Pozory mylą

Ta książka jest fajna, tak jak jej poprzedniczka. Jednak wzburzyło mnie, że w tej części nie pojawiła się prawie ANI RAZU moja ulubiona postać - Cesar. Autor bardzo sprytnie go odsunął, czego mu nigdy nie zapomnę, bo ta postać zawsze dodawała powiew świeżości. W tej części bardziej zaczęła denerwować mnie Valeria, która wyobraża sobie nastoletni związek 'na zawsze' w tysiącach pocałunków. Jakby nie umiała wysiedzieć ze swoim chłopakiem godziny bez całowania się - po prostu ciesząc się jego obecnością. NIE. Ona musi co chwila go całować i wyznawać miłość w słodkich: misiu, pysiu, żabciu, kopisiu. Czasami aż rzygać się chcę od tego wszystkiego. Jeśli już jesteśmy przy minusach, nie mogę nie wspomnieć o Marcosie, który pojawił się jakby na zastępstwo Cesara. Postać dla mnie niemożliwie irytująca, czasami zwyczajnie byłam zażenowana czytając jego zachowanie. Zawiodłam się na tej części pod względem Raula, gdyż myślałam, że w kolejnej będzie coś więcej na temat przeszłości jego rodziny, jak przeżył stratę ojca i jak to się stało. Niestety tutaj tego nie znalazłam. Poza tym różne niedociągnięcia, niedopowiedzenia, ale zajmijmy się pozytywnymi stronami. Bardzo podoba mi się rozwijany wątek Meri, rozwijanie się relacji między Brunem i Ester oraz wkręcenie w fabułę wątku Eli i trochę z jej przeszłości. Powieść ma bardzo hiszpański klimat. Pozwala przenieść się myślami na chwilę do Madrytu, typowo wakacyjna. Czyta się szybko i przyjemnie. Wahałam się między 5, a 6, jednak przeczytałam w te wakacje również Czerwień Rubinu, oraz Silver (tej samej autorki) i dałam im obu 5, a z tym, że ta książka podobała mi się odrobinę bardziej, to 5 byłoby niesprawiedliwe prawda? :) Nie jest to pozycja, którą absolutnie musicie przeczytać, ale uważam, że jest fajna i nada się na wakacyjny wyjazd, albo kto wie? Może ktoś z was woli przenieść się do Hiszpanii w środku zimy?

Ted chce zostać kimś więc gdy dostaje propozycję zostania modelką nie zastanawia się długo. W między czasie dowiaduje się że jej siostra jest chora a rodzinie przydały by się pieniądze co dodatkowo motywuje ją do działania. Jednak gdy poznaje Nicka nie jest już pewna czy wybrała słuszną ścieżkę kariery. Czy uda jej się przezwyciężyć przeciwności losu i będzie z Nickiem? I czy wspieranie siostry w tym trudnym momencie jej życia będzie ważniejsze niż chęć zyskania sławy? Czy wszystko pójdzie dobrze i los się odmieni a rodzina Ted znów będzie szczęśliwa?

Świetna satyra i komentarz na temat współczesnego konsumpcjonizmu i nieosiągalnych wymagań, które towarzyszą kobietom od urodzenia. Zdecydowanym plusem jest to, że jest to pozycja intersekcjonalna - dotyczy kobiet z różnych środowisk, ras, orientacji, aspiracji itd. Polecam audiobooka czytanego przez autorkę różnymi akcentami, zawierającego też odgłosy i muzykę, które dopełniają to doświadczenie :)

Historia jest bardzo ciekawa, a wątki dobrze prowadzone. Dużym minusem książki jest jednak to, że jak tylko pojawiają się jakieś nowe podejrzenia to bohaterka tak się nakręca, że zmienia wersje co kilkadziesiąt stron i jest przekonana o swojej racji, co jest dość denerwujące.

Mam mieszane odczucia co do tej książki. Historia całkiem fajna, książka przeczytana dosłownie na dwa razy, jednak czegoś mi w niej brakowało. Według mnie zakończenie było bardzo... średnie. Na pewno nie jest to książka, która jakoś szczególnie zapada w pamięć.

