Niewierny

Po średnim "Rytuale" sięgnęłam po skórę, jest to można powiedzieć kontynuacja poprzedniego tomu. I niestety nie porywa. Trudno mi powiedzieć dlaczego po świetnym "Ptaszniku" autorka zeszła na manowce. Być może jest to spowodowane tym, że za bardzo skupiła się na bohaterach niż na śledztwie. A szkoda bo liczyłam na coś więcej. Mam nadzieję,że ostatni tom nie rozczaruje.

Mo Hayder należy do grona moich ulubionych autorek. Przeczytałam sporo jej książek i wszystkie mi się podobały. Jej książki nie są pisane na siłę. Akcja rozgrywa się w swoim tempie, ale nigdy nie jest rozwlekła. Dlatego wciąga czytelnika od początku i trzyma aż do końca. Tak też jest z tą książką.

Początek całej historii przykuwa uwagę czytelnika, jest jednym z tych, przy których wstrzymuje się na chwilę oddech, w oczekiwaniu tego, co będzie dalej. Dwie dziewczynki wracające do domu i on – nieznajomy próbujący wciągnąć je w rozmowę. Wydaje się całkiem miły i niegroźny. Czapka z daszkiem, młody wygląd, przyjemny uśmiech. I chce tylko wiedzieć co trenują, a później pokazać im nową hale, która na pewno im się spodoba. Chwilę później zostanie już tylko strach, ból i perwersyjna żądza, którą mężczyzna skieruje ku małym dziewczynkom. Dla niego są dziwkami, które zasłużyły na wszystko, co im zrobił. Brutalność wydarzeń odkryta kilka dni później, stanie się dramatycznym piętnem odciśniętym na zawsze na zwyczajnym szwedzkim miasteczku i jego mieszkańcach. W tym miejscu autorzy pokazali jak za pomocą zdań, często krótkich i mocno sugestywnych, buduje się napięcie i niepokojący klimat powieści. S prawca niemal od razu został ujawniony. Bernta Lunda złapano i skazano za popełnioną zbrodnie. Mamy całą paletę innych postaci. Fredrik Steffansson, trwający w braku natchnienia pisarz, wychowujący swoją pięcioletnią córkę i zmagający się z demonami przeszłości; Lennart Oscarsson sprawujący pieczę nad oddziałem dla więźniów skazanych za przestępstwa seksualne, rozdarty pomiędzy miłością do żony, a uczuciem do kolegi z pracy; Ewert Grens, zgorzkniały i zmęczony życiem policjant, który jednak poza swoją pracą nie ma właściwie nic. Przez karty książki przewija się wielu bohaterów i przyznaję, że każdy jest najczęściej nieszczęśliwy i z problemami osobistymi....niestety,pedofil ucieka z wiezienia i dalej zabija... Po kolejnej odrażającej zbrodni, tym razem na 5-letniej Marie, Bernt Lund po raz kolejny ucieka bezradnej policji, a sprawy w swoje ręce (dosłownie) bierze ojciec zamordowanej dziewczynki – Fredrik Steffansson. Mężczyzna zabija Bestię i tu dochodzimy do głównego problemu, z którym starają się w powieści zmierzyć autorzy – do kwestii winy i wyroku. Na scenę wkracza Lars Agestam – młody prokurator marzący o wielkiej karierze w wykonywanym zawodzie, to właśnie on będzie domagał się dla Steffanssona najwyższej z możliwych kar. Wbrew pozorom, rola naciskanych przez opinię publiczną (uważającą ojca zmarłej dziewczynki za bohatera) prokuratora oraz sędziów wcale nie jest łatwa, a sam problem bardziej złożony. Powiedzmy sobie szczerze – gdyby (odpukać) to co spotkało głównego bohatera powieści, przydarzyło się nam/Wam, śmiem twierdzić, że zdecydowana większość poparłaby morderstwo, którego dopuścił się pogrążony w żałobie człowiek. Ja też jestem ZA, jednak osobną kwestią jest ocena takiego czynu przez wymiar sprawiedliwości. Co by nie mówić – człowiek z zimną krwią zabił drugiego człowieka (dodam, że zrobił to, mimo iż mógł powiadomić o obecności Lunda, funkcjonariuszy znajdujących się kilkanaście metrów dalej), tak więc z jednej strony można go zrozumieć i usprawiedliwić, z drugiej zaś, idąc tokiem rozumowania prokuratora – kto dał temu pierwszemu prawo do bycia katem i sądem w jednej osobie? Czy łagodny wyrok (lub jego brak)nie doprowadzi do sytuacji, w której każdy Szwed będzie mógł wyjść na ulicę i zabić kogoś, kogo oskarża o pedofilię, nie licząc się z konsekwencjami? Bestia to lektura nie bez wad, ma jednak swoje przesłanie i nie da się przejść obok niej obojętnie, dlatego też wszystkim tym, którzy maja ciut grubszą skórę i są gotowi na emocje, jakie może wywołać książka, której tematem przewodnim jest pedofilia, mogę powieść dwójki Szwedów polecić; daje do myślenia.

