Podróże małe i duże, czyli jak zostaliśmy światowcami

Nie mogę uwierzyć, że od czasu kiedy przeczytałem tę książkę w pociągu do Warszawy minęło już ponad 13 lat. Książek z udziałem Pana Wojtka powstało do tej pory kilka, za chwilę pojawi się chyba kolejny wywiad-rzeka („Echo”). Jednak dla mnie ta „Mannowa” publikacja pozostanie chyba najciekawszą. Może dlatego, że pokazuje pra-początki działalności w muzycznej sferze w latach 60-tych, fascynację radiem i rockiem. Skrzy się od anegdot ze świata muzycznego, ujawnia sekrety rynku wymiany płyt winylowych. A wszystko napisane z dużym poczuciem humoru oraz charakterystycznym dystansem do siebie, co sprawia, że słyszymy głos Autora, a lektura jest wartka i nie nuży. W zasadzie nie ma potrzeby dodawania czegokolwiek więcej, ilość pozytywnych wpisów i ocen powinna być wystarczającą zachętą, aby sięgnąć po Rock-Manna. Jeżeli pojawi się niedosyt, to raczej z powodu zbyt szybkiego zakończenia lektury.

Głos Pana Marka i lista, którą stworzył, ukształtowała mnie muzycznie, podobnie zapewne jak całe pokolenie lub już pokolenia. Mistrz nastroju, mikrofonu prezentuje się w tej książce bardzo intymnie. Ucieczka od świata w muzykę i samotność nie do końca chyba zawsze udana bo z kart książki często przebija smutek i wspomnienie o tych, "którzy już po drugiej stronie". Czytając o ogromnym przywiązaniu do radia i tej formy kontaktu z ludźmi, nie sposób wyobrazić sobie jak wielki był ból pożegnania z Trójką. Szczęście, że teraz możemy wciąż odbierać muzyczny świat dzięki Panu Markowi w Radio357

Przyjemna lektura, ale nierówna. Od doprowadzającego do melancholii, ociekającego łzami, listu Pani Reginy z Lublina, gier i zabaw dla najmłodszych, problemów małżeńskich państwa Koźlików i sympatycznego mordowania niewinnych leśnych zwierzaczków przez Wasyla, po słabe (na początku ok, później już męczące, zbyt spedalone wręcz) rozmowy intymne Gandalfa. Ogólnie warto dla poczucia humoru Pana Manna. Starym Trójkowiczom też się powinno spodobać. Na tyle starym, że pamiętają kiedy to radio jeszcze było Trójką.

Pan Jerzy wcale nie o chorobie pisze. Snuje swoje przemyślenia w spokojny, kulturalny sposób, a choroba jest tam gdzieś w tle. Bardzo go lubiłam, dlatego z chęcią prześledziłam cały dziennik. Jak zmarł, poczułam się tak, jakbym straciła kogoś bliskiego. Teraz uśmiecham się na wspomnienie o Nim i chętnie wrócę do filmów z jego udziałem.