Gra w Kłamstwa dalej trwa, dziewczęta nie zamierzają przestać – ubaw z wywiniętych numerów to najlepsze, co może spotkać paczkę przyjaciółek poza szkołą. Z wyjątkiem jednej. Emma ciągle szuka zabójcy Sutton. Jako jej bliźniaczka musi wcielić się w siostrę, udawać ją w towarzystwie, zachowywać się dokładnie tak jak ona, a jednocześnie prowadzić własne śledztwo. Ale jak można znaleźć mordercę, kiedy nie zna się tylu faktów z życia siostry? Elementy układanki wskakują na swoje miejsca, lista podejrzanych wydłuża się. W tej grze Emma może ufać tylko jednej osobie – chłopcu, do którego prawdziwa Sutton nigdy nie odezwałaby się. Teraz to Emma musi dyktować warunki gry. Gra w Kłamstwa bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się, że ta krótka (prawie trzystustronicowa) opowieść o ekstremalnym życiu jednej dziewczyny i tułaczce jej nieznajomej siostry bliźniaczki może mnie tak wciągnąć i sprawić, że natychmiast chciałam sięgnąć po drugą część. Nawet nie wiecie jak cieszyłam się po otrzymaniu Nigdy przenigdy. Druga edycja Gry w Kłamstwa ruszyła zaraz po przeczytaniu pierwszej strony. I wiecie co? Stwierdzam, że pani Shepard uwielbia bawić się czytelnikiem. Dawno nie czytałam książki, w której tajemnica zabójstwa dziewczyny była tak trudna do rozszyfrowania. Równocześnie stwierdzam, że marny ze mnie detektyw. Ku uciesze fanów Gry w Kłamstwa i osób, których pierwsza część historii Emmy niezbyt zachwyciła na początku wspomnę, że w drugiej części więcej się dzieje. Wynika to z tego, że śledztwo bohaterki w sprawie morderstwa jej siostry rusza pełną parą. Są pierwsi podejrzani, są pierwsze domysły, dowody, ale również poszlaki, które mają zmylić Emmę. No, i świetnie im się to udaje. Przyznam szczerze, że bardzo stęskniłam się za dziewczętami. Cała czwórka przypominała mi moją własną paczkę przyjaciółek, dlatego też tak bardzo przywiązałam się do nich. Ponad to naprawdę uwielbiam relacje między nimi – otwartość, wspólna gra, ryzyko, śmiech, ale też duża dawka tajemniczości. Chociaż w ich życiu mają mnóstwo wspólnych, radosnych chwil, nie można pominąć burzliwej przeszłości dziewcząt i paru incydentów (rzecz jasna w wykonaniu Sutton, przez które Emma teraz musi cierpieć) mających ogromny wpływ na ich więzi. Mimo to cała czwórka jest bliska memu sercu. Sama kreacja bohaterów jest… przyjemna. Każdy ma pewne cechy, które są charakterystyczne dla niego. Charlotte była głową paczki zaraz po Sutton, Madelaine miała dwie natury – grzeczną i diabelską, a Laurel starała się nie wybierać między przyjaciółkami. Emma (vel Sutton) miała najtrudniejszą sytuację, ponieważ musiała grać swoją zmarłą siostrę, a jednocześnie nie zapominać o tym, jaka jest prawdziwa Emma. Ciekawymi postaciami są Twitterowe Bliźniaczki. Spodziewałam się, że będą to dziewczęta z rodzaju „Jak nie powiesz, że ładnie wyglądam, to będziesz miał kłopoty” i owszem, moje przypuszczenia się sprawdziły, ale nie myślałam, że będą to postaci tak bardzo nieogarnięte (w pozytywnym słowa znaczeniu). W tej części mamy większy nacisk na te dwie bohaterki i powiem Wam, że Twitterowe Bliźniaczki były dla mnie całkiem sporym zaskoczeniem. Nie muszę chyba wspominać, że moje serce skradł chłopak, który pomaga Emmie w rozwiązaniu zagadki i jako jedyny z całego otoczenia Sutton wie o jej prawdziwym życiu. Ethan był tym cichym, spokojnym, czarującym aniołkiem, który zawsze niesie pomoc osobom w potrzebie. Dzięki rozwojowi śledztwa, w którym Ethan ma duży udział, możemy lepiej go poznać. Jak dla mnie to wymarzony chłopak! Wciąż zadziwia mnie narracja Nigdy przenigdy. Uważam ją za najmocniejszą stronę obu tomów. Pani Shepard świetnie się spisała. Pierwszo- i trzecioosobowa narracja pozwala nam cały czas śledzić losy Emmy, a jednocześnie poznawać myśli Sutton z często zabawnymi komentarzami. Takie połączenie automatycznie podnosi ocenę książki. Ponad to dzięki temu zabiegowi książkę czyta się szybko, przyjemnie, a wciągnięcie się do świata Emmy jest zagwarantowane. Tym razem akcji jest trochę więcej. Jest więcej i często jest zaskakująca. Jak wspomniałam wcześniej, autorka lubi bawić się czytelnikiem. Po skończeniu drugiej części otwarcie przyznałam sobie, że moje zdolności detektywistyczne są naprawdę marne. Pani Shepard razem z czytelnikiem buduje cały domek z kart, czytelnik nabiera przekonania „Tak! Mamy mordercę!”, autorka nie oponuje i po chwili jednym ruchem niszczy wszystko. Tak czułam się, czytając Nigdy przenigdy. Życie Emmy jest zagrożone, czytelnicy prowadzą własne śledztwa, Emma własne, pomiędzy to autorka prowadzi czytelników to tu, to tam… Dużo się dzieje, bez dwóch zdań. I bardzo dobrze! Styl i język pani Shepard oraz jej zdolność do ukrywania prawdy są godne pozazdroszczenia! Przede wszystkim Nigdy przenigdy czyta się równie szybko, co pierwszą część. Jest to bardzo dobrze napisana książka młodzieżowa, którą śmiało można przeczytać w jeden dzień. Wciąga, przyjemnie się czyta, zmusza do myślenia i ma ważne morały. Jedyna rzecz, która zadecydowała o ocenie Nigdy przenigdy, to schemat. Do świetnego pomysłu wkradło się troszkę schematu, głównie w zachowaniu bohaterów. Na szczęście nie ma go ani w akcji, ani w całej fabule – tylko w postawie niektórych postaci. Jest to typowe zachowanie nastolatek typu „O rany, jaki on super, odbiję go tej dziewczynie” czy „Nie, nie mogę, naprawdę przepraszam”. Nie jest to tak bardzo widoczne, ale da się zauważyć. Nienawidzę schematu, lecz w tym wypadku przymknęłam na niego oko, gdyż rozwiązywałam śledztwo! (Hej, nie śmiejcie się ze mnie. Ja naprawdę chciałam się dowiedzieć…). Komu polecam Nigdy przenigdy? Na pewno tym, którzy polubili pierwszą część! Mam nadzieję, że tak jak mnie, Was też zachwyci drugi tom. Kontynuację polecam również osobom, którym Gra w Kłamstwa nieszczególnie przypadła do gustu. W osiemdziesięciu procentach jestem pewna, że ta część może Wam się spodobać i zmienić zdanie o całej serii. Teraz wnikamy w tajemnicę śmierci Sutton, więc wiele się dzieje. Nigdy przenigdy ma również bardzo ważne morały. Przede wszystkim – zabawa ma swoje granice. Wyrządzone krzywdy mogą zostać wybaczone, ale nie zawsze zostaną zapomniane. Historia Sutton to najlepszy przykład tego. Ponad to zło wyrządzone innym wróci do nas, czasami nawet ze zdwojoną siłą. Dwa słowa na koniec: gorąco polecam! http://zanim-zajdzie-slonce.blogspot.com/2014/03/104-nigdy-przenigdy-sara-shepard.html

