Muzyka pogranicza

Powieść zwyczajna i w tej zwyczajności wyjątkowa. Rozgrywa się w aurze spokoju, harmonii i swego rodzaju magi. Żałuje tylko, że jest tak krótka..a może w tym właśnie tkwi sekret jej wybitności? Tak jak dla wędrowca świetlista dolina jest krótkim przystankiem, tak dla czytelnika ta książka jest chwilową podróżą nad brzeg nieznanej rzeki zagłębioną w ludzką codzienność mieszkańców pobliskiej wioski.. :)

Książka z typu; lekka, miła i przyjemna. Jakbym miał zakwalifikować, to coś między romansem, a relacjami w rodzinie, oraz spraw męsko-damskich, - czyli obyczajowa. Napisana z humorem, ale i tezami prawie filozoficznymi nad sensem życia, a właściwie - co jest naprawdę ważne w życiu i czym się kierować, by sprawiało ono przyjemność i nie wydawało się "zmarnowane". W pierwszej części jest to zabawna historyjka trochę naciągana (ale przecież coś musi się dziać - jak zauważa sam autor), zaś w drugiej części (trochę nudniejszej) są mniej lub bardziej trafne przemyślenia egzystencjalne. Zakończenie też nie jest sztampowe, więc czytając nie bądźmy pewni, że już wiemy jak się co potoczy. Po wysłuchaniu kilku książek mówionych wiem już, jak ważny jest odpowiedni lektor - tu Jacek Kałucki stanął na wysokości zadania, co zaowocowało zapewne jedną gwizdką więcej ;) Polecam tę książkę na odprężenie i kilka uśmiechów.

Fantastyczna książka.!!! Wątek od początku wydaje się prosty i czytelnik zastanawia się, po co książka ma tyle stron skoro najważniejszy wątek jest poruszony na samym początku... Ale zakończenie było dla mnie wielkim zaskoczeniem. Okazuje się także głównym wątkiem nie jest morderstwo lecz relacje rodzinne, gdyż w tej historii odgrywają one ogromną rolę. Serdecznie polecam tę książkę 😊

34 latek patrzacy na to jak wszystko wyglada po jego smierci calkiem ciekawe doznanie. Dzieki tej ksiazce mozna sie smiac z wlasnej smierci a nawet jej sie nie bac. Bo tam nic nas nie boli nie goni nas czas. Czujemy sie wolni i mozemy sie przemieszczac gdzie chcemy i slyszec i widziec jak o nas rozmawiaja sami nie bedac widziani. Musze przyznac ze mnie sie ta nieco dziwna ksiazka podobala. Calkiem fajne patrzenie na to co jest po tym jak sie umrze i opusci swoje cialo. Czasem nawet zabawne to bylo.

Tzw. literatura pogodna (takie sobie określenie, ale zdaje egzamin). Przewidywalna, ale to w niczym nie przeszkadza. W odpowiednim momencie mówimy: "Nie rób tego" albo "Zrób to" itp. i… bohaterka tak robi. Co nadal nie przeszkadza w czytaniu. Czytelnik uśmiecha się lub roni łezkę (co najmniej wzrusza się) zgodnie z planem autorki (mam nadzieję). Przyjemna. Jedna z miliona podobnych :)

Rozowski (ur. 1964 w Moskwie), mieszka w Bostonie i tam jest znany pod nazwiskiem Toss, a to głównie z powodu swojej książki pt "Fantasies of Middle-aged Woman" i w Google szukajcie, Państwo, Tossa, a nie Rozowskiego. Nie zrobił wielkiej światowej kariery, lecz sprawia wrażenie interesującego. Szperając po Google odniosłem wrażenie, że również w Grecji jest popularny. W tej książce zafundował nam relację mistrz - uczeń, w dodatku wzbogaconą o związek uczuciowo – łóżkowy. Dużo akademickich dyskusji na podstawowe tematy egzystencji, co doświadczonych czytelników może trochę nudzić. W każdym razie, da się to czytać, choć ma prawie 500 stron. Mnie kupił jednym fragmentem, który ujmuje "głębię" moich myśli, prześladujących mnie od czasów szkolnych, gdy dręczony byłem głupimi pytaniami, przez skądinąd bardzo szanowaną i lubianą, polonistkę (s. 84): „..Jaki sens ma zastanawianie się nad tym, co autor chciał powiedzieć w tym czy innym utworze? Myślę, że powiedział to, co chciał, adresat tego przesłania na pewno odczyta je właściwie, ktoś inny zinterpretuje po swojemu. Czy nie jest to próba podporządkowania sobie myśli czytelnika przez autora albo społeczności, której interesom autor służy?..” W ostatnim zdaniu „autor” znaczy literaturoznawca, krytyk, recenzent, czy pani od polskiego. Drodzy Czytelnicy Uczniowie użyjcie tego argumentu w szkole!! PS. Możliwe, że Amerykanie Tossa o 5 lat odmłodzili, bo rosyjskie źródła podają 1959

