Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera

Wstrząsająca relacja o tym jak w imię religii, spaczonego wyobrażenia o honorze rodziny i pod pozorem dbania o jej interesy tworzone jest piekło kobiet. Pozostawione bez żadnej pomocy, ani od najbliższych, ani od organizacji państwowych. Kryją się jak tylko mogą. Inaczej albo czeka ich śmierć, okaleczanie a w najlepszym razie więzienie. Zatrważające jak głęboko zakorzenione jest to w kulturze muzułmańskiej i jak w tych ludziach nie ma żalu, smutku po utracie córki..

To był naprawdę bardzo dobry reportaż o Omanie. Do tej pory mało o nim słyszałam i nie zgłębiłam tematyki tego kraju. Jednakże ta książka w świetny sposób przybliżyła mi kulturę i obyczaje tego kraju, rolę kobiet w społeczeństwie, oraz zwyczajne życie jakie toczą tubylcy. Niektóre kwestie bardzo kontrowersyjne - u nas nie do przyjęcia. I pomimo, że żyjemy w XXI w. to nadal, w takim Omanie "pewne sytuacje" mają miejsce i są zakotwiczone w tamtejszej kulturze. To jest wprost niesamowite! Bardzo polecam tę lekturę!

Książka Marty Wroniszewskiej to poruszający i wnikliwy reportaż, który otwiera oczy na bolesne realia systemu adopcyjnego w Polsce. Autorka przeprowadza czytelnika przez historie osób związanych z adopcją — dzieci wychowanych w domach dziecka i rodzinach zastępczych, dorosłych już adoptowanych, biologicznych rodziców, rodzin adopcyjnych oraz pracowników instytucji. Dzięki tym ludzkim opowieściom ujawnia nie tylko radości i sukcesy, ale przede wszystkim trudności, systemowe zaniedbania oraz emocjonalne zmagania wszystkich stron tego procesu. Wroniszewska pokazuje, że adopcja to nie tylko miłość czy „happy end”, ale często długotrwała, wymagająca praca z traumą, biurokracją i niedoskonałościami prawa. Reportaż jest napisany przystępnym językiem, pełen faktów, ale też głębokich, osobistych relacji — co czyni lekturę zarówno wartościową merytorycznie, jak i poruszającą emocjonalnie. To książka zmuszająca do refleksji nad tym, jak wygląda opieka nad najbardziej bezbronnymi w naszym społeczeństwie — i jak wiele jeszcze trzeba zmienić, by każde dziecko mogło naprawdę znaleźć swój dom.

Nie umiem napisać o tej książce lekko. I chyba nawet nie chcę. To nie jest historia, którą się czyta dla przyjemności. To historia, która zostaje w głowie na długo… i trochę boli. To opowieści o matkach, które każdego dnia walczą. Nie o marzenia. O podstawy. O zdrowie swoich dzieci, o dostęp do lekarzy, rehabilitację, o pieniądze, które i tak nigdy nie wystarczają. O zwykłe „jakoś przetrwać”. Czytając, miałam wrażenie, że ktoś na chwilę pozwolił mi wejść do ich świata. Świata, w którym nie ma wolnego, urlopu ani odpoczynku. Jest za to ciągłe napięcie, strach i zmęczenie, które nigdy tak naprawdę nie znika. Najbardziej uderzyła mnie samotność. Bo kiedy pojawia się choroba, bardzo często znikają ludzie. Relacje się rozluźniają, telefony milkną, a one zostają same – z odpowiedzialnością, która przerasta wszystko. Ta książka nie wzbudza litości. Ona otwiera oczy. Pokazuje, jak niewiele wiemy i jak łatwo oceniamy z boku, nie mając pojęcia, jak wygląda ich codzienność. I jeszcze jedno.... to nie jest tylko opowieść o dzieciach. To też historia kobiet, które gdzieś po drodze często przestają być „sobą”, bo całe ich życie podporządkowane jest opiece. To trudna lektura. Momentami przytłaczająca. Ale bardzo potrzebna. Taka, która zatrzymuje i zmusza do myślenia. Warto przeczytać. Chociażby po to, żeby zacząć widzieć więcej.

