Poziom śmierci

To już dwudziesty szósty tom cyklu z Reacherem, który przeczytałem, a ja jeszcze nie napisałem o nim ani słowa. Pewnie dlatego, że trudno napisać coś nowego o książkach, które są tylko (a może aż) świetną rozrywką. Gdzieś wyczytałem opinię, że Lee Child to grafoman. Może i tak, ale życzyłbym większości polskich autorów literatury popularnej osiągnięcia takiego poziomu grafomaństwa. Kiedy po tygodniu ciężkich, wyczerpujących zajęć, potrzebujesz czegoś na odprężenie i relaks, ten cykl sprawdza się znakomicie. Ostatnie dwa tomy (25 i 26) pisane w kooperacji z Andrew są nieco inne. Prostsze, krótsze, do przeczytania w jeden długi jesienny wieczór. Pojawia się też trochę nowych technologii, w których Reacher nie jest geniuszem, chociaż i tak sobie radzi ;) Wolałem wcześniejsze wcielenia Reachera, ale i przy tych ostatnich dobrze się bawiłem.

Nie powiem - ciekaw byłem jak wypadnie pierwsza kolaboracja z młodszym bratem. I jest dobrze. To nadal nasz Reacher - może nieco bardziej kanciasty ale jest to wrażenie na tyle niesprecyzowane iż nie traktuję tego jak zarzut. Odnoszę wrażenie, że problem z ostatnimi tomami dotyczy samego Reachera. Jakby po tych 20 paru tomach zrobił się jakąś mityczną bestią, oderwanym, mitycznym wędrowcem bez jakiegoś zakotwiczenia w naszej rzeczywistości. Niby taka jest idea tej postaci ale troszkę odnoszę wrażenie jakby sam Jack stał z boku i obojętnie przyglądał się swoim kolejnym poczynaniom. Chyba brakuje w tym wszystkim nieco bardziej osobistego sznytu, napięcia związanego bezpośrednio z postacią Reachera. Gdyż cała reszta nie zawodzi po raz kolejny serwując nam całkiem porządną intrygę gdzie śledztwo łączy się z momentami akcji. Czyta się to dobrze i szybko. Ot kolejny tom przygód Reachera. Kto lubi - ten się nie zawiedzie. Kto zacznie od tego tomu (jak najbardziej można go czytać jako samodzielną całość) - jest szansa, że fenomenu Reachera nie zrozumie i takiego czytelnika zachęciłbym jednak do sięgnięcia po pierwsze tomy. 6/10 czyli w mojej osobistej skali - NIEZŁA

Czytanie może nie było bardzo ekscytujące, ale nie można powiedzieć, że książka mnie nudziła, czy nie wciągnęła. Wydarzenia wytworzyły we mnie potrzebę dowiedzenia się, jak to wszystko się zakończy, choć patrząc na to, jak poważny zamach terrorystyczny groził Ameryce, można było się spodziewać tylko jednego finału. Zbyt wiele się w moich domniemaniach nie pomyliłam, jednakże byłam zszokowana tym, co zrobiono z radą ATS. Nie miało to dla mnie większego sensu, gdyż przez całą powieść bohaterowie walczyli, by między innymi takie rzeczy nie miały miejsca we współczesnych Stanach, a potem sami brali w tym udział i jeszcze byli z siebie bardzo zadowoleni... "- Jaki wyrok? - Moim zdaniem kłamie - rzekł Middleton. - Co mam zrobić? - Śledź go. - A jeśli faktycznie kłamie? - Dodaj go do listy." Podsumowując, "Czarna lista" była całkiem niezłą rozrywką, cieszę się że mogłam poznać postać Nicolasa. Książka w kilku miejscach, a szczególnie pod sam koniec staje się dosyć kontrowersyjna. Mam nadzieję, że czarna lista to tylko wymysł autora, a nie rzeczywistość. Powieść mogę polecić miłośnikom sensacji, na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Zainteresują się nią także ci, którzy lubią akcję, tajnych agentów, a także najnowsze technologie komputerowe.

“Wróg bez twarzy” na początku zapowiadał się świetnie — akcja wciągała, klimat był super. Niestety później wszystko trochę zwolniło i cały czar prysł. Fajnie, że pokazano inną stronę Reachera, zwłaszcza wątek starej miłości — to dodało mu trochę ludzkiego wymiaru. Ogólnie książka całkiem spoko, ale nie wciągnęła mnie tak jak wcześniejsze części.

Niezbyt skomplikowana , za to bardzo dobrze napisana sensacja . Atak na Biały Dom, uwięziony prezydent i cały korowód służb specjalnych i polityków. Na tym tle niedościgniony główny bohater . Skrytobójca . Vince Flyn z prostych historii sensacyjnych robi perełki .

