Papierowe samoloty

Najpierw ukazała się powieść Każdego dnia – historia miłości bardzo nietypowego chłopaka imieniem A. i uroczej, choć mającej swoje problemy Rhiannon. Książka została zekranizowana i uchodzi dziś wśród młodych ludzi za „kultową”. Pewnego dnia to… No, niekoniecznie kontynuacja. Raczej spojrzenie na wydarzenia z oryginału z innej perspektywy. Oczami Rhiannon, przeciętnej amerykańskiej nastolatki z małego miasteczka. Brzmi to jak romans dla młodych czytelników i jest to romans dla młodych czytelników, tyle że bazujący na nietypowym koncepcie. Otóż A. codziennie budzi się w innym ciele. Raz jest mieszkającą w sąsiednim miasteczku zakompleksioną dziewczyną, by dobę później stać się przystojnym chłopakiem z okolicy i następnie zamienić się w przebojową czarnoskórą laskę. Mocno to komplikuje jego życie i utrudnia zakochanie się w kimkolwiek, nie mówiąc o stworzeniu związku. Pewnego dnia poznaje jednak Rhiannon. Chociaż nie, w Pewnego dnia jest przecież odwrotnie. To Rhiannon pewnego dnia nie poznaje swojego irytującego chłopaka, Justina. Przyzwyczajona do jego humorów i niekiedy aroganckiego zachowania, z zaskoczeniem obserwuje trwającą jedną dobę przemianę. Wkrótce dowiaduje się, że spędziła dzień z kimś innym, kto na jeden dzień zajął ciało jej ukochanego. Oczywiście uznaje tę historyjkę za wyssaną z palca i zbyt nieprawdopodobną, by była prawdziwa. Jednak A zamierza jej to udowodnić… Kto czytał część pierwszą, może być rozczarowany – historia niewiele się różni, a wiele scen wręcz się powtarza. Kto nie czytał części pierwszej, spokojnie może sięgnąć po tom drugi i niewiele straci. Powieść Pewnego dnia jest nieźle napisana, dynamiczna, niekiedy nawet zabawna, na pewno też nie stanowi przesłodzonego czytadełka. Może nie jest to literatura wybitna i głęboka, ale na półeczce z napisem „YA” (ang. young adult) na pewno się wyróżnia Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Dość nierówny zbiór świątecznych opowiadań, co zrozumiałe skoro spisany przez różnych autorów, z innymi koncepcjami. Niektóre historie zadziwiają, inne zastanawiają, niektóre bawią, inne wzruszają, prawie każda wywołuje jakieś emocje, ale nie każda jest oczywista co do znalezienia się w tej książce. Niektóre opowiadania mogłyby być dłuższe, bo mają dość ciekawy pomysł, a ostatecznie nie zostały odpowiednio rozwinięte. Głównie dla młodzieży, co jest wskazane w gatunku.

Jak na książkę YouTuberki to naprawdę udana pozycja, miło się to czyta, akcja jest wartka i zanim się czytelnik obejrzy już skończy powieść. Idealna dla młodzieży, tematy pierwszej miłości ale również nowoczesność, z tworzeniem swojego własnego bloga, powoli stawaniem się influencerem. Lekki poboczny wątek LGBT na plus.

- Popatrz na tych dwoje. - Dlaczego? - To najdziwniejsza para na świecie. Lea i Gabe są dla siebie stworzeni. Słuchają tej samej muzyki, lubią identyczne jedzenie i mają podobne poczucie humoru. Niestety oboje są bardzo nieśmiali, a w dodatku chłopak skrywa pewien sekret. Między nimi aż iskrzy, a wszyscy wokół to widzą. Oni sami nigdy by nie przypuszczali, że tak wiele osób trzyma za nich kciuki. Bariści śledzą ich rozwój znajomości jak serial telewizyjny. Kierowca autobusu opowiada o nich swojej żonie. Kelnerka podstępem sadza ich obu przy jednym stoliku. Nawet wiewiórka uważa, że byliby idealną parą. Kiedy oboje w końcu zrozumieją, że łączy ich niezwykłe uczucie? Które z nich zdecyduje się zrobić ten pierwszy krok? Czy nie będzie wtedy już za późno? Spędziłam z nią miło czas, jest to lekka powieść, przez którą się płynie. Moją ulubioną postacią była kelnerka. Trochę cukierkowa sytuacja, ale takie lubię. Polecam osobom, które lubią niezobowiązujące historie.