Przeraźliwie smutny i przerażający obraz polskiej psychiatrii i instytucji mających na celu ochronę i leczenie dzieci i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi - tak można w kilkunastu słowach podsumować to co przeczytałam. Na podstawie listów, osobistych doświadczeń rodziców, dzieci oraz medyków powstała książka, pokazująca słabe i słabsze strony polskiej opieki medycznej zajmującej się zaburzeniami psychicznymi. Tragiczne warunki w szpitalach dla psychicznie chorych i niedobory personalne, doprowadzają młodzież do jeszcze większych kryzysów psychicznych, aniżeli to co przeżyli przed trafieniem do szpitali. Dużą uwagę autorzy przywiązują również do hejtu i niezrozumienia dla osób niebinarnych lub heteronienormatywnych, szczególnie ze strony ówcześnie rządzącej partii i jej zwolenników. Przygnębiająca pozycja, ale bardzo potrzebna, dająca możliwość poznania sytuacji dzieci i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi w Polsce.

Ciekawy reportaż przybliżający rzeczywistość polskich więzień. Autorka Nina Olszewska rozmawiała z osadzonymi na tematy związane z systemem penitencjarnym , dzięki czemu można się dowiedzieć jak wygląda codzienne życie w więziennej celi, czego oczekują skazani , o czym myślą gdy mają za dużo wolnego czasu . Przyznaję, że niektórzy z nich byli bardzo irytujący z ego rozdmuchanym do granic możliwości i zawyżonym poczuciem własnej wartości, butni i zarozumiali. Nina Olszewska według mnie zrobiła dobry, solidny reportaż, zachęcam do przeczytania.

Reportaż jest próbą nakreślenia problemów polskiej psychiatrii z perspektywy pacjentów oraz rodziny i personelu medycznego. Każda z historii jest indywidualna i pokazuje inne bolączki systemu zdrowotnego. Pomimo wielu trudności i częstego zderzenia się z realiami polskiego systemu jest w tym reportażu kropla optymizmu (np. opisana rola asystenta zdrowienia). Nie jest to pozycja, która daje przepis na rozwiązanie wszystkich problemów związanych z leczeniem psychiatrycznym w Polsce ale dobrze, że taki reportaż powstał dla szerszego grona czytelników, bo dla wielu osób temat zdrowia psychicznego to nadal temat z marginesu zainteresowania.

OCENA - 8/10 REWELACJA Rewelacyjny i ważny reportaż, który zostaje w sercu na dłużej. Warto poznać historię Kanady z innej strony tej mrocznej, wstydliwej, bolesnej. W dużej mierze treść dotyczy Kościoła Katolickiego, który ma na swoim koncie liczne grzechy, które przez lata skrzętnie tuszował i ukrywał aby nie ujrzały światła dziennego. Ten reportaż ujawnia prawdę o skrzywdzonych dzieciach ich bólu i cierpieniu w szkołach z internatem prowadzonych przez księży i siostry zakonne. Z dużą wrażliwością autorka opisuje historie dzieci, których dotknął chory system. Relacja bardzo rzetelna oparta na faktach, autentycznych przesłuchaniach, artykułach prasowych, zebranym innym materiale dowodowym w sprawie. Reportaż o dużym ładunku emocjonalnym nie można wręcz uwierzyć, że przedstawiciele kościoła mogli bezbronnym dzieciom zgotować taki los. Książka skłania nas do refleksji oraz zastanowienia się czy można było temu zapobiec. Dlaczego wielu oprawcom uszły na sucho ich czyny?. Co ze sprawiedliwością?. Dlaczego Papież nie przeprosił?, choć domagali się tego pokrzywdzeni. Tyle pytań na które wciąż nie znalazłem odpowiedzi. Długo tej lektury nie zapomnę. Polecam. Pozdrawiam. Jack_

To nie jest książka, którą można ocenić w kategoriach „podobała mi się” lub „nie podobała mi się”. To nie jest też książka, która powinna się podobać. Ja osobiście jej nienawidzę. Nienawidzę tego, że przemoc domowa wciąż bywa ignorowana. Dlaczego w sądzie osoba, wobec której stosowano przemoc, słyszy pytanie: „Czym Pani sprowokowała męża?” Czuję ogromną irytację i ból za wszystkie kobiety, które musiały przez to przejść. Które musiały nauczyć się żyć na nowo. Sam reportaż zawiera wiele historii przedstawionych z różnych perspektyw — osób krzywdzących, krzywdzonych, psychologów oraz osób prowadzących fundacje wspierające ofiary. Daje to pełniejszy obraz sytuacji i uświadamia, jak wiele takich dramatów rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami domów. Zbyt wiele.

Bardzo poruszająca i osobista historia.Wzruszająca opowieść (dla mnie) przede wszystkim o pewnej drodze autorki, o pokonywaniu przez nią trudności i o trosce .... (opiece nad osobą, która zawiodła ...) Książka wywołuje wiele refleksji, jest mocna i bardzo szczera.

