Na wschód od zachodu

"Księżyc" w zamyśle miał być zbiorem reportaży o imigrantach z różnych części świata. Jednak Caparros w pewnym momencie sam przyznaje, że to nie jest reportaż, tylko dziennik hiperpodróży i trudno się z nim nie zgodzic, bo opowieści o ludziach imigrujących z różnych względów to tylko kropla w morzu przemyśleń autora na różne tematy, które przychodzą mu do głowy w trakcie tego miesiąca, który miał przeznaczony na zebranie materiałów. Początkowo miałam wrażenie, że książka jest pisana na siłę, ale potem całkiem przyjemnie mi się ją czytało choć szału nie było i do "Głodu" to ho ho i troche.

A ja mam trochę problem z tą książką. Może dlatego, że miałam nadzieję dowiedzieć się trochę więcej o ówczesnej sytuacji w Libii, a dostałam sentymentalną odę do „idealnego” ojca i rodziny autora, gdzie wszyscy tylko zaczytują się w literaturze, recytują wiersze, obiadują w nieskończoność i spotykają się z równie bogatymi i wpływowymi znajomymi. Miałam wrażenie, że zostałam poddana emocjonalnemu szantażowi, gdzie wybierać można, a nawet trzeba, jedynie pomiędzy krystalicznie czystym światem opozycjonistów a brudnym i złym światem zwolenników Kaddafiego. Pozycja zdecydowanie dla tych, którzy lubią zanurzyć się w sentymentalne i intelektualne meandry traumy i trudnych doświadczeń.

Nigdy wcześniej żaden zbiór artykułów nie wciągnął mnie tak bardzo. Naprawdę widać, że autor stanął po stronie lokalnej ludności, starając się ukazać szczerą prawdę i oddać sprawiedliwość Kambodży. Serce pęka, czytając o tym, ile ten kraj wycierpiał. Ostatni artykuł pochodzi z 1994 roku – można w nim dostrzec poprawę nastrojów, jednak wciąż wyczuwalna jest pewnego rodzaju rana, która pozostała w mieszkańcach. Kambodżę znałam jedynie z współczesnych opowieści. Każdy, kto tam był, podkreśla, że ludzie są niezwykle mili, przyjaźni i pomocni. Tym bardziej niesamowite jest uświadomienie sobie, że naród khmerski zdołał się odrodzić po tak traumatycznych doświadczeniach. Polecam kazdemu, niekoniecznie trzeba bym fanem Indochin, aby poczuc satysfakcje z czytania.

Bardzo dobrze zrealizowany reportaż. Nie stronił od strony naukowej, technicznej, a nawet kwestii medycznych, a jednak nadal czułam się podekscytowana jak na seansie Indiany Jonesa :) Zaginione miasta, zapomniane cywilizacje, tajemnicze artefakty - czego można chcieć więcej?

Cykl reportaży o losach bohaterów reportaży z lat dziewięćdziesiątych, czyi ponowna wizyta po dwudziestu a czasem nawet dwudziestu pięciu latach. Lubię książki Hugo-Badera, ale mam z nimi taki problem że nie do końca odbiera je jako reportaż a raczej jako opowiadaną często mocno ubarwianą historię, może jest to krzywdząca ocena ale tak po prostu mam, jest za intymnie, bohaterowie otwierają się całkowicie, pierwsza część książki bardzo dobra ale im dalej tym było gorzej. Zmęczyły mnie historie o in vitro.

