Niepamięć

Do książki podchodziłam z dużą rezerwą... zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Ciekawie i wnikliwie przedstawiony portret osoby zmagającej się ze zwatpieniem w swoje możliwości, utratą wiary w siebie oraz drogą do ich odzyskania. Porusza ważne tematy, a mimo to napisana w takim lekkim stylu, co sprawia że przyjemnie się czyta.

Bohaterce tej historii nic nie zostało oszczędzone. W młodości odejście ojca, alkoholizm matki. Potem małżeństwo, zdrada męża z najlepszą przyjaciółką i chęć zakończenia życia. Decyzja o wyjeździe i zaczęcie na nowo z czystą kartą, bez angażowania się w żadne relacje. Potem wizyta w hospicjum i lekcja pokory. Okazuje się, że obok są również niedoskonali ludzie, ale dający wsparcie i życzliwość. I refleksja, że można obrażać się na życie ale czy zawsze warto? To nasze wybory decydują, czy nas coś omija czy damy sobie szansę. Warto przeczytać. Polecam.

Główną bohaterkę powieści – Kingę poznajemy w momencie, kiedy szykuje się do ślubu z narzeczonym Dariuszem. Mężczyzna nie jest jednak miłością jej życia, kobieta powoli zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę go nie kocha i dochodzi do rozstania. Szalę przeważa nawiązana przez Kingę internetowa znajomość z byłym współpracownikiem. Kobieta wymienia z M. – jak nazywa mężczyznę wiele maili, które stają się coraz bardziej prywatne i intymne. Kinga nawiązuje romans z M. Mężczyzna obiecuje jej dużo, ale jest żonaty. Zapewnia, że rozstanie się z żoną i na poważnie zwiąże z Kingą, ale jego obietnice nie są szczere. Mimo to romans trwa dalej, a kobieta nie dostrzega, że kochanek nie zamierza rozstać się z żoną. Dla Kingi miłość do M. jest wyjątkowa i niepowtarzalna, dla niego zmienia swoje życie i liczy, że ukochany zrobi podobnie. Sytuacja Kingi komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy kobieta zachodzi w ciążę. Postanawia nie informować o ty M., który często mówił, że nie chce dziecka i podejmuje decyzję o rozstaniu. To nie jedyny trudny moment dla kobiety – w dwudziestym tygodniu ciąży kobieta traci swoje dziecko. Po poronieniu Kinga się załamuje, przez pięć miesięcy zdążyła przyzwyczaić się do myśli, że zostanie matką. Na szczęście Kinga zawsze może liczyć na pomoc niezawodnych przyjaciół – Leny i Piotra i powoli staje na nogi. Czy M. ostatecznie dowie się o dziecku? Czy Kinga pogodzi się z niewyobrażalną stratą? Czy prawdziwe uczucie, które łączy dwoje ludzi może być złe? Książka Gabrieli Gargaś to powieść, która w pewnych momentach jest trudna. To nie tylko opowieść o miłości i zdradzie, ale przede wszystkim o ogromnej stracie, cierpieniu i pogodzeniu się z sytuacjami na które nie mamy wpływu. Autorka ukazuje także siłę prawdziwej przyjaźni i wewnętrzną siłę, która tkwi w każdym z nas, jeśli ją dostrzeżemy. „Jutra może nie być” to książka w której bohaterowie nie zawsze podejmują dobre decyzje, los rzuca im kłody pod nogi, ale oni się nie poddają. Książka jest wciągająca i ma ciekawą fabułę, warto ją przeczytać.

