Opowieść o korsarzu Janie Martenie

Po książkę „Okrutne morze” sięgnąłem nieco przypadkowo, po obejrzeniu filmu Greyhound z Tomem Hanksem. Spodobał mi się sposób, w jaki przedstawiono morską walkę, dlatego zacząłem szukać podobnej historii w wersji książkowej. Szybko okazało się, że to właśnie ta powieść była inspiracją dla filmu. W książce obserwujemy proces kompletowania załogi oraz przygotowania nowej jednostki pływającej — korwety Compass Rose, której głównym zadaniem jest ochrona konwojów przed wrogiem. Autor szczegółowo ukazuje realia służby na morzu oraz odpowiedzialność, jaka spoczywa na załodze. Bohaterowie są wyraziści, a wraz z kolejnymi stronami coraz głębiej wnikamy w ich życie osobiste. Poznajemy ich lęki, wątpliwości i relacje, co sprawia, że stają się bardzo wiarygodni. Jak na dość obszerną książkę, momentami brakowało mi większej ilości dynamicznej akcji, jednak rozumiem, dlaczego autor obrał taki kierunek. Wojna kojarzy mi się zazwyczaj z piechotą i działaniami lądowymi, gdzie jest więcej przestrzeni na indywidualne, bohaterskie czyny. Na morzu indywidualność niemal nie istnieje — liczy się załoga jako całość i bezwzględna współpraca, co zostało w tej powieści bardzo dobrze oddane.

Kapitan Blood to znakomita piracka powieść płaszcza i szpady, która wiernie i barwnie przedstawia realia historyczne, w jakich się odbywa. Akcja jest szybka i angażująca, postacie (a zwłaszcza główny bohater) dają się lubić lub nienawidzić, a kronikarski styl sprawia, że czujemy się trochę tak, jakbyśmy słuchali opowieści przy ognisku. Świetna rzecz, w zupełnie inny sposób niż Wyspa Skarbów pokazująca, jak można pisać o piratach.

Dobra książka przesiąknięta pirackim klimatem, dobrzy charakterni bohaterowie z których niektórzy (niektóre;)) irytują od początku do końca, a innym człowiek kibicuje. Pełno zwrotów akcji, przez które nie wiadomo jak się skończy cała intryga, a jest to materiał na dobry film sensacyjny. Bardzo miło się zaskoczyłem, bo książkę dostałem na kolonii w 95, a spontanicznie pochłonąłem ją dopiero teraz i żałuję że tak późno :)

Autor ( 1901 - 1978 ),walczył w wojnie polsko - bolszewickiej w 1920 r., powstaniu śląskim, kampanii wrześniowej, służył w PSZ na Zachodzie. Wielokrotnie odznaczany m/in Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Jest postrzegany jako żołnierz - patriota, który musiał po wojnie odnaleźć się, po powrocie do Polski, w nowej rzeczywistości. Pod koniec lat 30 - tych był jednym z najpopularniejszych pisarzy literatury młodzieżowej i przygodowej. Łącznie wydał 48 książek, wydawanych również pod okupacją sowiecką. Większość z nich sam przeczytałem. Jedna z ulubionych książek mojego okresu młodzieńczego !!! Nie uwierzysz, ale nie tak dawno potrzebowałem dokładkę do Smarta i wybrałem właśnie tę książkę, trzy tomy w jednym wydaniu, nie wyobrażasz sobie ile przyjemności sprawiło mi jej przeczytanie po tylu latach. Tej przyjemności nie wymieniłbym na żadnych Harrych Potterów, których nie czytałem. Wcale się nie zestarzała, ale nabrała jeszcze ( w porównaniu do wielu współczesnych książek ) szlachetnej patyny Autora i jego książki mogę tylko POLECIĆ !!!

