Osaczona

Ładny szmat czasu temu namiętnie czytałam thrillery medyczne, bo akurat była swoista moda na Cooka, Crichtona itd. Palmera jakoś ominęłam- nie wiem dlaczego, czy w ogóle nie było w mojej bibliotece, albo był tak rozchwytywany? To drugie by mnie nie dziwiło, bo książka jest świetna- ciekawa intryga, ciekawe i wyraziste postaci. Pan Palmer nie bierze jeńców i coś czuję, że poszukam innych książek tego autora, bo raz z nim to za mało.

''Wielki chłód'' - Erica Spindler 7/10 W moim odczuciu to opowiadanie zostało napisane jakimś dziwnym sztucznym językiem. Dziwaczny język nie przeszkodził mi jednak w pochłonięciu tej historii. Spindler praktycznie przez całą swoją opowieść trzymała mnie w napięciu, pomimo krótkiej formy tekstu. ''Wielki chłód'' rozbudził we mnie chęć przeczytania pozostałych dwóch opowiadań oraz zapoznania się z powieściami pani Spindler. ''Elektryczny błękit'' - Alex Kava 9/10 Bardzo mi się podobało. Trochę się obawiałam, że Kava może nie poradzić sobie z opowiadaniem ale myliłam się. Jest to naprawdę dobre opowiadanie. Na pewno zapadnie mi w pamięć. Historia cały czas trzyma w napięciu, nie ma w niej monotonii. ''Niewidoczni'' - J.T. Ellison 8/10 Kolejne opowiadanie z tej książki, które mi się podobało. Akcja trzyma w napięciu, pomimo tego, że dzieje się praktycznie w jednym miejscu. Było w nim coś takiego, że nie mogłam się od niego oderwać. Szczerze pisząc, nie spodziewałam się po tej książce wiele. Kupiłam ten zbiór w dyskoncie za pięć złotych. Jestem mile zaskoczona. Wiem, że jest jeszcze jeden zbiór tych autorek i z przyjemnością po niego sięgnę.

Nieznany mi dotąd autor sprawił,że książkę,którą trzymałam w ręku pochłonęłam jak żadną inną.Od dziś zapewne Ted Dekker będzie należał do moich ulubionych autorów.To jest ten rodzaj literatury ,który kocham najbardziej.Ted Dekker powoli wprowadza w historię,dokładnie opisuje sylwetki głównych bohaterów,tak rozwija akcję,że mogłam w łatwy sposób wyobrazić sobie to co dzieje się w książce.Oprócz policjantów, psychologów policyjnych i patologów poznajemy również samego mordercę. Jego również poznajemy bardzo dobrze. Znamy jego zachowanie, umysł, skłonności, plan dnia, podążamy z nim krok w krok, a mimo to w dalszym ciągu jest dla nas zagadką. Zaskakuje nas z minuty na minutę. Im bardziej zaznajamiamy się z jego pokrętnym umysłem tym bardziej wprowadza nas w tak zwane maliny. Trudno zorientować się gdzie jest, gdzie uderzy, kogo zaatakuje. Równie sprytnie wyślizguje się wymiarom ścigania jak i czytelnikowi. Bardzo chciałam rozwikłać zagadkę przed Bradem Rainesem, ale było to niezwykle trudne.Moje serce zdobyli pensjonariusze ośrodka dla umysłowo chorych. Zmieniają oni nasze wyobrażenia o ludziach borykających się z różnymi chorobami psychicznymi. Często są to jednostki wybitnie uzdolnione, ale zaszufladkowane przez swoją chorobę. Paradise, Roudy, Allison są dużą atrakcją „Mrocznej kolekcji”. Bawią, rozśmieszają, uczą tolerancji, zmieniają nasz sposób myślenia, zaczynamy ich szanować i podziwiać. Ich szalone pomysły wnoszą więcej do śledztwa niż burze mózgów urządzane przez agentów FBI.

