Łowcy mamutów

Name: Łowcy mamutów
Rating: 7,5 (180 reviews)
Author: Jean M. Auel
ISBN: 9788372983374

Jean M. Auel

7,5 / 10

180 ocen

11 opinii

Zysk i S-ka

Wydawnictwo: Zysk i S-ka Cykl: Dzieci Ziemi (tom 3) Seria: Światowy Bestseller [Zysk i S-ka] literatura piękna

710 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: papier
Cykl:: Dzieci Ziemi (tom 3)
Seria:: Światowy Bestseller [Zysk i S-ka]
Tytuł oryginału:: The Mammoth Hunters
Data wydania:: 2003-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2003-01-01
Liczba stron:: 710
Czas czytania: 11 godz. 50 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788372983374
Tłumacz:: Małgorzata Koraszewska

więcej

Trzeci tom cyklu Dzieci Ziemi. Ayla śmiało wyrusza ku ziemi należącej do łowców Mamutów. Zostaje zaadoptowana przez to początkowo wrogie jaj plemię, ale musi nauczyć się dziwnych obyczajów i języka. Wszechstronne umiejętności Ayli sprawiają, że po raz pierwszy spotyka przyjaciółki.

Średnia ocen

7,5 / 10

11 opinii 180 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Łowcy mamutów w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Łowcy mamutów

"Surowy klimat i gwałtowne zmiany pogody powodowane bliskością potężnych lodowców mogły sprowadzić suszę lub powódź, z bezpośrednimi i natychmiastowymi skutkami, na środowisko naturalne, od którego byli zależni. Zbyt zimne lub deszczowe lato, mogło powstrzymać wzrost roślin, zmniejszyć populację zwierzyny, zmienić trasy ich wędrówek i spowodować nędze wśród Łowców Mamutów". Po raz trzeci autorka zabiera czytelnika do Epoki Lodowcowej, pełnej niebezpieczeństw, groźnych zwierząt, niestabilnej pogody, gdzie przeżyć jest bardzo ciężko. Gdzieś tam przemieszczają się ostatnie grupy Neandertalczyków, skazanych na wymarcie. Nasi główni bohaterowie Ayla i Jandalar spotykają "Łowców Mamutów", spędzają z nimi długą groźną zimę, poznają ich zwyczaje, wierzenia, oraz uczestniczą w polowaniu na mamuty.

Zgłoś

297

284

Oceny książki Łowcy mamutów

Średnia ocen

7,5 / 10

180 ocen

Twoja ocena

0 / 10

26 ocen

19 ocen

38 ocen

54 ocen

26 ocen

10 ocen

5 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

288

284

krzysiek

09.12.2023

10 / 10

Na półkach: , ,

"Surowy klimat i gwałtowne zmiany pogody powodowane bliskością potężnych lodowców mogły sprowadzić suszę lub powódź, z bezpośrednimi i natychmiastowymi skutkami, na środowisko naturalne, od którego byli zależni. Zbyt zimne lub deszczowe lato, mogło powstrzymać wzrost roślin, zmniejszyć populację zwierzyny, zmienić trasy ich wędrówek i spowodować nędze wśród Łowców Mamutów".
Po raz trzeci autorka zabiera czytelnika do Epoki Lodowcowej, pełnej niebezpieczeństw, groźnych zwierząt, niestabilnej pogody, gdzie przeżyć jest bardzo ciężko. Gdzieś tam przemieszczają się ostatnie grupy Neandertalczyków, skazanych na wymarcie.
Nasi główni bohaterowie Ayla i Jandalar spotykają "Łowców Mamutów", spędzają z nimi długą groźną zimę, poznają ich zwyczaje, wierzenia, oraz uczestniczą w polowaniu na mamuty.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

684 użytkowników ma tytuł Łowcy mamutów na półkach głównych

Przeczytane 523
Chcę przeczytać 161

213 użytkowników ma tytuł Łowcy mamutów na półkach dodatkowych

Posiadam 140
Ulubione 42
Przygodowe 8
Fantastyka 7
Chcę w prezencie 5
2011 5
Historyczne 3
Fantasy 3

Tagi i tematy do książki Łowcy mamutów

prehistoria dzieci ziemi

Inne książki autora

Więcej

7,4

Dolina koni Jean M. Auel

7,0

Kamienne sadyby Jean M. Auel

6,8

Kraina Jaskiń Jean M. Auel

7,5

Łowcy mamutów Jean M. Auel

7,3

Wielka wędrówka Jean M. Auel

7,6

Klan Niedźwiedzia Jaskiniowego Jean M. Auel

więcej

Jean M. Auel

Jean Marie Auel (ur. 18 lutego 1936 w Chicago), amerykańska pisarka znana z cyklu powieściowego Dzieci Ziemi. Jej książki zostały przetłumaczone na 28 języków oraz zostały sprzedane w łącznym nakładzie ok. 34 mln egzemplarzy. Była drugą z piątki dzieci. Po skończeniu nauki wyszła za Raya Bernarda Auel i również wychowała piątkę dzieci. W 1964 roku została członkinią Mensy.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Kochałam Tyberiusza

