Namiętności Eugenii R.

To opinia z Instagrama. Druga opisywana książka to "Opowieść o Annie". Ciekawie to się czytało. Z prawej strony współcześnie napisana powieść o czasach stalinizmu. Fajnie, że treść trochę nie współgra z okładką, bo ta, w moim odczuciu, obiecuje chyba więcej romantyzmu niż prawdziwej historii. Przeżyłam więc w trakcie lektury przyjemne zaskoczenie, bo książka opowiada losy fikcyjnej bohaterki Soni Buriaginy, mieszkanki Leningradu w czasach komunizmu, a tak naprawdę w jego najmroczniejszym okresie tj. od lat 30-tych do 50-tych dwudziestego wieku. Jej losy przeplatane są rozdziałami poświęconymi Stalinowi, jego potwornym rządom, obsesji władzy, nieludzkim metodom opartych na strachu, donosach, zsyłkach, aresztowaniach, mordowaniu. Początkowy podziw Soni dla idei komunizmu, wraz z tragicznymi doświadczeniami, ewoluuje poprzez niedowierzanie i zaprzeczanie do uświadomienia sobie czym tak naprawdę jest system, w który wierzyła. Jak dla mnie to była bardzo poruszająca powieść, obrazująca szczegółowo to, co dziś wiemy o stalinizmie. Po lewej zaś staroć. Powieść napisana w 1950 roku, w której wśród nękanych wojną mieszkańców warszawskiej kamienicy rodzi się ruch, który w przyszłości pochłonie miliony ofiar. Pod względem fabularnym ciekawie czytało się o wojennych perypetiach mieszkańców Warszawy, ideowe fragmenty nie do strawienia. Doświadczenie czytelnicze ciekawe.

Bardzo ciekawa pozycja. Kryminał, którego akcja dzieje się w Bydgoszczy w roku 1920, kiedy miasto wraca "do macierzy". Autor świadomie używa niemieckich nazw ulic, przedstawia wiele ciekawostek o Bydgoszczy z tamtych czasów, w tym o fontannie "Potop". Pojawiają się też wspomnienia o Wilnie i Lwowie. Sama fabuła też wciąga, niemal od początku. Wartka akcja, do końca ciężko odgadnąć co się wydarzy. Ja osobiście polecam. Jak napisano na okładce "Jakubowski zrobił dla Bydgoszczy to co Krajewski dla Wrocławia..."

Przepiękna saga rodzinna, której akcja toczy się w zaginionym miejscu na Mazurach. Miejscu, którego nie można znaleźć na żadnej z map, gdzie każdy trafia przez przypadek. Mazury, gdzie wcześniej były Niemcy a chwilę później już Polska. Jest to niesamowicie opowiedziana historia rodziny Ritterow. Luterański pastor, jego syn zakochany w katoliczce, nieznajoma dziewczyna próbująca odnaleźć prawdę o swojej rodzinie. Czyta się szybko, chłonie się każde zdanie. Tym bardziej, że język jest tak plastyczny, że czujesz jakbyś tam był. Rok 1920, Martin Ritter przybywa na Mazury razem ze swoją żoną. W tak małej przestrzeni musiały zmieścić się trzy narodowości, gdzie razem spotykali się pastor, ksiądz i rabin. Gdzie wszystko zakłóca wybuch II Wojny Światowej i następuje podział na my i wy. Trudności gdy dziecko dorasta i zakochuje się w osobie z innej społeczności. Wieczna wrogość zwycięzców i niezapominanie, że ci drudzy będą zawsze obcy, nieważne ile lat upłynie. O czymś takim nigdy się nie zapomina w tak małej społeczności. Nawet pomimo tego, że osoba pastora budziła podziw, dzięki swojemu niezłomnemu charakterowi. Nic nie było w stanie zmienić nastawienia sąsiadów. Bardzo spodobały mi się słowa Martina: "Pamiętaj... żyje się dla zachwytu. Albo dla samego życia." I taka właśnie jest ta książka, jest jak delikatne muśnięcie wiatru, otula cie i snuje swoją historię, a ty możesz się jej tylko poddać oczarowany. Tu każde zdanie jest jak poezja, jest esecjonalne, przenosi cie w ten inny świat. Dawno nie czytałam już tak pięknej powieści, gdzie każde zdanie ma głęboki sens, gdzie brak niepotrzebnych opisów. A od książki nie można się oderwać. Polecam gorąco, warto poznać historię kobiet z rodziny Ritterow.