[...] -Wspaniała perspektywa! Mniejsza już o to, że będziemy musieli wziąć się za łby z dzikusami! Zawsze to rozrywka. — Ach, proszę, niech pan nie żartuje, panie Korrea. Obecna chwila nie nadaje się do żartów. — Mam więc płakać? — Śmierć zagląda nam w oczy! — Tę panią śmierć weźmiemy za kark i zadusimy, zanim zdoła nas porwać — odrzekł młodzieniec ze śmiechem. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! To była krwawa i krwiożercza wyprawa. Nie dla osób o słabych nerwach, a tym bardziej żołądkach. Może śmiało konkurować z opowieściami J. Verne. Były wszelkie niebezpieczeństwa brazylijskiej dżungli, więc piranie, jadowite węże, elektryczne węgorze no i oczywiście kanibale, którzy okazali się mniej niebezpieczni niż okoliczności przyrody. Miałam momenty i musiałam przerwać słuchanie. Pan Robert Fraś, wczuwając się w atmosferę niebezpieczeństwa, potrafił to tak doskonale przekazać swoją interpretacją, że aż miałam gęsiora 😅 Wszystkie opisy były nader realistyczne i bardzo obrazowo przedstawione, ze szczegółami. Podziwiam i jestem pełna szacunku dla ówczesnych podróżników, odkrywców. Musieli wykazać się nie lada odwagą, sprytem i niesamowitym wręcz talentem do szybkiego przystosowywania się do zaistniałych okoliczności. Ta powieść przypadnie do gustu fanom mocnych wrażeń podróżniczych. Kiedyś to były podróże ekstremalne 😁 𝗭𝗗𝗘𝗖𝗬𝗗𝗢𝗪𝗔𝗡𝗜𝗘 𝗚𝗢𝗗𝗡𝗔 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗘𝗡𝗜𝗔 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Powieść ta została napisana w 1904 roku i razem z kilkoma innymi, które wymieniam poniżej, trafiła jako pojedyncza powieść do działu "𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝗶𝗲 𝗣𝗿𝘇𝗲𝘁𝗿𝘄𝗮𝗻𝗶𝗮" I pescatori di balene (1894); I Robinson italiani (1896); Attraverso l'Atlantico in pallone (1896); I minatori dell'Alaska (1900); 𝐋'𝐮𝐨𝐦𝐨 𝐝𝐢 𝐟𝐮𝐨𝐜𝐨 (𝟏𝟗𝟎𝟒) - "𝐖ł𝐚𝐝𝐜𝐚 𝐎𝐠𝐧𝐢𝐚" 𝐭𝐮𝐝𝐳𝐢𝐞ż "𝐂𝐳ł𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤 𝐎𝐠𝐧𝐢𝐚"; Il vampiro della foresta (1912). 𝗘𝗠𝗜𝗟𝗜𝗢 𝗦𝗔𝗟𝗚𝗔𝗥𝗜- był uważany za pioniera science fiction. We Włoszech jego obszerne dzieło było czytane szerzej niż Dantego Alighieri . W XXI wieku nadal znajduje się w czterdziestce najczęściej tłumaczonych włoskich autorów. Wiele z jego najpopularniejszych powieści zostało zaadaptowanych jako komiksy, seriale animowane i filmy fabularne. Uważany jest za ojca włoskiej fikcji przygodowej i włoskiej kultury popularnej , a także za „dziadka” spaghetti westernu . Chociaż Salgari otrzymał od królowej Włoch tytuł szlachecki i cieszył się ogromną popularnością, jego książki nie zarobiły zbyt wiele i przez większość życia żył z dnia na dzień. Salgari napisał ponad 200 opowieści przygodowych i powieści, których akcja rozgrywa się w egzotycznych miejscach, a bohaterowie pochodzą z różnych kultur. Inspirację czerpał z lektury literatury zagranicznej i gazet, magazynów podróżniczych i encyklopedii, które wykorzystywał do przedstawiania świata swoich bohaterów. Napisał cztery główne serie: Piraci z Malezji ; Saga o Czarnym Korsarzu ; Piraci z Bermudów ; oraz zbiór przygód rozgrywających się na Dzikim Zachodzie. Bohaterami Salgariego byli głównie piraci, wyjęci spod prawa i barbarzyńcy, walczący z chciwością, nadużywaniem władzy i korupcją. Salgari poślubił Idę Peruzzi – nazywaną „ Aida ”, z którą był bardzo szczęśliwy przez lata. Para miała czwórkę dzieci. Życie prywatne Salgariego zostało przyćmione kilkoma tragediami. W 1889 roku jego ojciec popełnił samobójstwo . Ida zachorowała po 1903 roku, a problemy Salgariego nasiliły się wraz z rachunkami za leczenie. Wydarzenia te doprowadziły Salgariego do depresji i w 1910 roku próbował popełnić samobójstwo. Po tym, jak Ida została umieszczona w szpitalu psychiatrycznym w 1911 roku, Salgari był przytłoczony i wkrótce potem popełnił samobójstwo, naśladując japoński rytuał seppuku . Zmarł 25 kwietnia 1911 roku. Pozostawił trzy listy, adresowane do swoich i dzieci Idy dzieci, swojego wydawcy i redaktorów swojej gazety w Turynie . W liście do wydawcy napisał : "Do Ciebie, który wzbogaciłeś się w pocie czoła, utrzymując mnie i moją rodzinę w nieszczęściu, proszę tylko, abyś z tych zysków znalazł fundusze na opłacenie mojego pogrzebu. Salutuję Ci, gdy łamię moje pióro." Emilio Salgari dodatkowe inf. włoska wiki.