Ben Rawlence „Miasto cierni. Największy obóz dla uchodźców”. Mogłoby się wydawać, że palący to temat ostatniej dekady – uchodźcy, migracje, kryzys humanitarny, ale gdy przekroczymy Morze Śródziemne i wejdziemy w głąb Afryki, okaże się, że tam jest to problem mający już blisko 30 lat. Ben Rawlence w „Miastu cierni” ukazuje okrutną, szokującą i na pewno niewygodną prawdę o miejscu, które w swoim założeniu – miało pomagać tym najbardziej potrzebującym, ale koniec końców stało się istnym gettem dla tysięcy ludzi. Róg Afryki opisany przez Bena Rawlenca jest miejscem, które pewnie byśmy skojarzyli z lekcji geografii, bo wystarczyło na lekcjach słuchać i zapamiętać gdzie leży Somalia i Kenia. Pewnie jednak wiele mniej osób wie o istnieniu obozu dla uchodźców. Miejsce które miało być wybawieniem dla tysięcy istnień ludzkich przed wojną, okazuje się pułapką bez wyjścia. Historie spisane przez brytyjskiego reportera opowiadają historie tych, którym przyszło żyć na terenach Daadab, ale i jak funkcjonuje sam obóz. Ten reportaż przygnębia, bowiem wyraźnie pokazuje że na prawdziwym dobru uchodźców nikomu nie zależy, a prowizorka w postaci obozu jest tylko powierzchownym zamaskowaniem głębi problemu. Głosy mieszkańców Daadab ukazane przez Rawlenca, to ludzie którzy wiedzą o swoim położeniu, dla których celem nie zawsze jest ucieczka z obozu (chociaż i tacy są), ale po prostu oczekiwanie na pracę, narodziny dzieci… Mozaika ludzkich historii jest przerażająca, składają się na jakże przejmujący obraz biedy, głodu i terroru fundowanego przez Asz-Szabab, w Afryce. Obraz chorej polityki, niezrozumiałych decyzji, które przede wszystkim dotyka najbardziej potrzebujących. Przerażające to świadectwo życia, które nas ma szczęście omijać, a przypomina jedynie o bezwzględności polityki. Polecam 7/10

Wściekłość. Takie uczucie rosło we mnie podczas lektury kart tej książki. Wściekłość i smutek. Wściekłość na realia w niej opisywane. Na bezduszność zbrodniczych magnatów i międzynarodowych koncernów. Na wszechobecną korupcję polityków, organów ścigania, służb bezpieczeństwa i mediów. Na wybiórczą ślepotę organizacji międzynarodowych. Na cały świat, że nic nie robi. Na siebie, że nic nie robię… Smutek, gdy dotarło do mnie, jak niewielka jest szansa na jakąkolwiek zmianę. Domosławskiego cenię sobie bardzo od czasów “Gorączki Latynoamerykańskiej” (polecam wszystkim zainteresowanym regionem). “Śmierć w Amazonii” opowiada o walce lokalnych społeczności w Ameryce Południowej z zachłannością sił znacznie potężniejszych od nich. Walce - dodajmy - skazanej na porażkę. Domosławski ogniskuje problemu regionu (i całego świata) na trzech przykładach, na próbach przeciwstawienia się lokalnych mieszkańców: 1) nielegalnej wycince drzew w Brazylii, 2) dewastującym naturalne środowisko kopalniom złota w Peru i 3) co najmniej równie dlań szkodliwym naftowym gigantom w Ekwadorze. Ta książka przypomina filmy Smarzowskiego - wykopie nas z wygodnej strefy niewiedzy / udawania, że nie wiemy / obojętności (niepotrzebne skreślić) i nie zostawi złudzeń na happy end. Nawet, gdy w pewnym momencie wydaje się, że jest jakieś maluteńkie światełko w tunelu beznadziei… to zainteresowani tematem znajdą w internecie epilog odzierający ich nawet z tej namiastki optymizmu. Ale właśnie dlatego polecam ją gorąco. Dla pewnego dyskomfortu i dla poznania realiów życia zupełnie innego od naszego, o których z reguły nie chcemy myśleć. Wyobrażam sobie, że celem “Śmierci w Amazonii” było tak zatargać we wnętrzu czytelnika, aby nie zapomniał o dramatach w niej opisywanych 5 minut po przeczytaniu ostatnich jej stron. To się autorowi niewątpliwe udało. Domosławski nie bierze jeńców. I słusznie. “Po upadku z motocykla oboje jeszcze żyli. Zabójcy dobili ich z bliska, ciała zwlekli z drogi i odjechali w stronę miasta. Jose Claudiowi odcięli prawe ucho”.

Bardzo solidna pozycja reporterska. Wprawdzie nie lubię, gdy tytuł jest tylko po to, żeby potem przez całą książkę zaprzeczać postawionej tezie. Jedynie ostatni rozdział znów nawiązuje mocniej do tytułu. Niemniej takie pozycje warto czytać. Pokazują nam to, czego nie dostrzeżemy przy zwykłym turystycznym wyjeździe. Na pewno czas spędzony z lekturą nie będzie stracony.