Dwóch bohaterów - dwie oddzielne historie. Stanisław Kervyn - Belg szukający po przeszło pięćdziesięciu latach przyczyn zamachu na lotnisku w Kairze w 1954 roku, w którym zginął jego ojciec i Żyd Nathan Katz tropiący po wojnie nazistowskich zbrodniarzy. Czy obie historie znajdą punkt styczności? Skoro są zawarte w jednej książce autorstwa Paula Colize, to nie zdradzając fabuły podpowiem, że tak zapewne musi być. Oba sensacyjne wątki są równie wciągające i ciągnące ku finałowi czytelniczą ciekawość. Jednak ich bohaterowie nie wydają się być postaciami z którymi chciałby się utożsamiać. Potrafimy jakoś tam zrozumieć motywy ich działań i postępowań, ale z drugiej strony jest coś odpychającego w ich osobowościach. Aż chciałoby się zakrzyknąć za kobietami, będącymi postaciami drugoplanowymi: ,,panowie - stop - opamiętajcie swoją zaciekłość". Pomysł fabularny ,,Długiej chwili ciszy" mógłby się wydawać naiwnie skrojony na potrzeby książkowej sensacji, gdyby nie ostatnie słowa od autora. To co się okazuje być prawdą, a nie tylko literacką fikcją zasługuje na wyższe uznanie i uwagę. Dodatkowy plus za intrygującą opowieść o niezwykłych wojennych losach polskiej szlacheckiej rodziny Jaśkiewiczów z Radziechowa pod Lwowem. Jak dla mnie to o wiele bardziej nurtująca historia niż sam zamach w Kairze.

Międzywojenny Dublin, pełen podziałów i uprzedzeń. Międzywojenny Gdańsk pełen obaw i nienawiści. Polityka, kościół, miłość, ciąża i trudne wybory w przededniu wyborów, w których zwycięstwo odniosła partia Hitlera. Opowieść coraz bardziej aktualna i coraz straszniejsza, jeśli zdamy sobie sprawę z jej konsekwencji. W Dublinie znika kobieta, o której wiadomo, że była w ciąży. Dziecko nie było planowane, ojciec nie miał aspiracji do zakładania rodziny (z bardzo oczywistych powodów), pozostawił więc dziewczynę samą, z problemem, z dylematem moralnym i wyrzutami sumienia. Na poszukiwanie kobiety rusza jej przyjaciółka, Żydówka, której czasy i sytuacja polityczna utrudniają działanie jak to tylko możliwe. Znajduje wsparcie i pomoc w Stefanie, policjancie uwikłanemu we własny proces o odzyskanie syna z rąk teściów, po śmierci jego małżonki. Warstwą główną książki miał zdaje się być wątek kryminalny, który prowadzi do rozwiązania zagadki morderstwa młodego chłopaka, ale moim zdaniem ten element nie udał się wcale i zupełnie nie zdał egzaminu. W dodatku rozwiązanie nie przynosi sprawiedliwości, a przynajmniej nie w klasycznym rozumieniu. Ciekawie wędruje się po obu miastach z bohaterami, autor dobrze oddał klimat i geografię tych miejsc. Szczególnie podobała mi się historia Wolnego Miasta Gdańsk, które w tej powieści zdawało się czekać, aż będzie mogło zostać wcielone do Rzeszy. Russel dobrze opowiedział o tych miastach łącząc ich historię dwoma traktatami, które miały dać im autonomię, a spowodowały, że stały się zakładnikami tych ustaleń. Mocne główne postacie, za którymi chce się podążać, chociaż dość schematyczne, to wiarygodne, biorąc pod uwagę okres w historii. Rozumiałam ich strach, ich pobudki, ich kodeks moralny. Kibicowałam im. Jednak w samej fabule coś szwankuje, nie umiałam się wciągnąć w tę powieść, chociaż jest naszpikowana ciekawostkami. Ja, miłośniczka kryminału, nie znalazłam frajdy w szukaniu zabójcy. Dużo większą przyjemność miałam z czytania o Dublinie i Gdańsku tamtego okresu, dużo więcej radości dali mi bohaterowie i ich relacje, które tam są dość mocno zaznaczone. Autor próbował chyba za dużo wątków poruszyć w jednej pozycji i niestety z krzywdą dla tych ważnych tematów. Tutaj jest i nazizm, a co za tym idzie podziały na ludzi lepszych i gorszych; i kościół, więc podział religijny w najgorszym wydaniu; i niechcianą ciążę, a z nią problem aborcji, raz że niełatwej, ryzykownej, dwa że zakazanej; i miłość między Katolikiem a Żydówką skomplikowany na tak wielu płaszczyznach, że nawet nie ma co o tym tutaj pisać. Za dużo grzybów w barszcz. Nie kupiłam Stefana-policjanta, ponieważ wolałam go jako ojca walczącego o syna, mężczyznę zakochanego w Susan, trochę narratora powieści. Postać dobrze napisana i do polubienia. Dwie silne kobiety to również mocna strona tej historii, chociaż opowiadają wydarzenia z dwóch perspektyw czasowych to mamy wrażenie, że są w tym razem, widać ich miłość do siebie i czuć wsparcie z obu stron. Całość do przeczytania, ale bez jakichś nadmiernych oczekiwań. Dla kogoś czytającego beletrystykę to rozrywka na chwilę, ale znam lepsze tytuły spełniające tę funkcję.