Zanim zabrałam się za czytanie tej książki, miałam wiele obaw w stosunku do niej. Nie do końca wiedziałam, czego mogę się spodziewać ani po książce, ani po jej autorce. Muszę jednak przyznać, iż zostałam naprawdę miło zaskoczona. "Papierowe samoloty" to książka niezwykle przyjemna a wręcz idealna do zrelaksowania się i oderwania na pewien czas od szarej rzeczywistości. Opis nie kłamie. Książka rzeczywiście jest dowcipna, mocna i odważna. To historia o prawdziwej przyjaźni, która napotyka na wiele przeszkód. Obie bohaterki znajdują się w trudnej sytuacji, a ich doświadczenia są naprawdę ciężkie. Mimo tego autorka nie pozwala czytelnikowi, aby ten smucił się przez dłuższy czas. Nie jest to więc książka, przy której nie będziemy mogli przestać płakać, ale na pewno też nie będziemy pękać ze śmiechu. Jest to natomiast opowieść umiejąca wywołać współczucie i uśmiech. Nie było bohatera, którego bym nie lubiła. Każdy ma swoje cele i stara się o nie walczyć. Niestety nie było też nikogo, kto szczególnie skradłby moje serce. Co prawda bardzo polubiłam Margaret, lecz jest ona postacią poboczną i nie miałam okazji jej lepiej poznać a szkoda. Bardzo podoba mi się sposób ukazania toksycznej relacji i cieszę się, iż autorka postanowiła choć trochę przybliżyć czytelnikom, jak działają takie relacje. Podczas lektury niejednokrotnie zastanawiałam się, jak ja bym postąpiła, gdyby ktoś tak toksyczny prosił mnie o wybaczenie. Czy uległabym tej osobie? Trudno powiedzieć. Można tylko spekulować. "Papierowe samoloty" to naprawdę udana młodzieżówka. Otacza ją nastrój trudnej, lecz magicznej i beztroskiej młodości. Zostałam zabrana w podróż do czasów mimo wszystko wcale nie tak odległych, lecz całkowicie innych niż obecne. Podczas czytania czułam, jakbym przeżywała razem z bohaterkami wszystkie ich przygody. Miły to był czas i wspaniała zabawa. Po tej lekturze jeszcze mocniej pragnę znać kogoś, dla kogo mogłaby być kimś takim, kim Renée jest dla Flo i przeżyć tą, choć nastoletnią to jednak prawdziwą przyjaźń.