Wzruszająca i przezabawna, z pogranicza obyczajówki, przygodówki i pierwszych podrygów nastoletniego romansu. A przede wszystkim boleśnie prawdziwa. To się nie tyle mogło wydarzy, co wydarza każdego dnia, tuż obok, w każdym mieście i kraju. Niemniej klimat Anglii lat 90' (chyba?) w tle robi swoje.

Książka, którą warto przeczytać. Z perspektywy ofiary i prześladowcy. Często za dobrym życiem kryją się demony. Wyglądają spod łóżek w postaci wyglądu, sytuacji czy rodziny. Ofiara jest "gruba". Prześladowczyni ma przemocowego ojca. Jeśli chodzi o mnie, książka na początku była trudna do czytania, jednak z każdą stroną coraz bardziej angażowałam się w losy bohaterów. Dobre dla osób które są w takich sytuacjach. Dla ich rodziców. Dla ich znajomych. Dobre ku przestrodze.

O tym, że prawdziwych przyjaciół nie kupisz w każdym sklepie z przyjaciółmi. Bohaterami tej książki jest dwóch nastoletnich Willów Graysonów, którzy pewnego dnia wpadają na siebie kompletnym przypadkiem w miejscu, w którym żaden z nich zwykle nie bywa. Samo spotkanie jest zaskakująco mało znaczące, właściwie nie dzieje się wówczas nic przełomowego, a jednak w szerszej perspektywie okazuje się ono dla obu Willów impulsem do tego, żeby spojrzeć z boku na siebie i swoje relacje z innymi, choć oni sami właściwie już do samego końca nie spotykają się ponownie. Obu chłopców łączy to, że są swego rodzaju outsiderami. Pierwszy Will nie lubi być w centrum uwagi, niewychylanie się jest jego strategią na życie, często idzie z prądem, ulegając wpływom innych, bardziej charyzmatycznych osób. Drugi Will jest zbuntowanym nastolatkiem, zmagającym się z depresją (i na mój gust trochę za bardzo celebrującym własny ból istnienia), izolującym się od świata i żyjącym w przekonaniu, że mało kto jest godzien całować go w pierścień. Ciężko tego bohatera polubić (przynajmniej z początku), a nie pomaga fakt, że wydaje mi się trochę "niedopisany", pierwszy Will wydawał mi się jako postać zdecydowanie pełniejszy i lepiej wykreowany. Cała książka jest jedną wielką odą do przyjaźni, a romanse (choć też obecne, w ilości aż dwóch sztuk) są tutaj raczej na drugim planie. Jednym z najważniejszych wątków jest kryzys, który jeden z Willów przeżywa w relacji ze swoim najlepszym przyjacielem. Książka rozprawia się tutaj z taką wizją przyjaźni, według której przyjaciele są głównie publicznością, z którą spędza się wolny czas i którą można odstawić na boczny tor, kiedy pojawia się opcja na związek. Pokazuje przy tym, jak kluczowa jest rola zwykłej szczerej rozmowy i wyraźnego stawiania granic, ale także gotowość do odpuszczania pewnych spraw i akceptowanie siebie nawzajem, bez prób zmieniania kogoś na siłę. Bardzo podobało mi się też podkreślenie tego, że miłość nie jest uczuciem zarezerwowanym tylko dla relacji romantycznych i że przyjaciół też można kochać w zupełnie pozbawiony erotyzmu sposób. Oprócz tego dosyć sporo miejsca zajmuje wątek przygotowywania szkolnego musicalu autorstwa jednego z drugoplanowych bohaterów i opartego o wątki z jego biografii. W tych momentach książka balansuje nieco pomiędzy kampem a kiczem, ale w ogólnym rozrachunku wypada to całkiem przyjemnie, a nieco już dziś zużyte nawiązanie do "Spartakusa" wywołało uśmiech na mej twarzy zgorzkniałego grzyba. Mimo wszystko urocze młodzieżówki są dobre, bo są dobre i urocze, cbdu.