Zdecydowanie lepsza od poprzedniej części. Super nawiązanie do przeszłości - nie miałam problemu z kojarzeniem faktów i postaci, a wręcz mi się to podobało. Ciekawie było poznać początki losów głównych bohaterów połączonych z tragicznymi wydarzeniami. Pierwszy raz, odkąd czytam kryminały, to właśnie w książkach Karin Slaughter spotkałam się z zabawnymi wstawkami/żartami, co zdecydowanie dodaje im uroku.

Wow, wow, wow!!! Świetna książka 👍 Sięgając po ten amerykański kryminał byłam pewna, że to jeden z tych przeciętnych. Pozytywnie się zaskoczyłam. Dawno już nie czytałam tak dobrego kryminału. Wciągający od pierwszych stron, ciężko było mi się od niego oderwać. W książce mamy do rozwiązania dwie sprawy, pozornie ze sobą niezwiązane: zaginięcie niemowlęcia i seryjne zabójstwa kobiet. Do tego mamy pogmatwane życie i mnóstwo problemów prywatnych pary detektywów, co na szczęście nie wpływa na życie zawodowe - pełen perfekcjonizm 👍Do tego bardzo zaskakujące i niespodziewane zakończenie. Wielkie brawa dla autora 👏👏👏 Polecam !!!

Niesamowita! Zaczęłam czytać tę serię zaprzestając chwilowo serię o Willu Trencie, ponieważ postać Sary się tam pojawiła i chciałam zacząć już od samego początku. Ta pozycja jest tak wciągająca i tak ciekawa, że nie mogłam się oderwać. Opisy przerażające, ale tak precyzyjnie napisane, że bardzo łatwo sobie wyobrazić te sytuacje. Dodatkowo, podoba mi się temat Sary i Jeffreya. Bardzo polecam!

Książka w założeniu intrygująca - polowanie na trzy rudowłose kobiety wzorem Wilka z Czerwonego Kapturka, co już jest fajną koncepcją. Katzenbach trzyma się głównego wątku i świetnie buduje napięcie (tak świetnie, że bałam się czytać nocami), chociaż czasami zbyt rozwlekle opisuje poszczególne sceny. Wielki plus za zakończenie (zdecydowanie nieprzeiwdywalne) i za wnioski, które można z nigo wyciągnąć.

Zanim przeczytałam opis książkę błędnie kojarzyłam z filmem o tym samym tytule. To mój debiut z piórem J. Nasaw i chętnie sięgnę po inne części o Agencie Penderze. Książkę czytało mi się naprawdę nieźle. Niektóre momenty (zwłaszcza na końcu) wydawały mi się nieco naciągane, ale poza tym książka trzymała mnie w napięciu. Ciekawy sposób prowadzenia wydarzeń - od początku wiemy kto jest zabójcą, psychopatą, ale stopniowo odkrywamy motywy, które nim kierują. Zabieg ujawnienia sprawcy na początku może zrazić tych, którzy czytają książkę z zapartym tchem do końca, by na finiszu poznać mordercę, ale u mnie zupełnie to nie wpłynęło na zainteresowanie fabułą. Ze wszystkich postaci najbardziej przypadła mi do gustu Linda - ciekawa kreacja.