„Los osadził mnie w miejscu, przez które przechodzi Axis Mundi – Oś Świata”. Był „upalny wrześniowy dzień 1969 roku”, gdy autor tego swoistego podsumowania dotychczasowego życia, a zarazem bohater wywiadu z Michałem Komarem, wylądował na nowojorskim lotnisku. Witany i wyczekiwany przez brata matki, czyli wujka i jego żonę. Niechciany przez Polskę w 1968 roku Żyd. Miał dziewiętnaście lat, tekturową walizkę z imitacją skóry i przeszłość studenta Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W tym momencie diametralnych zmian zrozumiał jedno! Tą myślą podzielił się z prowadzącym wywiad – „Zrozumiałem, że ja, szary pisklak z Pułtuska i Legnicy, mogę tu rozwinąć skrzydła i być, kim tylko zechcę. Kolorowym ptakiem! Bo w końcu to ja jestem Fogelman, co w jidysz oznacza człowieka ptaka”. Rozwinął więc skrzydła i poleciał przed siebie w poszukiwaniu swojej nowej ścieżki. Nowej drogi, a właściwie autostrady życia pełnej niespodziewanych zdarzeń, nieplanowanych wydarzeń, szczęśliwych okoliczności, mnożących się możliwości i niezliczonej rzeszy przychylnych ludzi. Tych nieznanych i tych z pierwszych stron mediów jak: Jimi Hendrix, Mick Jagger, Jan-Paul Sartre, Jerzy Grotowski, Wiaczesław Mołotow, Wiktor Jerofiejew, Włodzimierz Wysocki i wiele, wiele innych. Spośród nich najbardziej nierealny – Włodzimierz Ilicz Lenin. A dokładniej jego mózg. Zakonserwowany w spirytusie, który pił z wybitnym neurologiem z Moskiewskiego Instytutu Badań Mózgu W. I. Lenina zakąszanym kiszoną kapustą... Życie, które rozmówca kreował, zaczynało brzmieć wręcz nieprawdopodobnie. Nic dziwnego, że z ust prowadzącego padło w końcu wymowne stwierdzenie świadczące o pojawieniu się nuty sceptycyzmu i niedowierzania skierowane pod adresem rozmówcy – „Drogi baronie Münchhausen...”, na które uzyskał szybką odpowiedź – „Mówię prawdę. Münchhausen zmyślał, żeby przetrwać. Ja nie muszę, bo przetrwałem”. I wtedy mnie olśniło! Historia o swoich losach opowiadana przez rozmówcę była wierzchnią, widoczną warstwą „high life” kolorowego ptaka prowadzonego w USA, Francji i ZSRR, wynikającą z jego osobowości – otwartej, głodnej wrażeń, kreatywnej, eksperymentującej, odważnej, ryzykownej i wystawiającej swoje słabości na próbę, by je pokonać. Spośród przytaczanych faktów, które świadczyły jednoznacznie o życiowym stylu lekkoducha i ekscentryka przebijały się od czasu do czasu informacje o sukcesach niemożliwych jednak do osiągnięcia bez równoważnych cech – odpowiedzialności, systematyczności, pracowitości, rozumnych wyborów, planowania i dalekosiężnego spoglądania w przyszłość. W tym pełnym kontekście zaczęłam rozpatrywać podejście rozmówcy do życia, by dobrze zrozumieć tytuł – warto żyć. Przekuwać problemy na możliwości. Z tych ostatnich korzystać na maksa, ciężko pracując, ale nie zapominając o radości życia. To dlatego cały wywiad był nie tylko przeciekawy, bo rozmówca okazał się nieprzeciętnym erudytą, ale emanował również radością, energią, optymizmem i pozytywnym nastawieniem do świata i ludzi. Prawnikiem o duszy artysty, czyli kolorowym ptakiem, o którym przeczytałam na okładkowym skrzydełku – „Można go czasem spotkać przemierzającego centrum Warszawy w nienagannie skrojonym garniturze i kapeluszu. I jeśli któryś z przechodniów go zainteresuje, w stylu Sokratesa zatrzymuje go rozmową”. Chciałabym być tą zatrzymaną osobą. naostrzuksiazki.pl

Tytuł i opis wydawcy wprowadzają w błąd, ponieważ to książka o Somalijczykach obojga płci, mniej więcej w podobnym wymiarze. W 24. rozdziale autor pisze o somalijskich taekwondzistach i zaznacza, że uczestniczyli w igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro. Nie dodaje, że w roli widzów. Prawdopodobnie w tej roli, bo jako sportowcy - nie. Ba, w kontynentalnym turnieju kwalifikacyjnym wystartował tylko jeden taekwondzista z Somalii. Przegrał pierwszą walkę i odpadł. Reprezentantów Somalii nie było więc podczas igrzysk 2016 i mam nadzieję, że to jedyna nieprawda w książce.