"...zawsze jest więcej książek niż życia. Drukarze mogliby strajkować od dziesięciu lat i nikt by tego nie zauważył. Wiedział pan, że na każde dwadzieścia osiem stron, jakie się wydaje, czyta się tylko jedna? Bo są książki, które daje się ludziom, którzy nie czytają, bo trafiają do bibliotek bez czytelników, bo kupowane są po to, by zapełnić regał, bo obdarowuje się nimi przy kupnie innego produktu, bo czytelnik traci zainteresowanie od pierwszego rozdziału..."

Studenckie przygody, romansy, rozczarowania, kupa przemyśleń życiowych; przyziemnych i filozoficznych opisanych w sposób dość lekki, powiedziałabym nawet,że łatwy. Charakterystyki wszystkich bohaterów są na tyle odmienne,że z każdym z nich można się w jakiś sposób utożsamić. Jedyny niesmak jaki pozostał mi po tej książce to odczucia co do głównej bohaterki, która na początku wzbudzała pewnego rodzaju sympatię, lecz jej poczynania sprawiły,że odczucie to prysło. Pozostał jednak jeszcze pewien niedosyt i kilka niedomówień.

Kontynuacja Igrając z losem. Studium psychozy, kryminał, powieść psychologiczna, makabreska w jednym. Doskonale skonstruowany portret modelowego narcyza, który dla miłości do samego siebie i własnej wygody jest gotów poświęcić wszystko, jednocześnie bezustannie jest z siebie niezadowolony, ciągle poszukuje w sobie niedoskonałości: staje się niebezpieczny, bo nienawidzi siebie.

