Avengers: Wszyscy chcą rządzić światem

Fajne. To chyba najlepsze słowo, by w skróconej wersji opisać moje wrażenia. Saga mrocznej Phoenix to adaptacja kultowego komiksu a w zasadzie story arcu z serii X-Men. Książkę czyta się całkiem lekko, ciekawym doświadczeniem jest czytanie tej historii po zobaczeniu jej na kartach komiksu, bo niejako oszczędziłem swoją wyobraźnię. Mam duży sentyment do samej historii oraz wydarzeń dziejących się w tle (pojawienie się Kitty Pride, Hellfire Club, Imperium Shi'ar) i oczywiście świetnie znam bohaterów, toteż po rozpoczęciu lektury czułem się jak u siebie. Nie będę jednak udawał że nie widzę wad tej książki. Nie wiem, do kogo autor ją kieruje, bo wcale nie tak łatwo zrozumieć kto tutaj jest kim. Z drugiej strony osoby czytające te historie po przeczytaniu komiksu znają te opowieść, więc zainteresują ich tylko sceny, które się na kartach komiksu nie zmieściły. Kwestie uczuciowe są męczące, zwłaszcza miłość Scotta i Jean i te wszystkie górnolotne wyznania w pewnym momencie zaczynają bawić a nie wzruszać. To prosta przygoda, która ucieszy fanów, jednak nie jest ona niczym wybitnym. Jeśli ktoś jak ja oczekiwałem tylko pogłębienia psychologii postaci to własnie to dostanie

Całkiem dobre czytadło jak na pierwszą książkę ze Spider-Manem jaką przeczytałam w życiu. W moim odczuciu były tu dwie części, jedna taka filmowa, pomieszanie lekkich klimatów z poważnymi a druga znacznie cięższa i taka smutna. Nie będę zdradzać zakończenia, ale można się go domyślić dosyć łatwo, w końcu mamy tu do czynienia z głównym bohaterem, który jest superbohaterem. Z jakiegoś dziwnego powodu (zbyt dużo maratonowania Marvela we krwi?) chciałam żeby pojawił się tu Tony Stark i zrobił dramatyczne wejście, zwłaszcza w drugiej części książki, ale to dlatego, że lubię relacje Tony’ego i Petera xD Jestem totalnie zielona w książkach z uniwersum Marvela, ale dla mnie całkiem spoko. Lekkie, przyjemne, do relaksu na weekend na leżaku albo do pociągu myślę, że spisze się dobrze.

Pierwsza część bardziej przypadła mi do gustu, bo była to pierwsza tego typu książka, którą posiadałam. Mam wrażenie, że autor nie wziął pod uwagę głosów, które pojawiły się po publikacji pierwszej części. Nadal zdarzają się zagadki na tyle zawiłe i nielogiczne, że naprawdę ciężko je rozwiązać bez podpowiedzi.

Ciekawy koncept i średnia jego realizacja. Największy twist historii jest wyjaśniony już na początku drugiego zeszytu, a dokładne motywy i plan działania Kapitana chwilę później, także nie ma żadnej tajemnicy i co za tym idzie - reszta fabuły już tak nie zaskakuje. Jest kilka fajnych wątków (walka o władzę w SHIELD, proces Marii Hill, podwójna gra Kapitana), ale komiks jest mocno przegadany i momentami wieje nudą. Postaci ciągle dyskutują, planują, albo coś deklamują, za to brakuje akcji i tempa - prawie cały tom to wstęp do właściwych zdarzeń, które nastąpią w kolejnych tomach. No i bez przesady, że jest tu jakiś błyskotliwy komentarz społeczno-polityczny. Owszem, jest podjętych kilka wątków o takim zabarwieniu, ale np. temat Patrioct Act, inwigilacji i ekstremizmu prowadzącego do terroru - spóźnione zaledwie 20 lat. Reszta to pompatyczna gadanina o naprawie świata i jak to dla dobra sprawy trzeba podejmować trudne decyzje. Naprawdę nic odkrywczego i jest tego zdecydowanie za dużo względem akcji. Może gdy Kapitan faktycznie stanie się faszystą zrobi się ciekawiej?