Książka okazała się dla mnie naprawdę interesująca. Po raz kolejny dokonałam właściwego wyboru lektury i po raz kolejny czuję się zaskoczona tym, jak zostałam przez nią wciągnięta, pochłonięta wręcz - i jak ciągnęło mnie, żeby dotrzeć jeszcze dalej i dowiedzieć się jeszcze więcej. Jednak nie przemawia do mnie reporterskie pióro autora. O ile sama zawartość jest dla mnie interesująca, o tyle sposób pisania nie porywa (dużo lepiej czytało mi się pana Pindla w roli tłumacza). Wielokrotnie miałam irytujące wrażenie, że autor się powtarza i jakby zapomniał, że pisał już o czymś wcześniej trzy razy, nagle do tego wraca, jakby wyciągał królika z kapelusza (z tym, że królika tego zdążyłam już doskonale poznać).

Świetny wgląd w RPA. Podany w lekkiej i przyjemnej formie, choć wewnątrz zupełnie taki nie był. Książka pokazuje jak od środka wyglądała transformacja po upadku Apartheidu i jak żyło się w tych czasach, będąc od małego osobą nietuzinkową. Świetny starter pack w kontekście RPA.

Książki tej Autorki (Åsne Seierstad) to dla mnie prawie pewnik wysokiego poziomu. Głęboka analiza sytuacji rodzinnej Bohaterek, opis prozy życia we współczesnej Norwegii, może tej biedniejszej, ale z pewnością dotyczy znaczącej części społeczeństwa. No i oczywiście pogłębione, ale i wyważone spojrzenie na problem imigracji z perspektywy jednostki. Nawet jeśli w tej opowieści jest jakaś manipulacja, ja jej prawie nie dostrzegam - warto czytać książki tej Autorki!

Świetna historia, taka właśnie jak lubię: szepty, domysły, historie ludzi wplecione w historie miejsca. Takie bajania, co kto zapamiętał. Świetna książka. A Białowieżę w końcu musze zobaczyć! Ogromny plus za zdjęcia. natomiast jedna kwestia bardzo mi przeszkadzała : brak porządku, na rozwikłanie : zagadki" śmierci Państwa Miłków czekam prawie do końca. Nie lubię takiego bałaganu, ale polecam gorąco!

Granice marzeń. O państwach nieuznawanych Autor: Tomasz Grzywaczewski Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) „Granice marzeń. O państwach nieuznawanych” to bardzo udana i wciągająca książka, podejmująca temat rzadko poruszany w polskiej literaturze reportażowej. Tomasz Grzywaczewski zabiera czytelnika w podróż po miejscach, które formalnie nie istnieją na mapach świata, a mimo to funkcjonują jako realne byty polityczne, społeczne i kulturowe. Największą zaletą tej publikacji jest jej tematyka — autor z dużą swobodą i reporterskim wyczuciem opisuje losy państw, narodów i społeczności żyjących w zawieszeniu pomiędzy marzeniem o suwerenności a twardą rzeczywistością geopolityki. Grzywaczewski nie ogranicza się jedynie do faktografii; równie ważne są dla niego ludzkie historie, codzienne życie mieszkańców oraz ich poczucie tożsamości, często budowane wbrew międzynarodowym układom i decyzjom wielkich mocarstw. Forma książki jest bardzo przystępna — narracja wciąga, reportaże czyta się płynnie, a całość została napisana klarownym, dynamicznym językiem. Autor potrafi tłumaczyć skomplikowane zagadnienia polityczne i historyczne w sposób zrozumiały, nie popadając przy tym w nadmierne uproszczenia. Dzięki temu książka trafia zarówno do czytelników zainteresowanych geopolityką, jak i do osób, które dopiero zaczynają zgłębiać tę tematykę. „Granice marzeń” to również ważna refleksja nad pojęciem państwowości, granic oraz prawa do samostanowienia. Publikacja uświadamia, jak krucha i umowna bywa mapa świata oraz jak bardzo losy całych społeczności zależą od decyzji podejmowanych daleko poza ich granicami. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę — to solidny, interesujący reportaż, który poszerza horyzonty i skłania do myślenia. 📖 21:54 · 02.01.2026 · 1/2026 · (P)

Autor napisał książkę bardzo ciekawie, że czyta się książkę bardzo płynnie. Nawet nie jako reportaż tylko jako opowieść. Mamy tutaj przedstawioną Zambię, a dokładnie Lusacę. I człowieka Edwarda Mukuce Nkolsko, który rzucił wyzwanie światowym mocarstwom twierdząc, że to on Zambijczyk będzie pierwszym człowiekiem na księżycu. Jest to na pewno opowieść o człowieku pełnym pasji. Autor nie miał łatwego zadania zdobywając materiały do książki. Wszyscy w Zambii zapomnieli, że był taki człowiek (oprócz syna) lub nie chcieli pamiętać.