Prawo krwi to książka, którą naprawdę dobrze wspominam. Wciągnęła mnie od pierwszych stron i czytałam ją z takim poczuciem, że wreszcie mam w rękach historię, która mnie zaciekawiła i nie pozwalała tak po prostu odłożyć się na półkę. To była przyjemna lektura, pełna emocji i napięcia, a jednocześnie napisana lekko - idealna na wieczór, kiedy chce się oderwać od codzienności. Książka opowiada o Willy, która nigdy nie uwierzyła w śmierć swojego taty - pilota wojskowego. I w sumie trudno się dziwić, skoro jego ciała nigdy nie odnaleziono. Czy na prawdę zginął? A może ktoś celowo ukrył prawdę o tej tragedii? Willy aby to odkryć postanawia wyruszyć w podróż do Azji, by odkryć co na prawdę wydarzyło się kilka lat temu. Brzmi jak początek filmu sensacyjnego? No właśnie! Do tego dochodzi jeszcze tajemniczy antropolog współpracujący z armią, który szybko staje się jej partnerem w tym prywatnym śledztwie. Tylko że - i tu zaczyna się najlepsze - nie wiadomo, czy facet okaże się jej sprzymierzeńcem, czy raczej zagrożeniem… Największe wrażenie zrobiła na mnie główna bohaterka, Willy. Bardzo szybko poczułam, że jej kibicuję. Byłam z nią w jej strachu, złości i odwadze, a to sprawiło, że historia nie była mi obojętna. Nieraz miałam wrażenie, że jestem razem z nią w tej azjatyckiej podróży, że odkrywam kolejne tajemnice i czuję na plecach to zagrożenie, które niemal cały czas unosiło się nad bohaterami. Z drugiej strony, muszę przyznać, że miałam też mały niedosyt. Historia była świetna, ale… za krótka. Tak się wkręciłam w klimat, że nagle - bach - koniec. I zostałam z takim poczuciem, że chciałabym więcej: więcej rozwiniętych wątków, więcej szczegółów, więcej czasu spędzonego z bohaterami. Trochę jakby ktoś podał mi pyszne danie, ale w wersji degustacyjnej - smakuje świetnie, ale chciałoby się dokładkę. Może też dlatego, że rzadko sięgam po thrillery i sensacje, ta książka tak bardzo mnie poruszyła. Wiem, że dla fanów gatunku niektóre schematy będą znajome, ale dla mnie to było coś świeżego, nowego i ekscytującego. To też wpłynęło na mój odbiór - poczułam się zaskoczona, wciągnięta i naprawdę usatysfakcjonowana, choć z lekkim „apetytem na więcej”. Podsumowując – Prawo krwi oceniam na 7/10. To nie jest arcydzieło literatury sensacyjnej, ale to książka, która dała mi emocje, rozrywkę i poczucie przygody. A to w czytaniu liczy się dla mnie najbardziej.

Gdy zaczęłam czytać tą książkę to na początku byłam trochę znudzona. Zbyt wiele informacji na raz się pojawiło. Jednak książka zaczęła mnie z każdą stroną coraz bardziej wciągać. Książka ta porusza problem choroby Aspergera, wiec fajnie było się dowiedzieć informacji o tej właśnie chorobie. Książkę polecam.

Zastanawiałem się czy pierwsza książka w nowym roku będzie dobra czy raczej nudna xd Można powiedzieć jaka książka taki rok ! choć decydując się na coś co napisała Tess wiedziałem ,że musi być dobrze . Cóż była to intrygująca historia kryminalna z wątkiem romansu jak dla mnie ciekawe połączenie Nie będę zdradzał więcej ale zakończenie totalnie zaskakujące co jest ogromnym plusem oceny końcowej Trafny wybór na przywitanie 2025 Wszystkiego dobrego w nowym roku dla całej rodziny czytelników !!

O ile z twórczością Alex Kavy miałam do czynienia i to dużo (Maggie <3), to pozostałych dwóch nie znałam, ale po przeczytaniu tej książeczki (no halo, 180 stron?) mam ochotę poznać nie tyle co twórczość, co te dwie bohaterki, bo nic o nich nie wiem. Książeczka taka sobie. Strasznie mało akcji, strasznie szybko minęła (serio, miałam wrażenie, że coś mi umknęło). Drastyczny przeskok między miastami, nie mam bladego pojęcia, jak on się tam znalazł. Sam morderca też opisany jakoś skrótowo. Może, jakby poświęciły na to więcej stron i staranniej to zaplanowały, miałoby to ręce i nogi, ale tak? Fajnie, przeczytałam, ale za tydzień już nie będę wiedzieć, o czym jest... Więcej na: https://kasikowykurz.blogspot.com/2018/05/alex-kava-erica-spindler-j-t-ellison.html