"Odniosłam wrażenie, że zdobyłam dowód na to, że nie wszystkie dni są tej samej długości, a czas nie zawsze waży tyle samo. Że może istnieć nieskończona liczba światów wewnątrz innych światów, jeśli tylko im się na to pozwoli." Jak bardzo nasze życie może się zmienić, gdy stracimy kogoś naprawdę nam bliskiego? Kogoś, kto rozumie nas bez słów i dzieli z nami pasje, dzieli z nami swoje życie. June Elbus musiała zmierzyć się właśnie z taką zmianą po utracie ukochanego wujka Finna, zmarłego na AIDS. Nie wiedziała jednak, że ten zostawił jej kogoś, kto pomoże odkryć jej życie na nowo, kto pokaże jej jak bardzo śmierć może pomóc docenić życie. Czy było tak, że książkę kupiłem tylko i wyłącznie dlatego, że w tytule i na okładce pojawiły się wilki? Przyznaję się bez bicia. Potem książka spędziła kilka dobrych lat na półce - musiała przecież dojrzeć i trafić na mój odpowiedni nastrój. Czy żałuję, że tak długo czekała? Absolutnie nie. Nie sądzę, abym jako nastolatek był w stanie przeczytać tę książkę doceniając jej sens i wychwytując ukryty przekaz. Czytało się ją momentami naprawdę ciężko, bo to wcale nie jest łatwy temat. To nie książka na raz. To trudna historia o żałobie i poszukiwaniu sensu na nowo, to historia o radzeniu sobie z samym sobą, o przemijaniu i zmianach. I wielu innych rzeczach. Przede wszystkim była to powieść niezwykle emocjonalna. Ale nie w oczywisty sposób. Emocje pojawiały się nagle, spontanicznie i tak również znikały, ustępując miejsca z powrotem tym łagodniejszym i nieco bardziej pozytywnym. Czekały w uśpieniu na moment, kiedy będą mogły znów uderzyć. Tak jak wiele było emocji, było też uczuć. Nieoczywista siostrzana miłość, skryta pod pozorną maską "nie obchodzisz mnie", samoświadomość i przyznanie się do winy - co nigdy nie jest łatwe, a to wszystko oplecione niezwykłą przyjaźnią, której brak odczuwał nawet czytelnik. Główna bohaterka jest przeciętną dziewczyną - nie jest silna, nie ma w niej żadnego przełomu, jest ludzka, ma wady, z których zdaje sobie sprawę. Mówi o nich, ale wie, że są jej częścią, z którymi musi się pogodzić. Ma problemy emocjonalne i dotykają ją również rozmyślania emocjonalne. Jest wrażliwą nastolatką zakochaną w historii, żyjącą trochę w swoim świecie. Chodzącą do lasu, gdzie słychać wycie wilków. Jest w niej trochę ciebie i trochę mnie. Jest w niej trochę nas wszystkich, a jednocześnie nie ma w niej nikogo z nas. June zmaga się tutaj z niezwykłą stratą. Ma poczucie, że straciła wręcz część siebie. I może rzeczywiście tak jest. Może kiedy umiera nam bliski, zabiera ze sobą kawałek naszej duszy, który po swojej śmierci odzyskujemy. A to też nie należy do najłatwiejszych. Być świadomym tego, że nasze ciało słabnie, odpuszcza i powoli, dzień w dzień, przegrywa walkę z chorobą. Ta historia pokazuje jak niesamowicie trudna ta sytuacja jest dla obu stron. Uświadamia też, z jak wielkim strachem wiązało się AIDS w latach 80. Kiedy jeszcze nie wiedzieliśmy o tej chorobie tyle, ile wiemy teraz. Ludzie bali się przytulić, a chorzy stawali się społecznymi odludkami, w większości przypadków cierpieli w samotności, od społeczeństwa otrzymując jedynie pogardę, wrogość, widząc w ich oczach strach. Ale oprócz tego oczywistego przesłania, powieść ma w sobie wiele ukrytego sensu, który każdy czytelnik zinterpretuje inaczej. Nieoczywiste myśli i niedopowiedziane słowa, postać Toby'ego tak wielowymiarowa i w tym wszystkim June. Mi książka najbardziej uświadomiła, że człowiek przemija. Natura przemija. Stare zwalnia miejsce nowemu i kluczem jest, aby wynieść z życia to, co możemy. Aby czerpać przyjemność z chwili obecnej. Czy polecam? Oczywiście. Czy nastolatkom? Niekoniecznie. Aby czerpać z książki więcej, trzeba być na nią gotowym. Sami zadecydujcie, czy jesteście. Nie mówię, że będzie łatwo, nie mówię, że będzie kolorowo. Ale może również znajdziecie w tym szarym świecie swój las i usłyszycie wycie wilków, których wcale nie powinno w nim być. Może choć na chwilę przeniesiecie się do swojego świata wykreowanego przez wasze osobiste marzenia i choć na chwilę zatrzymacie się, aby przypatrzeć się wilkowi. "Na tym właśnie polega sekret. Gdy człowiek akceptuje samego siebie i zadaje się tylko z najlepszymi z możliwych osób, śmierć wcale nie jest straszna."