Na książkę tę natknęłam się w ubiegłym roku na wyprzedaży u wydawcy i zwróciłam uwagę na jej intrygujący tytuł a także oszczędną w wyrazie, chociaż przykuwająca uwagę bielą koloratki okładkę, mówiąca kim będzie bohater książki. Samego autora, czyli Marka Harnego a także jego twórczości, do tej pory nie miałam okazji poznać mimo, że jak wynika z notki biograficznej, wychował się niedaleko mojego miejsca zamieszkania, gdyż w Nowym Sączu, i że wydał już kilka książek. Niemniej tytuł i tematyka lustracji zasygnalizowana w notce z tyłu książki sprawiła, że postanowiłam książkę nabyć tym bardziej, że jej cena była śmiesznie niska więc w razie gdyby nie spełniła moich oczekiwań niewiele bym straciła. O lustracji pewno powiedziano i napisano wiele. Temat to nie tylko trudny, ale przede wszystkim bardzo drażliwy i niestety niezakończony a nawet można rzec ucięty bez względu na to jakie obszary życia społecznego były nią objęte. Okazuje się, że nie łatwo jest się przyznać do swych win i w ten sposób nie tylko się ukorzyć, ale wręcz upokorzyć, gdyż pokora nie leży w naturze człowieka, tym bardziej gdy niosłaby ona utratę posiadanego status quo. Niezmiernie trudno jest również z zarzutów się oczyścić, bo nawet gdy to się stanie i tak nie wszyscy uwierzą w prawdę a zdobyta wiedza w trakcie udowadniania swej niewinności sprawia, że wychodzi się z tego procesu psychicznie poobijanym. I o tym właśnie traktuje książka Marka Harnego, który w "Zdrajcy" z dużym wyczuciem tematu zapoznaje czytelnika z problemem lustracji w kręgach kościelnych. Bohater "Zdrajcy", Konrad Halicki, jest księdzem z ateistycznym rodowodem. Bunt przeciwko ojcu, znanemu literacie socjalistycznym, który nie czując się doceniany swoją frustrację topił w alkoholu stwarzając nieznośną dla Konrada atmosferę w domu sprawił, że mimo swych zdolności i inteligencji przestał się uczyć i wszedł w kontakty z marginesem społecznym. Od zejścia być może na drogę przestępczą uratowała go interwencja rodzinna i zatrudnienie w Hucie im Lenina, które połączył ze szkołą wieczorową. W pracy poznaje Magdę, która wprowadza go w środowisko duszpasterstwa studenckiego i to owocuje nie związkiem z nią o czym myślał, ale czymś zupełnie przeciwnym. Konrad zwraca się ku wierze katolickiej, przystępuje do chrztu a następnie ku zaskoczeniu wszystkich, w tym szczególnie swojej rodziny, wstępuje do seminarium i zostaje księdzem i to dobrym księdzem. Czas spędzony w Hucie im.Lenina przypada na przełom lat 70 i 80 tych ubiegłego stulecia. W tym czasie powstaje Solidarność, gdy Huta przyłącza się do ruchu solidarnościowego Konrad nie stoi na uboczu, lecz włącza się w ruch opozycyjny i dwukrotnie doznaje traumatycznych przeżyć, raz w związku z pobytem w areszcie, a drugi raz gdy zostaje napadnięty i pobity przez SB. Przychodzi czas lustracji, jest wielkie poruszenie i nagle jak grom z jasnego nieba spada na księdza Halickiego wieść, że oskarża się go o donoszenie SB. Przeżywa szok a później mimo dobrych rad, a nawet zakazu prowadzenia prywatnego śledztwa ze strony przełożonych z kurii stara się dociec prawdy. Nie chce się mścić czy też rozpętywać nagonki lustracyjnej, chce tylko dotrzeć do prawdy. Jak się okazuje nie jest to takie proste, gdyż teczki SB ze swoją intrygującą i powikłaną zawartością wciągają niby tryby mieląc umysł, i męczy obsesyjna myśl - kto zdradził?. Gdy jednak dotrze do prawdy pozostaje mu już tylko fatalne samopoczucie. "Zdrajca" to gorzka książka o skomplikowanych ludzkich losach ukazanych na tle dramatycznych dla naszego narodu przemian polityczno-społecznych. Na pytania, kto kim był, po której stronie się opowiadał, dlaczego postąpił tak a nie inaczej trudno jest znaleźć odpowiedź. Archiwum IPN to kopalnia wiedzy o wielu naszych rodakach, którzy się pogubili i zostali wciągnięci w niesamowitą machinę zła. Marek Harny ukazał nam w swej książce mechanizm działania służb SB, inteligencję z jaką te służby tworzyły siatki agentów. Pokazał jak słabymi jesteśmy ludźmi, ale również jak łatwo przekracza się barierę uczciwości i własnego sumienia nawet wtedy, gdy chce się dociec prawdy o czym przekonał się bohater książki. Akcja książki toczy się na trzech płaszczyznach. Pierwsza z nich to teraźniejszość, w której Konradowi unieruchomionemu w czasie zawiei w Tatrach przelatują przez głowę różne obrazy i postaci z przeszłości, druga to czas próby dojścia do prawdy, w którym przekonuje się, jak trudno poprzestać na samym tylko oczyszczeniu się z podejrzeń tym bardziej, że mimo woli pozwolił się uwikłać w tropienie agentów i ta trzecia równie intrygująca, w której opowiada o swej pełnej zawirowań przeszłości sprzed wstąpieniem do seminarium. Przez powieść przewijają się przedstawiciele różnych lecz autentycznych środowisk krakowskich i nowohuckich, bo też w tak różnych środowiskach Konrad się obracał. W niektórych postaciach łatwo daje się rozpoznać bardzo znanych przedstawicieli duchowieństwa krakowskiego i nie tylko co uwiarygadnia treść tej niezwykłej o znakomicie skonstruowanej fabule książki, która nie pozostawia czytelnika obojętnym na los księdza Konrada, na jego psychiczny ból wywołany sytuacją, w której się znalazł. "Zdrajcę" czytałam z dużym zainteresowaniem. To bardzo dobrze napisana książka, która wzbudza emocje i pobudza do refleksji nad tym w jakim kraju przyszło nam żyć w ubiegłym stuleciu. Przypadł mi również do gustu styl pisania Harnego, i jak sądzę nie poprzestanę na tej jednej jego książce, gdyż intryguje mnie tematyka jego pozostałych książek.