Dla mnie rasowy thriller, fabuła ciekawa i wciągająca. Kolejne spotkanie z nieustraszonym Jackiem Reacherem. Czytałem z przyjemnością. Ciekawy wątek z psychpatycznym liderem ugrupowania, grupy bojowników gotowych na śmierć. Odrażający osobnik dzięki manipulacji, oszustwu i zastraszaniu tworzy grupę pomagierów którzy uwierzyli, że oderwą część terytorium od USA i utworzą odrębne państwo.

Ta seria została już wyczerpana. Autor nie wie kiedy powinien już zakończyć serię. Literatura nadal jest ciekawa, ale już skrajnie wturna treść i fabuła. Tylko kraje zagrożenia zmienia, a reszta utartymi torami. Pewnie ani razu nie napisze, jak żydzi oplatają USA w całości ich administracji i finansów. Bo to by znaczyło koniec jego kariery w kraju już realnie tak oplecionym ich wpływami.

"Ściana" to chyba najlepszy tom serii z Michelle Maxwell i Seanem Kingiem Davida Baldacciego - mistrza zakulisowych intryg i spisków w najwyższych kręgach władzy w Stanach Zjednoczonych. To chyba było najtrudniejsze do rozwikłania śledztwo pary byłych agentów Secret Service. Musieli się mierzyć z bardzo wysoko postawionymi ludźmi z najpotężniejszych agencji w Ameryce. Niezwykle przebiegli, bezwzględni, obrzydliwie bogaci i praktycznie wszechwładni. Ciężko było im się dobrać do skóry, a zbytnie zbliżanie groziło śmiercią nie tylko Maxwell i Kingowi, ale także każdemu, kto im pomagał... Bardzo mi się podobała ta powieść, świetnie napisana i od początku trzymająca w napięciu. Autor doskonale bawił się słowem, zapewne sporo podkoloryzował i równie sporo przejaskrawił, ale za to rozrywka była przednia. Jego odrobinę sarkastyczny styl sprawiał, że momentami powieść była nawet zabawna i w tych momentach nieco rozładowywała napięcie, w którym trzymała. "Ściana" to ostatni u nas wydany tom tej serii i na dobrą sprawę mógłby być naprawdę ostatni. Jednak w 2013 powstał jeszcze jeden tom "King and Maxwell", jednak nie ma żadnych widoków na polskie wydanie. Szkoda... Polecam szczególnie fanom skomplikowanych intryg i spisków w najwyższych kręgach władzy!

Historia oficera Navy Detale.James Reece traci w Afganistanie prawie cały oddział. Akcja, którą przeprowadzali była zlecona z góry. Po powrocie do kraju komandos dowiaduje się o swojej chorobie, a podczas jego pobytu w szpitalu zostaje zamordowana jego żona i córka. Reece powoli odkrywa , kto stoi za ostatnimi wydarzeniami w jego życiu. Postanawia rozliczyć się z winnymi i sporządza tytułową listę śmierci. Książka czasami przewidywalna, zekranizowana.