Uroczo powolne poszukiwania skarbu. Które znienacka kończą się morderstwem. bardzo ładny i spokojny kryminał retro.Wielkopolska początku wieków i majątki ziemskie. Temat ładny, ładnie poprowadzony, sympatycznie i konsekwentnie. Lubię ten cykl i panią Kawiatkowską głównie za to, że jest taka spokojna i zrównoważona w wypowiedzi. Nie chodzi mi o poprawność polityczną, tylko o to, że w zbeletryzowanej powieści potrafi pokazać, ze nie kazdy Niemiec jest zły. Akcja nie toczy się szybko, ale to już jest znak rozpoznawczy tego cyklu. Za to opakowana jest kuchennymi rewolucjami, mnóstwem gwary wielkopolskiej oraz tradycjami. Bez zbędnych wątków, aczkolwiek niezwiązane z akcją akapity czy opisy się zdarzają, ale... to tylko nadaje tej powieści subtelności. W opinii o poprzedniej powiesci tego cyklu napisałam, ze jest to "kawa z pianką." - i to zdanie zdecydowanie podtrzymuję. Bardzo lubię autorów po których wiadomo czego się spodziewać.

Między oceną 6 a 7 jest duża przepaść , bo książka jest więcej niż dobra , a mniej niż bardzo dobra. To taka moja dywagacja , ale nie zmienia to postaci rzeczy że czyta się miło , jest intrygująca ze wszystkimi swoimi smaczkami , a kto zabił długo nie wiemy. Polecam