Zaczynając tę książę byłem pozytywnie nastawiony po ocenach i popularności tej książki, i się nie zawiodłem. Świetna książka, historia opowiedziana na prawdę dobrze się to czytało. Była to książka do której chciałem wracać żeby poznać dalsze losy głównej bohaterki. Czytając te książkę można poczuć emocję i wczuć się w główną bohaterkę, jedna z lepszych książek które czytałem. Dla osób które nie lubią przeciągania ani zbyt dużych opisów krajobrazów bądź otoczenia to książka idealna.

Wzruszająca i przezabawna, z pogranicza obyczajówki, przygodówki i pierwszych podrygów nastoletniego romansu. A przede wszystkim boleśnie prawdziwa. To się nie tyle mogło wydarzy, co wydarza każdego dnia, tuż obok, w każdym mieście i kraju. Niemniej klimat Anglii lat 90' (chyba?) w tle robi swoje.

Całkiem przyjemne czytadło na urlop. Choć do wieku nastolatki już mi ciut daleko to jeszcze pamiętam niektóre rozterki. Pomysł Autora jest bardzo ciekawy. Opowiada o szóstce nastolatków, których połączyło wzajemne odrzucenie przez rówieśników. Gdyby się nad tym zastanowić to w momencie, w którym poznajemy głównych bohaterów chyba taka zażyłość nie mogłaby powstać. Jak powstał Klub dowiadujemy się z kilku rozdziałów, zgrabnie wplecionych przez Autora, które przenoszą nas do przeszłości i pozwalają poznać historię przyjaciół. W miarę upływu czasu stopniowo daje się zauważyć pewien podział pomiędzy nastolatkami. Niestety odczuwam to znowu jako podział na tych "lepszych" i "gorszych"- w tym przypadku bardziej i mniej przebojowych. Książka nie należy do lektur ambitnych ale biorąc ją z półki w bibliotece nie spodziewałam się, że taka będzie. Raczej nie przeczytałabym jej drugi raz ale zakończenie jest na tyle zaskakujące, że chętnie sięgnę po drugą część, traktując ją jako przyjemne oderwanie od rzeczywistości.

Większość z nas miewa pasje, hobby, mniejsze lub większe zainteresowania. Podróże, rower, kosmos, czytanie książek, a może koszykówka?! Ile ludzi, tyle pasji, ile zajawek, tyle ich odmian... I choć książka opowiada o losach pewnego licealisty jej przekaz jest uniwersalny i ponadczasowy. Bowiem miłość, przyjaźń i wiara w lepsze jutro zawsze potrafią się obronić... 🏀🌿 A Ty kiedy ostatnio obserwowałeś gwiazdy? ✨⭐✨🤔

„Zostań, jeśli kochasz” autorstwa Gayle Forman to książka, która porusza od pierwszych stron i na długo zostaje w pamięci. To niezwykle emocjonalna historia, którą czyta się zaskakująco szybko głównie dlatego, że trudno się od niej oderwać. Autorka w piękny i subtelny sposób ukazuje kruchość życia oraz to, jak ogromne znaczenie mają relacje z innymi ludźmi. Historia Mii skłania do refleksji nad tym, co w życiu jest naprawdę ważne: miłość, rodzina, pasja i wybory, które kształtują naszą przyszłość. Największe wrażenie zrobiło na mnie zakończenie książki. Było niezwykle poruszające i wywołało u mnie gęsią skórkę. To moment, który zostawia czytelnika z silnymi emocjami i zmusza do zatrzymania się na chwilę. Uważam, że to piękna, wzruszająca i bardzo wartościowa książka, którą zdecydowanie warto przeczytać. To historia, która uczy doceniać życie i ludzi wokół nas.