Pierwsze, co od razu rzuca się w oczy na okładce książki, to wydrukowane największymi literami nazwisko, HARLAN COBEN. Następnie, nieco mniejszymi, tytuł: „Najlepsze amerykańskie opowiadania kryminalne”. Na koniec i tylko jeśli ktoś ogląda okładkę bardzo dokładnie, małymi literkami wyraz „redakcja”. Bardzo to nieeleganckie i moralnie problematyczne, ale zapewne pod oszustwo podciągnąć się nie da. Niewątpliwie jednak jest to jednak manipulacja, bo autorem książki nie jest Harlan Coben. Zbiór składa się z dwudziestu opowiadań, a Harlan Coben napisał do niego krótkie wprowadzenie, zaczynające się od manifestacji niechęci do wprowadzeń, a kończące stwierdzeniem, że to ostatnie zmarnowane przez czytelnika słowa w tym zbiorze. Wszystkie te opowiadania były gdzieś wcześniej publikowane (podano nawet nazwy czasopism, w których pierwotnie je zamieszczono), a Harlan Coben podobno wyszperał je wszystkie sam, osobiście, czasem w starych lokalnych czasopismach. W to jakoś nie bardzo wierzę, ale mniejsza z tym. Autorzy opowiadań kolejno: Brock Adams, Eric Barnes, Lawrence Block, Max Allan Collins, David Corbett, Brendan DuBois, Loren D. Estleman, Beth Ann Fennelly, Ernest J. Finney, Tom Franklin, Ed Gorman, James Grady, Chris F. Holm, Harry Hunsicker, Richard Lange, Joe R. Lansdale, Charles McCarry, Dennis McFadden, Christopher Merkner, Andrew Riconda, S. J. Rozan, Mickey Spillane, Luís Alberto Urrea. Nie wszystkie teksty w zbiorze są opowiadaniami kryminalnymi – moim skromnym zdaniem – ale rzecz w tym, co uważa się za kryminał: brutalną zbrodnię popełnioną z premedytacją, bo może drobną kradzież wiecznego pióra urzędnikowi. Siedemdziesięciopięcioletni wdowiec spotyka na stacji metra lub kolejowej szesnastoletnią dziewczynę, złodziejkę. Dziewczyna kradnie, by opłacić możliwość nocowania w kuchni mieszkania, wynajmowanego wspólnie przez sześć osób i podstawowe, skromne jedzenie. Stary mężczyzna proponuje jej miejsce w swoim pustawym mieszkaniu, ale bez żadnych podtekstów męsko damskich. Kiedy wdowiec dowiaduje się, że dziewczyna uciekła z domu, próbuje ją odstawić do rodziców. A chodzi o to, że stary człowiek, który już na nic w życiu nie czekał, chyba że na śmierć, znalazł dzięki nastolatce jeszcze jakiś sens w życiu. Czterech kolegów, może nawet przyjaciół. Opowiadanie obejmuje okres ich życia od ósmego do osiemnastego roku życia. Razem się bawią, razem uskuteczniają różne psikusy, ale prowodyr, William Wilson, wyraźnie się nudzi, może też cierpi na jakieś zaburzenia, bo wyczyny paczki kolegów stają się z czasem coraz bardziej naganne, problematyczne i ryzykowne. Chłopcy podpalają stare, puste garaże, wysadzają petardami jakieś drobne przedmioty, na przykład skrzynkę pocztową, stary toster, wiekowy czarno-biały telewizor. Wreszcie włamują się do domów. Niczego nie kradną ani nie niszczą, chyba że niechcący, ale frajdę robi im napięcie, bo oto bawią się w czyimś domu, podczas gdy domownicy śpią. Pewnego razu William Wilson przekracza kolejną granicę. W domu, do którego się włamali, wylewa na schodach łatwopalną substancję i podpala – to jest kolejne wyzwanie! Czy chłopakom uda się uciec w płonącego budynku? Udało się Williamowi Wilsonowi i narratorowi opowiadania. Dwaj pozostali stracili życie w pożarze. Po tej akcji narrator ucieka na Alaskę. Głównie po to, żeby wyzwolić się spod wpływu Wilsona. Ocena. Jeśli nie nastawiać się, że zawsze będzie w nich mowa o przerażających zbrodniach, bo czasem są to jednak opowiadania raczej społeczno-obyczajowe i psychologiczne, to antologię uważam za bardzo udaną. Opowiadania, co oczywiste, nie są na tym samym poziomie, ale ani jednego takiego, które uznałbym za zupełny knot. Jak to czasem ma miejsce w przypadku dzieł mistrzów polskiego kryminału i królowych polskiej sensacji, a może odwrotnie.

Ostatnia część. Szkoda. Dominika Jegorowa pnie sie w górę w strukturach kontrwywiadu, relacje z carem obecnej Rosji coraz bardziej hm... bliższe, a jednocześnie robi się groźniej. Ogromną zaletą książek jest to, iż pisał je agent CIA, podobnie jak w ksiązkach pana Sokołowskiego/Severskiego co się natychmiast czuje. To nie wymysły teoretyka. Po ostatnim zdaniu w książce pojawia się pytanie czy gdyby Autor nie zmarł, czy byłaby kontynuacja? Akcja nie jest do końca zamknięta, pojawia się nowe otwarcie. Co dalej Dominiko...? Ale to juz każdy niech sobie dopowie... I taki sympatyczny wątek polski!

To zakończenie było świetne! Uwielbiam tak przemyślane plany! Tak właśnie robi się zwrot akcji! Chciałabym powiedzieć o tym więcej, lecz nie mogę, by nie spojlerować. Oprócz tego, bohaterowie i fabuła są ciekawi. Dostajemy dużo szczegółów. Przez to akcja rozwija się powoli, czasami może zbyt powoli. Dalej jednak, autor utrzymuje zainteresowanie.

Dobra jakość i bardzo bogata fabuła. Nieduży spadek na tle typowego Clancego. Wiele wątków i bardzo ładnie łączone logicznie elementy fabuły. Powoli nadmiar tej serii zaczyna być wturny w pomysłach. Powoli staje się to odgrzewanym kotletem, ale puki co zawsze na innym palniku. Zdecydowanie można przeczytać. Wysoka jakość powieści sensacyjnej. Która powoli zmierza do przeciążenia nadmiarem tomów.