Banalny temat, bardzo powszechny i wiodący w literaturze dla kobiet, ale tak podany, że w przypadku tej powieści czyni ją uniwersalną, ponadczasową i dla każdego odbiorcy, a na dodatek zdobywa prestiżową, literacką nagrodę hiszpańską Premio Planeta 2013. Jak to możliwe? Typowa powieść kobieca z popularnym wątkiem zdrady lub porzucenia rozpoczyna się najczęściej od tragicznego momentu w życiu głównej bohaterki bliskiej załamania, by w miarę rozwoju fabuły podnosić się z kolan, nabierać wiary w ludzi, zaczynać życie od nowa i zakończyć tragedię szczęśliwym zakończeniem. Czytelniczki mają okazję utożsamić się z bohaterką, przeżyć z nią po kolei etapy traumy, by przeciwstawić się niesprawiedliwemu życiu i uwierzyć w siebie na nowo. W przypadku tej powieści autorka odwróciła tę kolejność, wprowadziła zmienność rodzaju powieści i nasyciła mądrym przesłaniem. Zaczęła opowieść od pełni szczęścia głównej bohaterki. Patricia to szczęściara, która w wieku dwudziestu sześciu lat ma wszystko, o czym marzą dziewczyny – pracę jako wzięta modelka, „pieniądze ulokowane w funduszach inwestycyjnych, motorower, mercedesa, samochód terenowy i willę w jednej z najbardziej ekskluzywnych i najdroższych okolic” Madrytu oraz wspierającą ją siostrę, kochających rodziców i idealnego męża. Miała wszystko. Również poczucie pełni szczęścia. Namiastkę ziemskiego nieba, z którego patrzyła na otaczającą ją rzeczywistość z optymizmem i radością, wierząc w jego dobro i ufając ludziom. Do czasu! Do niespodziewanego spotkania z przypadkową współpasażerką w samolocie, która w tę oazę spokoju wrzuciła zdanie niczym ciężki kamień – „jest ktoś, kto pragnie, żebyś umarła”. Ta jedna informacja uruchomiła lawinę nieprzewidzianych zdarzeń i zmieniła charakter powieści – z obyczajowej o życiu modelki godzącej ją z rola żony, siostry i córki na thriller psychologiczny z elementami sensacji. Patricia z ufnej, radosnej dziewczyny, pod wpływem niebezpiecznych wypadków, przydarzających się jej w pracy i w domu, w których czuła niewidzialną siłę popychającą, przewracającą i paraliżującą ją fizycznie, zmieniła się w podejrzliwego detektywa i przestępczynię. Chciała dowiedzieć się, kto i dlaczego chce jej śmierci? Od tego momentu, razem z Patricią analizowałyśmy zachowania i osobowości wszystkich znanych jej osób z otoczenia w poszukiwaniu potencjalnego mordercy. Nie było trupa, ale był kryminał! To dochodzenie do poznania imienia jej śmiertelnego wroga było okazją do odkrycia siebie na nowo i do ujrzenia rzeczywistości z innej perspektywy. Tej rozczarowującej rodzinnej i tej zawodowej pełnej zawiści, bezwzględnej rywalizacji, zazdrości, wyzysku, dyktatury pięknego ciała, uzależnień, zdrady, niezobowiązującego seksu, wielkich pieniędzy i nazwisk. Z miejsca pełnego intryg, „w którym myśli wywołują wiatr, a spojrzenia mogą cię zniszczyć lub ocalić”. Nie zazdrościłam Patricii. Raczej jej współczułam. Te emocję wywołał kontrast między bezwzględną branżą modową a kruchością i subtelnością charakteru bohaterki. Była dobrą dziewczyną, której w wieku szesnastu lat poszczęściło się na castingu otwierającym jej drogę do środków mających uszczęśliwić ją i jej najbliższych. I kiedy wydawało się, że właśnie to osiągnęła, jej świat zaczął powoli rozpadać się. I to ten proces, zmierzający prosto ku katastrofie, odtworzyła zdanie po zdaniu autorka. Nie chciała mnie w ten sposób do życia zniechęcić, utwierdzając w przekonaniu, że życie jest niesprawiedliwe i należy być silną. Kategorycznie nie pozwoliła też na użalanie się. Poprzez destrukcję życia Patricii, jej burzenie sztucznego nieba, dokonała czegoś bardziej wartościowego. Pokazała, że życie jest i słodkie, i gorzkie, że jest w nim uzupełniające się i dobro, i zło, że jedno bez drugiego nie może istnieć, bo obecność jednego pozwala docenić drugie. Budowanie „ziemskiego nieba” czyni z nas może i szczęśliwymi ludźmi, ale życie jego pełnią, blaskami i cieniami, radością i nieszczęściem czyni nas lepszymi i bardziej odpornymi na zło. Bycie szczęśliwym niekoniecznie jest tożsame z byciem bezpiecznym i lepszym. http://naostrzuksiazki.pl/

Od jakiegoś czasu ta książka przyciągała moją uwagę w mojej biblioteczce, co wydawało mi się dość dziwne, bo nie jest to do końca coś, w czym się lubuję, choć zaciekawiła mnie na tyle, żeby jednak po nią sięgnąć. Sam klimat przedwojennej Warszawy wciągnął mnie bez reszty. Książka nie tylko, tak jak już wspomniałem sprawiła, że poczułem się jakbym przeniósł się do tamtych czasów, ale i też bardzo zaskoczyła. Zaoferowała mi coś, czego nigdy w życiu bym nie przypuszczał, że może. I pomimo tak jak już napisałem, że nie za bardzo lubuję się w książkach, gdzie wślizgują się romanse i inne takie..., to ta pozycja naprawdę skradła moje serce. Gdyby to była zwykła, monotonna historia nudnego romansu jak każdy inny, to też książka nie byłaby zła i dałbym jej ocenę sześciu gwiazdek, ale dałem siedem, ze względu na dobrze oddany klimat starej Warszawy i dużo elementów, które mnie naprawdę bardzo zaskoczyły.

