Eskadra

Tak, tak, z góry zgadzam się na wszystkie zarzuty, na temat autora, treści książki i wszystkiego co sobie zażyczysz, ale... No właśnie, jest to " ale ". Naturalnie pierwszy był film, oglądany z zapartym tchem, po każdym odcinku zabawy - wojny z kolegami, powstanie załogi czołgu ( Niuniek, Rysiek, Zbyszek, pozdrawiam ) awantury kto zostanie Jankiem, mianowanie mojego psa Szarikiem, kilkakrotne listowne zgłaszanie naszej załogi do redakcji Teleranka ( jeśli dobrze pamiętam ),bo liczyliśmy na oryginalny czołgowy hełmofon, od czasu do czasu, losowany dla zgłoszonych załóg. Wspaniałe czasy !!! Możesz mi wierzyć, o ideologicznej propagandzie nie mieliśmy wtedy zielonego pojęcia !!! Książki kupowane z rozpędu, były uzupełnieniem serialu. Pogrążę się już całkowicie i przyznam, że do teraz, jeśli trafię w TV na ten serial to z przyjemnością go oglądam, jeszcze sobie dołożę, dotyczy to również " Stawki większej niż życie ". I co mam teraz zrobić ? No cóż, jeśli ktoś nie zna to POLECAM !!! 10 gwiazdek w pakiecie dla filmu i książki, naturalnie sentyment odgrywa tu pierwszoplanową rolę !!!

Ciekawa ksiazka o ludziach, którzy podczas II WŚ kursowali przez Tatry przenosząc tajne ładunki, przeprowadzając wojskowych itp. Byli to zresztą często przedstawiciele znamienitych zakopiańskich rodów, jak Marusarzowie czy Rojowie. Pisane w pierwszej osobie opowieści kurierów czyta sie jak dobrą książkę sensacyjną, klimat pogranicza trochę też jak z Sergiusza Piaseckiego. Słowem bardzo ciekawa i jak na datę wydania przystępna dla współczesnego czytelnika książka.

Autor, uczestnik kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego, generał brygady, poseł na Sejm PRL I i IX kadencji, działacz katolicki i narodowy. W okresie międzywojennym o poglądach antysemickich. Podczas okupacji związał się z Żydówką i współpracował z " Żegotą ", otrzymał medal Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Po kapitulacji powstania w obozach jenieckich. Po powrocie do Polski w 1945 r. w Stowarzyszeniu "Pax". Członek prezydium FJN, przewodniczący PRON, członek KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. Nominację na gen. bryg. w 1988 otrzymał od W. Jaruzelskiego. Określany mianem pisarza głęboko religijnego (chociaż działał w stowarzyszeniu "Pax" mającym za zadanie rozsądzenie od wewnątrz i podporządkowanie komunistycznemu rządowi Kościoła katolickieg),ale uwikłanego we współpracę z władzą komunistyczną... kolaboranta. Ilu było ludzi z takimi życiorysami ??? Ilu BĘDZIE w przyszłości ludzi z jeszcze podlejszymi życiorysami ??? Ad rem Książka pisana była w czasie okupacji co nadaje jej autentyczny charakter dokumentu tamtych czasów, oparta jest na doświadczeniach autora z konspiracji. Powieść przedstawia losy dwóch młodych Niemców, ich kariery, podboje, moralny upadek i motywacje. Skupiając się na ich chciwości i poczuciu wyższości. Książka nie należy do najlepszych dzieł autora, ale mimo wszystko jest godna przeczytania. Czy ktoś jeszcze pamięta o pisarzu ?