„Żądło Genowefy” to jedna z najbardziej charakterystycznych polskich powieści lotniczych, osadzona w realiach II wojny światowej.Autor w sposób bardzo realistyczny i wiarygodny opisuje wydarzenia,które przeżył on i inni polscy lotnicy.Poczynając od kampanii wrześniowej,internowanie w Rumunii,walki we Francji,i na końcu służbę w brytyjskim lotnictwie RAF.Przedstawione są tu nie tylko boje polskich pilotów,ale również zwykła codzienność,relacje międzyludzkie,lęki,nadzieje,tęsknota za krajem,swoimi bliskimi.Czyta się bardzo płynnie,nieraz opisane sytuacje powodują uśmiech na twarzy.Bardzo wciągająca książka i na pewno nie ostatnia tego autora.

Chociaż wiem, że powinnam ocenić ją lepiej, to niestety nie mogę. Próbowałam zżyć się z bohaterami i całą tą historią, ale naprawdę do mnie nie przemawiała. Trochę się nawet męczyłam...chyba już za dużo tego typu książek przeczytałam i mam przesyt. Najbardziej interesowały mnie informacje o polskim powstaniu i dowiedziałam się nawet kilku ciekawych rzeczy, ale poza tym, to tylko chciałam ją jak najszybciej skończyć 😕 Może innych zainteresuje bardziej historia o wyzwoleniu Meksyku spod rządów Maksymiliana.

Historia rejsu pewnego u-boota oczami niemieckiego korespondenta wojennego. A więc narracja nietypowa w stosunku do wydawanych u nas książek o II wojnie światowej. Na szczęście nie jest to przygodówka ani pompatyczna historia o bohaterstwie. Powieść w realistyczny, niemal naturalistyczny sposób opisuje życie załogi niemieckie łodzi podwodnej na Atlantyku w 1941 roku. Od wyruszenia z francuskiego brzegu aż do … No właśnie, warto przeczytać do czego. Czytelnik najpierw poznaje środowisko oficerów „freikorpsu Donitza”,czyli elity niemieckiej Kriegsmarine, by potem zagłębić się w odmętach oceanu, ludzkiego potu, smrodu (także maszyn), wody, także w środowisku marynarzy i podoficerów. Wojna odarta jest z bogoojczyźnianego bohaterstwa. Należyte wykonywania obowiązków wymusza na załodze sytuacja. Muszą się starać, aby w ogóle przeżyć. Jedna trzecia okrętów podwodnych nie wracała z pierwszej misji. Życie młodzieży (dowódca był około trzydziestki, rekruci w wieku poborowym) w czasie wolnym od wacht i walki o przeżycie nie polegało na śpiewaniu pieśni patriotycznych tylko na marzeniach i wspomnieniach dotyczących pewnej oczywistej sfery życia. Łatwo się domyślić jakiej. Słownictwo dalekie było od dialogów ludzi wykształconych, tak samo zwyczaje, w tym higieniczne. Autor wskazał na dwie grupy załogantów. Marynarzy i techników-fachowców. Jedni i drudzy wywyższali się, ale tylko wewnątrz łodzi. Wojna to nie zabawa. Taki morał można wysnuć z książki. Bohaterowie mają co wspominać, ale gdy wydarzenia się rozgrywały, dużo by dali, by ich uniknąć. No i nie wszyscy wytrzymywali psychicznie, czemu trudno się dziwić. Znakomita realistyczna książka o wojnie. Jedyna wada, to zbyt mocne (i pewnie nieszczere) podkreślanie sceptycyzmu pozytywnych postaci wobec Hitlera i nazizmu. Nawet, gdyby tak było, to w 1941 roku było za wcześnie, by dawać temu wyraz. Niemcy jeszcze wówczas wygrywali. Znakomita książka (anty)wojenna. Bez lukru, patosu, patyny i hurraoptymizmu. Krew, pot i łzy. Przeczytany w ramach wyzwania marcowego – książka, która została sfilmowana.

