Maska Arlekina

Droga przez piekło. Walka z własnymi lękami, strachami. Podejmowanie decyzji, wyborów. Godzenie przeszłości z teraźniejszością. Nałóg - alkohol, złudne poczucie bezpieczeństwa, dające zapomnienie i ukojenie. "Można powiedzieć, że nigdzie mnie nie ma. Poza materacem, kołdrą, nocnym sklepem, w ogóle nie bywam. Pozostałam na wyciągach z konta w postaci kilku liter. Z nazwiskiem, które też straciło ważność. Jak ja." Warto przeczytać. Dobra lekcja zawarta w prostej historii.

Pomimo ważnego tematu, jaki jest tu poruszony i splecionych losów kilku kobiet to jednak uważam,że jest to chyba najmniej urzekająca mnie powieść tej autorki. Jakoś momentami się ciągnęła i wydaje mi się,że autorka nie miała jeszcze tego sznytu, który już widać w późniejszych powieściach. Zaliczyłam z zamiłowania do autorki,ale można tą pozycję pominąć...

Książka ,, W górę rzeki" autorstwa Barbary Kosmoskiej. Nie jest to lekka powieść obyczajowa. Przepełniona samotnością, tęsknotą. Potrafi przygnębić czytelnika . Książka opowiada historie matki i córki, które po utracie kochającego męża i ojca próbują na nowo ułożyć swoje skaplikowane relacje. Ta książka choc nie jest zbyt obszerna przekazuje bardzo dużo emocji. Autorka bardzo trafnie ukazuje jak utrata jednej osoby potrafi zmienić relacje w rodzinie. Lena jest lekarka i ciężko jej pogodzić się z odejściem męża , którym się opiekowała w ciężkiej chorobie. Przez to staje się nadopiekuńcza w stosunku do córki, która ma już dość zmiennych nastrojów nastrojów matki. Próbuje jej pomóc i organizuje wycieczkę do Paryża, która ma być jej ostatnią szansą na pogodzenie sie z przeszłością i zaznanie szczęścia. Czy się im uda? Przeczytajcie sami

Matylda odkrywa kolejne rodzinne tajemnice - tym razem dotyczące głównie jej relacji z siostrą. Lubię Matyldę. I lubię Zawrocie. Ta część była też znacznie mniej toksyczna i nieprzyjemna od dwóch poprzednich, a poza tym wątek siostrzanego konfliktu uważam za jeden z ciekawszych w cyklu - więc ogólnie czytało się to całkiem dobrze. Niemniej już od jakiegoś czasu (mniej więcej od końcówki "Góry śpiących węży", a "Maska Arlekina" tylko to pogłębiła) mam też wrażenie, jakby cały cykl był przedłużany trochę na siłę, jakby autorka dorzucała kolejne komplikacje głównie po to, żeby nie musieć go jeszcze ostatecznie kończyć. W tej części dodatkowo jest sporo scen, które w zasadzie niczemu nie służą i nie bardzo mają jakikolwiek związek z czymkolwiek. Jest też trochę wątków, które są połączone z całością "na ślinę", a przy głębszym zastanowieniu wydają się nie mieć tak do końca sensu.

📖🎧 "Kobiety z Czerwonych Bagien" Grażyna Jaromin-Gałuszka "Człowiek nie musi być ideałem, żeby być człowiekiem. Nawet nie powinien." Na Czerwonych Bagnach od pokoleń mieszkają same kobiety. Mężczyźni pojawiali się, znika­li, wprowadzali zamęt. Stałą życia bohaterek - Julianny, Anastazji, Rozali i kolejnych pokoleń - było to miejsce: Czerwone Bagna. "Kobiety z Czerwonych Bagien" to opowieść prowadząca nas przez różne etapy życia tytułowych kobiet. Różne epoki, a to samo miejsce. Gdy do Czerwonych Bagien przyjeżdża Kornelia wraz z córką, zbliża się setna rocznica urodzin babki Rozy. Młoda dziewczyna nie spodziewa się, że jej życie w tym miejscu znowu się wywróci... Przyjemna, choć niepozbawiona życiowych trudności, opowieść o losach kobiet, które na przestrzeni lat były pozostawione same sobie. To historia o ich sile, wytrwałości i tym, że warto w życiu mieć miejsce, które jest dla nas azylem. Moja ocena: 7/10 #bookreview #kobietyzczerwonychbagien #grazynajaromingaluszka #proszynskiiska #powiesc