"MIŁOŚĆ WYCZYTANA Z NUT " - ALEKSANDRA TYL Historia opisana jest delikatną opowieścią, ale nie pozbawiona wielu emocji. Eliza to 29 letnia singielka, która pracuje w świetlicy społecznej. Pomaga tam dzieciom z różnych dysfunkcyjnych rodzin. Pewnego dnia do szpitala trafia jeden z jej podopiecznych tam poznaje młodego lekarza Adama. Adam wręcza jej swoją wizytówkę z informacją by się odezwała w sprawie chłopaka. Jednak nie była potrzeba, ponieważ chłopak szybko wychodzi ze szpitala. Za namową przyjaciółki Magdy znajduje inny powód i dzwoni do Adama. Tak zaczyna się jej znajomość z lekarzem. Los bywa przewrotny dlatego pewnie na jej drodze pojawia się stary kolega, który kiedyś robił wszystko by zwrócić uwagę Elizy. Bruno chce z powrotem nawiązać jakąś relację. Jednak Eliza choć się podkochiwała w nim 10 lat temu, to z powodu jego zawodu i nastawienia jej ówczesnych koleżanek zrezygnowała z relacji. Teraz na powrót coś w niej się odzywa, jednak na przeciwległej szali jest stateczny Adam. Jak potoczy się życie Elizy, kiedy na jej drodze stają dwóch mężczyzn, jakie decyzje przyjdzie Elizie podjąć. Czy wybierze poukładanego, dobrze zapowiadającego się lekarza Adama, Czy może Bruna, którego kiedyś odrzuciła, i który gra w każdym miejscu na skrzypcach? Autorka nigdy nie zawodzi mnie, ilekroć sięgnę po jej książkę, jest ona inna niż poprzednia, ale bardzo ciekawa i z nieprzewidywalnym zakończeniem. Polecam OCENA 10/10 76/25 (09/06) ) Obyczaj 72/25 ILOŚC STRON: 302 DATA I WYDANIA: 28.01..2010 DATA WZNOWIENIA 11.06.2024 r czas przewidziany czytania: 05 h 02 min. Czas słuchania: 09 h 55 min Lektorzy Karolina Kalina - Bulcewicz Anastazja skończona 22.06.2025 (słuchana)

Barbara Sęk nie jest już dla mnie obcą pisarką. Ostatnio przeczytałam inną jej powieść, a dokładnie "Miłość na szkle". Był to mocny tekst, dlatego tym razem także oczekiwałam czegoś nietuzinkowego. Cieszę się, że tak właśnie się stało. Nie jest to bowiem powieść mówiąca o zwykłym romansie i trudnym wyborze- zostać z żoną, czy odejść do kochanki? Nie, tutaj nie tylko o ten wątek chodzi. Krzysztof Nowak to człowiek o pospolitym nazwisku, ale sam pospolity nie jest. Pracuje w kancelarii swojego ojca, jest człowiekiem majętnym. Utrzymuje swoją żonę Małgorzatę, jak i czwórkę dzieci. Kiedy jednak w kancelarii pojawia się piękna Monika Strzelec, wszystko w jego życiu się zmienia. To ona chce usidlić Nowaka i początkowo jej to nie wychodzi. Krzysztof opiera się romansowi, ale nie na długo. Banał? Nie do końca. Odejście od żony to jedno, jednak już na zawsze byłe małżeństwo łączą dzieci. Krzysztof nie może nie interesować się dawną rodziną, co niesamowicie denerwuje Monikę. Ona chciałaby go mieć tylko dla siebie. Ci z tego, że jest już oficjalnie narzeczoną czy żoną, jeśli Krzysztof notorycznie spotyka się z Małgorzatą? Sytuacji niekomfortowych jest wiele- choroba nowotworowa byłej żony, ślub jednego z dzieci Nowaków, problemy wychowawcze. Owszem, Monika także urodziła córkę Krzysztofowi, ale to nie znaczy, że Nowak odsunie się od reszty swoich dzieci. Czy Monika w końcu to wszystko zrozumie? Czy przestanie mieć ciągłe żale, pretensje, uwagi? Przeczytajcie, bo warto. Autorka świetnie zagłębiła się w tematykę rozwodu i życia po nim. Nie napisała banalnej historyjki, co bardzo mi się spodobało. Jedyny minus to edycja książki, szczególnie druk- bardzo mały, bez interlinii, utrudniający czytanie. Rozumiem, że książka ma ponad 400, jednak drażnią mnie takie mikroskopijne litery. Na pewno zapoznam się z jeszcze innymi powieściami autorki.