Książka trafiła do mnie z przypadku, bo z osiedlowej skrzynki "Weź książkę, przynieś książkę". Na pewno daje do myślenia, moźna pewnych rzeczy się spodziewać a mimo wszystko zaskakuje. Opis na książce był dosyć skromny co uważam za duży plus bo dzięki temu dopiero podczas czytania dowiadujemy się o problematyce, dlategoteż sama nie będę zdradzać szczegółów. Warta przeczytania!

Jak wygląda życie dzieci, kiedy mama czuje się nieszczęśliwa w małżeństwie, pakuje torebkę i odchodzi, bo się zakochała w kuzynie taty? Czy mamy prawo jako rodzice podejmować takie decyzje? Wzruszająca książka, która dobitnie mówi, że życie powinno być czymś więcej, niż bezmyślnym gonieniem za "głosem serca", co wbija nam się do głów często w tej promowanej literaturze.

Powieść Ronalda Anthony'ego była dla mnie miłym zaskoczeniem. Główny bohater trochę zagubiony w życiu mimo swoich 32 lat. Najmłodszy z rodzeństwa, zawsze na uboczu, zamknięty w sobie, brak właściwych relacji z ojcem, z którym dzieli go spora różnica wieku, porzucony przez kolejne dwie partnerki chowa się w skorupie, ponieważ boi się po raz kolejny zaangażować. Kiedy syn zabiera ojca do siebie, stają się sobie bliżsi i oboje na tym zyskują. Piękna opowieść ojca o jego największej miłości zmienia poglądy syna na życie i miłość. Ciekawe spojrzenie okiem faceta na stosunki ojciec-syn oraz damsko-męskie. Spojrzenie zdystansowane, pełne nawet ironii, a jednak w pewnym momencie chwyta za serce. Nawet nie wiem kiedy zaangażowałam się w tę historię. To debiut pisarski, ale moim zdaniem całkiem udany.

Właśnie skończyłam.Dziwnie mi trochę dawać 10tkę, która tu się nazywa "arcydzieło", bo ta książka na pewno arcydziełem nie jest;) Ale jest zupełnie inna niż wszystkie, które dotykają tematu miłości! Miłość, jak wiadomo jest dość pokręcona, a tu jest wszystko pokręcone,szczególnie drogi którymi chodzą bohaterzy!! Okładka i tytuł, bo nie lubię w tytule słowa "miłość", zupełnie nie odzwierciedla ducha książki, choć tytuł dość prowokacyjny...cała książka jest napisana językiem dość osobliwym jak na książkę o miłości , do którego raczej nie nawykliśmy w tej tematyce, ani chyba w ogóle. Konstrukcja jest tak zabawna i tak absurdalna, że absurd goni tu absurd, które mimo wszystko wydają się tu jakby normalne. Przyznam,że ciężko nawet to opisać-to trzeba przeczytać,ale uwaga!! Książka zdecydowania nie dla każdego!! To pozycja dla osób, które są zdystansowane do siebie i do innych oraz otaczającego ich świata, myślę że większość która dała tu negatywne opinie, nie zrozumiała wydźwięku ej historii tu opisanej,a język którym jest napisana,choć prosty,t jednak wymagający. Do Osoby czytającej faktycznie "arcydzieła" nie trafi ta lektura zupełnie!! To dla ludzi wyluzowanych, mi wpadła w ręce przez przypadek i była miłą odskocznią od wszystkiego co wokół się dzieje. Kto umie czytać również "między wierszami", doczyta się również ważnych przesłanek, którymi należy się kierować względem miłości!! A ktoś, to jej właśnie poszukuje,niech też przeczyta...pod warunkiem,że jest racjonalistą,a nie romantykiem,bo książka jest zdecydowanie daleka od romansu i romantyzmu!!!