Elisabeth Dored

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.

hiszpan

ocenił na 7 16 dni temu

Trylogia rzymska

Mika Waltari

Nie znałem Waltariego wcześniej i początek (Tajemnica Królestwa) nieco mnie zmęczył. Nie, żeby było to niedobre, ale Wrogowie Rodzaju Ludzkiego są lepsi. Na szczęście nie dałem się zniechęcić i dotrwałem do końca, poznając Minutusa Manilianusa i jego wspomnienia. Jest to człowiek rozsądny, mimo swojej (pozornej?) ciapowatości w kontaktach z kobietami, nawigujący z powodzeniem meandry rzymskiego życia ludzi na poziomie w, co tu dużo mówić, niezbyt bezpiecznych czasach Nerona. Pozornej, bo nigdy nie wychodzi na swoich gorących miłościach znowu tak źle. I czy autentyczna jest jego wiara w to, że "mądra i cnotliwa" Agrypina życzliwie pomoże mu w jego związku z Klaudią czy też ma onej Klaudii już dość... Nie ma wrogów, za to mnóstwo rozsądnych inwestycji. Kiedy trzeba doniesie na współspiskowców (jest przecież przyjacielem Nerona) a kiedy trzeba wyśle, jako organizator igrzysk, swego nieślubnego syna na arenę. No ale nie do końca świadomie (bo przecież ciężko znać każdego skazańca, który na arenie kończy) a poza tym nie było innego wyjścia: konieczność polityczna. Co prawda Tygellin umieszcza go w końcu na listach proskrypcyjnych, ale to również konieczność polityczna, nic osobistego. Na szczęście dzieje się to już wtedy, gdy wiatry zmieniają kierunek, fart Nerona się skończył i owe listy raczej bezzębne są. Poza tym Minutus rozsądnie w tym czasie przebywa na Bliskim Wschodzie, gdzie (nie zapominając o swoim, nader niewygórowanym, procencie ze złupienia Świątyni) angażuje się we wsparcie nowego Cezara. A że Duch wieje kędy chce, jednak rozsądek go ostatecznie zawodzi i zostaje, jak zwykle nie do końca świadomie, chrześcijańskim męczennikiem. Nie z powodu jakiegoś szczególnego pociągu do nowej wiary, ale z powodu chwilowego zaniku rozsądku właśnie: nie dla siebie, ale dla syna pożądając cesarkiej przyszłości... Subtelny, fantastyczny humor, brak złudzeń, uniwersalne mechanizmy władzy i karierowiczowstwa. Zdecydowanie zachęca do sięgnięcia po pozostałe powieści autora, choć ponoć te same wątki się powtarzają w różnych sztafażach historycznych. Trzeba się przekonać czy to prawda, jedna czy dwie tego typu powieści więcej szkody ni znudzenia przynieść nie mogą. Na koniec ciekawostka: Neron w swojej wszechwładzy "poślubił" niewolnika Sporusa, który ponoć podobny był do Poppei, którą Neron niezwykle miłował a którą nieszczęśliwie stracił (co to za nieszczęśliwe okoliczności, można sobie wyguglać). W dobie obecnej zidiocenie doszło do tego stopnia, że angielskojęzyczna Wikipedia dumnie i ze śmiertelną powagą owego Sporusa wymienia na liście małżonek (małżonkxów? osób małżeńskich?) Nerona. Bo przecież miłość nie wyklucza...

Zmaj

ocenił na 8 2 lata temu

Znak

Vera Henriksen

Ten tomik kosztował mnie dużo łez...opłakiwałam razem z Sygrydą ...Olvego i jej synów.Dużo w niej mądrości takiej prostej ludzkiej jak i tych głębszych...przekonuje mnie to do przeczytania kolejnego tomu.Czasem za późno dostrzegamy że to za czym dążymy...nie jest tym czego potrzebuje nasza dusza...po przeczytaniu zrozumiecie co miałam na myśli.Polecam :)

Rara_Avis

ocenił na 7 10 lat temu

Dolina koni

Jean M. Auel

Jako że ogromnie lubię książki o samotnym zmaganiu się jednostki z przyrodą, historie o walce o przetrwanie w niesprzyjających warunkach - książka bardzo mi się podobała, szczególnie w tych partiach, które opowiadały o Ayli. Do tej pory moim ulubionym bohaterem był Robinson Crusoe, teraz bardzo polubiłam Aylę :)