Powrót do Zawrocia, Matyldy i rodzinnych tajemnic. Mam bardzo mieszane uczucia wobec tej książki. Na początku trochę nie mogłam się we wszystkim połapać, ale jak już się ogarnęłam, to bardzo mi się podobało, wciągnęłam się i tak dalej, niemniej to wszystko jest jednak jakieś strasznie nieprzyjemne. Większość bohaterów, poza nielicznymi wyjątkami, to jakieś ekstremalnie toksyczne, jadowite żmije wysysające życie z innych dla własnej rozrywki bądź innego interesu, i nawet te na pierwszy rzut oka idealne rodziny mają pełno trupów poupychanych po szafach. Natężenie negatywnych emocji trochę wybija tu poza skalę. Niespecjalnie też podoba mi się to, dokąd ta cała historia zmierza i nie wiem czy przy kolejnych częściach dam radę nad tym przejść do porządku dziennego.

Autorka porusza ważną kwestię położenia kobiet w patriarchalnym świecie. Polemizowałabym z problemami, w które wikła bohaterki, oraz sposobami jakie wynajduje na ich rozwiązanie. Niemniej jednak dużym plusem jest akcent na niezależność i zaradność, postawienie bohaterek w kontrze do przekonań ich matek, czy innych członków ich rodzin. Zerwanie z podporządkowaniem, niemocą, bezradnością. Sporo tu przemocy i bólu, ale ukazany jest też proces przemiany. Ten feministyczny pierwiastek jest tu mocno wyczuwalny. Akcja koncentruje się na dzieciństwie, dojrzewaniu i młodości czterech przyjaciółek, ale generalnie nieustępliwie krąży wokół fenomenu patriarchatu i mechanizmów społecznych, które decydują o władzy lub bezradności wobec niej. Sporo smaczków z lat 70/80-tych zeszłego wieku. Kto wtedy dorastał ten doceni. Trochę miałam skojarzenia z "Piaskową górą" Joanny Bator, choć to wyższa pólka. Tu język jest prostszy, ale historia równie poruszająca.

Zgadzam się z opiniami, że początkowo treść nie porywa, Później czyta się ją jednym tchem, ale od pierwszych stron zachwycił mnie język, a to najbardziej cenię. Mamy różne gusta i treścią można do mnie nie trafić, ale język to podstawa. Po tym poznaje się wartość pióra. Szczerze polecam.

Główna bohaterka z początku wyjątkowo mnie irytowała, co utrudniało lekturę. Potem uznałam, że sposób narracji i prowadzenie losów typowej dziewczyny z małego miasteczka zaskoczonej ciążą to sposób Plebanek na swego rodzaju podsumowanie pewnego typu kobiet. I to mi się spodobało, bo to już miało większy sens. I wtedy nastąpił okrutny, rozczarowujący, żenujący wręcz koniec. Pozostaje mi zatem uznać, że był to w wykonaniu autorki niezbyt udany, nie do końca przemyślany debiut.

Książka zupełnie nie w stylu, który zwykle czytam. Mimo to dość ciekawa, zwłaszcza wątki historyczne, opowieść rodzinna. Część współczesna nieco banalna, ale nieźle napisana i czytało się przyjemnie. Żałuję, że na zakończenie pewne wątki nie zostały rozwinięte i zamknięte, ale podejrzewam, że autorka pozostawiła to wyobraźni czytelnika, przeprowadzając go przez perypetie do spokojnego miejsca, gdzie wszystko zaczyna się jakoś układać.