Przeczytać jakieś dzieło to znaczy wydobyć obecną w nim narrację. Portrety grupowe były chętnie zamawiane u malarzy przez bractwa i gildie rzemieślnicze Niderlandów. Celem ich było podkreślenie swojego statusu i roli w społeczeństwie. Takie też obrazy zamawiała Gildia Chirurgów, chociaż ich obrazy były wyjątkowe, bo przedstawiały Heatrum Anatomicum, czyli publiczne sekcje zwłok. Takie spektakle odbywały się w różnych częściach Europy, ale szczególnie popularne były w Niderlandach. Pierwszy taki spektakl w Niderlandach odbył się w 1550 roku. W 1593 roku już był określony rytuał takich spektakli i powstał pierwszy stały teatr anatomiczny w Lejdzie, a niedługo później w Amsterdamie. Taki spektakl odbywał się raz do roku i był związany z Dniem Sprawiedliwości. W tym dniu wykonywano publiczne egzekucje. Następnie na jednym z ciał, uprzednio przygotowanym odbywała się publiczna sekcja, która nie była wyłącznie rozrywką dla gawiedzi. Podczas tej lekcji anatomii odbywały się debaty naukowe, wygłaszano wykłady, a wszystko miało na celu edukację i lepsze zrozumienie działania ludzkiego organizmu. W 1603 została namalowana pierwsza lekcja anatomii, na tym obrazie członkowie Gildii Chirurgów zostali przedstawieni wokół stołu do badań, na którym położone jest ciało. Jednak ze względu na nazwisko artysty i wspaniałość obrazu, znany jest na całym świecie obraz Rembrandta van Rijne „Lekcja anatomii doktora Tulpa”, namalowany w 1632 roku. Artysta dopiero od dwóch lat mieszkał z Amsterdamie i już dał się poznać, jako utalentowany malarz. Obraz był też ważny dla malarza, gdyż, jako pierwszy podpisał go pełnym nazwiskiem. Ninę Siegal już jako dziecko fascynował ten obraz. Kiedy nadarzyła się sposobność, zainteresowała się historią powstania obrazu. Zamieszkała nawet w Amsterdamie, gdzie przeszukała tamtejsze archiwa, aby zbadać życie Arisa Kidla, którego sekcja przedstawiona jest na obrazie. Zapoznała się też z wieloma pozycjami książkowymi dotyczące malarstwa Rembrandta, a także historii, kultury i jak wyglądało życie w XVII-wieczym Amsterdamie. Część książki poświęca samemu obrazowi, przedstawiając prace współczesnych konserwatorów. Dzięki temu poznajemy, co kryje się pod kolejnymi warstwami farby, czyli w jaki sposób zmieniała się wizja Rembrandta przedstawienia kolejnych bohaterów tego obrazu. Dlaczego odszedł od realistycznego przedstawienia Arisa Kidla? Może dlatego, żeby nie szokować widza, oprócz tego to nie on miał być głównym bohaterem obrazu. Na szczęście autorka nie stworzyła suchej opowieści o historii powstania obrazu, ale barwną opowieść o ludziach związanych z tym obrazem, świadomie mieszając fikcję z prawdziwymi faktami. Sam obraz jest zwieńczeniem tej historii. W historii występuje sześciu bohaterów. Kartesjusz, który właśnie przebywa w Amsterdamie, bada dualizm ciała i duszy i podchodzi do tematu filozoficznie. Sam też wykonuje sekcje na zwierzętach. Rembrandt, który na swoich obrazach pragnie nie tylko przedstawiać ciała, ale też dusze portretowanych, nawet martwego skazańca. Poznajemy też historię życia tego malarza. Rembrandt tak jak Aris Kidl pochodził z Lejdy. Czy mogli się wcześniej znać? Doktor Tulup, który wykonuje tę sekcję i pragnie, aby ona była właśnie tak przedstawiona na obrazie. Pragnie przejść do historii i być tak zapamiętany. Fetchet, człowiek, który szuka i przygotowuje wszystkie ciała do sekcji, ale ma też inne zajęcia. Jednak najważniejszymi bohaterami są Aris Kidl i jego ukochana Florens- postać fikcyjna. Autorka pragnie ciału, które znajduje się na obrazie oddać głos, którego już nie ma. Pragnie pokazać, że to nie jest rzecz, ale kiedyś żywy człowiek, który pomimo licznych przewin był normalnym człowiekiem. Poznajemy jego życie i zastanawiamy się, co doprowadziło go pod szubienicę. Aris Kidl, który kochał i był kochany, dlatego pojawia się Florens. Kobieta, która znała go od dziecka, kochała go i akceptowała takim, jakim był. Teraz walczy o niego i jego godność, jako człowieka. Oczywiście bohaterem tej powieści jest XVII- wieczny Amsterdam, którego ulicami i kanałami przemieszczamy się, zaglądając w różne miejsca. Miasto nowoczesne, jak na tamte czasy, otwarte na uczonych i nowe idee, miasto kupców i żeglarzy. Jednak tak jak w każdym mieście pełne też biedaków, żebraków, złodziei i różnych przestępców. Tak też, jak w każdym mieście dokonuje się publicznych egzekucji i okrutnych kar cielesnych, a także ku przestrodze zostawia się ciała na szubienicy. Autorka stworzyła poruszającą opowieść o życiu w XVII-wieczynch Niderlandach. W swej opowieści oddaje głos, każdemu z bohaterów, dlatego historię możemy obserwować z różnej perspektywy. Interesujący zabiegiem było przypisanie części ciała poszczególnym bohaterom, które w pewien sposób symbolizują punkt widzenia danej postaci. Kolejne przeplatające się rozdziały naszą tytuły, serce, dłonie, usta, oczy i umysł. Łatwo odgadnąć, który bohater ma teraz głos w tej powieści. Ninę Siegal opisując tę historię, tchnęła życie w obraz Rembrandta „Lekcja anatomii” i ja będę już inaczej spoglądać na to dzieło, nie tylko, jako arcydzieło sztuki ,ale jako pewną historię opowiedzianą przez malarza.