Książka bardzo mi się podobała, chociaż to nie krótka , a bardzo krótka historia Dzikiego Zachodu. Szkoda,że temat nie został bardziej zgłębiony, bo jest naprawdę ciekawy. Reportaż skupia się głównie na losach Indian z plemienia Lakotów od czasów kiedy na ich czele stał wódz Szalony Koń, a potem jego następca Siedzący Byk. Trzecim , współczesnym bohaterem był Russell Means, w młodości awanturnik nie stroniący od używek i bijatyk, później działacz na rzecz Indian, polityk i aktor. Z dużym zainteresowaniem ale też i że smutkiem przeczytałam o masakrach Indian przez białych, o rezerwatach, gwałtach , pobiciach, zabójstwach i amerykanizowaniu czerwonoskórych. Chyba za mało się o tym mówi, a przecież to również barbarzyńskie ludobójstwo i tragedia całej społeczności Indian. Mimo, że czuję niedosyt informacji, zdecydowanie polecam tę książkę.

Reportaż o najsłynniejszym polskim Indianinie. Stanisław Supłatowicz twierdził, że urodził się na północy Kanady, jako syn wodza plemienia Szewanezów i matki Polki, Stanisławy, która wybrała ucieczkę przez cieśninę Beringa jako sposób na powrót do domu z zesłania na Syberię. A co robi w takim razie w Polsce? Wrócił. Tuż przed wybuchem II wojny światowej. Dlaczego zatem nie wyjechał do kraju indiańskich przodków po zakończeniu działań wojennych? Dlaczego skupił się na karierze pisarskiej? Na te pytania usiłuje odpowiedzieć autor reportażu. Chce też zweryfikować opowieść Sat Okha. Sprawdzić na ile da się udowodnić jego przeszłość. Nie jest to łatwe zadanie. Ludzie lubią legendy. Lubią ich słuchać, lubią sami je tworzyć, cieszą się, gdy legendy żyją wśród nich. I jak to ładnie podsumował jeden z rozmówców pisarza – otoczenie Stanisława Supłowicza samo stworzyło legendę polskiego Indianina, on po prostu nie zaprzeczał. Zabrakło mi w tekście informacji zebranych w Kanadzie. W konsulacie, w archiwach. Skoro autorowi udało się przetrząsnąć dane radzieckie, dlaczego nie ma ani słowa o poszukiwaniach po drugiej stronie Atlantyku. Czyżby pisarz z góry założył, że nic nie znajdzie? Po lekturze książki mam więcej pytań niż odpowiedzi. Na przykład jazda konna czy pływanie. Kiedy się ich nauczył bohater opowieści? Jeśli nie wśród Indian, to gdzie? W Radomiu, gdy trafił tam jako mały chłopiec? Na osiedlu garbarzy? A to dopiero wierzchołek góry lodowej. Bardzo się cieszę, że ta historia nietuzinkowego człowieka wpadła mi w ręce. Obejrzałam filmy nakręcone z udziałem Sat Okha i rozumiem dlaczego jego opowieści inspirowały młodzież. Lektura godna polecenia.

Książka która z chęcią sam bym napisać, a do której nigdy nie będę miec takiego doświadczenia jak autorka mieszkająca w Nepalu. Zbiór reportaży poświęcony Nepalowi i Nepalczykom. Tajemniczy świat oglądany oczami przybysza z zewnątrz. Trochę historii trochę miejskich legendą, a wszystko przedstawione w bardzo przystępny sposób, czytając tę książkę cieszyłem się że juz niedługo sam znajdę sie po raz kolejny w Nepalu.

Jaki to jest dobry reportaż! Jak bardzo otwiera oczy! Myślę, że każdy kto wybiera się na wakacje do Tajlandii powinien ją wcześniej przeczytać. Po to, aby lepiej zrozumieć mieszkańców tego słonecznego kraju, ich zwyczaje i kulturę. Aby wiedzieć, że obok tych rajskich plaż i pięknych hoteli istnieje inny, tajski, biedniejszy świat. Mamy tu temat biedy, tradycji, jest o polityce, dziurach w systemie, wykorzystywaniu ludzi i wykorzystywaniu ludzi. Bardzo polecam! Czyta się szybko, bo każda historia wciąga jak najlepszy film!