Po miesiącu już w sumie nie pamiętam za wiele, poza tym, że czułam się rozczarowana tą pozycją. Zazwyczaj tego typu pozycje trafiają prosto w moje serce, ale tutaj kompletnie nie podobało mi się wykonanie pomysłu (który był świetny) i strasznie denerwowało mnie zachowanie postaci. Pamiętam też, jak się cieszyłam, że jednak słucham jej po angielsku, bo jak przeczytałam polski tytuł (Kochani, dlaczego sie poddaliście - brzmi jak kiepski poradnik radzenia sobie z żałobą), a nawet nie wiedziałam, że została u nas wydana, to opadły mi ręce.

Recenzja: 📼Eleonora i Park- Rainbow Rowell📼 4,5/5⭐️ 📼Niektóre książki skierowane do młodzieży są po prostu tylko rozrywką i to jest okej, a niektóre przekazują wartości, o niektórych zapominamy, a o niektórych nigdy nie zapomnimy. I to jest właśnie taka książka wartościowa, o której po odłożeniu na półkę nie da się zapomnieć i pozostawia w sercu coś na rodzaj pustki. 📼Ta książka była poruszająca, porusza problemy o których mało kto odważy się mówić, czy pisać, więc naprawdę jestem pełna podziwu dla autorki że podjęła się tego tematu i pozostawiła czytelnika w refleksji, pokazała że życie nie zawsze jest kolorowe, że nie każdy ma zapewniony dobrobyt. 📼Czytając tą książkę sięgnęłam po nią w najlepszym z możliwych momentów w moim życiu w jakim mogłam się na nią zdecydować, bo był to moment kiedy sama utraciłam kontakt z bliską mi osobą i ta książka dała mi zrozumienie, pokazała że emocje które przeżywam są normalne i nie należy się ich wstydzić. 📼Książka poruszająca tak ciężkie tematy została napisana niesamowicie lekko, czyta się ją szybko, czytelnik jest się w stanie szybko wciągnąć w fabułę i każda strona pozostawia po sobie pytanie co będzie dalej. 📼Uważam że tą książkę powinien przeczytać każdy, aby zrozumieć że wiele nas różni, ale nikt nie wie co tak naprawdę dana osoba przeżywa w domu, nikt nie wie jakie mamy zaplecze doświadczeń i to że ktoś się czymś od nas różni, odbiega od reszty, nie daje nam prawa do wyśmiewania takiej osoby z tego powodu, pokazuje też że życie często stawia nas przed ciężkim wyborem, gdzie nie ma dobrej albo złej decyzji, musimy kierować się dobrem własnym, nie patrząc na innych i wybrać najmniejsze zło.

