Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak

Artur Andrus Maria Czubaszek Wojciech Karolak

To nie jest wywiad, to luźna rozmowa Artura Andrusa z dwojgiem nietuzinkowych ludzi Marią Cubaszek i Wojtkiem Karolakiem. Więcej jest Wojtka niż Marii, on opowiada o swoim życiu, ona rzuca luźne uwagi, często zupełnie niezwiązane z tematem rozmowy. A tego tematu żadne z trójki nie trzyma się ściśle. Mimo to nie ma chaosu. Wojtek mówi o swoim życiu zawodowym i związku z Marią. Całość przeplatają teksty Marii Czubaszek, rysunki i zdjęcia.

Gocha

oceniła na 6 2 miesiące temu

Wszystko jest lekko dziwne

Łukasz Maciejewski Jerzy Radziwiłowicz

Wywiad z aktorem intelektualistą, czytającym po francusku w oryginale, tłumaczącym Moliera, który uważa, że Tadeusz Różewicz jest największym polskim poetą powojennym, a JPII nie był poetą najwyższych lotów, ale za dużo w książce dywagacji o polityce, sztuce, życiu, za mało konkretnych dyskusji o rzemiośle aktorskim, o zawodzie aktora, w sumie tak sobie.

idaredalma

oceniła na 6 5 lat temu

Ja, My, Oni. Teresa Torańska w rozmowie z Małgorzatą Purzyńską

Małgorzata Purzyńska

Teresa Torańska nie lubiła słowa wywiad. Zatem...w książce zawarta jest rozmowa. Tym razem role się odwróciły i to nie Pani Teresa prowadzi prym. Tym razem to ona opowiada o sobie, swoim dziennikarskim warsztacie, Małgorzacie Purzyńskiej. Gdy Torańska skończyła prawo, nie chciała pracować w milicji, ani w sądzie. Zdecydowała się pójść na dziennikarstwo. W niniejszej książce opowiada o swoich początkach w zawodzie. O autorytetach, które spotykała po drodze, i które pomagały jej pracować nad udoskonalaniem się. O pierwszych rozmowach. O wpadkach, sukcesach, blaskach i cieniach dziennikarskiego życia. O tym jak zdobyć niezależność w zawodzie dziennikarza i jakich błędów nie popełniać. Relacja i rozmowa ze strajkującymi wlokniarkami w Łodzi. Rozmowa przy koniaczku z Jerzym Urbanem, wielokrotne spotkania z Jakubem Bermanem czy z członkami "Solidarności". Spotkanie z generałem Jaruzelskim, który nie chciał o niczym innym rozmawiać, jak tylko o stanie wojennym. To tylko niektóre z jej wielu osiągnięć. Jej rozmowy weszły do kanonu litetatury na uniwersyteckich wydziałach nauk politycznych na świecie. Podejście Teresy Torańskiej do jej rozmówców, nie opierało się na zadawaniu wcześniej przygotowanych pytań, tylko na przeżywaniu, uczestniczeniu. I dzięki temu była wyjątkową dziennikarką, która chciała słuchać, nie bała się wyrażać własnych opinii, nawet gdy wiedziała, że jej rozmówca ma zgoła inne poglądy. Była szczera ze sobą, jak i z innymi. W umiejętny sposób pokazywała świat oczami swojego rozmówcy. Pozycja wartka, pozbawiona nudy, z politycznym tłem, lecz może być interesująca nawet dla tych, którym z polityką czy niektórymi politykami nie po drodze.

pasjonatka

oceniła na 8 2 lata temu

Wspomnienia z niepamięci

Gustaw Holoubek

To jest właśnie ta książka, którą warto przeczytać, jeśli naprawdę interesuje nas osoba Gustawa Holoubka. „Wspomnienia z niepamięci”, będące zbiorem luźnych reminiscencji i rozlicznych przemyśliwań na bliskie aktorowi tematy, czyta się szybko, z niesłabnącym zainteresowaniem i – w moim przypadku – z rosnącym zadziwieniem. Że Holoubek to wielki artysta, że na zawsze wpisał się w historię polskiego kina i teatru, że to legenda naszej kultury – to wszystko jest oczywiste. Ale wcale nie było dla mnie oczywistym to, jak bardzo zajmującym, dobrym i inteligentnym był on człowiekiem. Owszem, nie sposób było nie widzieć i nie cenić jego kindersztuby; szacunku, z jakim zwracał się do ludzi, jego dbałości o język ojczysty, wybitnej erudycji, pełnego profesjonalizmu oraz ogólnej życzliwości i widocznej pokory w stosunku do życia, ale w jego „oficjalnym” wizerunku zawsze brakowało mi nutki jakiejś takiej … bo ja wiem… normalności? naturalności? Czegoś, co czyniłoby go mniej księżycowym, a bardziej przyziemnym. Ciągle wydawał mi się bowiem nieco … oddzielny, nieprzystępny, irytująco emfatyczny. A tu szok! „Wspomnienia z niepamięci” pozwoliły mi odkryć Gustawa Holoubka. Tak… dla siebie. Na użytek własny. Książka zaczyna się od pięknego wstępu napisanego przez Jana Holoubka, syna aktora, a dalej czeka na nas siedem wypełnionych po brzegi treścią i okraszonych licznymi zdjęciami rozdziałów, opowiadających o najważniejszych dla Gustawa Holoubka osobach, o przełomowych momentach w jego życiu, o dzieciństwie, o Krakowie, o początkach w teatrze, o religii, kościele, także o wojnie i polityce (ot, choćby rozdział OKUPACJA: traktuje ogólnie o władzy, ale i bardziej szczegółowo, np. o Rosji; o tej nieuzasadnionej, nie dającej się wytłumaczyć tęsknocie Rosjan za ZSRR, nawet – w skrajnych przypadkach – za łagrami [syndrom sztokholmski się kłania]; również o naszej, polskiej, niezrozumiałej, a nawet niezauważanej przez nas państwowości, o jedynych słusznych drogach rozwoju kraju, o odpowiedzialności za kraj… wspaniały wywód). Z autentyczną radością i rosnącą z każdą przeczytaną stroną ekscytacją zaczęłam pojmować, jakim ciekawym człowiekiem był Holoubek, jak nieprzeciętne miał poczucie humoru, jak wiele w życiu przeszedł, na jak wiele tematów miał do powiedzenia nie coś, ale coś autentycznie głębokiego i przemyślanego. Jego gra nie rusza mnie może tak, jak rusza mnie gra moich ulubionych aktorów, czyli Świderskiego, Łapickiego czy Zapasiewicza, ale jego człowieczeństwo, sposób bycia i podejście do życia otworzyło we mnie wiele ukrytych do tej pory „szufladek” i skierowało moje myślenie na wiele nowych ścieżek. I za to jestem cholernie wdzięczna. I także dlatego polecam tę książkę z całego serducha.

Mignatka

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Cytaty z książki Prezenterki tele PRL

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Prezenterki tele PRL