Jeśli ktoś ma ochotę zanurzyć się we wspomnieniach, nie zawsze łatwych, nie zawsze szczęśliwych, ale za to osobistych, niczym w rozmowie z przyjaciółką to ... śmiało może sięgnąć po "Lawendowy pył". Nie jestem osamotniona w mniej ciepłych emocjach wobec wspomnień najmłodszych. Wręcz odczułam coś w rodzaju bólu dotykając ich płytkości. A może to tylko wrażenie, bo opisany każdy dzień jest znośniejszy niż skumulowane okropieństwa i trudności czasów niespokojnych?

Już jakiś czas czytam i słucham powieści Hanny Cygler. To są świetne, wciągające historie. Wszystkie je łączą bohaterowie, często pojawiający na się na drugim planie lub w epizodach, ale dzięki temu wiadomo co się u nich dzieje. Przede mną opowieść o trzech przyjaciółkach prowadzących z sukcesem turystyczny biznes w Trójmieście lat 90. Jednak kto ma szczęście w interesach nie zawsze ma je w życiu osobistym. Problemy małżeńskie, kłopoty sercowe, skrzętnie ukrywane sekrety z przeszłości wpłyną na relacje bohaterek.

Adela cały czas się oszukuje. Od ośmiu lat jest mężatką i już dawno zorientowała się, że wybór małżonka zdecydowanie jej się nie udał. Boi się wszelkich zmian. Szuka pretekstu żeby zakończyć to nieudane małżeństwo, a jednocześnie argumentów, że powinna w nim trwać. Jej argumenty, żeby trwać w tym związku są wręcz denerwujące. Złości mnie jej tchórzostwo, nie mogę się nadziwić jak inteligentna, wykształcona kobieta może trwać w czymś co jej nie odpowiada tylko dlatego, że może być gorzej. Tym bardziej, że ten jej Marian to arogant, gbur i dupek z rozdętym ego. A do tego teściowie, którzy decydują jaka ma być ich synowa. Dziewczyna ma przerąbane nie tylko w małżeństwie, ale i z własnymi rodzicami. Zachowują się tak, jakby należeli do jakiejś sekty. Aż trudno uwierzyć, że coś takiego jest jeszcze możliwe! Matka jest koszmarna! Ma w głębokim poważaniu szczęście własnych córek. Zafiksowana na religii i nic się nie liczy. I pewnie ta tresura, którą Adela przeszła w domu rodzinnym pozostawiła w niej strach przed miłością i zaangażowaniem się w związek, który by był satysfakcjonujący uczuciowo.

Przyjemna lektura, bez większej głębi. Herbaciarnia jest miejscem gdzie spotykają się drogi kilkunastu mieszkańców Belfastu, którzy wpadają tu na kawę czy herbatę. Jest niespełniona artystka, nieszczęśliwa żona, która postanawia rozprawić się z niewiernym mężem, miłośnik ogrodnictwa. Każdy z nich ma swoją historię. W tle jest trochę historii Belfastu ale bez epatowania jej grozą. Postacie są nieco jednowymiarowe a ich motywację lekko absurdalne ale to sympatyczna lektura

Wspaniała książka! Tak, która zostaje z człowiekiem w głowie na całe życie. Delikatność emocji, nutka realizmu magicznego... bardzo żałowałam, że ta pisarka nie napisała nic więcej, a może nie udało się znaleźć ... Jest wśród moich książek na półce pt. "Zostają ze mną do końca"...