09.01.2015r. oceniłam tą książkę na 7/10. Teraz daję 8/10, bo była naprawdę wciągająca i zaskakująca pod koniec. Bohaterki są troszkę lepsze niż w 1 części, bo skupiamy się bardziej na ich relacjach między sobą, a nie kompleksach poszczególnych z nich. Cieszę się, że widzę w nich poprawę, bo właśnie bohaterki najbardziej przeszkadzały mi w 1 części. Nie mogę się doczekać Klucza, bo będzie to moje pierwsze spotkanie z tą książką.

Czytałam wiele lat temu książkę „Gwiazd naszych wina” Greena i bardzo ją polubiłam, nawet mnie wzruszyła i doprowadziła do łez, a to mój ulubiony wyznacznik udanych powieści. Jednakże po tej książce spodziewałam się czegoś więcej, wiele niepotrzebnych słów, rozwleczona, mniej ciekawa. Czytało się ją bardzo sprawnie, napisana jest bowiem prostym, przystępnym językiem. Polubiłam Q, ale motywacja Margo i całą ta historia nie bardzo do mnie przemawia.

Bardzo dobra książka, poruszająca niezwykle trudny temat choroby. Nie spodziewałam się że będzie się ją tak dobrze i szybko czytało. Bardzo polubiłam główną bohaterkę i było mi jej szkoda przez całą lekturę. Bardzo poruszyło mną to jak jeden błąd może zmienić całe życie nie do poznania. Książka zdecydowanie skłania do refleksji. Polecam każdemu, ponieważ wydaje mi się że może dużo wnieść do życia np. większe zrozumienie dla osób cierpiących z powodu tej choroby. Ponadto wydaje mi się że jest to temat rzadko poruszany w literaturze.

Ciekawy motyw fantastyki, trochę postapo z dramatem nastoletnim. Dojrzewanie, wybór ścieżki kariery, kierunku życia to trudne teamty, jeszcze trudniejsze, gdy nie możesz o tym decydować. Ludzkość tworzy klony, aby służyły i nie miały praw do życia jak roboty, ale to czujące istoty, które szukają ucieczki z tej drogi. Główna bohaterka to klonka nastolatka, jedna z niewielu, na początku mocno naiwna, ale gdy otwierają się jej oczy to zaczyna zauważać, że życie to nie bajka - ciekawa metafora dla nastolatków wchodzących w dorosłe życie. Na mój gust trochę za dużo dramatów nastoletnich, ale z każdą stroną gdy skupi się na aspekcie klonowania jest ciekawiej. Dobra pozycja dla nastolatków, by mogli zrozumieć, że zawsze jest jakiś wybór w życiu, nawet jak się wydaje, że go nie ma. Dorosły też może znaleźć tu odrobinę rozrywki. Polecam, w całości całkiem ciekawe.

Ciemny cień rozciąga się nad Cimmerią. To obecność Nathaniela, który nie waha się już wkroczyć na teren szkoły i zagrozić życiu i bezpieczeństwu uczniów.Chce Allie. Żąda jej obecności przy rokowaniach z Lucindą. Nachodzi, napada. naciska. By jego marzeniom stało się zadość to Allie musi zrezygnować ze swych udziałów w majątku szkoły, która jak się okazuje niemalże zarządza całym światem. Czy do tego dojdzie? Dziewczyna nie może do końca skupić się na wydarzeniach. jej serce jest rozdarte dylematem. Francuz czy Anglik. Rzucona w wir wydarzeń początkowo odseparowana wraz z Rachel od szkoły, przerzucana z miejsca na miejsce do momentu gdy nawet u Sylvaina nie mogły się czuć spokojnie i beztrosko. Jedynym wyjściem jest szaleńczy plan. Powrót do Cimmerii w charakterze przynęty dla groźnego przeciwnika.Ten nie przebiera w środkach i nawet nie czuje pokory przed Lucindą. Jaki będzie wynik pertraktacji? Wydarzenia potoczą się błyskawicznie i zachwieją światem Allie. Jej serce bowiem już dokonało wyboru. A przeciwnicy są pozbawieni wszelkich ludzkich cech. W szkole trwają poszukiwania szpiega. Zostaje on schwytany. Jego tożsamość wydaje się być zaskoczeniem dla wszystkich. Czy ktoś jeszcze działa na rzecz wroga? Ciekawa. Strony niemalże się połyka. Trochę infantylna (kocham czy nie kocham), ale to w końcu książka skierowana do młodych czytelników