Ciekawy reportaż stworzony z rozmów z kobietami z województwa mazowieckiego, z ekspertami oraz babcią jednej z autorek (tu mam zastrzeżenie - po co ta relacja jest tak pocięta?). Wniosek, jaki wysnuły autorki przy okazji tej podróży wydaje się być wyjątkowo trafiony w odniesieniu globalnym: "Rozmowa jest doświadczeniem, za którym tęskni wielu ludzi". Ciekawostka, która mnie zszokowała: miesięcznica kosztuje 90 tys. zł.

Mam zupełnie mieszane uczucia odnośnie tego co właśnie przeczytałem. Bo z jednej strony mógłbym powiedzieć, że to co za wyczyn gdy się czyta o śmierci człowieka (która zawsze będzie pewną tragedią), gdy co dzień giną albo umierają między 150 000 a 200 000 osób. Ale gdy się bliżej przyjrzy tej książce okazuje się, że mówi wiele o nas samych, naszym podejściu do życia i to jak postrzegamy relacje ze światem. Zdarzenie miało miejsce  17 czerwca 2012 roku w zoo w Kolmården (miasto w Szwecji). Tego dnia została zagryziona Karolina – opiekunka wilków. Sytuacja staje się punktem wyjścia do zbadanie nie tyle jak do tego doszło (to nie musi być wcale istotne), ale dlaczego do tego doszło. Jak to się stało, że ludzie zaczęli wchodzić do klatek i na wybiegi wilków, które mimo, że żyją w ogrodzie zoologicznym to jednak nie przestają być najgroźniejszymi drapieżnikami żyjącymi w europejskich (i nie tylko) lasach. Rozmawia więc autor z pracownikami zoo, prawnikami, ekologami znawcami przyrody oraz psychologami i socjologami. A wszystko by zrozumieć czemu człowieka tak bardzo ciągnie do dzikości i czemu uważa, że potrafi oswoić to co oswajalnie jest wręcz niemożliwe.

Dobry reportaż o druzgocącym problemie komunikacyjnym w Polsce. Wydany 7 lat temu, nie jestem pewna, czy do końca aktualny (mogę mieć zaburzone postrzeganie przez zmianę lokalizacji życia na bardziej miejskie obszary). Od połowy książki bardzo dużo o samym PKP, momentami tak wnikliwie, że troszkę się gubiłam i przeskakiwałam dalej. :) Duży plus za język, świetnie się to czytało.

Powiem Wam, że to co wykonała tutaj p. Karolina to ogrom pracy. Kto w tych wszystkich obozowych książkach napisał kiedyś o ubraniach? Tutaj oprócz właśnie tych ubrań od tego co nosili więźniowie, Polacy, Żydzi, Niemcy to mamy tutaj przejmujące historie ludzi, którzy w obozach byli. Ubrania poprzez tych najmniejszych do najwyższych rangą. To jak chciały wyglądać kobiety poprzez to jak były poniewierane. Chciały zachować choć namiastkę kobiecości. Kiedy przyjeżdżały pociągi z więźniami zostało im wszystko zabierane. 11 historii ludzi również o higienie w czasie wojny. Jest to książka warta przeczytania i przemyślenia czy my wszystko to co mamy potrafimy docenić. 'Wydawałoby się, że w trudnej chwili jako pierwsze odrzucimy błahe rzeczy, których normalnie nie zauważamy. Drobnostki niewarte wspomnienia. A to nieprawda. Drobnostki to są właśnie kamienie milowe do przetrwania." Dodatkowo jest też audiobook czytany przez mistrza Filipa Kosiora

Utonęła stara się ukazać życie kobiet doświadczających różnych niedogodnie życiowych oraz niepełnosprawności związanych z urodzeniem z zespołem Turnera. Powiem tak książka porusza bardzo ciekawy aspekt życia kobiet z niepełnosprawnością oraz życiu z despotem który sprawia że twoje życie staje się coraz trudniejsze jak z dnia na dzień twoje życie staje się co raz bardziej skomplikowane oraz ciało odmawia posłuszeństwa. Bohaterki przedstawione w tym reportażu to silne Babki które nie użalają się nad swoim losem tylko stawiają z podniesioną głową gotowe do walki, mimo to widać że ciężkość życia i niesprawiedliwość bardzo je dotyka. Jedyny zarzut jaki mam to to że książka skupia się w dużej mierze skupia się na autorce i jej nie dowidzeniu a bardziej częściowej ślepocie oraz to że książka jest za krótka i nie wyczerpuje tematu w moich oczach wystarczająco, ale jest to książka warta przeczytania.