Zwykła kontrola drogowa zatrzymuje UlyssesaMaxwella, obok którego podrózuje piękna nastoletnia truskawkowa blondynka. Policjant z przerażeniem dostrzega, że dziewczyna jest wypatroszona. Aby ocenić stan psychiczny zatrzymanego, który chełpi się swoimi zbrodniami, wezwano psycholog dr Irene Cogan. Ani ona, ani prowadzący śledztwo w sprawie morderstw truskawkowych blondynek porucznik nie zdają sobie sprawy że przyszło im zmierzyć se z niewyobrażalnym złem. Szybko Irene odkrywa, że Ulysses ma rozszczepienie osobowości, jest w nim i mały chłopiec Lissy, i morderczy Max, aLICEY ORAZ WCIELONE ZŁO MORDERCA......... zwyrodnialec podejmuje z nieświadomymi niczego funkcjonariuszami wyrafinowaną gr. Zabija strazników, wypuszcza innych osadzonych i wyrusza by dopaść Irene oraz nadal mordować kobiety. Gdy porywa lekarkę, zgadza sie by porozmawiała z poszczególnymi osobowościami, a ta musi prześwietlić jego przeszłośc. Udają się tez w podróz do jego rodzinnego domu. Wstrząsająco brutalne sceny, krwawe opisy odrażających czynów psychopaty oraz niepokojąca podróż do zakamarków jego umysłu. Kto był pierwszą ofiarą i dlaczego? Co wyzwoliło w nim mordercze zapędy? Czy sorawiedliwość i prawo zatriumfują? pełnokrwisty- że się tak wyrażę- dreszczowiec z wątkiem psychologicznym ( poznajemy różne dostępne testy osobowościowe i ich implikacje).

Początek ciekawy niestety tak od połowy zaczęła mi się wydawać dość dziwna i chaotyczna.Niemniej jednak przeczytałam do końca bo zaintrygowała mnie postać pani doktor. Chciałam się dowiedzieć czy jako specjalistka w leczeniu zaburzeń stresu pourazowego poradzi sobie z sytuacją która ją spotkała i czy wyjaśni zagadkę. Zakończenie trochę mnie rozczarowało....

Akcja powieści toczy się w niewielkim miasteczku na szwedzkiej prowincji. Tym razem jednak zamiast mroźnej zimy, panuje wyjątkowo gorące lato. Życie toczy się tu leniwie, dodatkowo spowolnione wszechobecną duchotą i skwarem. Aż pewnej nocy płonie willa. W pożarze ginie Mirjam Fransson, jak się niebawem okazuje - lokalna seksbomba, w której kocha się co drugi mężczyzna, włącznie z policjantem prowadzącym śledztwo w jej sprawie. Kilka dni później płonie kolejny dom - tym razem ofiary to małżeństwo, prowadzące cukiernię. Potem w pożarze ginie była nauczycielka, przewodnicząca rady miejskiej. Policja nie ma wątpliwości, że mają do czynienia z podpaleniami. Pozostaje znalezienie związku między tymi zajściami. Okazuje się, że nie jest to wcale takie łatwe ponieważ wszyscy w Hagfors się znają i wiedzą o sobie niemal wszystko. A jednak ktoś się wyłamał i czyha na życie sąsiadów. Trudno jest podejrzewać o cokolwiek sąsiadów i znajomych. Sprawą podpaleń z zawodowej ciekawości interesuje się poznana już w poprzedniej części Magdalena Hansson, dziennikarka lokalnego dziennika "Värmlandsbladet". Wraz z kolejnymi artykułami zbliża się ona coraz bardziej do odnalezienia sprawcy podpaleń. Jako pierwsza odkrywa, że każda z ofiar przed śmiercią otrzymała tajemniczą wiadomość: ,,Nie słyszysz gdy przestaję płakać". Niepokojące zdanie, będące zarazem wyrokiem. Autorka po każdym rozdziale odsłania nam postać od strony psychologicznej podpalacza, możemy się wtopić w jego umysł. Ale nadal pozostaje do końca zagadką, kto kryje się w roli podpalacza. Bohaterowie są różnorodni i każdy borykają się ze swoimi problemami, które skrzętnie ukrywają przed światłem dziennym. Postać Magdaleny budzi sympatię czytelnika, jako dziennikarka nie jest w żaden sposób nachalna, po części z przypadku, a po części z chęci pomocy znajduje się w centrum wydarzeń. Komisarze nie są błyskotliwi, nie rozwiązują śledztwa w 5 minut, tylko toczy się ono swoim rytmem i procedurami. Dzięki temu powieść staje się wiarygodna. Mimo wszystko, nie ma w powieści spodziewanego napięcia i poczucia zagrożenia. Śledztwo toczy się leniwie, przerywane prywatnymi zdarzeniami z życia bohaterów. Są problemy z dziećmi, zakupy, rozmowy przy stole, odwiedziny u rodziny. Życie toczy się swoim torem, pomimo śmiertelnego zagrożenia. Podsumowując jest to kawał porządnej, solidnej prozy, powieść kryminalna w bardzo dobrym, dosyć klasycznym wydaniu. Jestem przekonana, że spodoba się wszystkim miłośnikom gatunku.