Ciekawy pomysł: Doświadczony, sławny i skuteczny dowódca okrętów musi działać z dala od morza. Co prawda na wodzie czuje się najlepiej (ucieka dwa razy łódką), ale wszędzie sobie radzi, częściowo dzięki szczęściu (szanse na wpadnięcie do przyjaznego dworu były raczej niewielkie), głównie dzięki swej mądrości.

Książki autora to mój okres młodzieńczy, myślę, że wszystkie przeczytałem. Miałem z nimi dużo przyjemności i niezapomniany czas, który razem spędziliśmy !!! Co do rekomendowanej pozycji muszę wykorzystać ks. Józefa Tischnera i jego góralskie prawdy: " jest święta prowda, tyz prowda i gówno prowda ". Skoro wcześniej polecałem książki Karola Maya, nic nie stoi na przeszkodzie polecenie polskiego alter ego Niemca. Co z przyjemnością czynię !!! Gwiazdka dodatkowo za fantazję !!!

Kultowa seria marynistyczna !!! Okres wojen napoleońskich, opisuje karierę młodego oficera od midszypmena do admirała. 12 - to tomowy cykl przyniósł sławę autorowi, a wiele książek z serii doczekało się adaptacji filmowych. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego sprawnie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat... to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Skończyłam tę książkę z poczuciem szczęścia, miałam szczerze dość okropieństw w niej zawartych. Na dodatek to bardzo długa powieść, 500 stron tekstu. Muszę jednak przyznać – jest świetna. Dlaczego się tak umęczyłam? To przez mnóstwo drastycznych scen z okresu walk Amerykanów w kampanii na wyspie Guadalcanal w czasie II wojny światowej w 1942 roku. Czyta się jak reportaż, Autor sam tam walczył, ale zapewnia, że to fikcja literacka. Zaczyna się od desantu wojsk na plaży, potem jest morderczy marsz i trudy życia koszarowego, w ekstremalnych warunkach klimatycznych. Następnie to już walki z Japończykami. Trudno jest znieść opisy śmierci w boju kolejnych żołnierzy, także przeciwników. Szczególnie drastyczne jest umieranie na polu walki oraz zabijanie bezbronnych, poddających się Japończyków, znęcanie się nad rannymi, okradanie ich („zbieranie pamiątek”) i bezczeszczenie zwłok, w tym wyrywanie zabitym złotych zębów. Amerykańscy żołnierze w szale walki traktują życie tak jakby nie było nic warte, a Japończycy byli półludźmi. Autor pokazuje wojnę z bliska, w najdrobniejszych szczegółach. Śledzimy losy kompanii C-jak-Charlie od desantu ze statku poprzez 3 dni bitwy aż do w miarę spokojnego życia jednostki po zakończeniu działań wojennych. Tutaj szczególnie widać różne głupie zachowania żołnierzy, głównie ciągłe picie na umór oraz ambicjonalne awantury i sprzeczki. Większość żołnierzy jest negatywnie nastawiona do wojny, panuje strach, później zobojętnienie i często bezmyślne okrucieństwo wobec Japończyków. Walczący mężczyźni cieszą się z odniesienia małych ran, licząc na odesłanie z frontu gdzieś na tyły lub powrót do kraju. Widzimy rozgoryczenie żołnierzy wobec błędnych decyzji dowódców lub ich jawnej niesprawiedliwości, chore ambicje pułkownika, w tym odesłanie kapitana Steina, trafnie widzącego sytuację, a docenionego dopiero po czasie przez podkomendnych. Szczegóły bitwy, ruchy wojsk i opisy walki były dla mnie zupełnie nieciekawe. Co innego to wnikliwie odmalowane sylwetki żołnierzy i oficerów, ich charaktery i trudne stosunki między nimi. Autor pokazuje mężczyzn na wojnie, ich rywalizację, udawanie, poniżanie a przede wszystkim strach. Niestety, miałam trudności z rozróżnianiem i zapamiętywaniem żołnierzy, ze względu na ich mnogość oraz podobnie brzmiące nazwiska: Bell, Doll, Dale, Bead, Beck, Blane itp. To porywająca, wciągająca a jednocześnie prosta proza, napisana klarownym językiem, bogata w szczegóły, przemyślenia i znaczenia. Pokazuje wojnę bez patosu, z punktu widzenia zwykłych żołnierzy, którzy nie mieli pojęcia w co zostaną wplątani. Porażający i dobitny manifest przeciw wojnie. Chociaż motto książki już nie jest takie jednoznaczne. Korzystałam z audiobooka w świetnej interpretacji Adriana Perdjona. Słuchało się wspaniale. Obejrzałam też film w reżyserii Terrence’a Malicka, z 1998 roku i nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak książka. Jest inaczej skonstruowany, mniej realistyczny, bardziej mistyczny. Nie podobało mi się zastąpienie postaci kapitana Steina innym oficerem, a już zupełnie nie pasowały mi przepiękne zdjęcia krajobrazów, chociaż rozumiem, że wojna nie powoduje ich zniknięcia. Po prostu gwiazdorski film wydał mi się mało przekonywujący, wobec wspaniałości powieści. Książka trudna emocjonalnie, ale nie żałuję tej lektury. Tym, którzy jeszcze jej nie znają i nie boją się okropieństw wojny – gorąco polecam. Cytat: „„Własność. Własność. Wszystko dla własności”. Albowiem to było to; o to tylko chodziło. Własność jednego człowieka czy innego człowieka. Jednego narodu czy innego narodu. Wszystko to zrobiono i robiono dalej w imię własności. Jakiś naród pragnął więcej własności, uważał, że jej potrzebuje i pewnie potrzebował, a jedynym sposobem jej uzyskania było odebrać ją innym narodom, które już rościły sobie do niej prawo. Po prostu na planecie nie było już własności niczyjej, to wszystko.” – s. 59