Wykreowany w tej obszernej opowieści (653 stron!) świat magii i technologii wciąga bez reszty a wartka akcja i perypetie bohaterów nie pozwalają na odłożenie jej na dłużej, bo ciekawość rośnie, tym bardziej że główna bohaterka nie jest bynajmniej grzeczną dziewczynką i nie napędza jej to, co zwykle bohaterów powieści fantasy; żadna tam pogoń za złym magiem, by ratować świat.... Owszem, świat stoi w ogniu, a może i ginie za sprawą złego maga ale bohaterka ma w tym całkiem spory udział... Czekam na ciąg dalszy!

To mój pierwszy dużo crossoverowy event marvel. Nie czytałem wcześniej innych stąd moja opinia może być przekłamana ale bawiłem się dobrze. Cały koncept który stał za tajnym imperium uważam za piekielnie ciekawy, niektóre decyzje “kapitana” za drastyczne i takie których bym się nie spodziewał co jest niebywałym plusem. Uważam że komiks jest warty przeczytania, ma swoje mocne i słabe chwile ale napewno warto zapoznać się z innymi treściami z tajnego imperium bo uważam że nie wszystko w TB było wytłumaczone.

Postać Wonder Woman, czyli Diany z tajemniczej greckiej wyspy, jest dobrze znana w popkulturze i za wiele nie ma co wyjaśniać kim ona jest i skąd się wzięła. Parę drobiazgów dla porządku jednak będzie tutaj dodać. Zwłaszcza te są ciekawe, które jednak są nowe i oryginalne. Wróćmy do motywu wyspy, która funkcjonuje sobie w najlepsze jako mikroświat fantasy. Tyle, że dookoła mamy całkiem zwyczajny normalny świat, który pędzi jak szalony do przodu, a ten świat z wyspy, jakby z bajki stoi sobie w najlepsze, i po prostu sobie funkcjonuje, przynajmniej w pozornej stagnacji. No bo dowiadujemy się, że jednak interakcji między światami jest i to całkiem sporo. Bo po pierwsze ktoś tam zabłądzi i to na chwilę zmienia bieg losu małej, tajemniczej wyspy, a z drugiej jednak piękne Amazonki są skądś rekrutowane, potem sobie żyją na tyle długo, że wydawać się może, że są nieśmiertelne. To też ciekawy temat, czy panie nie żałują tej decyzji, że przygotowują się do ratowania świata, kiedy ten pobłądzi i potrzebuje tych dziwnych kobiet, żeby spuściły łomot komu trzeba. Padł temat tańca, że dance śmiertelniczek jest bardziej żywiołowy, a taneczne wyczyny osób żyjących długo, długo, jest dużo spokojniejszy, podobno związane to jest z przemijaniem, że osoby, które krótko żyją mają taką perspektywę, a nie inną. Szkoda, że nikt nie zweryfikuje jaki sens mają tego typu spekulacje. Absolutnym wyjątkiem jest znana wszystkim Diana, którą ciekawość gna do naszego świata, do tego szereg zbiegów okoliczności oczywiście. Ona jako jedyna z Amazonek, z racji, że pochodzi z królewskiego rodu urodziła się na wyspie, i dar nieśmiertelności z tym związany ma wrodzony, z tego co wiemy z dwóch filmów da radę przeżyć całe stulecie i nic się nie zmienić, ma oczywiście olbrzymie moce magiczne, nadludzkie, na tyle mocne, że w starciu z Supermanem czy Batmanem nie jest bez szans. Tu mamy bliżej nieokreśloną współczesność, na wyspę trafią Alia, która jest zwiastunką wojny. Jak wiemy w uniwersum Wiedźmina legendy, że Zwiastunki wojny istnieją ma się dobrze, ponoć była nią czarodziejka Yennefer, choć po prawdzie to szybciej Ciri można tak określić. Bo przecież wiemy, że gnała niczym wicher przez książki, najpierw z hulajpartią, określenie tego typu towarzystwo nazywano też hanzą, a potem sobie peregrynując po światach sprowadziła Katrionę, jedną z odmian dżumy. Już nie mówiąc o tym ile rwetesu o nią było. Więcej zamieszania w literaturze to sama Helena Trojańska narobiła. A propos Ciri jeszcze przepowiednie były interesujące, że ona jako druga Falka Krwawa podpali świat, albo go ocali, a że temperament ta młoda dama akurat ma, to nikt wątpliwości nie ma, że dałaby radę. No ale był Geralt, Yennefer, Triss, papa Wesemir i jeszcze parę osób, które były jej bliskie i jednak imperatyw kategoryczny tu był, że Ciri ma pójść tą drogą co trzeba i basta! No ale tu w realiach uniwersum książki zwiastunki wojny istniały i powodowały niezłe rozróby, pewnie kilka, albo kilkanaście było ich w wieku XX. Alię posądzano, że się czai i będą z tego kolejne rozróby, w efekcie wszyscy chcieli ją zabić. Jej przyjaciółka Diana postanowiła ją ratować, a że ona jest dobra, więc widziała w tym sens, ratowanie świata niekoniecznie kosztem życia tych wojennych zwiastunek. Jak nie trudno przewidzieć akcja pędzi jak szalona, no Diana jednak ma malutkie kłopoty, bo mimo że świat zna z książek, to jednak doświadczenia realistycznie to nie to samo co kartki papieru. To musiało być, szok był zarówno dla niej, jak i dla ludzi, których spotyka, że jakaś piękna kobieta paraduje w stroju jakby była na konwencie fantasy, po ulicach, sklepach, itp. Na pewno męska połowa populacji była zachwycona tymi nieprzeciętnymi widokami. No ale dalej było tylko lepiej, zwłaszcza drugi film też to pokazuje, że ona doskonale daje sobie radę z przystosowaniem się do realiów. Książka jest ciekawa pod tym kątem, że Leigh Bardugo podjęła tą interesującą próbę przedstawienia tej postaci, która mimo wszystko lepiej sobie radzi w nowoczesnym przekazie obrazkowym niż w typowej książce. Temat na tyle fascynujący, że książka nie miała prawa się nużyć, ani dłużyć, a to jednak to się zdarzało, chyba ta koncepcja zwiastunki wojny do końca nie wypaliła, i potem ciężko było pokombinować z wątkami. No ale to też kwestia gustu. Mimo pewnych niedociągnięć książkę polecić warto, bo jest ciekawa. Warto przeczytać.