Słodko-gorzka książka. Taka, jakie było życie jej bohatera. Wywiad-rzeka z Bohdanem Smoleniem ukazuje człowieka, którego stać na coś, na co mało która gwiazda, który celebryta może sobie pozwolić: na prawdę i szczerość. Smoleń nie patyczkuje się z niczym i z nikim. Mówi tak, jak było. Jednocześnie ma hamulec, zachowuje klasę – nie miesza ludzi z błotem, nie sypie plotkarsko nazwiskami na prawo i lewo. Umie powiedzieć: „nie, o nim, o niej rozmawiać nie chcę”. Odsłania przy tym swoją duszę: człowieka prawego, uczciwego, dobrego, pragnącego sprawiedliwości i spokoju. Był niezwykle wrażliwą, ufną, może nieco naiwną i łatwowierną osobą. Sam nie krzywdził innych, więc nie zakładał, że ktoś chce oszukać go. A brutalny świat to wykorzystywał. Smoleń pięknie opowiada o swoich przodkach, o rodzicach, dzieciństwie, studiach, małżeństwie, rozwoju kariery, ciężarze popularności, zwłaszcza tej z czasów Teya i telewizji. Stale przewija się wątek alkoholu. Straszne to były czasy, w których za punkt honoru uważało się wypicie z kimś kielicha. I takich ludzi przewijało się wciąż mnóstwo, a Smoleń nie zawsze miał na to picie ochotę i zdrowie. Niezwykle interesująca jest opowieść o Kabarecie Tey. O relacjach między jego członkami, o apodyktycznym, despotycznym i bezkompromisowym Laskowiku, maratonach koncertów, które wykańczały fizycznie i psychicznie. O gonitwie za pieniądzem i pułapkami rosnącej popularności. Smoleń wspaniale opowiada o atmosferze, klimacie PRL. Doskonale cieniuje nastroje wówczas panujące. To nie był czarno-biały świat składający się tylko z partii i „Solidarności”. Cała rzesza artystów, nie tylko kabaretowych, oraz odbiorców ich sztuki tworzyła ogromną paletę odcieni pomiędzy tymi punktami granicznymi. Smoleń opowiada też o karierze po Teyu: inne formacje kabaretowe, flirt z disco polo, występy dla dzieci, rola listonosza Edzia w „Świecie według Kiepskich”, wreszcie przeprowadzka do Baranówka i założenie Fundacji Stworzenia Pana Smolenia. Są też straszne i smutne wątki z życia wzięte: samobójstwo syna i żony, nieudane drugie małżeństwo, choroby, starość, niemoc. Smoleń opowiada o wszystkim barwnie, bogato i zupełnie serio. Niczego nie grał, wreszcie mógł być sobą. Całość dopełnia galeria zdjęć, a zubaża sporo literówek, błędów interpunkcyjnych i nawet jeden ortograficzny („nikt wam nie karze pracować”).

Może nie jestem obiektywna bo bardzo lubię pana Artura Andrusa. Ale nigdy specjalnie za panią Marią Czubaszek nie przepadałam więc miałam mieszane uczucia podchodząc do tej lektury. Muszę przyznać, że mnie miło zaskoczyła. Bardzo ciekawa rozmowa, dowiedziałam się z niej wiele ciekawostek. I zdecydowanie ociepliła mi wizerunek pani Czubaszek, nawet powiedziałabym, że przekonała mnie jakie świetne teksty ona napisała. Super lektura na odprężenie.

Książka wydana w 2012 roku trochę się zdezaktualizowała w kwestiach dotyczących bieżących (wówczas) sytuacji politycznych czy społecznych. Mimo to wiele spostrzeżeń autora jest aktualnych, ma charakter uniwersalny i się nie starzeje. Pan Artur w pełnej formie. Audiobook czytany przez autora, nikt nie zrobi tego lepiej. Dla fanów Artura Andrusa ale nie tylko.

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

Znany pewnie wszystkim aktor Jerzy Stuhr przedstawia historię swojej rodziny począwszy od połowy XIX wieku aż do współczesności. Książka jest dobrze napisana, okraszona wieloma zdjęciami. Dowiedziałam się z niej wielu ciekawych rzeczy - skąd wzięła się rodzina Jerzego Stuhra w Krakowie, jakie były losy członków jego rodziny w czasie wojny, a także kilka ciekawostek z życia samego aktora. Polecam

Autorce, którą uwielbiam za jej humor i śmiech 🙂 udało się pokazać za co kocha Gruzję. Jest i osobiście, romantycznie. Rozpoczyna się opowieścią o utraconej (ciągle pamiętanej) miłości do gruzińskiego chłopca. Oraz co i jak się wydarzyło gdy po 20 latach udało się go odnaleźć.... Piękne krajobrazy,i historia odwiedzanych miejsc. To przy okazji kręcenia materiału do"Tańcząca z Gruzją" Jest i gruzińska gościnność. Supra-wyjątkowe przyjęcie,uroczystość. Podczas której oprócz wyśmienitego jedzenia nie brakuje morza wina 😉 I rozmów na różne tematy po blady świt. Mnie się ta książka podobała, mimo że pani Kasia w związku z jej publikacją została posądzona o plagiat , nad czym boleję :(