Od tej książki zaczęła się moja przygoda z twórczością tej autorki i… przepadłam. Uwielbiam jej styl. Jest tu wszystko, czego szukam w dobrej historii: napięcie, które trzyma aż do samego końca, szybkie tempo i akcja, która nie pozwala się nudzić. Strony lecą jedna za drugą i nawet nie wiadomo kiedy książka się kończy. Czytałam praktycznie jednym tchem i wiem już, że na pewno sięgnę po kolejne tytuły tej autorki.

Ponieważ lubię thrillery medyczne, więc nie mogłem odpuścić sobie Paula Carsona. Na pierwszy ogień poszedł "Ostatni dyżur" i mogę napisać, że schemat powieści niemal całkowicie podobny jest do wielu thrillerów medycznych największego mistrza tego gatunku - Robina Cooka czy niektórych powieści Michaela Palmera. Tutaj też mamy młodego, niezwykle zdolnego i ambitnego lekarza, który kosztem wielu wyrzeczeń osiąga lukratywne stanowisko w renomowanym szpitalu. Jednak awans okupiony jest niezwykle ciężką pracą, brakiem czasu na cokolwiek, przez co najwięcej cierpi rodzina i ogromnym stresem. No i intryga. Potężny koncern farmaceutyczny chcąc wypromować swój nowy lek zabiega o pozytywne opinie największych kardiochirurgów. Nasz bohater - Jack Hunt - jest jednak wrogiem wszelkich tego typu działań i nie zgadza się na spotkania z ludźmi koncernu. Ci jednak nie dają za wygraną i rujnują życie naszego bohatera. Zniesławiony i pozbawiony pracy Jack rozpoczyna samotną walkę o przywrócenie dobrego imienia... Klasyka jak u Cooka, jednak styl i sposób konstrukcji tej powieści nieco odbiega od mistrza. Nie mniej jednak Carsonowi udało się napisać naprawdę dobry thriller, który trzyma w napięciu, z wartką akcją nie pozbawioną zaskakujących zwrotów i niezwykle dramatycznych momentów. Zakończenie i rozwiązanie intrygi to kompletne zaskoczenie, które w moim odczuciu nie do końca pasowało do całości powieści. Kilka zdań wyjaśnienia na koniec nie do końca mnie przekonało. Ale co tam - powieść naprawdę dobra! Polecam gorąco!

Książkę przeczytałam pod innym tytułem ( " Pętla"). Bardzo dobry kryminał. Polubiłam Stacey Killian i jej sposób pracy w wydziale kryminalnym. Nawet jej partner mi się spodobał i to był błąd. Jednak żeby wiedzieć dlaczego musicie książkę przeczytać sami. Niesamowicie rozkręcająca się akcja. Gdy niemal byłam pewna, że wiem kto jest mordercą to autorka wprowadzała nowy wątek i mieszała mi w głowie. Tak było chyba ze trzy razy. A zakończenie zupełnie i całkowicie mnie zaskoczyło i rozwaliło. Zostaje przy książkach Ericy Spindler. Polecam