Aura zbliżających się Świąt sprzyjała lekturze "Stojąc pod tęczą"Doroty Schrammek. To rozgrywająca się przez kilka zimowych miesięcy historia czterech przyjaciółek pracujących w szczecińskiej agencji nieruchomości. Każda z nich wiedzie inne życie, na które niebagatelny wpływ mają mężczyźni. Magdalena jest klasyczną córunią tatunia, jego księżniczką rozpieszczaną latami, obdarowywaną drogimi i markowymi prezentami, mieszkającą wciąż z rodzicami. W agencji została zatrudniona dzięki znajomością tatusia, ale wkrótce stała się tam potrzebna i pod wpływem innych kobiet zaczęła zmieniać siebie i swoje życie. Ma już dość aranżowanych przez ojca spotkań z zamożnymi, przystojnymi i na tak zwanym poziomie arystokratami. Tęskni za normalnym mężczyzną. Patrycja wychowywana w terrorze ojca i stuporze matki, mieszka w kawalerce z jedynym przyjacielem, dogiem. Po śmierci matki i ponownym ożenku ojca, przestaje utrzymywać z nim jakikolwiek kontakt. Oprócz pracy w agencji, zajmuje się adopcją psów w stowarzyszeniu. Aneta, matka trzech chłopców, uświadamia sobie, że mąż jej nie szanuje i postanawia znaleźć pracę. Pracuje więc na dwa etaty - jeden w domu, drugi w agencji. Nadal jednak nie jest doceniana przez męża, a na domiar złego pomiatana przez teściową. Jagoda z kolei wyszła za mężczyznę, licząc na to, że zostanie on wziętym malarzem. A on woli sprzedawać rowery i malować dla przyjemności obrazy z Jagodą na pierwszym planie. Kobieta zaczyna nudzić się w związku i szuka wrażeń, mając kogoś na boku. Życie każdej z kobiet się zmienia, gdy jedną z nich spotyka tragedia. Wtedy zdają sobie sprawę z faktu, że szczęście jest na wyciągnięcie ręki i zaczynają o nie walczyć i z niego czerpać. Książka niezwykle wciąga i chce się ją połknąć za jednym razem. Choć autorka dotyka trudnych sytuacji kobiet, książka niesie też trochę optymizmu, a przede wszystkim przesłanie, że warto dać szansę sobie i najbliższym, by cieszyć się szczęściem. A poza tym "W życiu nie warto niczego odwlekać. (...) Jeżeli można, należy wszystko robić od razu".

Uwielbiam książki, które od pierwszej strony przyciągają i to nie akcją, ale klimatem tworzonym przez autorkę. Tak było i w tym przypadku. Po kilku kartkach książka mnie pochłonęła, a potem tylko rozkoszowałam się przyjemnością obcowania ze wspaniałymi i mądrymi bohaterami. A najbardziej fascynujący jest fakt, że akcja powieści jest powolna, leniwa, ale w żadnym wypadku nie ma tu nudy. Autorka emocjami bohaterów opowiada nam ich losy. Oprócz akcji bieżącej cofamy się w lata młodości Małgorzaty, kiedy to wydarzenia odcisnęły piętno na całym jej późniejszym życiu. To życie momentami bolesne i dramatyczne, ale autorka nie epatuje rozpaczą. Wręcz przeciwnie - oczy wilgotnieją, gdy śledzimy rozterki i wybory Małgorzaty, ale podziwiamy również jej siłę i determinację. Powieść jest przepełniona miłością w różnych postaciach i pomimo iż ta miłość wylewa się z każdej strony nie ma w niej ani odrobiny fałszu czy patosu. Książka wspaniała od początku do ostatniej linijki, bo zakończenie piękne, a to rzadkość. Często nawet w bardzo dobrych książkach ostatnie kartki niestety ociekają banałem. Tutaj było pięknie, wzruszająco i aż żal, że się skończyło.

Książka sama w sobie nie jest zła. Ma ciekawą tematykę - nowa żona taty z punktu widzenia dzieci, to okrutna macocha, która zatruje im życie. Iza stara się nawiązać jakąś nić porozumienia z dziećmi męża. Problem jest w tym, że córka Piotra, traktuje ją z wrogim nastawieniem, a gdy kobieta zwraca jej uwagę, gówniara biegnie z płaczem do tatusia. I okej, tyle że Piotr to postać nieobecna, niby jest ale jakby za szybą. Iza prosi aby porozmawiał z córką, a ten wzrusza ramionami z tekstem sorry nie mój problem sama się z nimi dogadaj. PRACA, praca i praca. Ponadto postać Piotra wygrywa statuetkę najbardziej wk*rw*ającej postaci pierwszego półrocza 2023. Odejmuję kolejne dwie gwiazdki za zakończenie, którego dosłownie nie ma. To tak jakby urwać opowieść w połowie. Ciekawił mnie też nierozwiązany problem. Rozumiem otwarte zakończenie ale nie w ten sposób, bo z tego co odczułam, to Iza albo by odeszła od męża albo by została. [SPOILER] Iza chciała mieć też swoje biologiczne dzieci, a Piotr mówił w kółko po co chcesz bawić się w pieluchy - zobacz trafiły ci się odchowane. Iza rozważała odejście i znalezienie mężczyzny, który da jej dziecko. [KONIEC SPOILERU]. Taki problem w małżeństwie uważam za poważny, dlatego takie zakończenie książki mnie mocno zdenerwowało. 500 stron i brak rozwiązanego problemu, który według mnie jest ważny, ale znalazło się miejsce na sceny, które do książki nic nie wnosiły i można by było je na spokojnie usunąć.