Małżeństwo w ramach projektu postanawia przenieść się czasowo w 1981 rok. Czytając przeniosłam się we wspomnieniach w tamte lata- byłam dzieckiem, więc inaczej się na wszystko patrzy. Powróciłam do tego co było fajne i dobre :) A bohaterzy tej opowieści musieli zrezygnować z wielu u wczesnych rzeczy - musieli dopasować się do tamtych realiów. Co im sprawiło trudności i jak sobie poradzili ? - ja się uśmiecham ja mogę westchnąć, bo czy to były początki lat 80 czy koniec to niewiele się zmieniło, a lata 90 też dla mnie nie były fajne.

Radiowa "Trójka" fenomenem jest. Kto ten fenomen zna i lubi, temu i spodoba się ta książka. Jeśli ktoś chce dopiero zjawisko "Trójki" poznać, to ta biografia radia jest doskonałym punktem wyjścia. Gutowskiemu udała się trudna sztuka wyważenia akcentów: w idealnych proporcjach połączył historię, anegdotę, wypowiedzi ludzi związanych z radiem, fragmenty audycji i fotografie ilustrujące całość. Książka jest na tyle szczegółowa, że można kompleksowo poznać historię "Trójki", a przy tym nie ma krzty przesady w tej szczegółowości, książka nie jest nudna ani przegadana, za to jest zachowany umiar i dobry smak. Miłe, piękne wspomnienia o Agnieszce Osieckiej, Marii Czubaszek, Jerzym Dobrowolskim, Jonaszu Kofcie czy Grzegorzu Miecugowie. I o dziwo, jak na Wyd. Znak, bez błędów!

Powojenna historia Polski, miniona epoka na tle burzliwych zmian polityczno-społecznych opowiedziana przez pryzmat życia Daniela Passenta, polskiego dziennikarza, publicysty, pisarza, tłumacza i dyplomaty, jednym słowem intelektualisty, otoczonego wachlarzem przyjaciół gotowych wspierać w chwilach dobrych i złych oraz gronem nieprzyjaciół zawsze gotowych do demaskowania błędów i moralizatorskich pouczeń. Wieloletni felietonista tygodnika „Polityka” przyznaje: „chętnych do rozliczania mojej osoby nie brak”. Książka biograficzna, powstała, gdy Daniel Passent miał 74 lata, to ważna informacja, perspektywa czasowa pozwala na oddzielenie spraw ważnych, od tych mnie istotnych, namysł nad własnym życiem i czasem minionym, bardziej obiektywny rejestr zdarzeń, rzetelną ocenę dokonanych wyborów i mniej dramatyczne przeżywanie problemów. Pewne rzeczy można ujrzeć dopiero z dalszej perspektywy, gdy łódź naszego życia oddala się na zakręcie rzeki. Wiedza z zakresu szeroko pojętej polityki nie jest moją mocną stroną, książkę przeczytałam z uwagi na wysoką kulturę słowa i warsztat dziennikarski autora, zachowałam w pamięci fragment o przemijaniu / odchodzeniu: - „Jestem pogodzony, nie uciekam w religię, nie wierzę w życie pozagrobowe, nie szukam żadnego innego pocieszenia. Chciałbym umrzeć tak, jak mój teść, człowiek wielkiej dobroci, Stanisław Orawiński, który w ostatnim dniu swojego życia przywiózł mi do domu obiad, bo byłem chory, po czym wrócił do siebie, położył się spać i zasnął na wieki”.