Surrealistyczny komiks czerpiący garściami z Lovecrafta i Morrisona. Świetnie rozbudowuje mitologię wokół doktora poruszając temat zachowania balansu energii i dodając postaci głębi. Przepiękna oprawa graficzna tylko dodaje klimatu horroru, mrocznej baśni i niemożliwego.

Przeżyjmy to jeszcze raz 🫶 „Ogień…” pozwolił mi przypomnieć sobie, czemu kiedyś kochałam serial na podstawie prozy Martina i obejrzałam go przynajmniej 4 razy. Zwłaszcza początkowe sezony były pełne niesamowitych pomysłów. Książka składa się głównie z wypowiedzi aktorów, producentów i showrunnerów, którzy komentują najważniejsze wątki. Lektura przybliża czytelnikowi proces tworzenia „Gry o tron” od początku do końca. Nie powiem, żebym wybaczyła twórcom głupotki ostatniego sezonu, ale na pewno trochę lepiej zrozumiałam podjęte decyzje. Polecam fanom serialu, warto przeczytać i poznać ciekawostki z planu. Zawód aktora jest dużo cięższy fizycznie i psychicznie niż zdajemy sobie sprawę!

Ta książka jest... beznamiętna. Trochę jak sam Thrawn, więc może to zaleta, ale... no nie dla mnie. Jedyny moment, który trochę poruszył to ten na końcu, ale trochę mało to jest jak na tak pokaźny tytuł. Ocena byłaby niższa, ale jednak plusem jest dla mnie pokazanie kulisów imperialnej biurokracji. 6,5/10

Ciekawa koncepcja, książka na zmianę przedstawia historię Anakina i Thrawna z czasów Wojen Klonów oraz Vadera i Thrawna z czasów imperialnych. Nie będę się długo rozpisywał: mniej więcej przed środkiem książka zaczynała nużyć i męczyć, ale ostatecznie jednak pod koniec książka wybroniła się nabierając tempa i jest dobrze domknięta. Stąd moja ostateczna ocena.