Pięć lat temu w małym miasteczku w Illinois doszło do serii makabrycznych morderstw. Ofiarami były małe dziewczynki, a sprawca, nazwany przez media Mordercą Śpiących Aniołków, nigdy nie został schwytany. Sprawa ta stała się obsesją dla detektyw Kitt Lundgren, która zaangażowała się w nią całym sercem i umysłem. Niestety, jej wysiłki okazały się bezskuteczne, a ona sama zapłaciła za to wysoką cenę - załamaniem nerwowym i problemami osobistymi. Teraz, po pięciu latach, morderca powraca, a wraz z nim powracają koszmary z przeszłości. Śledztwo prowadzi młoda i ambitna detektyw M.C. Riggio, która niechętnie zgadza się na pomoc Kitt. Jednak to właśnie Kitt, jako jedyna, zna szczegóły zbrodni sprzed lat i potrafi dostrzec niuanse, które umykają innym. "Naśladowca" Erici Spindler to trzymający w napięciu kryminał, który wciąga czytelnika niemalże od pierwszej strony i nie puszcza aż do finału. Spindler zręcznie buduje napięcie, stopniowo odkrywając kolejne elementy układanki. Czytelnik z zapartym tchem śledzi rozwój wydarzeń, próbując odgadnąć tożsamość mordercy i motywy jego działania. Autorka potrafi zaskoczyć, serwując nieoczekiwane zwroty akcji i trzymając w niepewności aż do samego końca. "Naśladowca" to również studium psychologiczne, które porusza trudne tematy, takie jak trauma, obsesja i zemsta. Spindler analizuje psychikę zarówno mordercy, jak i śledczych, pokazując, jak przeszłość wpływa na ich teraźniejszość i jak radzą sobie z własnymi demonami. Powieść Erici to lektura dla czytelników, którzy cenią sobie dobrze skonstruowaną intrygę, niebanalne postacie. Zmusza do refleksji nad naturą zła i granicami ludzkiej wytrzymałości.

Sięgając po kolejną powieść Alex Kavy, wiedziałam, że wieczór mam z głowy – nie potrafię oderwać się od jej historii. Każda strona to nowa zagadka, a napięcie rośnie jak przy dobrze zaparzonej kawie – powoli, ale skutecznie. Uwielbiam to, jak autorka prowadzi fabułę: nic nie jest oczywiste, wszystko może się zmienić w jednej chwili. Jeśli szukacie kryminału, który wciąga i zostaje w głowie na długo – warto dać jej książkom szansę.

W tej książce znowu spotykamy Pię i mamy możliwość zobaczyć jak sobie radzi w późniejszym czasie. Nasza bohaterka jak zawsze musi się władować w jakieś problemy, ale po poprzedniej historii już to wiemy. Uparta i satnowcza będzie starała się dowiedzieć czy firma dla, której pracuje działa w sposób uczciwy czy może jednak daleko jej do szczerości. Bardzo dobry thriller. Trzyma w napięciu od początku do końca. Historia bardzo prawdopodobna i powodująca wręcz ciarki w niektórych momentach. Polecam

Dosyć przewidywalna. Chyba za mało pojawia sie postaci w tej książce, żeby nie przeczuwać kto jest zabójcą. Natomiast jeden twist całkiem ciekawy. I nie wiem czy to mój mózg już przekręcał słowa, ale natknęłam sie na wiele literówek albo niepoprawnie napisanych słów.