Ewwwa

oceniła na 8 6 miesięcy temu

Srebrny młotek

Vera Henriksen

Wikingowie byli żeglarzami, wojownikami, eksploratorami i handlarzami, którzy pochodzili głównie z terenów Skandynawii, czyli dzisiejszej Norwegii, Szwecji i Danii. Określenie 'wiking’ nie odnosi się jednak do konkretnej grupy etnicznej, ale raczej do zawodu i aktywności, które podejmowali. Ich największa aktywność przypada na okres od ok. VIII do XI wieku n.e. Wikingowie, niezależnie od swojego pochodzenia etnicznego, zasłynęli z prowadzenia wypraw morskich, podbojów, handlu i odkryć na obszarach Europy, Azji i Ameryki Północnej. Akcja powieści toczy się na krótko przed, jak i po śmierci Olafa I Tryggvasona, więc około 1000 roku. Sigurd, Tore i Sygryda, rodzeństwo z Bjarkoy to główni bohaterowie książki. Ojciec został spalony w szwedzkim kraju, a matka po śmierci męża straciła zmysły i nie wychodzi ze swojej komnaty. Tore postanawia wydać za mąż rozbrykaną, pełną życia, upartą Sygrydę za Olvego, bogatego właściciela Egge. Sygryda nie jest przychylna tej wiadomości ponieważ jej serce zajmuje młody, urodziwy Eryk. Piękna w swej prostocie saga z wikingami w tle. Jednak nie jest to książka o krwawych walkach do jakich wikingowie nas przyzwyczaili. Owszem w tle wybrzmiewają wspomnienia jakichś bitew, ale sama powieść traktuje raczej o zwykłym życiu jakie prowadzili ludzie w tamtych czasach na ziemiach północnych. Dużo jest mowy o wierze, wszak za panowania Olafa I Tryggvasona wprowadzano na tych ziemiach chrześcijaństwo. Sporo różnych imion, nazwisk przy których język można sobie połamać, a przy okazji pogubić się, kto jest kim i z kim jest powinowaty. Mimo wszystko powieść czyta się przyjemnie. Sygryda ujmuje za serce swą osobowością, tym jak pięknie z młodej rozkapryszonej dziewczynki staje się piękną, mądrą, dojrzałą kobietą. Oprócz Sygrydy nie brakuje innych wartościowych bohaterów. Z każdym z nich związana jest niebanalna historia. "Córka Wikingów" dla jednych może być zwykłym romansidłem, dla innych ciekawą podróżą w odległe czasy. Dla mnie fanki tamtych czasów i wydarzeń ciekawym doświadczeniem, pełnym ciepła i miłości a nie tylko mieczem, walką i krwią naznaczonym.

Perzka

oceniła na 7 2 lata temu

Wielka wędrówka

Jean M. Auel

Ilość powtórzeń jest przerażająca 🤦🏻‍♀️ gdyby przy każdej nowo poznanej postaci nie było, że dziwiła się na obcy akcent Ayli i widok zwierząt które nie uciekają to pewnie ze 100 stron by odpadło... Wiele jest momentów w których dowiaduje się z tej książki czegoś nowego o świecie prehistorycznym i to jest fascynujące, ale te wielokrotne przypomnienia co wydarzyło się wcześniej i powtórzenia spowalniają akcję i czynią książkę nudną... Zaczęłam już czytać kolejną część z nadzieją, że autorce poprawił się warsztat pisarski, ale nie. 30 strona i wciąż to samo: dziwi ich akcent Ayli, Wilk i konie 🤦🏻‍♀️ i szkoda, że Jondalar nie zginął w tym "plemieniu Amazonek" to by była jakaś odmiana. A tak całość fabularnie jest strasznie przewidywalna... Czytam tą książkę dla opisów przyrodniczych i ciekawostek o zwierzorach.

Oliwowy

ocenił na 6 11 miesięcy temu

Karin, córka Monsa

Mika Waltari

Czytając wcześniejsze opinie, łapię się za głowę. Recenzenci zadają przeklęte pytanie każdego powieściopisarza - na ile ta historia jest prawdziwa? Cóż, Olga Tokarczuk bezradnie rozkłada ręce, gdy słyszy takie dociekania ("Czuły narrator" lub przemowa noblowska). Inni krytykują długość książki, bo mniej niż 300 stron, to dla nich za mało... Czytelnikom z resztkami zdrowego rozsądku, szukających w literaturze emocji, przeżyć, napięć, wzruszeń, a nawet złości, serdecznie polecam powieść jednego z moich ukochanych pisarzy, który po raz kolejny mnie nie zawiódł.