Fangirl jest jak deser - słodka, szybko się ją pochłania i stanowi przyjemną odskocznię po bardziej wytrawnych pozycjach. W centrum opowieści znajduję się Cath, introwertyczka z wyjątkowym zamiłowaniem do uniwersum Simona Snowa. Na drugim biegunie znajduję się jej bliźniaczka Wren która zdaję się idealnie odnajdywać w życiu na kampusie. Obie wrzucone do nowego środowiska muszą stawiać czoła klasycznym nastoletnim problemom. Książka skupia się na relacjach Cath z innymi ludźmi, każda z relacji przysparza inny problem. Pojawiają się motywy miłosne, szukania własnej tożsamości czy trudnej relacji z rodziną. Mimo momentami ciężkiej tematyki styl pozostaje prosty i wręcz cukierkowy. Nie ma zbyt wielu długich opisów czy wyniosłych momentów. Język jest współczesny, bez ozdobników. Tempo jest raczej powolne ale nie na tyle by nudzić. Postacie są w porządku, każda jest wyjątkowa i łatwo je rozróżnić. Ale z reguły nie dowiadujemy się zbyt wiele o ich życiu, poza rozmowami z Cath wydaję się nie istnieć. Szkoda bo chociażby Reagan czy Nick mają spory potencjał. Mimo że raczej nie zaliczam się do targetu bawiłem się dobrze. Doceniam terapeutyczną stronę tej książki i wierzę że wielu osobom mogła pomóc.

Książka każdego dnia przypominała mi, jak ważne jest docenianie własnego życia, ciała i codziennej rutyny. To niezwykle pouczająca historia, z zakończeniem, które naprawdę łamie serce. Bardzo mi się podobała i czuję, że wyniosłam z niej wiele wartościowych refleksji. Postać A, która każdego dnia budzi się w innym ciele, jest dla mnie czymś absolutnie wyjątkowym — niesamowicie mądra, wrażliwa i pełna empatii. Szczególnie poruszyło mnie to, jak ogromny szacunek okazuje prywatności innych ludzi oraz jak bardzo stara się nie być intruzem i nie wyrządzać szkód, mimo swojej niezwykłej sytuacji. Ogromne brawa dla autora — stworzył postać, która wzbudza silne emocje i współczucie.

To już ostatnia (jak na razie) wydana w Polsce książka, jaką mam możliwość przeczytać, Matthew Quicka, który w swoich powieściach potrafi wymyślać zarazem dziwne jak i niezwykłe historie. Główna bohaterka "Prawie jak gwiazda rocka" Amber Appleton jest niezwykłą optymistką, która otacza się niezwykłymi przyjaciółmi. A oto kilka przykładów: Chrystusowe Diwy z Korei (CDK) – grupa kobiet, które pochodzą z Korei (jak sama nazwa wskazuje), a Amber uczy je angielskiego; Ojciec Chee (OC) – ksiądz pochodzący również z Korei, przewodzi CDK; Szeregowy Jackson (JC) – starszy mężczyzna, który walczył w Wietnamie; Ty, Jared, Chad i Ricky – kumple z Federacji Fantastycznych Fanatyków Franksa. Każdy z nich jest inny: jeden jeździ na wózku, drugi ma autyzm, a trzeci się jąka. To nie wszyscy przyjaciele Amber, gdyż ma ich o wiele więcej (nawet przyjaźni się z dyrektorem szkoły do której uczęszcza). Aa. I bardzo wierzy w JC. Podobał mi się niezmierny optymizm bohaterki oraz to, że pomimo tragedii jaka ją spotkała, potrafiła odbić się od dna. Wydawnictwo Otwarte postarało się i tłumaczenie jest niezwykłe. Został zachowany naprawdę fajny, lekki, a nawet luzacki, styl (chociaż przyznaje, że czasami irytowało mnie to ciągłe powtarzanie wyrażenia „bez kitu”). Szybko idzie dać się pochłonąć przygodom dziewczyny i jej zadziwiających przyjaciół. Niesamowita książka o sile dobra i wierze w przyjaźń. W dosyć lekki sposób opisuje problemy życiowe. Autor pokazuje też dlaczego warto pozostać sobą (nawet w obliczu tragedii) oraz to, że ważni są w naszym życiu inni ludzie. Czytając książkę można śmiać się razem z bohaterką, by później razem z nią płakać. „Prawie jak gwiazda rocka” jest bardzo dobrą pozycją autora, jednak jak na razie i tak nie przebiło nic „Wybacz mi, Leonardzie”. http://magiczneksiazki.blogspot.com/

Choć mam mieszane uczucia odnośnie tej książki - rozbieżność między tym czego się spodziewałam, a tym co dostałam - to czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Oderwała moje myśli od o wiele bardziej smutnej rzeczywiście. Historia szesnastoletniej Laureth i jej siedmioletniego brata Benjamina przepleciona zbiegami okoliczności... Tą dwójką odważnych dzieciaków z Londynu wyrusza do Stanów Zjednoczonych, by odnaleźć ojca który od kilku dni nie daje znaku życia. Czy najdziwniejsze miał być wiek dzieci? Bez wątpienia nie. Jakby tego było mało - Laureth jest niewidoma.... Ta dwójka ma wiele przygód. Nawet miło się czytało. Pomysł był, momentami miałam wrażenie, że autorowi brakowało pomysłów na rozwinięcie kilku wątków, na rozwiązanie zagadek, ale ogółem wszystko jakoś udało się skleić.