Przyjemnie się czytało, choć ewidentnie czegoś brakowało, a czasami czegoś było za dużo (np. wątku romantycznego, który ogólnie nie miał za wiele wspólnego z głównym wątkiem powieści). Ogólnie trochę banalna, ale problem dość ciekawy, fajnie rozwiązany. Powieść nie zachwyciła, ale też nie powiem, że była słaba.

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

Arkady Fiedler to pisarz mojego dzieciństwa, a Orinoko to jedna z moich ulubionych książek. Wtedy. Dziś historia mnie nie zainteresowała tak jak kiedyś, ale to moja wina nie książki, to ja z niej "wyrosłam", a Orinoko ciągle fascynuje wspaniałą egzotyką. Jan, dziś powiedzielibyśmy Amerykanin polskiego pochodzenia, po opuszczeniu Wyspy Robinsona zawędrował do puszczy nad Orinoko i zamieszkał pośrod Indian. I właśnie opisy życia tubylców, tamtejszej przyrody są główną zaletą tej książki. Fabuła dla mnie jest drugorzędna. Sentyment do książki Fiedlera pozostał, z przyjemnością powróciłam do tej historii.

Autor bestselleru " Doktor Jekyll i Mr. Hyde " i niezapomnianej " Wyspy skarbów". Trudno żebym nie rekomendował kolejnej książki tego autora z okresu mojej młodości. To klasyczna szkocka powieść przygodowa wydana w 1886 r., w Polsce po raz pierwszy w 1903 r. Do tej pory uznawana jest za jedną z najlepszych książek przygodowych w historii literatury angielskiej. Należy do światowej klasyki !!! POLECAM !!!