Zaczyna się z wysokiego c, a potem lekko łapie zadyszkę, ale i tak jest to mocna pozycja. W skrócie rzecz ujmując to w większości przelot po patologiach w Rosji napisana w stylu filmów Smarzowskiego. Parę wątków można by wywalić bez starty dla całości ale i tak zdecydowanie polecam.

Czarna Owca Medycyny autorstwa Jeffreya Alana Liebermana to reportaż pisany w przystępny sposób i opowiada o historii psychiatrii w pigułce szczególnie w środowisku amerykańskim. Ukazuje początki i rozwój psychiatrii od XIX aż do XXI w. oraz metody leczenia na przestrzeni dziejów. Pokazuje, że przez dziesiątki lat błądzono próbując robić postępy w efektach leczenia osób z chorobami psychicznymi, stawiano różne szkodliwe tezy i leczono metodami które okazywały się opłakane w skutkach dla chorych jak elektrowstrząsy czy lobotomia. A największe postępy i odkrycia w tej dziedzinie medycyny były odkrywane przypadkiem i przy eksperymentach na ludziach.

"Bezmatek" to jedna z tych książek, które czyta się nie dla fabuły, tylko dla emocji, które zostają długo po zamknięciu ostatniej strony. Mira Marcinów pisze w sposób bardzo osobisty, momentami wręcz surowy. To nie jest lekka lektura na wieczór, raczej coś, co zatrzymuje i każe na chwilę zwolnić. Jeśli masz w sobie gotowość na prawdziwe, nieupiększone historie o stracie, to warto wejść w ten świat. To książka o żałobie po matce, ale opowiedziana inaczej, niż można się spodziewać. Bez chronologii, bez klasycznej narracji. To raczej zbiór wspomnień, obrazów, krótkich scen i myśli, które razem tworzą portret relacji matki i córki. Są tu momenty trudne, bolesne, ale też zwyczajne, czasem nawet absurdalne. Dzięki temu ta historia jest bardzo ludzka. Nie idealizuje ani matki, ani samej relacji. Pokazuje ją taką, jaka była naprawdę, ze wszystkimi pęknięciami. To, co robi największe wrażenie, to szczerość. Ta książka nie próbuje nikogo pocieszać ani dawać gotowych odpowiedzi. Raczej pozwala pobyć chwilę w emocjach, które zwykle się wypiera albo upraszcza. Dla mnie to była mocna, ale potrzebna lektura. Jeśli szukasz czegoś, co zostaje w głowie na dłużej i naprawdę coś porusza, to „Bezmatek” jest dokładnie tym typem książki.