„Królowa lodów z Orchard Street” to powieść, w ktorej autorka w formie wspomnień snuje historię biednej emigrantki, która w XX-wiecznej Ameryce, mimo wypadku i wielu przeciwności, buduje lodowe imperium. Narracja prowadzona jest z perspektywy starszej, zamożnej kobiety, która wraca wspomnieniami do swojego dzieciństwa i kolejnych etapów życia. Dzięki temu razem z bohaterką dorastamy, obserwujemy jej decyzje, sukcesy i porażki oraz to, jak stopniowo kształtuje się jej charakter. Największą siłą tej książki jest główna bohaterka. Nie jest ani piękna, ani sprawna i zdecydowanie nie jest postacią jednoznacznie pozytywną. Bywa naiwna, przebiegła, zgryźliwa, momentami dwulicowa i nieprzyjemna (zwłaszcza do swojego męża). Mimo ogromnego sukcesu finansowego żyje w ciągłym strachu i nie sprawia wrażenia osoby zadowolonej z życia. To właśnie jej wady czynią ją wiarygodną. Jednocześnie powieść pokazuje, że na sukces nie składają się wyłącznie ciężka praca i wytrwałość, ale również łut szczęścia, konsekwencja w działaniu oraz gotowość do podejmowania trudnych decyzji. Dużym atutem jest także tło historyczne. Akcja rozpoczyna się w pierwszej połowie XX wieku i wprowadza czytelnika w realia życia ubogich grup społecznych emigrujących do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. W tle pojawiają się ważne wydarzenia historyczne, takie jak wybuch II wojny światowej czy przemiany społeczne. Ciekawym elementem jest również przedstawienie kulis powstawania i rozwoju biznesu lodowego, w końcu mało osób wie jak wygląda produkcja lodów "od kuchni". Z pozoru mogłoby się wydawać, że jest to ciepła opowieść o spełnionym amerykańskim śnie, jednak książka zawiera sporo goryczy, rozczarowań i ludzkiego cierpienia. Nie wszystko kończy się tak, jak można by tego oczekiwać. Samo zakończenie wydało mi się niesprawiedliwe, choć jednocześnie dobrze wpisuje się w losy antybohaterki i podkreśla myśl, że świat nie jest sprawiedliwy. To powieść spokojna, momentami surowa, ale również w pewnym sensie budującą. Polecam ją czytelnikom, którzy cenią niejednoznacznych bohaterów, historyczne tło i historie pokazujące cenę, jaką czasem płaci się za sukces.