Gruzja to chyba nadal niezbyt popularny cel dla turystów, według jednych to kraj niebezpieczny, według innych biedny i nie mający nic do zaoferowania. Jednak są tacy którzy byli, zobaczyli i w Gruzji się zakochali. Do takich z pewnością zaliczają się autorzy tej książki. "...Z drugiej jednak strony nie udajemy obiektywnych obserwatorów: przyznajemy uczciwie - jesteśmy Gruzją zaczadzeni." Ja po niedawnej lekturze "Dzieci lwa" nabrałam ochoty na bliższe poznanie Gruzji, póki co nie byłam tam osobiście, ale za sprawą "Gaumardżos" mogłam spojrzeć na ten kraj oczami autorów. Dowiedziałam się nieco o tradycjach, jedzeniu, piciu, historii i życiu zwykłych ludzi. Anna Dziewit - Meller opowiada o czasach współczesnych, o tym gdzie byli, co widzieli, o ludziach, których poznali i ich ugościli. Nawiasem mówiąc, ja bym się chyba obawiała takiego ugoszczenia, z przymrużeniem oka oczywiście. Marcin Meller w swoich wspomnieniach przenosi się również do wcześniejszych lat, kiedy pojechał do Gruzji jako reporter, w trudnym czasie dla narodu gruzińskiego. To pozwala nam zaobserwować zmiany, jakim ulega lub nie tamten kraj i jego mieszkańcy. Oczywiście w tej książce nie brakuje anegdot, zabawnych sytuacji, ale znajdziecie również sprawy cięższe i trudniejsze, które są plamą na historii kraju. Książkę wypełniają liczne zdjęcia, oraz mapa, co jest świetnym dopełnieniem. Moim zdaniem książka jest ciekawa zarówno dla tych, co jeszcze nie byli nigdy w tamtych stronach, ale może myślą o tym, aby tam pojechać, tak samo jak dla tych co już odwiedzili Gruzję, i mogą porównać swoje doznania z opisami autorów. Dla mnie to była bardzo interesująca lektura. Polecam wam ją serdecznie.

Uwielbiam Urszulę Dudziak. Jej optymizm i radość życia powinny być dostępne w szczepionce. Ale, I TO WAŻNE! jej życie nie było usłane różami. Swoje przeszła. I to też dla mnie bardzo ważne. Bo to nie jest jakiś bezsensowny optymizm, to jest...jak w piosence (choć NIE Urszuli Dudziak) "wiele dni, wiele lat, czas nas uczy pogody". Tekst Jacek Cygan. Kanoniczne wykonanie Grażyna Łobaszewska.

Książka napisana tak, że bardzo dobrze czuć Panią Danutę Wałęsę- zwykłą, prostą kobietę, która jest przede wszystkim matką i żoną (bardziej w roli tradycyjnej, ale takie też były czasy) a dopiero później prezydentową. Trochę ta książka jak dla mnie chaotyczna - jest kilka powtórzeń tego samego czy podawanie czyichś nazwisk bez dalszego wątku po co oni zostali wymienieni - ale może właśnie to przybliża nas do niej jeszcze bardziej. Czuć też w tej książce żale i pewne niewyjaśnione sprawy między małżonkami. Pewne jest to, że żyli w niełatwych czasach przemian i są postaciami nieodłącznie zwiazanymi z historią naszego kraju.

Tak, arcydzieło. Dla mnie - epitafium po radiu, na którym wychowałam się, które wykształciło mój gust muzyczny. Po lekturze poczułam smutek, bo dla mnie lektura "Zapraszamy..." było ewidentnym pożegnaniem stacji, której nie ma w chwili obecnej takiej, jaką pamiętam. Dziś jest Radio 357. I bardzo dobrze!