Robin Cook od lat jest dla mnie niekwestionowanym mistrzem thrillera medycznego i „Polisa śmierci” tylko utwierdziła mnie w tym przekonaniu. Autor po raz kolejny sięga po aktualną wiedzę medyczną, wzbogaconą własnym doświadczeniem lekarskim, i buduje historię, która brzmi niepokojąco realistycznie. Osią powieści są eksperymenty z zakresu medycyny regeneracyjnej prowadzone w laboratorium genetycznym przez wybitnego noblistę, doktora Rothamana, oraz jego współpracownika doktora Yamamoto. Naukowcy pracują nad możliwością hodowania ludzkich organów z komórek macierzystych pobranych od przyszłych biorców. Jeśli badania zakończą się sukcesem, mogą zrewolucjonizować współczesną medycynę i zapewnić tanie, dostępne narządy do przeszczepów dla śmiertelnie chorych pacjentów. Czytelnik poznaje ten świat oczami głównej bohaterki - dwudziestosześcioletniej studentki medycyny, Pii Grazdoni. Jej postać została bardzo wiarygodnie nakreślona. Pia ma za sobą trudne dzieciństwo: pochodzi z rozbitej, dysfunkcyjnej rodziny, wychowywała się w domach dziecka i rodzinach zastępczych. Jest Amerykanką o albańsko-włoskich korzeniach, a jej przeszłość wielokrotnie wpływa na podejmowane decyzje i sposób postrzegania świata. Jeden z cytatów szczególnie zapadł mi w pamięć: „Zasada w naszym fachu jest taka, że żaden Albańczyk nie może zabić rodaka, chyba że sam chce zginąć.” Równolegle Cook prowadzi drugi wątek - historię bezwzględnych finansistów Edmunda i Russella, którzy skupują polisy na życie od ciężko chorych, zdesperowanych ludzi. Po ich śmierci przejmują ogromne wypłaty, budując fortuny na cudzym nieszczęściu. Ten misternie zaplanowany proceder zaczyna się jednak chwiać, gdy pojawia się realna szansa na przedłużenie życia pacjentów dzięki nowo wyhodowanym organom. Rozpoczyna się brutalna gra, w której stawką są nie tylko pieniądze, ale i ludzkie życie w tym życie Pii oraz naukowców. Szczególnie spodobało mi się to, jak wiarygodnie autor pokazuje świat finansów żerujący na chorych i starszych ludziach. „Trzustka szwankuje? Wyhodujemy panu nową i po sprawie.” Ten cytat doskonale oddaje moment, w którym cały nielegalny biznes polis na życie traci sens, bo nagle okazuje się, że życie można przedłużyć. Duże wrażenie zrobiło na mnie także nawiązanie do autentycznego przypadku śmierci rosyjskiego emigranta, byłego podpułkownika KGB Aleksandra Litwinienki, otrutego radioaktywnym polonem-210. Ten element dodatkowo podkreśla realizm powieści i jej osadzenie we współczesnych realiach polityczno-naukowych. Ogromnym atutem powieści jest umiejętne przeplatanie wielu wątków: pracy laboratoryjnej, świata wielkich pieniędzy, dynamicznej akcji i psychologicznego portretu bohaterów. Cook prowadzi narrację naprzemiennie z perspektywy Pii, doktora Rothamana oraz cynicznych biznesmenów, dzięki czemu napięcie utrzymuje się od pierwszej do ostatniej strony. Co więcej, skomplikowane zagadnienia medyczne zostały wyjaśnione w sposób przystępny nawet dla laika. Powieść porusza bardzo aktualne problemy: korupcję świata przez pieniądze, możliwość „kupienia wszystkiego” oraz etyczne dylematy związane z hodowlą ludzkich organów. Dodatkowo psychika Pii została ukazana w sposób, który sprawia, że czytelnik jej kibicuje, współczuje jej, a czasem nawet ma ochotę ją skarcić za podejmowane decyzje. Moim skromnym zdaniem książka zasługuje na bardzo dobrą ocenę, zarówno ze względu na treść, jak i styl. To thriller, który wciąga od pierwszych stron, trzyma w napięciu aż do końca i na długo pozostaje w pamięci.

Kiedyś czytałam Pattersona i mimo, że nie pamiętam już co i kiedy, zapamiętałam jedno- czytało się zawsze dobrze. Ta pozycja mnie również nie rozczarowała. Czemu się dobrze czyta? Akcja wciąga, nie jest przewidywalna, nie ma w niej niepotrzebnych scen brutalności (jak u niektórych autorów). Z pewnością sięgnę po kolejne pozycje. Patterson się nie nudzi.

Bardzo przyzwoita "sensacja obyczajowa" 🙂. Jest ciekawa fabuła, jest akcja- choć odrobinę za długo trzeba na nią czekać, są tajemnice, zagadki, zwroty akcji, zróżnicowane postacie i jest bardzo zaskakujące zakończenie. Czyli dobra książka, która polecam 🙂

„Śmiertelna terapia” to połączenie thrillera medycznego z kryminałem z domieszką romansu. Kate Maddox wzięła udział będąc studentką w badaniach w Instytucie Badań nad Przeziębieniem, gdzie była dwukrotnie. Tam też poznała Stephena, w których się zakochała, jednakże w wyniku pożaru on zginął. Kate długo dochodziła do siebie fizycznie po tym wydarzeniu, z racji tego, że była chora w tym czasie. Po wyjściu ze szpitala przeniosła się do innego miasta i rozpoczęła studia, chcąc badać wirusy. Wraz z mężem doczekała się synka, który był dla niej najważniejszy. Z biegiem czasu Kate przestała dogadywać się z mężem i postanowiła z synem przeprowadzić się. Zaplanowała, że z synem wyjedzie pod pretekstem odwiedzin u ciotki, która jest w szpitalu pod stałą opieką. Wyjazd ten rozpętał istny chaos w życiu Kate, która nie pamiętała części swojego pobytu w Instytucie. Przypadkiem spotkała kogoś bardzo podobnego do bliskiej jej osoby i wraz z nią zaczęła dochodzić do prawdy i próbować sobie przypomnieć co tak naprawdę się wydarzyło w przeszłości. Tuż za nią podąża jej mąż, który chce odzyskać syna, ale niestety nie tylko on. Zaczyna się wyścig z czasem, a bohaterowie dążą do celu nawet po trupach. Fabuła dość ciekawa, akcja rozwija się z czasem, a część końcówki jest niespodziewana. Język w miarę prosty i zrozumiały, aczkolwiek bohaterowie dość przerysowani i wyidealizowani, zwłaszcza Ci negatywni. Nie znajdzie się ani krzty sympatii dla nich. Kate mota się z miejsca w miejsce, a niczemu winne jej dziecko 'obrywa' dość mocno, co niekoniecznie przypadło mi do gustu. No, ale w końcu matka dla dziecka zrobi wszystko, co dość dobitnie zostało tu ukazane.