Kiedyś chłopcy to lubili…. Z lat późnego dzieciństwa i wczesnej młodości pamiętam, że książkami Janusza Meissnera zaczytywali się moi koledzy. Oczywiście ci, którzy czytali, bo większość jednak kopała piłkę. „Żądło Genowefy”, „L – jak Lucy” to były stałe pozycje w ich lekturach. W najsłynniejszym polskim filmie podróżniczym, według książki Adama Bahdaja, „Podróż za jeden uśmiech” drugoplanowi bohaterowie wspominają inna książkę Meissnera „Kapitan siedmiu mórz”. To właśnie ona pchnęła ich do ucieczki z domu w celu dostania się na statek, by popłynąć w świat. Te drobne fakty niewątpliwie świadczą, iż autor był ongiś bardzo popularny. Zatem warto sobie tę postać i jego twórczość przypomnieć. W moje ręce wpadła książka „Przygoda śródziemnomorska”, opowieść o Polaku, który w czasie wojny trafia do Francji i zostaje dowódcą kutra przewożącego uciekinierów do Lizbony i Gibraltaru. Misja jest oczywiście tajna. Wszystkich spotykają niesamowite przygody. Są ucieczki, jest strzelanina, ludzie giną, a kuter pruje fale Morza Śródziemnego. Jest też oczywiście piękna dziewczyna, członkini ruchu oporu, w której nie sposób się nie zakochać. Ale wojna ma swoje prawa… Czy miłość przetrwa? Utwór ma niewątpliwie cechy powieści nie tylko przygodowej, ale również sensacyjnej. Dużo wydarzeń, zmiana tempa akcji, czasami podejrzane osoby, bo nie zawsze ten, co twierdzi, że jest tym, nim jest. Obserwujemy działania francuskiego ruchu oporu i walki brytyjskiej floty na Morzu Śródziemnym. Mały kuter jest tylko kropką na wodzie, ale kropką niezwykle ważną. Słowem – Meissner może konkurować z Alistairem MacLeanem, twórcą wojennych utworów o charakterze sensacyjnym. Szkot miał jednak trochę więcej szczęścia do filmowców. Jego „Działa Navarony” stały się nie tylko klasyką literatury, ale i filmu. Meissnera też filmowano, ale jakoś tak niemrawo, bo dziś mało kto pamięta filmy według jego książek. Powieść napisana jest prostym, nieskomplikowanym językiem. Oczywiście w przeciwieństwie do literatury współczesnej, zawiera sporo opisów, ale nie są one zbyt nużące. Utwór można zatem czytać w ciągu całego dnia, na tekst do poduszki też się nadaje. Czasu poświęconego na przeczytanie „Przygody….” nie żałuję. Doskonale rozumiem swoich kolegów z dzieciństwa. W postaciach owych książek dostrzegli swoje marzenia o byciu wielkim bohaterem. Podczas kiedy my, dziewczynki, marzyłyśmy, by spotkać Anię z Zielonego Wzgórza, oni żeglowali wśród grzmotów burzy i gradu nieprzyjacielskich pocisków, pokonujących masę przeciwności losy - do celu. Zatem jeśli trafi do was książka Janusza Meissnera, nie odrzucajcie jej. Warto przeczytać, bo powieść sensacyjna nadal jest w modzie.

Pierwszy audiobook w kolekcji, nie mogłem się doczekać gdy usłyszę filmowego Dolasa czytającego swoje przygody... niestety audiobook nagrany gdy Pan Marian był już starszym człowiekiem więc jego głos nijak miał się do filmowego - lekki zawód był, ale to w niczym nie przeszkadzało. Co do samej książki, wydaje mi się, że czytając ją na pewno doceniłbym ją bardziej, była cała masa "filmowych momentów" oraz jeszcze większa ilość przygód kanoniera. Jeśli dorwę książkę na pewno ją przeczytam i podejrzewam, że ocenę podniosę. Za audiobook 6.

Dyszka jak nic, lekturka w sam raz na weekend, samo się czyta. Pościgi, strzelaniny, Bieszczady - wywiad, kontrwywiad, alkohol, kobiety i Zenon Góral. Raz w lesie pod ostrzałem artylerii, raz w barze pod ogniem pytań szpiega w spódnicy, a nieraz i pod wpływem. Książka napisana świetnym językiem, rzeska fabuła, no i przynajmniej mi łatwo było utożsamić z głównym bohaterem, pomimo tego, że w 2021 nazwisko "porucznik Zenon" nie brzmi legitnie.:)

Całkiem przyjemna powiastka. Mimo, że akcja dzieje się w średniowieczu, to opisy iście barokowe :) I właśnie z nimi mam największy problem, bo po pewnym czasie ich ilość i szablonowość nieco mnie już nużyła. Lecz książka nie jest długa, więc nie był to wielki mankament, a po drugie być może autor celowo zastosował taką stylizację, aby upodobnić opowieść do średniowiecznej kroniki. Ponieważ realnych kronik ani innych źródeł historycznych nie ostało się dużo, w ,,Chrobrym" fakty zostały częściowo dopełnione twórczymi domysłami autora. I tu mogę dodać, że z dobrym rezultatem (dla czytelnika),bowiem opowieść jest dość barwna, ma swój klimat, a i można poznać kilka wydarzeń z tego okresu historii Polski. Spośród bohaterów według mnie zwycięża kreacja wojewody Stojgniewa. Boleslavus Rex!