Druga książka o drodze 66 jaką ostatnio przeczytałem, więc siłą rzeczy trochę porównam z pierwszą. Książka Artura Owczarskiego ( https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5055283/droga-66-droga-matka-o-historii-legendzie-podrozy ) była przewodnikiem bardziej "do podróży" i o podróży, ta tutaj jest bardziej o ludziach spotykanych podczas podróży... i jest to też ciekawe, owszem, ale jako przewodnik może trochę mniej przydatne... co nie znaczy że nie znalazłem tu przydatnych dla siebie informacji (np. Oklahoma CIty - co najmniej dwa dni przeznaczyć, zanotowałem ;) ), albo że i owszem, bardzo chciałbym zobaczyć na żywo Gallup Intertribal Indian Ceremonial, a odbywa się to na początku sierpnia, więc to też jakośtam ustawia podróż czasowo inaczej niż sobie wyobrażałem chyba ;) No ale wracając do książki: właściwie to dobrze, że to nie była kalka z Owczaskiego (a raczej odwrotnie, bo ta jest starsza) i właściwie oceniam ją też dosyć wysoko. Absolutnie nie była dla mnie ani nudna ani nużąca, ani nie uważam że brak w niej pasji. Jest pasja, tylko do ludzi chyba większa niż do podróży, co w przypadku poradnika na temat podróży jest może takim małym minusikiem ;) Cytat jaki zaznaczyłem będzie natomiast ciekawostką nie związaną szczególnie z podróżą, ale zostawiam go sobie, bo mi się może przydać do innych dyskusji ;) "Richard Dieter, dyrektor Centrum Informacji na temat Kary Śmierci - badawczej organizacji non profit - dowodził, że nawet w bardzo „efektywnym” systemie teksańskim koszty szacuje się na dwa-trzy miliony dolarów na jednego skazanego. To trzy razy więcej niż kosztowałoby przetrzymanie tego więźnia w separatce przy zaostrzonych środkach bezpieczeństwa przez czterdzieści lat. To tylko jeden z argumentów przeciwko karze śmierci, który sprawia, że społeczne poparcie dla niej w całej Ameryce się zmniejsza (z osiemdziesięciu procent w 1994 roku, do sześćdziesięciu dziewięciu w 2007 roku) i coraz więcej stanów z niej rezygnuje (już czternaście zniosło ten rodzaj kary)." (pdf.str. 139) - to tak żeby zmiażdżyć argument że rzekomo kara śmierci pozwala społeczeństwu zaoszczędzić ;) No i koniecznie muszę obejrzeć "Auta" (no i może "Bagdad Cafe") w ramach przygotowania ;) (czytana/słuchana: 11-15.02.2026) 4/5 [7/10]

jak dla około 30letniego czytelnika, dla mnie pozycja dość egzotyczna, momentami poruszająca. ogólnie nie wiem, skąd autor wytrzasnął sobie takie miłe, inteligenckie środowisko, jeszcze warszawskie, no ogólnie trochę zazdro. nie żebym miała ochotę dorastać podczas wojny, późniejsze czasy też chyba nie do końca pod sielską reklamę wymarzonego żywota, ale jednak momentami pojawia się atmosfera Polski bardziej zróżnicowanej, mniej podzielonej, właśnie nawet trochę myślącej. może zwykła mitomania, może przeminęło z wiatrem, ale ogólnie klimat jest. lektura momentami przyjemna, mimo ogromu wiadomości, i też raczej po stronie tych bardziej przystępnych językowo. mocno wspominkowy klimat, nic innego z Bartoszewskim chyba nie czytałam, na razie raczej spoczko.

Postawa dialogu, tak bardzo owocna w życiu Władysława Bartoszewskiego, a do mnie przemawiająca głęboko. Życzliwość do ludzi i świata - podnosząca na duchu. Niespożyta energia - zaraźliwa! Poglądy, pośród których czuję się jak w domu. Bezcenne: wiedza, mądrość i doświadczenie - poszerzające moje horyzonty. Przy tym wdzięk i klasa wypowiedzi. Ogromna radość spotkania z myślą Pana Profesora.