Barcelona na początku dwudziestego wieku niewiele różni się od innych europejskich miast. Na ulicach króluje brud, smród i ubóstwo, a śmierć zbiera krwawe żniwo. Inspektor policji Moisès Corvo od znajomej prostytutki dowiaduje się, że w mieście grasuje potwór, który porywa dzieci. Inspektor zaczyna drążyć i szybkio zdaje sobie sprawę, że ma doczynienia z prawdziwym szaleńcem, który może mieć na koncie ponad setkę ofiar. Trudno to jednak dobrze oszacować, bo dzieci te pochodzą z najuboższych rodzin. Dla systemu nie istnieją, a według tego kryterium nie mogły też zaginąć. Sprawa staje się jeszcze bardziej podejrzana, gdy zwierzchnicy Corvo zaczynają naciskać na inspektora by zaprzestał działań i ogłosił publicznie, że nie ma żadnego potwora , a zaginięcia dzieci to tylko plotka. Jednak Moisès nie zamierza odpuscić i w końcu trafia na ślad Enriquety Martin, kobiety która zostanie nazwana wampirzycą z Barcelony. "Cienie z Barcelony" to z pewnością najbardziej mroczny i przerażający kryminał jaki dotąd czytałam. Atmosfera jest tu tak ciężka, że to aż przytłacza, a opisy morderczych praktyk przyprawiają o gęsią skórkę. Po pierwsze dlatego, że większość dokonywana była na dzieciach, a po drugie dlatego, że jak się okazuje książka powstała na podstawie prawdziwych wydarzeń. Spodobał mi się bardzo sposób narracji w powieści. Autor zastosował ciekawy wybieg i w roli narratora uniescił śmierć. Dziękuję temu uczestniczymy w wydarzeniach jakby z dystansu, a także mamy możliwość dowiedzieć się czegoś o samej wampirzycy. Śmierć bowiem krąży po Barcelonie przybierając rózne formy i rozmawia z osobami które zetknęły się z Enriquetą. "Cienie Barcelony" to pozycja zdecydowanie godna polecenia. Zaznaczam jednak, że przeznaczona jest dla czytelników o mocnych nerwach.

Wojna, Szkocja i potwór z Loch Ness. Nie można się oderwać. Choć w pewnym momencie zaczęło być strasznie banalnie, a główna bohaterka z niewiele wiedzącej o świecie i życiu pannicy zmieniła się w totalną idiotkę, która - nie wiedzieć jakim cudem - zdołała swoim zupełnym brakiem mózgu uwieść inteligentnego i charakternego mężczyznę. Mimo to nadal dobrze się czyta, choć bardzo się nie lubi tych Amerykanów, na czele z panią Hyde.

Dla znających serial książka Elizabeth Massie nie będzie żadnym zaskoczeniem. Nie odnajdziemy na tych stronach niczego nowego, czego w serialu już byśmy nie zobaczyli. Autorka nie interpretuje, jest wierna temu, co zawierał filmowy scenariusz. A jednak jest to powieść, którą czyta się wyjątkowo dobrze, nawet, jeśli znamy już filmowe kadry i wiemy, czego się spodziewać. Jeśli nie mieliśmy okazji odkrywać wcześniej tego wszystkiego, o czym opowiada „Wersal. Prawo krwi“ przyjemność z lektury będzie jeszcze większa. Ludwik XIV był najdłużej panującym władcą Francji, jego panowaniu zawdzięczamy nie tylko budowę Wersalu, królewską posiadłość tworzoną w wizjonerski sposób praktycznie od zera. To również pasjonująca relacja dwóch braci, Króla Słońce i jego brata, Filipa Orleańskiego. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Wybory i ich konsekwencje. Miłość i przebaczanie, historia i współczesność. Sięgając po powieść sądziłam, że to kolejna historia dla miłośników książek z zagładą Żydów w tle. Nie do końca. ★Fabuła toczy się trojtorowo- w 1943 roku, gdy Chiara Ravello w Rzymie ratuje z łapanki żydowskiego chłopca Daniele Levi i kilkadziesiąt lat póżniej, gdy kobieta odbiera dziwny telefon z Wali od szesnastoletniej Marii podającej się za córkę Daniele. Jest jeszcze opowieść środka, z ucieczki na włoską wieś i powojennego Rzymu. Historia chłopca stanowi szkielet, na którym oparta jest cała powieść. Autorka czytelnikowi zostawia poskładanie z fragmentów, których sensu i połączenia musimy sami się doszukać. Dlatego dziwna to książka, z nierówno prowadzoną akcją, ale piękną historią którą chce się odkrywać natychmiast i której świadkiem jest majestatyczny Rzym. Sposób narracji, przemyślenia kobiety, emocje które wnikają głęboko w duszę czytelnika powodują, że książkę czyta się jednym tchem. Nawet niezbyt przeszkadza trojtorowość akcji, bo w końcu zbiegają się w jeden. Dlaczego Chiara Ravello jest sama? Co z chłopcem, aktualnie już dorosłym mężczyzną? Czy Maria jest córką Daniele? Pytania się mnożą, a odpowiedz na nie znajdziecie w książce. Wartością dodaną tej książki jest piękna okładka. Polecam!