Komiksy Marvela to totalnie nie moja bajka (serio, na przestrzeni ostatnich lat spodobał mi się chyba tylko "Vision" Kinga + momentami może jeszcze "Miss Marvel"). "Thanos" Lemire'a mojego nastawienia na pewno nie zmieni, ale podszedłem do tego komiksu z zerowymi oczekiwaniami i w sumie się nie zawiodłem (dla jasności - zachwycić też się nie zachwyciłem). Ten tom to kwintesencja poprawnej rzemieślniczej roboty. Scenariusz daje radę, kreska jest dynamiczna - jest ok. I smutne trochę, że to "jest ok" i tak wyróżnia się na plus na tle papki serwowanej przez Dom Pomysłów, tworzonej na zlecenie, bez serducha, podług korporacyjnych szablonów. Ech. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

„Światło Jedi” to bardzo udane otwarcie projektu Wielkiej Republiki i jednocześnie powiew świeżości w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Charles Soule pokazuje galaktykę w okresie jej największego rozkwitu, kiedy Zakon Jedi nie jest jeszcze cieniem dawnej potęgi, lecz działa jako prawdziwa siła pokoju i nadziei. Największym atutem książki jest sposób przedstawienia Jedi. Są różnorodni, mają własne spojrzenia na Moc i nie są jedynie „rycerzami z mieczami świetlnymi”. Autor bardzo ciekawie eksploruje ich indywidualne podejście do Mocy dla jednych jest ona pieśnią, dla innych oceanem czy światłem. To nadaje historii głębi i sprawia, że zakon wydaje się bardziej żywy niż w wielu wcześniejszych opowieściach. Fabuła koncentruje się wokół katastrofy hipernapędowej i jej konsekwencji dla całej galaktyki. Tempo jest dynamiczne, momentami wręcz filmowe szczególnie w scenach ratunkowych i kosmicznych zagrożeń. Soule dobrze buduje napięcie i umiejętnie przeplata wątki wielu bohaterów. Nieco słabszą stroną może być liczba postaci na początku łatwo się pogubić, kto jest kim. Jednak z czasem wszystko się klaruje, a czytelnik zaczyna doceniać szeroką skalę wydarzeń. Na szczególne wyróżnienie zasługują też antagoniści Nihilowie. Nie są typowym „złem dla zasady”, lecz chaotyczną, nieprzewidywalną siłą, która wnosi do świata Star Wars coś nowego i niepokojącego.

To moja pierwsza styczność z tego typu książką i na pewno nie ostatnia. Długo stała na półce, bo jakoś nie mogłam się za nią zabrać, ale jak już się zabrałam to nie mogłam przestać 🙈 Do tego dosiadł się do mnie mąż i niczym Scully i Mulder głowiliśmy się nad kolejnymi zagadkami. To był bardzo fajny sposób na spędzenie razem czasu trochę inaczej niż zwykle. Niektóre zagadki były bardzo proste i oczywiste, inne tylko na takie wyglądały, a nad niektórymi myśleliśmy kilka dni. Trochę szkoda, że warstwa fabularna właściwie nie istnieje, przechodzi się po prostu przez kolejne zagadki, ale nie było to aż tak zniechęcające żebyśmy nie planowali już kupna kolejnej części ;)

Przedziwna historia! Od razu wpadamy w Migawkę, w której dwoje gliniarzy mają rozwikłać tajemnicę zbrodni. Jednak co wtedy, gdy jedna zbrodnia ma tuszować drugą? A co, jeśli to wszystko nie jest prawdziwe? Bardzo sprytne, nakładające się na siebie wątki - rodzinne, partnerskie, psychologiczne.

Przełożenie komiksu na opowieść mnie osobiście nie odpycha. Sama historia znakomicie się rozkręca, ale w końcówce moim zdaniem „nie dźwiga hype'u”. Tak na marginesie, nadal nie rozumiem, dlaczego na okładce książki jest bohater, który... w książce nie występuje.