Przewidywalna do bólu. Od początku było wiadomo, z kim będzie Izabela i do czego to wszystko prowadzi. Na plus oceniam fakt, że wbrew początkowym domysłom wcale nie było trójkąta miłosnego Izabela-Wiktor-Krzysztof, tudzież jej niezdecydowania pomiędzy dwoma potencjalnymi mężczyznami. Kupując tą książkę lata temu na promocji nie dopatrzyłam, że ma ona kontynuację, której to niestety nie posiadam. Cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak szybko zakupić e-booka, by zapoznać się z dalszymi losami Izabeli.

Niby dosyć ciekawa ale brakuje mi zakończenia. Mamy się domyślać, która przyczyna zaginięcia jest prawdziwa? Niby czemu to ma służyć? Postać Staszka czytelnik poznaje tylko z subiektywnej opinii Jasmin z jej wspomnień. Coś tu było jednak za bardzo pogmatwane, te obrazy z porwaniem i pobiciem niejasne jak dla mnie. Zakończenie nieudane jak dla mnie.

dla mnie najlepsza powieść tej autorki. Historia Poli - niestandardowej, niepokornej , barwnej cioci oczami siostrzenicy Tosi. Saga rodzinna od czasów przedwojennych poprowadzona aż do współczesności. Wciąga, angażuje , identyfikuje czytelnika z bohaterami. Polecam. Dla mnie najlpesza powieść autorki .

Początkowo trochę gubiłam się w stylu pisania autorki (przeplatające się z teraźniejszością retrospekcje Nataszy i Renaty). Jednak z czasem oswoiłam się z nim i książka coraz bardziej mnie zaciekawiła. Z mojego punktu widzenia główna bohaterka podjęła jak najbardziej słuszną decyzję. Choć późno, ale jednak przejrzała na oczy i dostrzegła, jakim egoistą jest Krzysztof. Lepiej być matką samą wychowującą dziecko w domu pełnym miłości, niż w "pełnej" rodzinie, gdzie o uczucia trzeba żebrać.