ᴀᴋᴀᴅᴇᴍɪᴀ ᴄɪᴍᴍᴇʀɪᴀ 𝑁𝑖𝑒𝑧𝑙𝑜𝑚𝑛𝑖 ★★★★★★☆☆☆☆ Tropes ✦ trójkąt miłosny ✦ intrygi ✦ szkoła z internatem ✦ układ [recenzja] Ostatni tom, zamykający historię bohaterów serii. Allie, dziewczyny, której życie na przełomie ostatniego roku zmieniło się niedopoznania, Cartera, chłopaka, który w młodym wieku dużo wycierpiał i na tym jego cierpienie sie nie skończyło, Sylvain'a, chłopaka, który musiał szybko wydorośleć i wykazywać się dojrzałością. I kilku najbliższych przyjaciół oraz nauczycieli Allie, którzy stali się jej najbliższą rodziną i przewijają się na stronach tych powieści urozmaicając ją, a czasem nawet komplikując ją. ... Skończyłam. I po przeczytaniu wszystkich tomów ciężko wybrać jeden, który na tle pozostałych by mnie zachwycił. Jak dla mnie ta historia na spokojnie mogłaby się zamknąć w trzech tomach i byłaby bardziej angażująca i emocjonująca (i może mniej schematyczna). Przy tak długim oczekiwaniu na ostateczne spotkanie Nathaniela i Allie myślałam, że będzie bardziej spektakularnie, a zakończenie o dziwo, jest bardzo spokojne. Jeśli ktoś lubi serie z nastolatkami, trójkątem miłosnym i intryga i na pewno znajdzie w niej coś dla siebie, jednak ja nie znalazłam w niej tego czego szukałam. Trochę się zawiodłam, bo liczyłam na dobrą rozrywkę i vibe dark academia, a niestety czytanie tych książek strasznie mi się dłużyło i momentami mnie nudziło. Mogło wpłynąć też na to moje nastawienie po 3 nieudanych próbach zakochania się w tej serii. Nie wiem czy zdecydowałabym się sięgnąć po drugi tom, gdybym nie miała go na swojej półce, choć nie będę ukrywać, wydane są prześlicznie i na półce prezentują się naprawdę zacnie. Wszystkie sroki okladkowe byłyby zadowolone ;)

Ponoć jest to jedna ze słabszych książek Johna Greena, ale ja tak nie uważam. Jest po prostu inna. To nie jest wcześniejsza wersja "Gwiazd naszych wina" (tylko bez raka i związanych z tym konsekwencji), chociaż jak dla mnie, ma z tą książką coś wspólnego: tak jak Hazel pragnęła dowiedzieć się co stało się z bohaterami jej ulubionej powieści, tak mnie ciekawi jakie były dalsze losy Colina i spółki. Czy Colin wysłał Teoremat do jakiegoś periodyku matematycznego? Jak długo trwała ich druga podróż? Itd, itd, o wiele wiecej pytań, których nie wymienię z powodu spojlerów.


To była bardzo dobra lektura. Lekka, zabawna, ujmująca, a nade wszystko pełna nerdowskiego zacięcia i odniesień, przy których mogłam uśmiechać się jak kot z Cheshire. I miała bohaterów, których naprawdę potrafię zrozumieć. Książka idealna na lato.

I sprawiła, że mam ochotę na więcej Johna Greena.

Horror dla młodzieży, który i starszym czytelnikom może przypaść do gustu. Osoby lubiące horrory nie tylko w literaturze, ale też na ekranie, niewątpliwie zauważą tu inspirację nie tylko filmem "Krwawa Mary". Autor wykorzystał też motyw z "Ringu". Mi się ta kombinacja bardzo spodobała. Książka jest skierowana do młodzieży, ale zawiera opisy jeżące włosy na głowie. Czytałam ją w nocy i przyznaję się, że bałam się pójść do łazienki 😱