Czy to jest młodzieżówka? Tak. Czy ja ją pochłonęłam w jeden dzień? Tak . Czy spodziewałam się, że ta książka będzie nieodkładalna? Nie. Czy warto ją przeczytać? Tak. Dlaczego? ...bo potrafi oddać, co w głowie młodzieży siedzi...to, jak z ich perspektywy potrafi wyglądać świat, i co jest dla nich ważne... Nie będę ukrywać...niby lekka historia, a kryje tyyyyle emocji...i przypomina, że warto, i należy, próbować zrozumieć z czym zmaga się młody człowiek...

Naprawdę rewelacyjna książka. Wciąga od pierwszej strony i sprawia, że nie można się od niej oderwać. Przeczytałam ją w 3 dni, co dla mnie jest prawdziwym rekordem. Książka bawi i wzrusza, momentami jest trochę naiwna, jednak moim zdaniem właśnie to stanowi jej siłę.

Z pozoru normalny dzień, jak każdy inny, nie licząc imprezy, mającej miejsce uprzedniego wieczoru, która to skończyła się... nieprzyjemnie. Po tym, jak Sam wdał się w kłótnię z Haydenem i padło o kilka gorzkich słów za dużo, chłopak decyduje się odwiedzić przyjaciela. Z samego rana. W jego łóżku znajduje jednak bezwładne, zimne ciało... Na szafce nocnej stoi opróżniona butelka i puste opakowanie po lekach psychotropowych. I pendrive z krótkim listem... Skierowanym do niego. A w nim tylko słowa "Dla Sama. Posłuchaj, a zrozumiesz"... Moje oczekiwania wobec "Playlist for the Dead. Posłuchaj, a zrozumiesz" były wysoce... ambiwalentne. Pierwszy raz zetknęłam się z tym tytułem w listopadzie 2015 roku, czyli w momencie wydania jego tłumaczenia na naszym rynku. Mocno mnie wtedy zaintrygował. Tematyka w pełni trafiła w moje gusta, a sam pomysł z playlistą i przeplataniem rozdziałów kolejnymi tytułami piosenek głęboko poruszył duszę muzykoholiczki. Z drugiej strony, opinie na jego temat były w większości negatywne. Spotkałam się też z porównaniami do "13 powodów", co jeszcze mocniej odstręczało. Co prawda, dzieło Jaya Ashera kontemplowałam lata świetlne temu, ale doskonale pamiętam, jak blado wypadło na tle serialu - i to mimo licznych zgrzytów, w tym także momentu kompletnego odklejenia się twórców. Dlatego też latami sukcesywnie powstrzymywałam się od zakupu, aż w końcu uległam instynktowi... I niebiosom niech będą za to dzięki, chwała na wieki, etcetera, etcetera. Dawno nie miałam do czynienia z tak dobrze skrojoną młodzieżówką (kto by się tego spodziewał po osobie, która młodzieżówek zwyczajnie nie czyta) i coś czuję, że będę do niej często wracać. Tak jak na ogół staram się unikać rereadów, tak tutaj będę to robić bezpardonowo, bo dostarczyło mi to nie tyle swego rodzaju rozrywki (dobre sobie), co głębokich refleksji i... chwil ukojenia. Przewrotność losu bywa nieobliczalna, widocznie najlepiej otulają mnie opisy niezaprzeczalnie dołujących tragedii. Hayden nie miał łatwo w życiu. Wygórowane oczekiwania rodziców, którym nie sposób było sprostać, złe stosunki ze starszym bratem, nieustannie się nad nim znęcającym ku uciesze kolegów. Problemy w szkole, nadwaga, wyszydzanie, drwiny i obelgi pod jego kątem. Brak dziewczyny, znajomych, perspektyw i nadziei na lepsze jutro. W zasadzie jedyną osobą, która trzymała go przy życiu, był Sam. A i on w pewnym momencie zaczął się od niego oddalać... Wszystko to - i dużo, dużo więcej (to nigdy nie jest prosta przyczyna) - doprowadziło do ostateczności. Czy to musiało tak się skończyć? Czy może dało się tego uniknąć? Kto zawinił? Nasuwa się wiele pytań, na które nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi... Pełna, oryginalna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DBc95o2NEVa/?img_index=1