Moja pierwsza styczność z tą autorką. "Siostra" opowiada o Beatrice i jej zamordowanej siostrze Tess. Beatrice nie wierzy w samobójstwo swojej siostry i próbuje przekonać wszystkich, że jest inaczej. Niestety nikt jej nie wierzy. Na swojej drodze spotyka wielu ludzi: ojca dziecka jej siostry, chłopaka, który ma na jej punkcie obsesję, koleżankę z którą jej siostra brała udział w badaniach oraz lekarza, któremu wpada w oko Beatrice. Na pewno prawdą jest to, że gdy wszystko jest dobrze, ludzie nie przywiązują dużej wagi do czegokolwiek, nie zastanawiają się nad swoim życiem. Dopiero tragedia sprawia, że zwalniamy i zaczynamy przewartościowywać swoje własne życie i tak się dzieje w przypadku Beatrice. Co do mordercy to akurat nie zgadłam, bo zastanawiałam się kto to mógł być. Książka jest dobra, ale pod koniec strasznie mi się dłużyła. Ogólnie miałam wrażenie, że tak naprawdę jest to książka obyczajowa, o życiu Beatrice, przeplatana z morderstwem Tess. Jednak jak na debiut to jest naprawdę dobra. Tylko czemu tak mało tej akcji? Sięgnę po inne książki autorki i przekonam się czy taki ma styl pisania czy może po prostu ta pierwsza jest jej najsłabszą.

Ta książka to prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony. Jako czytelniczka, najbardziej uderzyło mnie to, jak autor potrafił oddać bezwzględną samotność głównej bohaterki, Christine. ​Co najbardziej zapada w pamięć? ​Motyw utraty tożsamości: Pomysł na kobietę, która każdego ranka budzi się jako „czysta karta”, jest przerażający. Czytając, podświadomie stawiasz się na jej miejscu – to uderza w nasze najbardziej podstawowe lęki o bezpieczeństwo i zaufanie do najbliższych. ​Klaustrofobiczny klimat: Akcja toczy się głównie w domu, co potęguje uczucie osaczenia. Czuć to napięcie między Christine a jej mężem, Benem. Z każdą stroną zastanawiałam się: Czy on jest bohaterem, czy potworem? Ta niepewność jest genialnie poprowadzona. ​Forma dziennika: To, że poznajemy historię poprzez zapiski Christine, sprawia, że więź z nią jest bardzo silna. Razem z nią odkrywamy kolejne kłamstwa i razem z nią czujemy ten narastający paraliżujący strach. ​Subiektywne odczucia ​Choć momentami opisy codziennego poranka i powolnego przypominania sobie faktów mogą wydawać się powtarzalne, to właśnie ten zabieg buduje autentyczność jej stanu. To nie jest typowy kryminał z pościgami – to thriller psychologiczny w najczystszej postaci, gdzie największa walka toczy się wewnątrz własnego umysłu. ​Podsumowanie: Książka jest genialna, jeśli szukasz czegoś, co sprawi, że zaczniesz kwestionować własne wspomnienia. To opowieść o tym, jak łatwo nami manipulować, gdy nie mamy przeszłości, do której moglibyśmy się odwołać. ​Moja ocena: 8/10 ⭐