Seré Prince Halverson opisuje jedno z najtrudniejszych aspektów, z jakim przychodzi zmierzyć się ludziom w życiu - strata. W tym przypadku odbywa się w różnych wymiarach, jedno: gdy traci się najcenniejsze bezpowrotnie i drugie: gdy początkowa utrata może przerodzić się w kolejny etap, dając wiarę w ludzi i odmienne spojrzenie w przyszłość. Ciekawy wątek miłości matki biologicznej i zastępczej sugerujący kontrę: biologia, czyli nić łącząca ponad wszystko, a bogata więź emocjonalna rodząca się dzień po dniu. Co decyduje o właściwych relacjach między dorosłymi, a dziećmi? W kategoriach prawa szala najczęściej przechyla się na korzyść rodziców biologicznych, co z punktu dzieci niekoniecznie ma swoje uzasadnienie w relacjach z danymi ludźmi. Czy zawsze można jednoznacznie przypisywać kobiecie, która urodziła, miłości do własnego dziecka? Miłość, jak każde głęboko odczuwane uczucie rodzi się powoli, poczynając od małej iskierki. A ta niekoniecznie w przypadku macierzyństwa musi wykiełkować, gdy kobieta jest jeszcze w ciąży, bądź nawet w chwili narodzin maluszka. "Druga strona szczęścia" jest poświęcona przede wszystkim uczuciom macierzyńskim, które mylnie przypisuje się za swoiste jedynie kobietom rodzącym. Autorka postanowiła przybliżyć, jak temat może wyglądać z puntu dwóch źródeł. Dwoje dzieci i dwie matki, które pragną je kochać i wychowywać. Każda z kobiet ma roszczenia i trudne do podważenia prawo, by uczestniczyć w życiu maluchów. Każda z nich, naznaczona wydarzeniami z przeszłości musi też pogodzić się z własnymi rozczarowaniami i stratami. Dyskusje jakie podejmują bohaterzy na pewno są godne uwagi. Odnoszą się do skomplikowanych życiowych sytuacji, które wiele człowieka kosztują i są trudne do przepracowania, jeśli nie miałoby się oparcia w rodzinie. Fabuła mimowolnie powoduje, że powoli przesuwamy się do przodu i analizujemy skutki podjętych kiedyś i dziś decyzji. Sugestywnie poprowadzony plan powodował, że raz skłaniałam się do argumentów jednej strony, to znów przychylnie patrzyłam na drugą, by gdzieś pomiędzy poczuć frustrację, a niekiedy i złość na to co robi jedna z matek. Dla mnie Elli, jak i Page, nie są wolne od popełniania błędów, czyli są w stu procentach ludzkie. Można je lubić albo nie, można uważać, że pod pewnymi względami podejście El jest naiwne, ale obie panie tak zostały ukształtowane w toku własnego życia, że tu i teraz reagują w taki właśnie sposób. Lektura Halverson była dla mnie ciekawym doświadczeniem, chociaż nie mogę potwierdzić, żeby w sposób bogaty ukazała całe zjawisko. Za mało w fabule blasków i cieni, za mało niuansów, które podbudowałyby psychologiczna warstwę. W pewnych fragmentach ma się do czynienia raczej z prześlizgiwaniem się przez zdarzeniach, niż zgłębianiem problemu. Trochę to wszystko uładzone, nad wyraz grzeczne. Mimo początkowych zapowiedzi, iż oto wkraczamy w burzliwy etap życia Elli Beene dostajemy całkiem wypieszczoną historyjkę. Obserwujemy, jak nagle, ktoś w żałobie, dręczony wyrzutami sumienia, przeżywa kolejne dni potykając się o nowe odkrycia na temat zmarłego partnera i jego relacji z była żoną, potrafi powściągnąć emocje. Nie myśli wiele o swoich odczuciach, choć niby ma na względzie dzieci, ale przy tym chce jeszcze dołożyć komfortu innym. Prawdziwa heros-kobieta. Stawanie się zbawczynią w sytuacji, która ją dotknęła i mocno wstrząsnęła, burząc dokładnie cały świat jest mało autentyczne i prowadzi akcję w kierunku hollywoodzkiej fabuły. To mój największy zarzut. Bo jest jeszcze mniejszy, który dotyczy sposobu prowadzenia narracji, a ta potrafiła momentami mnie znudzić i gubiłam się we własnych odczuciach względem oceny postępowania bohaterów. Nie mniej warto się przyjrzeć dokonywanym przez Autorkę analizom ludzkich i bardzo realnych problemów.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu trafiłam na historię pełną emocji. To typowa kobieca powieść obyczajowa z nutką tajemniczości i zagadek, którą czyta się naprawdę przyjemnie. Poznajemy losy Marty i Rafała oraz ich dorastających bliźniąt, Rozalii i Kajetana. Niestety Rafał w pewnym momencie się zapomniał i wszystko się posypało. Po tym, co zrobił, Marta podejmuje decyzję o rozwodzie i zostaje sama z codziennymi problemami. A tych jej nie brakuje, trudna praca, wymagająca i wszystkowiedząca matka, siostra, która bardziej bierze niż daje… W pewnym momencie czuć, jak bardzo Marta jest tym wszystkim przytłoczona. I chyba właśnie wtedy zaczyna się coś zmieniać. Postanawia w końcu zacząć żyć po swojemu, tak, jak jej dobrze. W jej życiu pojawia się też ktoś… tajemniczy Szymon, który daje jej wsparcie, choć tylko online. Podczas czytania były momenty, kiedy się uśmiechałam, ale też takie, które mnie irytowały. Bardzo kibicowałam Marcie i trzymałam za nią kciuki do samego końca. To ciepła, życiowa historia, w której wiele osób może odnaleźć kawałek siebie. Zdecydowanie polecam 💛🩷🌸

Często przed wyborem książki kieruję się ocenami na lubimy czytać i nigdy się nie zawiodłam tą siązkę wzięłam w ciemno. Ocenę sprawdziłam po przeczytabiu i tutaj się zawiodłam. Książka bardzo mi się spodobała myślę,że każdy czysto hipotetycznie myśli a co byłoby gdyby....... teraz jest mi źle a okazuje się,że źle to dopiero może być. Bardzo podobała mi się ta książka i uważam że warto przeczytać i się zastanowić ile można stracić czasem przez swoje widzi mi się. Polecam dawno nie trafiłam na taką historię a uwazam, że może się taka wydarzyć bo każdy czasem ma pewnych spraw dosyć.