Powieść obyczajowa trochę o innej tematyce niż wszystkie pozostałe z dorobku autorki. Karykaturalna historia, satyra, przypominająca komediowe filmy Barei. Akcja toczy się w PRL-u konkretnie od 17 listopada do 13 grudnia 1981 roku w małej prowincjonalnej mieścinie pod Wrocławiem, w dodatku w teatrze. Pragnę przypomnieć ,że jest to okres tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce. Jest to czas absurdu i tak został dokładnie w sposób rozdokazywany opisany w krzywym zwierciadle przez autorkę. Postaci przewija się cała masa, każde nazwisko upodobnia świetnie daną osobę, przykładowo dyrektor Zbytek, który od luksusów nie stronił -pojęcie względne jak na tamte czasy, Biegalski -reżyser całościowo zabiegany, przysłany z samej stolicy, który ciągle gdzieś ulatniał się jak kamfora i go nie było tam gdzie powinien się znajdować. Bardzo kolorowo zostały ucharakteryzowane osobowości bufetowej i jej córki, krawca, aktorów, sekretarza komitetu miejskiego PZPR, przedstawicieli Solidarności jak Palęta odnośnik do Lecha Wałęsy, księdza Różańskiego. W teatrze była wystawiana sztuka pt. ,, Romeo i Julia’’, a już trwały przygotowania do następnej ,,Ślubów panieńskich’’ i to w nie byle jakim wydaniu. Premiera ma się odbyć 12 grudnia na zakończenie manewrów Sojuz 81, aby uczcić i przypieczętować sukces. Na przedstawieniu mają się pojawić osobistości radzieckich delegatów związanych z tym niezwykłym wydarzeniem. Nic dziwnego ,że sytuacja okazywała się napięta i tytułowa Mariola co rusz zmuszona była podawać swojemu przełożonemu krople na nerwy. Przecież on nie mógł bez nich obejść się normalnie tak jak i bez Marioli. Przechodząc do drugiej strony medalu, trudne to były czasy. Widać to po pracownikach teatru , którzy na próbach pojawiali się i znikali by utknąć gdzieś na dłużej w kolejce po rajstopy, papier toaletowy i inne. Każdy produkt trzeba było zdobyć. Wszystko figurowało na wagę złota. Często kupowano coś co nie potrzeba, by później z kimś innym wymienić na to co się samemu życzyło. Żywność serwowano na kartki, talony, książeczki zdrowia dziecka. Cóż więc pozostawało pracownikom teatru? Nielegalny handel oczywiście , który kwitł w bufecie. Hodowali świniaka na zapleczach teatru, pędzili bimber w kotłowni na miejscu , za kołnierz go nie wylewając , drukowali ulotki opozycyjne. Trzeba było się kryć ,gdyż podsłuchy nie miały końca. A i wizyty oficerów Urzędu Bezpieczeństwa też miały miejsce nie raz i nie dwa. Liczono się wyłącznie z tymi , co należeli do partii. Sytuacja co najmniej dziwna a przy tym komiczna. Nie bez kozery zaznaczono na okładce ,że powieść lekka , zabawna i przekorna. Do tego dochodziły jeszcze inne bardziej obyczajowe epizody w postaci miłostek, zdrad, intryg , zawirowań wśród aktorów, walki o role nie zawsze uczciwe. Niesamowicie humorystyczna powieść, fantastyczne dialogi. Książkę bardzo lekko się czytało i napięcie wokół teatru cały czas rosło stopniowo. Polecam ,jeśli ktoś nie jest zrażony szczególnie czasami PRL-u i chce się coś o nich dowiedzieć lub tym , którzy przeżywali to na co dzień i chętnie odtworzą sobie ponownie w pamięci.