Ta książka towarzyszyła mi i nie mogę tym razem powiedzieć, że uprzyjemniała mi powroty komunikacją miejską. To opowieść, zbiór rozmów, obraz cierpienia, życia w strachu, bycia niewolnikiem własnego państwa. Opis tego, jak niewykształcone społeczeństwo jest w stanie pozbawić nawet własnych członków rodziny życia, bądź części ciała, tylko dlatego, że te nie posiadają pigmentu „melaniny” — co w wielu mieszkańcach znad Jeziora Wiktorii wzbudza strach, jak i chęć zysku, bo ci zdali się zaufać uzdrowicielom, szamanom, którzy zapewniają o magicznych właściwościach ciał albinosów. Ten strach często wynika z przekonania, że albinosi to ludzie z zaświatów — jakby nie do końca przynależący do świata żywych, ale też nie całkiem martwi. I choć brzmi to jak coś odstraszającego, to w wielu przypadkach działa wręcz odwrotnie — bardziej przyciąga, budzi ciekawość, potrzebę „wykorzystania” tej inności. Szczególnie tam, gdzie wiara w siły nadprzyrodzone potrafi przesłonić człowieczeństwo. Zanim sięgnąłem po książkę, zetknąłem się z historią Kabuli w programie prowadzonym przez Martynę Wojciechowską— jako 12-latka została pozbawiona ręki. Obecnie studiuje prawo, aby móc pomagać ofiarom, ponieważ w Tanzanii, mimo wielu prób demonstracji — nawet z jednym z ostatnich prezydentów, Kikwete — jak widać, w dalszym ciągu sprawiedliwość pozostawia wiele do życzenia. Warto dodać, że wspomniana demonstracja była częścią działalności Josephata Tornera — człowieka, którego nazywam lwem w ciele albinosa. Gość, który całe swoje życie poświęcił walce o prawa osób z albinizmem. Wszedł na Kilimandżaro, nie po to, żeby zrobić sobie selfie na tle chmur, tylko żeby krzyczeć o ich prawie do życia. I ja go za to ogromnie cenię. Walczył do końca. Filip Skrońc wyrusza do Dar es Salaam, Geity, aby być częścią rozmów, przeżywać emocje ludzi, którzy albo pod pretekstem bezpieczeństwa dzieci, albo w ramach pozbycia się problemu, porzucają własne dzieci, zostawiając je w ośrodku, gdzie na 400 dzieci przypada deficytowe 4 opiekunów. To nie jest tylko reportaż — dla mnie to obraz tego, za co mogę być wdzięczny, bo wyobraźcie sobie urodzić się i albo zostać zaakceptowanym, albo nie, a w późniejszych latach bać się, że w nocy lub w biały dzień w każdej chwili mogą pojawić się chętni oprawcy, którzy dla zysku byliby w stanie dopuścić się najgorszego. Takich scenariuszy jest pełno — od odrąbywania rąk, nóg czy penisów, po gwałty w przekonaniu, że seks z albinoską jest w stanie wyleczyć z AIDS. Czytając książkę, przypomniałem sobie, jak bliska mi koleżanka rokrocznie, marudząc, wręcz zachęca mnie do wyjazdu nad Zegrze. Ona jest wielką entuzjastką opalania. Słońce i jego promienie mogłyby otulać jej twarz całymi dniami, a ona byłaby najszczęśliwszą osobą na planecie Ziemia. I fakt — ona byłaby, ale przeciętny albinos już nie do końca, a często jest do tego mimowolnie zobligowany bądź sam nie do końca świadomy tego, że spędzanie czasu na słońcu to na pewno nie coś, do czego powinien być zachęcany. Słońce to na ogół śmiercionośna gwiazda Układu Słonecznego, gwiazda, która rokrocznie uśmierca ogromne liczby ludzi cierpiących na albinizm, ponieważ to w przypadku tej grupy zachorowalność na raka skóry sięga nawet 90% przed 40. rokiem życia, a bez odpowiedniej ochrony przeciwsłonecznej średnia długość życia wynosi około 30 lat. Nie lubię określenia „cierpiących”, ale tak faktycznie jest — cierpiących nie tylko ze względu na częste owrzodzenia, niedobory czy choroby nowotworowe, cierpiących z powodu rozłąki z najbliższymi, z oceny, z odrzucenia przez własnych bliskich. Ograniczenia — myślę, że to również odpowiednie słowo. My, przeważnie jako Europejczycy, odczuwamy wolność. To szerokie pojęcie, ale na ogół daje nam ono wiele swobód. Mogę wyjść z domu bez strachu, mogę zamknąć oczy, mogę zjeść to, na co mam ochotę. Po prostu mogę być wolnym. Jednak ludzie z albinizmem często nie mogą podejmować się tych aktywności, a jeśli już to robią, to wiąże się to z ogromnym ryzykiem. O tej książce mógłbym napisać bardzo wiele, myślę, że druga — nieco mniejsza — mogłaby powstać na spokojnie. Mam dużo refleksji…

Niełatwo ocenić tę książkę, ponieważ są tutaj dwa aspekty, na które warto zwrócić uwagę: - jakość i wartość literacka, które są raczej średnie - tematyka, przekaz, emocja, które momentami wgniatają w fotel. Powieść Stephanie Land oparta została na rzeczywistych wydarzeniach i doczekała się już swojej netfliksowej ekranizacji („Sprzątaczka”). Pod kątem emocjonalnym mocno mnie przygniotła – bohaterka doświadcza przemocy i musi walczyć z wybitnie niesprzyjającym systemem, gdzie mimo ciężkiej pracy nie stać człowieka na wizyty lekarskie, leki i porządne mieszkanie. Zwraca także uwagę na problemy samotnych matek i osób korzystających z pomocy socjalnej – i jej osobista perspektywa jest jedną z największych wartości tej książki. Nie czyta się „Sprzątaczki” łatwo – i to wcale nie przez bolesną tematykę, ale przede wszystkim z uwagi na styl pisania autorki, który jest mocno męczący. Dlatego nie będę wspominać tej książki jakoś szczególnie dobrze, mimo iż sama historia jest bardzo ciekawa.