Książka jest jednocześnie bardzo ciekawa i… bardzo nudna. Najwyraźniej jestem osobą niecierpliwą, a zbyt drobiazgowe opisy wybijały mnie z rytmu. Dodatkowo, tematyka kompletnie nie leży w kręgu moich zainteresowań – sięgnęłam po nią tylko dlatego, że znalazłam ją w domu podczas porządków po cioci. Gdybym jednak interesowała się żeglugą, pewnie byłabym nią zachwycona. Autorka niezwykle szczegółowo opisuje swoje doświadczenia z samotnej podróży po wodzie. W książce znajdują się również liczne mapy, rysunki jej statku oraz dokładne opisy tego, co udało jej się na nim zmieścić. To niemalże dziennik, który dla miłośników żeglarstwa i aktywnych żeglarzy jest prawdziwą perełką. Ja natomiast wolę patrzeć na wodę z brzegu i najwyżej zamoczyć w niej stopy, więc to po prostu nie moja bajka. Mimo to książka z nami zostanie, bo jest prawdziwym literackim skarbem.

Spojrzenie na czas przemian w Polsce na przełomie 1981/82. Działalność Solidarności i wprowadzenie stanu wojennego. Trochę cyniczne podejście bohatera do wydarzeń- nie każdy musi być bohaterem i idealistą. Życie to teatr amatorski,nie widać ręki reżysera.

U mnie ciąg dalszy czytania książek zalegających od lat na półkach oraz w czytelniczych planach. Tym razem to historia o przyjaźni, która rozkwita w warunkach, gdzie wszystko usycha.” Są ludzie na których od dawna czekamy. Są przyjaźnie nagłe, niespodziewane, o których nigdy nie zapominamy". I tak oto poznajemy historię Włodzimierza Łukicza Diergaczowa, którego Igor Newerly poznał w Majdanku.”Nie wierzcie w piekło: Bóg jest zbyt miłosierny. Ale było piekło na ziemi. Był Majdanek, Oświecim, Belsen...” Książka jest pisana w formie wspomnień, pamiętnika, poukładania w sobie , tego, co przeżyte. Wciągnęła mnie od pierwszej strony ta historia w historii o przyjaźni, wytrwałości, wierności, zaufaniu, człowieczeństwie. „ Człowiek zdrowy musi mieć pracę, którą kocha, sprawę, której służy, musi o coś walczyć, do czegoś dążyć, aby nie zgnuśnieć, nie zborsuczeć do reszty”. Doczekałyśmy się siebie, aby móc docenić.

Mimo że książka jest fikcją literacką, z ciekawością czyta się o elicie niemieckiej podczas budowania kultu Hitlera, jego trwania i ostatecznie upadku. Jak się okazuje, nie wszyscy Niemcy w SS byli gotowi na bohaterską śmierć za swojego wodza, a znaczna ich część znajdowała się pod wpływem swoich kochanek. To nie jest jedynie historia pisarza-emigranta Oskara, co jakiś czas przenosimy się do kręgu najwyższych stanowisk partyjnych, do Kwatery Głównej Fuhrera, nie brak także wątku sowieckiego jeńca czy problematyki żydowskich artystów. A wszystko widziane oczami ludzi przesiąkniętych do cna ideologią nazistowską.

Oooo, nie. Tak to nie będzie. Taka ocena to jest godna, proszę państwa, tego łotra Jacka Maruszeczki, a nie poważnych ludzi, jakimi jesteśmy. Nawet słynny krytyk literacki, Antonii Maruszeczko, stawia to dzieło na równi z "Monologi i trzy stonogi". Każdy Maruszeczko wam to powie, że żeby tak umiejętnie bawić się słowami i zręcznie operować scenerią trzeba być nie lada fachowcem, a nie takim partaczem, jak ten Maruszeczko spod trójki. Znakomity humor, lekki styl i pomysłowość. Serdecznie polecam. Maruszeczko

Norman Davies napisał w swoim Powstaniu 44, że Bratny w bardzo słabej książce jako pierwszy powstanie zbeletryzował. Było mi przykro, ale rozumiem. Bratny jako człowiek cyniczny i złamany propagandzista ciężko pracował na złą opinię i zapewne historyk nawet po Kolumbów nie sięgnął tylko bazował na ogólnej opinii o późniejszych dziełach autora. Tyle strasznych ile całkiem sprawnie warsztatowo pisanych. Na szczęście Wydawnictwo Czarne wypuściło dobrą biografię autora, która wiele wyjaśnia. Moim zdaniem do dziś nie ma lepszej beletrystyki w tym temacie. Podkreślam - beletrystyki, nie mylić ze wspomnieniami, dziennikami, wywiadami. A zatem to już jest kanon, w dodatku pisany przez świadka. Bardziej autentycznego już nie będzie i jakoś nie wierzę czy stać na taką epickość jakiegokolwiek współczesnego pisarza. Może Szczepan by dźwignął.