Najlepszy czarny kryminał, jaki w życiu przeczytałem. Motyw zgorzkniałego samotnego detektywa doprowadzony do perfekcji. Detektyw ucieka przed problemami do opanowanej przez hipisów greckiej wyspy. Nie znazna tam jednak spokoju, bo raj na ziemi okazuje się piekłem. Dla mnie wybitna książka, fantastyczny klimat opanowanej przez hipisów rajskiej wyspy. Do tego podstarzały detektyw, który usiłuje się wśród nich odnaleźć, lecz nie może tam znaleźć miejsca. Czytałem kilka razy. Mało znana książka, warto sięgnąć

Mało co niesie z sobą tyle romantyzmu i świeżości, co morskie opowieści. Do pracy na statkach ciągną specyficzni ludzie, bo statek to nie tylko miejsce pracy ale dużo, dużo więcej. Błąkanie się tygodniami i miesiącami po oceanach czyni z jednostki pływającej dom, restaurację, sypialnię, knajpę i namiastkę wszystkiego, co zostawiamy na lądzie. Najważniejsze – kawałek własnej ojczyzny, pływającą ambasadę i reprezentacyjną wizytówkę kraju. Nic dziwnego, że kapitanem takiego cuda musi być człowiek wielki i niezłomny – pierwszy po Bogu, Prezydent, Premier, Prezes i Dyrektor w jednej szanownej osobie. Autor miał szczęście pływać pod rozkazami niebanalnych i absolutnie wyjątkowych kapitanów – Mamerta Stankiewicza i Eustazego Borkowskiego. Dziś z takimi imionami już nie potrzebowaliby nazwiska! Stankiewicz zasłużył sobie na opowieść w „Znaczy kapitan”. W „Szamanie” rządzi niepodzielnie Kapitan Borkowski. Człowiek wielki ciałem i duchem, niezrównany bajarz, szaławiła i mistrz konfabulacji, jakby chodził do jednej szkoły z baronem Munchausenem. Co najmniej połowa jego biografii ginie w mrokach historii i niedopowiedzeniach , za to ta znana część stała się już legendą. Na pewno z trochę z powodu megalomanii i skłonności do zmyślania imć Pana Eustazego, ale w ogromnej mierze dla jego faktycznych przymiotów i zdolności. Już samo to zadziwia, że po 10 latach spędzonych jako szofer, przesiadł się z paryskiej taksówki wprost na kapitański mostek, do tego władał kilkunastoma językami, miał mnóstwo fachowej wiedzy (często maskowanej pod pokładami kabotyńskich przechwałek), a przede wszystkim – galanterię starej przedwojennej szkoły, maniery i niebotyczne poczucie humoru. Uśmiałam się nie raz przy tych morskich opowieściach i miałam przed oczami tego ogromnego faceta z jeszcze większym nochalem i jego huczący niczym syrena okrętowa głos „Kochaaaaany mój…” Trochę szkoda, że minęły już czasy polskich triumfów w żegludze śródatlantyckiej, wspaniałych liniowców, eleganckich, nieśpiesznych podróży między kontynentami. Stary poczciwy „Batory” już dawno poszedł na żyletki, a co dopiero mówić o wysłużonym starowince „SS Kościuszko”… Oczywiście obowiązkowo z dwoma kominami, kapitan Borkowski nie mógł pływać innym!

Powieść napisana pięknym, barwnym językiem. Jak to u Sabatiniego :) Wartka akcja, ciekawa fabula. Autor miał bardzo dobry warsztat. Czytało się z przyjemnością. Fantastyczne dialogi, znakomicie oddany duch tamtych czasów. Piraci, korsarze, bitwy morskie, muzułmanie. Noo, po prostu wyśmienita awanturnicza przygodówka :)

Pamiętam dawne czasy, gdy nie było komórek,. komputerów ani internetu. Książki miały wtedy wartość materialną. Spekulanci biegali po księgarniach, wykupywali co ciekawsze tytuły by handlować nimi na bazarach z dużym zyskiem. W tych czasach "Amerykańscy chłopcy" byli jedną z droższych i rzadziej spotykanych pozycji na straganach handlarzy. Pamiętam jak dziś tę okładkę, właśnie ten tytuł zawinięty w folię na stoisku na "Skrze". Po latach kupiłem tę książkę na garażowej wyprzedaży za... 2 zł. Smutne to, bo książka jest bardzo, bardzo dobra. Wojna przeżywana przez prostych ludzi, rozebrana na części. Komu się chce wojenki, niech sobie po tę pozycję sięgnie....? Szkoda, że ci, którzy chcą wojenki, zwykle na niej zyskują i nie myślą o tych, którzy płacą najwyższą cenę.