Poruszone zostały ciężkie tematy, ale lekkie pióro autorki sprawia, że czyta się swobodnie zatapiając się w treści. Czas nie goni i dotarcie do sedna mimowolnie staje się priorytetem. Nie przekombinowana, choć nie brakuje skrzyżowań, na których moje prawo, to autorki lewo. Zapewne, gdyby ktoś zekranizował to wyszłoby kino klasy B, gdyż jest tu zupełny brak wabików w postaci zagmatwanych szczególików, ale książka się obroni. Jak to książka.

Ależ mnie wciągnęła. Świetnie, ładnym językiem napisana powieść niby gotowy scenariusz filmu sensacyjnego. Osobiście nie raziła mnie nadmierna szczegółowość opisów. Trochę kiksów translatorskich się znalazło (kaseta "zwinięta od początku"? przewinięta.... "overkilling"| ma swoją polską nazwę - "nadazbijanie", kłykieć pomylony ze słowem knykieć, "hammera" zamiast "hummera", czy "skok na bunjee"), jedna literówka "złapcie tego człowiek", co jednak nie psuje mojego, jakże pozytywnego odbioru książki.

Nie za bardzo wiem skąd takie dobre opinie. Myślałam, że to będzie taki intrygujący kryminał prychologiczny (ojciec morderca itp), a tymczasem zrobiła się z tego płaska powieść z odrobiną Jamesa Bonda pod koniec, bo z kryminału zrobiła się średniej jakości sensacja z super genialnym byłym agentem FBI w roli głównej. Ogółem czytam kryminały od ok pół roku i muszę powiedzieć, że potencjał tego gatunku jest duży, ale realizacja fatalna. Chyba zacznę pisać i zarabiać, bo po ok 7-8 przeczytanych powieściach stwierdzam, że chyba ciężko będzie mi napisać coś gorszego. A kasa by leciała. Licho w tym gatunku...

CIĘCIE! 7,5 The Skin Gods - to dość enigmatyczny tytuł, bardziej odzwierciedla fabułę rodzime tłumaczenie: Reżyser Śmierci. Powieść z 2006 roku napisał Richard Montanari, przedstawiciel z rodzaju pisarzy-dziennikarzy (podobnie jak mistrzowie gatunku: Thomas Harris, Stieg Larsson, Simon Beckett itd.). + "Reżyser śmierci" to kontynuacja cyklu (zapoczątkowanego przez "Różańcowe dziewczęta"), w którym pojawia się para detektywów z policyjnego wydziału zabójstw w Philadelphi (stan Pensylwania). Autor znakomicie buduje klimat (drobiazgowo opisując miasto Rocky'ego Balboa), tworzy oryginalne postacie (detektyw Jessica Balzano to przechodząca kryzys małżeński matka oraz zawodowa bokserka, a jej partner detektyw Kevin Byrne to gliniarz starej daty, potrafiący na własny sposób interpretować prawo) i ma ciekawy pomysł (zbrodnie zainspirowane kultowymi filmami). - Powieść do złudzenia przypomina hollywoodzką produkcję, która zaczyna się od mocnego uderzenia, dalej akcja pędzi w szaleńczym tempie, a potem... trzeba to jakoś zakończyć. Fabuła "Reżysera śmierci" mniej więcej w połowie traci spójność - pojawia się tak wiele postaci i punktów widzenia, jakby autor nie potrafił się zdecydować czyimi oczami przedstawić następne zdarzenia i które poruszyć wątki (np. detektyw Byrne posiada dar jasnowidzenia, ale ta zdolność zamiast pomagać mu w rozwiązaniu śledztwa, tylko dodaje dramaturgii). Finalizacja też niestety pozostawia wiele do życzenia, sprawiając wrażenie napisanej "na siłę". = "Reżyser śmierci" na pewno spodoba się wielbicielom kina (autor przygotował się do tematu, jak aktor do roli) i czytelnikom lubiącym szybkie tempo akcji. Gdyby jeszcze fabuła nie była tak wielowątkowa, to można by odnieść wrażenie, że oto wpadł w ręce thriller, który naprawdę robi różnicę na tle pozostałych. A teraz ciekawostka: Zabójca z powieści czerpie inspiracje z różnych kultowych filmów, jednym z nich jest "Psychoza", ale to w pierwszej kolejności powieść z 1959 roku napisana przez Roberta Blocha (amerykański twórca kryminałów, horrorów i fantastyki), która doczekała się dwóch ekranizacji. Zaledwie rok później Alfred Hitchcock stworzył na jej podstawie ponadczasowe, kinowe arcydzieło, a w 1999 roku Gus Van Sant postanowił "odświeżyć" temat nakręcając remake... za co zgarnął dwie Złote Maliny w kategoriach: najgorszy reżyser i najgorszy remake lub sequel.