Ojciec trzynastoletniego syna dowiaduje się, że wskutek pewnego defektu genetycznego zawsze był bezpłodny. To, że jego nieżyjąca już ukochana tak go oszukała, staje się dla bohatera - Armina, pretekstem do rozliczenia się z przeszłością. To w dużej mierze książka o ostatecznym pożegnaniu utraconej miłości, do którego Armin nie był zdolny przez ponad dekadę. Struktura książki jest bardzo zagmatwana, retrospekcje z rozmaitych okresów mieszają się z teraźniejszością bez żadnego logicznego porządku - uporządkowanie tego wszystkiego w jakiś sensowny chronologiczny plan wydarzeń byłoby niemal niewykonalne. No nie jest to szczególnie "elegancka" narracja, ale nie to jest największa wada tej książki. Mój główny problem polega na tym, że książka jest strasznie letnia i niemal wyprana z emocji, a przecież opowiada o najcięższych momentach z życia bohatera i jego rodziny. Armin jako narrator ma tendencje do idealizowania rzeczywistości - poczynając od zmarłej ukochanej, poprzez swoje ojcowskie doświadczenia, na synu kończąc (świat prawdopodobnie nie widział równie dojrzałego, wyrozumiałego i bezproblemowego dziecka, jakim jest Bo w relacji swojego ojca). Być może jest to celowy zabieg, ale jednocześnie sprawia, że postacie bardziej niż ludźmi wydają się być zimnymi posągami bez skazy rzeźbionymi w marmurze, i jakoś trudno mi było się wczuć w ich niewątpliwie tragiczne położenie i przejąć się ich losami.

Bardzo rzadko mam do czynienia z książkami niemieckich autorów, ale ta jest całkiem spoko :-) Napisana z humorem, o dobrym temacie, chociaż niekiedy niepotrzebnie tak długo trwał jeden dzień... :-) Mogła być nieco bardziej zwięzła, ale polecam - jako coś innego.

Książka o próbie rozliczenia sie z poprzedniego życia i poukładania sobie życia na nowo po stracie ukochanej osoby; o poszukiwaniu i próbie zrozumienia sensu śmierci; Dla tych, którzy doznali takiej straty, może być jakimś pocieszeniem. Motyw niebieskiej sukienki - poruszający! Według mnie warta przeczytania.

Moja opinia po raz kolejny potwierdza fakt, że to co podoba sie innym, niekoniecznie podoba się mnie i odwrotnie. Uważam, że to bardzo dobra książka, napisana w nieco odmiennej formie niż większość, porządnym stylem, akcja ciekawa, ani przez chwile nie pozwalająca sie nudzić. Dla mnie książka wtedy jest dobra, gdy po jej odłożeniu wciąż o niej myślę i nie mogę doczekać się powrotu do czytania - w tym przypadku tak właśnie było. Jedyna jej wada jest taka, że jest krótka, ale tak mówię o każdej powieści która mi się podobała, a liczyła mniej niż pięćset stron ;)

Szczerze muszę przyznać, że książka nie od razu mnie zachęciła. Stojąc w bibliotece zastanawiałam się nad nią dobre pięć minut. Przyznam, że jak na mój gust opis nie koniecznie zrobił na mnie wrażenie. Zawsze byłam uprzedzona do powieści o tematyce dziewiętnastowiecznej. Postanowiłam jednak się przełamać i spróbować, po czym... całkowicie zwróciłam honor autorce. Książka jest świetna, wręcz najlepsza jaką dotąd miałam przyjemność przeczytać. Z początku przeraził mnie język, ponieważ zupełnie nie byłam do niego przyzwyczajona. Trudno było mi przywyknąć, aczkolwiek już po pierwszych dwóch stronach przewijałam oczami jak nakręcona :) Powieść przezabawna, z nutką grozy gdzieniegdzie, bardzo wciągająca i nadająca klimat czasów wiktoriańskich. Widać, że autorka ceniła sobie poczucie humoru, przez co książka nie była nudna. Jedynym minusem jest mało rozbudowana akcja. Innymi słowy - za mało się dzieje. Szczerze polecam lekturę, nie tylko miłośnikom powieści wiktoriańskich. Wciąga, zaciekawia, nastraja i zdecydowanie poprawia humor. Nie mogłam się od niej oderwać nawet w kolejce do dentysty! :)