„Dziś jak kiedyś” Izabelli Frączyk to powieść obyczajowa, która opowiada historię Aleksandry – świeżej rozwódki, która postanawia zacząć nowe życie z dala od wielkomiejskiego zgiełku. Z pomocą przyjaciółki podejmuje pracę w starej wytwórni win na prowincji, licząc na spokój i możliwość odbudowy siebie. Jednak rzeczywistość okazuje się zupełnie inna, pełna wyzwań i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Książka porusza tematykę zmiany życiowej ścieżki, poszukiwania siebie oraz odnajdywania szczęścia w najmniej oczekiwanych miejscach. Styl autorki jest lekki i przystępny, co sprawia, że powieść czyta się z przyjemnością. „Dziś jak kiedyś” to historia pełna ciepła, humoru i refleksji nad życiem.

Czy to jest powiesc o milosci? A moze o nienawisci? Zycie plata nam figle, przeplata emocje, dreczy nas i nagradza na zmiane. Jestesmy zagubieni w swiecie emocji, podejmujemy decyzje a potem musimy wypic piwo ktore sami nawarzylismy. Czy dotarlismy do konca instytucji malzenstwa? Kazdy ktorego intryguja powyzsze pytania, kazdy kto stawia sobie podobne powwinien przeczytac ta niezwykla powiesc. Madra niezwykle, a zarazem pieknie napisana, mimo niekiedy meskiego, dosadnego jezyka. Goraco polecam!

Moje początki z ''Wieczorem panieńskim'' łatwe nie były. Musiałam się nauczyć stylu pisania autorki. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje przytłoczony ogromem informacji. Pojawiają się dziesiątki imion i przezwisk bohaterek oraz ich pogmatwane życiorysy, a wszystko to przemieszane ze sobą tak, że często trudno się połapać, o kim w danym momencie mowa. Czytając miałam także wrażenie, jakbym znalazła się na targu przekupek lub w samym środku babskiego spotkania, gdzie jedna kobieta przekrzykuje drugą. Dosłownie słyszałam ten jazgot ;) Po kilkudziesięciu stronach przyzwyczaiłam się już, że podczas rozmów bohaterek pojawia się tysiące dygresji. Jednak patrząc na książkę całościowo, jest zabawna i podziwiam autorkę za to, że wymyśliła tak pokręconą i wielowątkową historię.

To książka na błyskawiczną poprawę humoru! Dialogi między bohaterkami, ich perypetie, wścibska mamusia i nastolatki, które mówią niezrozumiałym językiem i podejmują dziwne decyzje, to wszystko składa się na naprawdę dobre czytadło. Owszem, to nie jest jakaś wybitna historia. To rodzinne opowieści z życia dwóch sióstr, które chwilowo muszą razem zamieszkać i mierzyć z przeciwnościami losu. Ale obie wychodzą z założenia, że co je nie zabije to je wzmocni. A wzmacnia je przyjaźń z szaloną Anką, która ma niesamowite pomysły i niezły temperament. Dobrze się bawiłam czytałam tę książkę. A czasem po prostu o to chodzi!

Książeczka dość sympatyczna, ale też miałkawa i nazbyt lekka, choć o tematyce istotnej. Sama forma jest umiarkowanie trafiona, podobnie jak styl, ale to już kwestia gustu. Tekst daje się bez pośpiechu przeczytać w kilka dni. Czyli to takie czytadełko, no na kocyk choćby :) Bohaterka naiwna i dość schematyczna próbuje stawić czoło sytuacji, która jest trochę patowa, trudna i ciężko akceptowalna. Ratunek przychodzi z mało oczekiwanej strony. Nieoczekiwanej, niespodziewanej …no to przesada. Ostatecznie trzeba napisać, że to nie jest całkiem dojrzała lektura, ale na swój sposób jeszcze mająca walor. Jest o tym, co ma miejsce w wielu rodzinach. Jest o udawaniu, o samotności, lęku, traumie, rozczarowaniu, niepewności, o marzeniach i nadziei. Tytułowa Inga nie jest jedyną osobą, która pod pozorami normalności ukrywa zgryzotę i obawy. Upust emocjom daje w udostępnianym tekście pisanym. Co z tego wyniknie? To treść książki …raczej wakacyjnej. Lektura zdecydowanie kobieca!