Dawno nie spotkałam się z książką w której autor tak kieruję narracją, że czytając odczuwałam strach czy smutek razem z główną bohaterką. Miło też było przeczytać (dla odmiany) książkę w której nie domyślałam się jakie będzie zakończenie :) to było moje pierwsze "spotkanie" z autorem ale bez wątpienia sięgnę po następne części. Polecam!

Amerykańska sensacja - mało prawdopodobne, ale wciąga. Dobrzy ludzie mają swoje ciemne strony, a nie wszyscy źli są złem przeżarci. Na koniec, a jakże - happy end, ale jeśli ktoś tyle złego w życiu doświadczyl, to chyba mu się należy. Moja druga książka tego autora i chociaż mniej nie porwała niż poprzednia, to kupił mnie swoim stylem.

Minęło parę dni odkąd przeczytałam tę książkę i wciąż gdy o niej myślę, odczuwam dreszcze. Byłam bardzo sceptycznie nastawiona do tej pozycji, jako że mam dystans do niemieckich autorów (przepraszam😭😭😭), dodatkowo „Po drugiej stronie jaźni” jest debiutem autora, więc się obawiałam. Na szczęście książka od początku do końca mnie nie zawiodła. Niepokój od pierwszych rozdziałów, dobrze napisani bohaterowie, wszystkie wątki niesamowicie rozwinięte, że z trudem mogłam się oderwać od czytanej historii. Dalej odczuwam wielki szok, a nawet obrzydzenie, gdy przypominam sobie jakie tajemnice skrywały się za zagadkowym zaginięciem bezimiennej kobiety... Totalny must-have dla fanów thrillerów psychologicznych, ale również osób, które tak jak ja, zwyczajnie z nudów chcą sięgnąć po tę książkę :) Z ogromną chęcią sięgnę po resztę lektur tego autora🙏🙏

"Czasami człowiek się zastanawia, co za feler tkwi w niektórych ludziach?" W książce "Nasza słodka tajemnica" największym felerem okazuje się słabość bohaterów wobec przemocy. Jedni nie potrafią przestać jej stosować wobec najbliższych, inni zaś są bezbronni wobec braku dowodów, które mogłyby pomóc w wymierzeniu sprawiedliwości. Tym razem bohaterów, z różnych środowisk policjantów: Christera, Petrę, Betty oraz ich współpracowników, dziennikarkę Magdalenę Hansson, oraz żyjących w skrajnie ubogich warunkach rodzinę Svenssonów, łączy zaginięcie jednej z pracownic opieki społecznej: Anny - Karin Ehn. Wszystkie dowody świadczą o tym, że zginęła, dodatkowo po mieście Hagfors grasuje gwałciciel. Policja oraz dziennikarze mają pełne ręce roboty. Jakie tajemnice kryją się w tym na pozór przyjaznym, choć hermetycznym mieście?, Co się stało z Anną - Karin Ehn? Jak daleko może się posunąć osoba zdolna do przemocy?