🏊🏼Chyba potrzebowałam wskoczyć do basenu z zimną wodą, a zamiast tego przeczytałam “W śnieżną noc”, antologię trzech opowiadań young adult na której okładce widnieją same potężne nazwiska takie jak John Green, Maureen Johnson i Lauren Myracle. ⛄Antologia opowiada o wielkiej śnieżycy, która paraliżuje w święta Bożego Narodzenia pewną część stanów zjednoczonych, a także dodaje lekkiej goryczki do magii świąt. 🥨Jako wielka fanka Greena nie zdziwił mnie fakt, że najbardziej podobało mi się właśnie opowiadanie jego autorstwa, które oscyluje wokół motywu friends to lovers. 🎿Nie ukrywam jednak, że pierwsze opowiadanie, o dziewczynie, której rodzice trafili do więzienia (z dość zabawnych powodów), a ona, zamiast dotrzeć do dziadków na florydzie, utknęła gdzieś w małym miasteczku Gracetown bardzo mi się podobało. Do tego stopnia, że jeśli będę miała okazję, to pewnie sięgnę po jedną z książek autorki. 🥧Książkę czytałam latem, gdy na termometrze było blisko 30 stopni, a i tak bawiłam się przy niej świetnie. Jestem pewna, że poznając tę historię w środku zimy, wrażenia stałyby się jedynie intensywniejsze. 😘Coż więc mogę zrobić innego, jak polecić wam tę książkę i odesłać do lektury. Dla mnie bardzo mocne 8/10 prawdopodobnie nie raz jeszcze zrobię reread. /Neerdie

"Kończysz jedenaście, może dwanaście lat i niewiele już jest w stanie cię zaskoczyć. Wybijają ci z głowy zachwyt nad światem, chociaż wcale tego nie chcesz. Szukasz okazji do zachwytu. Chcesz odkrywać świat. I kiedy zaczynasz pić albo jarać, jest trochę tak, jakbyś to odzyskał." Sutter Keely to typowy szkolny gwiazdor, dusza towarzystwa i łamacz kobiecych serc. Dla niego najważniejsze jest tu i teraz - niczego więcej do szczęścia nie potrzeba. Przyszłość to ostatnie o czym myśli. Podczas jednego ze swoich imprezowych wypadów poznaje Aimee - totalne przeciwieństwo chłopaka. Potulna, z głową pełną marzeń, pracowita i oczywiście towarzysko zupełnie w innej galaktyce. Sutter postanawia pomóc dziewczynie rozwinąć skrzydła. Im bardziej ją poznaje, tym większe trupy z szafy wypadają. Dzięki niej zaczyna też dostrzegać pewne zgrzyty w swoim życiu. Ta książka od początku jest mocno przewidywalna. Jest jednak napisana tak ciekawie, że nie można się od niej oderwać. Ciekawie zostało przedstawione życie klasowej duszy towarzystwa. Nie było tutaj też zbytecznego koloryzowania rzeczywistości - Aimee to naprawdę ciężki przypadek. Dla mnie było to dużym plusem. Nie pasowały mi w tej książce jedynie wstawki science-fiction - nie moja bajka kompletnie, a do fabuły jakoś dużo to nie wniosło. Myślę, że jest to ciekawa pozycja i warto po nią sięgnąć 😊

Dość naiwna, średnio napisana, ale też nie najgorzej. Nie ma tu większej głębi. Krótka i przyjemna, całkiem dobrze się czytało. Takie guilty pleasure, dla odmóżdżenia, na poprawę humoru czy chwilę nudy ;) Film był dla mnie zdecydowanie gorszy, ale to kwestia gustu