Losy Polaków zamieszkujących tereny Kresów Wschodnich należą do jednego z moich ulubionych tematów książek. Przeczytałam już wiele pozycji o takiej tematyce, jednak wszystkie one przedstawiały życie ludzi przed lub w czasie wojny. W „Zapach rozmarynu” takie wątki również nie zostały pominięte, jednak stanowią one tutaj jedynie niewielką część lektury. W tym przypadku, dominuje opowieść o dziejach kresowiaków na tamtych terenach już po roku 1945 (a kończy się w czasach rozpadu Związku Radzieckiego). Nie zabrakło w tej książce również wątku prześladowań, przesłuchań, aresztowań oraz wywózek na Sybir. Moim zdaniem książka jest rewelacyjna. Historia kilku rodzin, które nie chciały lub którym nie udało się po wojnie wyjechać do Polski, napisana jest prostym językiem, bez zbędnych, długich i nic nie wnoszących opisów. Akcja toczy się bardzo szybko, jednak w żaden sposób nie przeszkadza to w czytaniu. Książka obrazuje przede wszystkim kłopoty życia codziennego, próbę ułożenia sobie życia w nowej i bardzo trudnej rzeczywistości, często wśród wrogo nastawionego lokalnego społeczeństwa, strach przed nieznaną i bardzo niepewną przyszłością. Świetnie opisane zostały również ogromne rozterki bohaterów, dotyczące dalszego życia ich samych oraz ich rodzin. Wyjechać w nieznane, zostawić ukochaną ziemię, na której się człowiek wychował i przeżył kawał życia, zostawić starych, schorowanych rodziców, którzy nie chcą słyszeć o żadnym wyjeździe, rozpoczynać nowe życie w obcym miejscu wśród obcych ludzi aby tym samym szukać lepszej przyszłości czy może mimo wszystko zostać na miejscu i nie wyrzekając się polskości starać się żyć dalej, walczyć i nie dać się zrusyfikować. Niestety życie pokazało, że nie każdy podjął dobrą decyzję…

Książka napisana lekkim, prostym językiem, z dużą dozą humoru. Czyta się ją jednym tchem, nie raz zaśmiewając się jak "głupi do sera" ;) Jedyne nad czym ubolewam, to fakt, iż Marta Madera przy tak wielkim talencie pisarskim, wydała tak mało książek. Nadal żyję nadzieją, że niedługo w ręce wpadnie mi kolejne dzieło tej niesamowitej pisarki i będzie równie idealne jak książka "Przyjaciele" oraz "Ślimaki z ogródka".

Mamy tu historię siedemdziesiecioletniej Karoliny, która właśnie pochowała męża. Nie do końca się może z tym pogodzić. Mimo że mąż nagminnie ją zdradzał. Ale jeszcze większy problem jest w tym, że sam Mateusz też nie pogodził się ze swoją śmiercią. Książka w humorystyczny sposób przedstawia próby oswojenia się ze śmiercią. Styl jest rzeczywiście bardzo specyficzny i nie każdemu może się podobać. Ale bardzo szybko się ją czyta I mimo wszystko pozostawia uśmiech na twarzy.

Połknięta w 2 wieczory mimo sporej objętości. Zawsze lubiłam Grocholę i jej lekkość w powieściach, do tego mój ogromny podziw do niej zrodziła lektura "Trzepotu skrzydeł". Wydaje się, że autorka znów zaczęła mierzyć się z trudnymi problemami, choć w nieco przyjemniejszy i łatwiejszy w odbiorze sposób, niż we wspomnianym przeze mnie DZIELE. Nowatorski w moim odczuciu i misternie utkany splot wydarzeń wprowadza nas w życie kilku osób, których losy śledzimy dzięki Grocholi z ogromną uwagą. Niepozorny wypadek samochodowy widziany oczami każdej z nich pokazuje jak odmienni jesteśmy, a równocześnie jak podobni. Każdy ma te same potrzeby: miłości, uwagi, sukcesu i szeroko rozumianego szczęścia. Przez desperackie próby ich zaspokojenia często gubimy się i zaczynamy tracić z oczu to, co ważne. Grochola omawia przypadki osób, które w przeszłości zostały skrzywdzone, które mimochodem raniły innych, zapatrzone w swoją karierę, borykające się z chorobą i starością, nałogami. Takie osoby żyją obok nas, a może sami nimi jesteśmy... W pierwszym odruchu po przeczytaniu książki wystawiłam ocenę 4. Denerwowały mnie śmiałe opisy scen erotycznych, które mogłyby pretendować do miana książki z cyklu "50 twarzy" oraz zbyt wiele wątków. Po kilku tygodniach wróciłam tu jednak, by poprawić ocenę. To powieść, nie książka psychologiczna, sensem jest przekazanie nam, że najważniejsze rzeczy dzieją się tuż obok, pod naszym nosem, tylko musimy podnieść wzrok.