Powstanie Warszawskie to jedno z najtragiczniejszych wydarzeń w współczesnej historii Polski.Opowieści powstańcze ,w którym znajduje się Godzina W,Węgrzy,Kanał,Ucieczka.Pokazują powstanie z różnych punktów widzenia jest tu entuzjazm,tragizm i satyra.Zaletą opowiadań powstańczych jest to że w wydaniu odnajdujemy informacje i zdjęcia gdyż wszystkie opowiadania zostały sfilmowane.Mimo że opowieści są krótkie pokazują widzenie na powstanie warszawskie,gdzie można zaobserwować różne postawy.

Opowiadanie jest rewelacyjne, ujmujące oraz wzruszające. Wanda Żółkiewska opisała w książce życie ludności bieszczadzkiej pod presją UPA. Akcja rozgrywa się w czasach powojennych, gdzie jeszcze grasowały różne bandy po niedostępnych częściach Polski. Akurat przedstawiona sytuacji w powieści dotyczy UPA. Ukazała ciężką egzystencję ludzi mieszkających w rejonie Baligrodu. Ukazała działania mordercze tychże band na autochtonach. Coś niesamowitego i przejmującego jest w tym opowiadaniu, za serce łapie. Polecam gorąco.

„Partyzanci” Alistaira MacLeana to powieść, która przenosi czytelnika w sam środek okupowanej Jugosławii podczas II wojny światowej. To jedna z tych historii, w których autor łączy wartką akcję z trudnym moralnie tłem — pełnym zdrad, podejrzeń i heroizmu ludzi walczących w niemal beznadziejnych warunkach. Fabuła opowiada o grupie alianckich żołnierzy wysłanych z tajną misją w góry, gdzie mają nawiązać kontakt z jugosłowiańskimi partyzantami i odkryć, co stało się z zaginionym oddziałem. Już od pierwszych stron MacLean buduje atmosferę nieufności — nikt nie jest pewien, kto jest przyjacielem, a kto zdrajcą. Misja w obcym, surowym kraju staje się nie tylko walką z okupantem, ale i testem lojalności między ludźmi postawionymi pod ogromną presją. MacLean w „Partyzantach” pokazuje swoje mistrzostwo w kreowaniu napięcia i skomplikowanych intryg. Jego dialogi są ostre, często podszyte ironią, a sceneria — zimne góry, deszcz, ciemność — oddaje poczucie izolacji i nieustannego zagrożenia. W tle akcji pojawiają się wątki szpiegowskie, zdrady i nagłe zwroty, które są znakiem rozpoznawczym autora. Choć niektórzy krytycy zarzucają tej powieści, że jest bardziej mroczna i mniej przygodowa niż jego wcześniejsze książki, właśnie to stanowi o jej sile. MacLean rezygnuje tu z typowego „bohatera niezniszczalnego” i skupia się na psychologii postaci — ich zmęczeniu, strachu i desperacji. To sprawia, że „Partyzanci” są bardziej dojrzałą, emocjonalnie gęstą lekturą. Nie jest to najłatwiejsza powieść MacLeana — wymaga skupienia i cierpliwości, bo autor buduje napięcie powoli, warstwa po warstwie. Jednak nagrodą za to jest niezwykle satysfakcjonujący finał i głęboki portret ludzi zmuszonych do heroizmu wbrew własnej woli. „Partyzanci” to mroczny, realistyczny thriller wojenny, który pokazuje, że prawdziwa odwaga nie zawsze polega na walce z wrogiem, ale często na zmaganiu się z własnym sumieniem. To jedna z bardziej niedocenionych, a jednocześnie najbardziej dojrzałych książek MacLeana — dla tych, którzy szukają w literaturze sensacyjnej nie tylko akcji, ale też prawdy o człowieku.