Dlaczego nie przekonała mnie powieść Paula Grossmana „Dzieci gniewu”? Ponieważ – cokolwiek by nie pisali krytycy i promotorzy tej powieści – nie jest ona niczym innym jak kryminałem osadzonym w realiach Niemiec lat 30. ubiegłego wieku, gdy zaczyna się dominacja nazistów. I w scenerii pogrążonego jeszcze w kryzysie Berlina dzieje się akcja z detektywem Willi Krausem w roli głównej. Jest worek z kośćmi, zaginione dzieci, zatruta żywność… Detektyw jest pochodzenia żydowskiego więc jest sekowany przez przełożonych i kolegów z Kripo… Przeczytałem. Ale bez większego przekonania.

Choć książka jest przedstawiona jako romans to nie do końca tak bym ją nazwała. Owszem, wątek romantyczny jest tu ważnym elementem historii, ale nie uświadczysz tu narastającego pożądania, czy budowania relacji między dwójką bohaterów. Miłość się po prostu im przydarza, trochę znikąd, a my nie jesteśmy w stanie wczuć się w to, co się dzieje i choć zwykle nie przepadam za romansem w książkach, tak uważam, że jeśli już jest, to warto, żeby był godnie przedstawiony. Tutaj mi zabrało emocji, budowania relacji i powodów, dla których ta dwójka się w sobie nawzajem zakochała. Z drugiej strony, cieszę się, że autorka bardziej skupiła się na tytułowych czarownicach - na sytuacji tych kobiet. Fajnie, że wreszcie są sprawiedliwie pokazane w popkulturze. Kilka razy wkurzyłam się na tę książkę. Czas akcji skacze ze współczesności do XVI wieku i byłoby to w porządku, gdyby nie fakt, że style pisarskie bardzo się różnią. We współczesności historia jest poprowadzona tak, że wczuwamy się w to, co się dzieje, natomiast ta z dawnych czasów jest przedstawiona po łebkach, jakby były to suche fakty okraszone dialogami. Wszystko też dzieje się bardzo szybko. Choć zdecydowanie ciekawiło mnie, co działo się w przeszłości, czytałam to z wielką irytacją, czekając aż nastąpią znowu czasy współczesne. Zawiodła mnie też końcówka. Trochę słabe było to, co się Briandzie przydarzyło po przeczytaniu dzienników. Czułam się zażenowana tymi scenami. Zakończenie też dość słabe, jeśli mówimy tu o ich relacji. Na wiele pytań brak nam odpowiedzi. W ogóle relacje między bohaterami - szczególnie te z przeszłości - kompletnie płaskie, jak i zresztą sami bohaterowie. Mam więc dwojakie podejście do tej powieści. Historia była dla mnie interesująca i bardzo mnie wciągnęła, jednak styl pozostawił wiele do życzenia.

Berlin 1944, Niemcy przegrywają wojnę ale jeszcze wierzą, były komisarz kryminalny Żyd zostaje niespodziewanie zwerbowany przez SS do śledztwa w sprawie serii bestialskich morderstw na kobietach, czuć klimat bombardowanego miasta, postacie trochę mało wyraziste, jak ktos lubi kryminały retro można przeczytać (Krajewski i Kerr jednak lepsi).

Ta książka to opis trzech najważniejszych związków w życiu Napoleona. Jako przywódca i strateg był geniuszem. Ale jako mąż, kochanek i partner? Ta książka ma na to odpowiedź. Napisana jest z kobiecej perspektywy. Narratorkami są Józefina, Maria Walewska i Maria Ludwika. Książkę czyta się naprawdę błyskawicznie i naprawdę wciąga!

Violeta Lax jest historyczką sztuki, która bada twórczość swojego dziadka, aż staje się w końcu specjalistą w tej dziedzinie. Czy dziadek był tym za kogo go uważano? Gdy pojawił się na kartach wielki dom rodzinnej rezydencji, w którym ma powstać muzeum ciekawość wzrosła. Czułam się jak przy oglądaniu serialu "Tajemnice domu Anubisa". Emocje i myśli Violi, które postanawia wylać na papierze dobrze rozumiem. Intrygowało mnie jej życie. Narracja nadana przez autorkę sprawia, że czułam się jakby znała myśli czytelnika. Tajemnice rodzinne i mroczna sceneria za zamkniętymi drzwiami otworzyła nie tylko oczy moje i bohaterki, ale też w pałacyku odkryto zwłoki kobiety. Kreowana intryga jest siłą tej książki, która nie pozwala o sobie zapomnieć. ..... Cała recenzja na ig: d_wachowicz