Wyobraź sobie, że zostałeś uwięziony we własnym ciele - w ciszy i ciemnościach. Masz przebite bębenki, zaklejone usta i oczy. W panice trudno ci nawet ustalić, w jakiej pozycji się znajdujesz. Kiedy się potkniesz, o upadku powiadomi cię dopiero ból zderzenia z podłogą. Twój oprawca ma nad tobą pełną kontrolę, napawa się twoim strachem. Wiesz, że nic cię nie uratuje. Jesteś bezradny. Tak właśnie czuje się każda ofiara seryjnego zabójcy, którego władze Oak Knoll, niedużego miasteczka w południowej Kalifornii, boją się nazwać seryjnym zabójcą. Tak jakby miało go to powstrzymać. Dzieło Tami Hoag zrobiło na mnie duże wrażenie - i to już od pierwszych stron, na których autorka tłumaczy, skąd wziął się pomysł osadzenia akcji jej powieści w latach 80-tych. Dziś, w dobie seriali o super genialnych grupach dochodzeniowych posługujących się super nowoczesną technologią (od "CSI - kryminalne zagadki" z trzech miast po "Criminal minds") niektórym, zwłaszcza tym młodszym, czytelnikom trudno pojąć, że jeszcze niedawno zabójców szukało się "ręcznie". Diagnostyka DNA raczkowała, odciski palców analizowało ludzkie oko, a nie komputer, bazy danych były w wielkich magazynach, w postaci ton papieru, a telefony komórkowe były drogie i wielkie. W tej (zamierzchłej) rzeczywistości było łatwo nie tylko mordować, ale i umykać sprawiedliwości. Skąd wziął się tajemniczy tytuł? Głębiej niż grób znajduje się labirynt biur i sal konferencyjnych, określany przez agentów FBI Narodową Piwnicą Analizy Brutalnych Zbrodni. Miejsce, w którym - jak sami żartują, ratując się czarnym humorem przed szaleństwem - "żyją i pracują dziesięć razy głębiej niż nieboszczycy w grobach". A nietrudno oszaleć, analizując motywy badanych tutaj morderstw. Nie bez powodu do najczęściej odwiedzanych miejsc w piwnicach Quantico należą toalety. "- Jak wy się do tego możecie przyzwyczaić? - zapytał cicho Mendez. - Dzieciaku! - odparł Vince. - Jak się do tego przyzwyczaisz, to oddaj odznakę i broń, bo nie będziesz już człowiekiem." W Oak Knoll grupka dzieci przypadkiem trafia na zwłoki kobiety, zakopane po szyję w miejskim parku. Tchórzliwy nerdzik z bogatego domu, dziewczynka z idealnej rodziny, syn policjanta oraz jego wierny cień - na każdym z nich makabryczne znalezisko robi ogromne wrażenie. Z tym, że dla trojga z nich jest wstrząsem, zaś dla czwartego staje się punktem zapalnym, który pchnie jego młodą, a już zwichrowaną psychikę w kierunku, z którego nie ma odwrotu... "On jest złamany i nie da się mu pomóc." "Głębiej niż grób" to kryminał bardzo mroczny, pełen scen niezwykle brutalnych, opisów, które poruszą nawet tych, co widzieli czy czytali już niejedno. Jednocześnie obfituje w celne analizy ludzkich zachowań, pokazuje, jak łatwo dać się omamić dobremu wizerunkowi (któż nie zna sytuacji typu "To był taki dobry sąsiad, zawsze mówił dzień dobry..."). Pokazuje gorzką prawdę o rodzinach idealnych tylko na zewnątrz. Ujawnia patologie w tzw. przyzwoitych domach, nie oceniając która jest gorsza - kontrolowanie życia wrzaskiem w bogato urządzonych wnętrzach czy kontrolowanie życia fizyczną przemocą, doprawiane cichym podpijaniem jednej strony i otwartym piciem drugiej. A czy patologią nie jest zamiatanie problemów pod dywan i ciche łzy, kiedy niby nikt nie patrzy? Toksycznych relacji jest tu aż nadto, aż chciałoby się znaleźć choć jedną rodzinę, w której jest miłość i bezpieczeństwo. No i mamy też dzieci, widzące o wiele więcej, niż chcieliby przyznać dorośli. Ktoś, kto czytał masę kryminałów bądź oglądał wiele takich filmów czy seriali, zobaczy w "Głębiej niż grób" szereg znajomych motywów typu policjant-beton, dziecko z problemami, które lekceważone mają tragiczne skutki, obsesję kontroli oraz jej owoce. Nie znaczy to jednak, że powieść Tami Hoag jest tendencyjna. Nic z tych rzeczy. Moim zdaniem to świetna książka - oczywiście, dla kogoś, kto lubi zanurzyć się w zły świat i trochę pobrudzić. http://kotekksiazkowy.blogspot.com/2017/12/gebiej-niz-grob-tami-hoag.html