Bardzo przyjemnie spędziłam czas nad powyższą książką i z chęcią do niej zasiadałam w wolnych chwilach. Być może dlatego, że wprost zakochana jestem w "Sadze Winlandzkiej". A może dlatego, że jest to raczej mało wymagająca lektura. Na pewno atutem jest mocno wyczuwalny już od pierwszych stron książki skandynawski klimat za czasów podbojów wikingów. Subtelnie wpleciony weń wątek świetnie znany z uniwersum gier "Assassin's Creed" jest dodatkowym smaczkiem, który wcale nie psuje opartej na faktach historii. Zawód poczują jednak osoby, które spodziewają się, że postać Eivor wiodąca prym w grze również tu jest stroną narracji - nie, w książce jest wyłącznie epizodyczną bohaterką drugoplanową. Ogółem bohaterowie są plastyczni i różnorodni, przystępni w odbiorze, mnie jednak brakowało głębi pomiędzy nimi. Geirmund i Steinólfur bardzo szybko skradli moją sympatię, od początku widać w nich siłę, honor, odwagę i lojalność względem siebie. No i ten niewymuszony, naturalny męski humor...! Opisy są lekkie, a zarazem barwne i szczegółowe, silnie oddziałujące na wyobraźnię. Podobnie rzecz ma się z warsztatem sprawiającym, że czytelnik po prostu unosi się na falach fabuły, nieubłaganie mknąc do nieco przewidywalnego finału, który chciałoby się odwlec w czasie przy jednoczesnym nieprzerwanym czytaniu.

Nimue, czyli Pani Jeziora, jest postacią w legendach arturiańskich, która zawsze mnie interesowała. W nich jest ona czarodziejką, która dostarcza miecz Excalibur dla króla Artura, opiekuje się młodym Lancelotem, a w niektórych wersjach więzi Merlina. Jest zatem ważną postacią. Także książka z jej perspektywy, była czymś co musiałam w końcu przeczytać. Widziałam sporo negatywnych opinii, lecz ostatecznie wciągnęła mnie i podobała mi się. Rozumiem jednak te oceny, bo wiele rzeczy nie zostało wyjaśnionych. Niektóre wątki zostały urwane. Jakby zabrakło autorowi wyobraźni, by to kontynuować. Plus nie podoba mi się zakończenie. Czemu ona musiała się tak poddawać? Jest silną postacią, a nagle taka bezradna. Gdyby to zostało poprawione to o tyle byłoby to lepsze. Dalej, daję wysoką ocenę, bo ostatecznie lubię te postaci i lubię tą wersję historii.

„Kronika, tom 1” to znakomite kompendium wiedzy o uniwersum Warcrafta i świetna lektura dla każdego, kto zna ten świat głównie z gier i chce go naprawdę uporządkować. Książka prowadzi przez całą historię — od kosmicznych początków po wydarzenia „Ostatniego Strażnika” — i robi to w sposób niezwykle klarowny, choć momentami bardzo abstrakcyjny. Początek bywa trudny, pełen bytów powstających z niczego, energii, które same się rodzą i przenikają, oraz istot stojących na granicy światła i pustki. Chaos, ale ciekawy chaos. Największą zaletą Kronik jest ogromna gęstość treści. To nie jest powieść, lecz streszczona, kanoniczna historia świata: wydarzenia, które mogłyby zajmować rozdziały w zwykłej książce, tutaj potrafią być opisane w dwóch zdaniach. A mimo to tworzą spójny obraz całego uniwersum. Wiele rzeczy, które kiedyś znałem tylko z fragmentów i domysłów, nabrało sensu dopiero teraz. Jedyną istotną wadą wydania polskiego jest tłumaczenie nazw własnych. Część pozostawiono w oryginale, część zmieniono lub wymyślono na nowo, co utrudnia orientację nawet komuś dobrze obeznanemu z lore i wymusza częste sięganie do słowniczka. Szkoda, bo zaburza to płynność lektury. Mimo tego mankamentu — Kronika to świetna, wartościowa i bardzo wciągająca pozycja. Obowiązkowa dla fanów Warcrafta.

Podeszłam do tematu odwrotnie niż przy poprzednich częściach. Tym razem najpierw przeczytałam, a następnie zagram. Bo trochę się od gry odbiłam, a książka i wyprawa do Grecji zmieniły podejście i obecnie mam chęci na grę. Historia bardzo ciekawa, ale powierzchownie napisana. Domyślam się, że jest to krok po kroku opis gry. Ale nie nudziłam się, bawiłam się całkiem nieźle.