Pamiętam dawne czasy, gdy nie było komórek,. komputerów ani internetu. Książki miały wtedy wartość materialną. Spekulanci biegali po księgarniach, wykupywali co ciekawsze tytuły by handlować nimi na bazarach z dużym zyskiem. W tych czasach "Amerykańscy chłopcy" byli jedną z droższych i rzadziej spotykanych pozycji na straganach handlarzy. Pamiętam jak dziś tę okładkę, właśnie ten tytuł zawinięty w folię na stoisku na "Skrze". Po latach kupiłem tę książkę na garażowej wyprzedaży za... 2 zł. Smutne to, bo książka jest bardzo, bardzo dobra. Wojna przeżywana przez prostych ludzi, rozebrana na części. Komu się chce wojenki, niech sobie po tę pozycję sięgnie....? Szkoda, że ci, którzy chcą wojenki, zwykle na niej zyskują i nie myślą o tych, którzy płacą najwyższą cenę.

Jak realizować marzenia Wśród moich czytających znajomych pojawiła się moda na czytanie książek biograficznych. Chyba mamy wysyp tego typu literatury. Co bardziej znane postacie piszą, udzielają tzw. wywiadów – rzek, czasami pisze za nich autor – widmo. Sama przyznaję się bez bicia, popełniłam trzy opowieści z czasów zamierzchłej swej młodości. Większość z obecnych biografii nich to teksty ściśle związane z faktami. Autorzy zamieszczają staranne przypisy, z jakich tekstów źródłowych korzystali, by swoją opowieść uczynić wiarygodną. Jeśli natomiast wysuwają jakieś hipotezy, coś im się wydaje, to oczywiście uprzedzają o tym czytelnika. I bardzo dobrze, taka forma, taka treść. Z tym większym zainteresowaniem sięgnęłam po książkę biograficzną, w której na samym końcu przypisów nie znalazłam. Oczywiście, że to utwór starego typu, z czasów kiedy głównie opracowania naukowe zawierały owe przypisy. To „Sen o Troi” Heinricha Alexandera Stolla czyli literacka biografia Henryka Schliemanna, kupca, poliglotę, a przede wszystkim archeologa – amatora, który marzył o odkopaniu antycznej Troi. Książka powstała w 1956 roku, (moje wydanie z 1980),jest zatem bardzo klasyczną biografią. Znawcy kultury starożytnej na pewno doskonale znają postać bohatera. W swoich czasach był, mówiąc językiem współczesnym, prawdziwym celebrytą, ale przede wszystkim wielkim pasjonatem homerowskich opowieści. Nie, nie bójcie się, nie będę streszczała jego życiorysu. Zajmę się formą opowieści o życiu i działalności Niemca, który tak naprawdę był obywatelem świata. Biografia utrzymana jest w typowej dla tego gatunku formie. Najpierw mamy opis dzieciństwa, nie zawsze szczęśliwego, potem lata młodości, wytrwałej pracy, lata dojrzałe, czasy zdobywania wielkiej forsy i wreszcie spełnienie marzeń. Nie spotyka nas tu żadna niespodzianka, żaden przeskok w czasie. Wszystko chronologicznie. W sumie losy możemy podzielić na dwa etapy: marzenia i realizacja marzeń. Pierwszy etap to czas, w którym ciągle coś się dzieje. Przyglądamy się człowiekowi, który toczy walkę o byt i marzy, bo w jego przypadku marzenia z dzieciństwa nieustannie są żywe. Drugi etap to wspomniana już realizacja. Tej części niektórzy recenzenci zarzucają zbytnią rozwlekłość. Kopanie w ziemi, znajdowanie kolejnych warstw pozostałości po antycznych budowlach, spisy odkrytych skarbów rzeczywiście mogą znużyć. Ale pamiętajmy, czytamy o spełnionych pragnieniach. To, co opisano wcześniej, to była droga właśnie do nich. A teraz powróćmy do najważniejszego – brak źródeł. Skąd autor wie tyle o archeologu? Nie mogli znać się osobiście. Kochani, a skąd wiemy tyle o Mickiewiczu lub Sienkiewiczu? Po prostu wiemy… nie znamy wszystkich autorów wszystkich testów, które o tych pisarzach czytaliśmy… Ale czy na podstawie naszej wiedzy nie moglibyśmy napisać powieści o Sienkiewiczu? Biografia Schliemanna jest bowiem epicką opowieścią o jego życiu. Autor miał dużą wiedzę o nim. Stworzył jednak nie dokument, ale literaturę piękną. A w takim przypadku, dokumentacja potrzebna nie jest. Wiedza zawarta w komórkach mózgu zupełnie wystarczy. Oczywiście możemy z taką książką dyskutować. Wyłapywać sprawy dyskusyjne, nawet braki lub złe informacje. Czy jednak warto?