"Ghostman" autorstwa Rogera Hobbsa to thriller, który wciąga czytelnika już od pierwszej strony! Cała akcja książki sprawia, że trudno się od niej oderwać. Dynamiczne zwroty akcji trzymają w napięciu do samego końca. Ciekawym i oryginalnym pomysłem było wprowadzenie scen z przeszłości, które dopełniają całości tej historii. Motyw napadu sprzed lat dodał historii głębi i niecodziennego klimatu. Rozwiązanie fabuły było dla mnie trochę średnio satysfakcjonujące, liczyłam na większe fajerwerki, ale w dalszym ciągu zakończenie historii było solidne. Ogólne wrażenia książki bardzo pozytywne. Łatwo mi się ją czytało. Widać, że autor ma sporą wiedzę o świecie przestępczym, co sprawia że książka jest bardzo ciekawa, dowiadujemy się rzeczy o których normalnie nie mielibyśmy nawet pojęcia. Polecam fanom tego gatunku, tym bardziej jeśli chcecie przeczytać coś naprawdę ciekawego i emocjonującego.

Współpracownik CIA, były komandos Navy SEALS, Maxwell Steven Moore, rozpracowuje talibów w Pakistanie. Dziwnym trafem, jego kolejne operacje kończą się fiaskiem. W tym samym czasie islamscy terroryści usiłują wykorzystać kontakty z kartelami narkotykowymi w Meksyku, aby dostać się na terytorium Stanów Zjednoczonych. Tym, co tę książkę wyróżnia, jest to, że ginie tu taka ilość bohaterów powieści. Jasne, w jego książkach trup ściele się gęsto. Tym niemniej, tym razem Tom Clancy bez sentymentów eliminuje kolejne postaci pojawiające się na kartach powieści „Przeciw wszystkim wrogom”. Być może narracja nie jest tak wciągająca, ale jest to solidna porcja akcji i sensacji. Terroryzm zyskał właśnie nowe, jeszcze bardziej przerażające oblicze... Polecam

Ciąg dalszy przygód Dominiki Jegorowej. Autor nie schodzi z poziomem. To, co jest najważniejsze w książce, że Autor, to był agent CIA. Książkę czyta się inaczej niz sensacyjne akcje wymyślone przy komputerze. Znakomite opisy CIA, agentów sowieckich, warsztat szpiegowski i różnice w mentalności sowieckiej i amerykańskiej. Ale Autor nie hamuje się w opisie zarządzających CIA, a o FBI to... przeczytajcie sami. Czas na trzecią część. Zapewne więcej będzie tam obecnego cara Rosji czyli przezydenta Putina.

Bardzo się polubiłam z tą książką. Nie będzie moim ulubieńcem, ale będę o niej pamiętać. Update myślowy po roku: zapomniałam o tej książce, a kiedy sobie przypomniałam, to poczułam lekki zawód (?), miałam oczekiwania wobec tej książki, ale ona ich nie speniła jednak

Sama intryga to nic szczególnego - jest w dużej mierze przewidywalna i momentami wtórna. Za to wizja fantastycznego lunaparku, o którym Walt Disney nie śmiałby nawet śnić - bezcenna. Autor od pierwszych tron porywa nas w fantastyczną jazdę rollercoasterem nad bezdennymi kanionami, wśród rozbłysków supernowych i stukotu bryczek dawnego Londynu, szczęku mieczy i smoczych płomieni, upojnego aromatu najwspanialszych orchidei Atlantydy....Warto dać się uwieść, zapominając o miernej historii w tle.

Byłem dość sceptycznie nastawiony na powieść sci-fi, zwłaszcza po przeczytaniu opisu. Książka jednak pozytywnie mnie zaskoczyła. Niezłe wprowadzenie, później akcja się rozkręcała i na koniec bombowe zakończenie po którym każdy chce sięgnąć po kolejną część, która na szczęście jest napisana.

Zawsze zzainteresowaniem czyta się o rozgrywce niezłomnych agentów z zagrażającymi Ameryce islamskimi terrorystami. Tu - dodatkowo - dobrze napisane. Trochę tylko dziwi jakim cudem agent, ktory umiejscowił się jako dowódca grupy bojowników walczących w Afganistanie z amerykańskimi "najeźdźcami", uniknął przez dlugi czas bezpośredniej z nimi konfrontacji, nie musiał stać przed dylematem zabijania swoich [i jakim sposobem bezkonflktowo rozegrał tę walkę gdy na początku opowieści jego oddział staje do konfrontacji z ofnsywą talibów na Kabul]. No i to "przechrzczenie się" na islam, tak poważne i glębokie, ktore jednak nie zmieniło jego nastawienia w misji: obrona Ameryki przed wrogą siłą islamu. Nota bene ta przemiana, tak często podkreślana jako diametralna, kategoryczna, czasem nie wydaje się tak głęboka...