_Paulina_

ocenił na 10 1 rok temu

W poszukiwaniu Szmaragdowego Lwa

Judith Merkle Riley

Małgorzata stara się odnaleźć w nowym domu, wśród plotek i barbarzyńskich obyczajów rodziny Grzegorza. Niebawem jednak Grzegorz udaje się na wyprawę z księciem w której znika bez wieści. Małgorzata rusza jego śladem.. Piękna historia o oddaniu, prawdziwej miłości i nieskończonej nadziei. Pióro pisarki jest lekkie i łatwo możemy przenieść się do czasów Małgorzaty i Grzegorza, przeżywając ich przygody. Serdecznie polecam.

Luna

oceniła na 9 10 lat temu

Leśny Dom

Marion Zimmer Bradley

To była bardzo dobra kontynuacja. Aż trochę mi wstyd, że przeczytałam ją dopiero po 4 latach od przeczytania pierwszej części. Bardzo wciągnęła mnie historia Eilan i Gajusza, uwielbiam fantastykę osadzoną w historycznych realiach. Jedyne co mnie strasznie irytowało, to w tym wydaniu na każdej stronie jest mnóstwo literówek. Wygląda to tak, jakby korekty nie przeprowadzono albo zrobiono ją bardzo nieuważnie. Czyta się to też wolno, bo jest mnóstwo tekstu na stronie, ale sama powieść jest naprawdę warta przeczytania.

Książkomaniaczka

oceniła na 7 7 miesięcy temu

Księga Małgorzaty

Judith Merkle Riley

Książkę bardzo płynnie się czyta, nic w niej nie denerwuje. Małgorzata po perypetiach w młodych latach znajduje w końcu ukojenie u boku mężczyzny którego szczerze kocha. Jej mąż to bogaty kupiec, który od dawna już gardzi klerem, więc z wielką uciechą postanawia znaleźć osobę piśmienną ( a więc chrześcijańskiego mnicha ) który za ciepłą strawę i kilka miedziaków zgodzi się spisać wspomnienia Małgorzaty. Dla brata Grzegorza to wielka ujma, ale gdy odpasa się na garnuszku nowej zleceniodawczyni, przestaje w niej widzieć bezmyślną istotę stworzoną przez Boga by jedynie służyć mężczyznom, a poznaje nową stronę człowieczeństwa. Ta historia niesie wiele pozytywnej energii czytałam ją z wielką przyjemnością.

kaszanka

oceniła na 9 1 rok temu

Kamień przeznaczenia

Barbara Wood

Różne historie z różnych czasów i tylko jeden kamień łączący wszystkie wątki. Część z tych historii przeciętna. Nim dalej w las tym ciekawiej. Ilość historii sprawia,że nie są one dopracowane pod względem szczegółów. Jednak w tym przypadku daje to duże pole dla wyobraźni.

rin4ev

ocenił na 6 9 lat temu

Płomień duszy

Barbara Wood

Przecudna, inspirująca opowieść przygodowa z czasów rzymskich cezarów Tyberiusza i Klaudiusza (dziejąca się również w starożytnej Persji), w której każde czułe serce znajdzie wiele okazji do wspaniałych wzruszeń. Autorka miała doskonałe pomysły na zwroty akcji i komplikowanie losów bohaterów! Podobało mi się również ukazanie antycznej medycyny, zielarstwa i siły wizualizacji. Generalnie książka pochwala takie wartości, jak: odwaga, determinacja, uparte dążenie do obranego celu, podnoszenie się z porażek, chęć nauki i nieustannego zdobywania wiedzy oraz bezinteresowne pomaganie słabym, chorym i ubogim.

szrewe

ocenił na 10 2 lata temu

Olaf syn Auduna t. 2

Sigrid Undset

Drugi tom powieści "Olaf, syn Auduna" okazał się równie ciekawy jak pierwszy. Tytułowy bohater jest już dojrzałym mężczyzną, który zmaga się z wychowywaniem trójki dzieci i codziennymi problemami. Dodatkowo dręczą go wyrzuty sumienia związane z popełnionym morderstwem. Boleśnie odczuwa też upływ czasu, gdy przyjaciele z młodości umierają, uświadamiając mu, że niedługo i na niego przyjdzie kolej. Na plan pierwszy w drugim tomie wysuwają się jednak dzieci Olafa. Wiele problemów sprawia przybrany syn, z którym ojciec nie potrafi nawiązać bliskich relacji. Sporo burzliwych wydarzeń rodzi także nieposkromiony charakter starszej córki, Cecylii. W drugiej części autorka skupiła się również na kwestiach religijnych, które związane są z moralnymi dylematami bohaterów, przede wszystkim Olafa i jego syna. Całość napisana jest kunsztownym językiem, który z upływem czasu wcale się nie zestarzał. Mimo iż powieść powstała w okresie dwudziestolecia międzywojennego, jej tematyka wciąż jest aktualna - uczuciowe dylematy i wybory bohaterów niewiele różnią się od współczesnych nam problemów.

allison

ocenił na 8 9 lat temu

Dzień mrówek

Bernard Werber

Pierwsza część „Trylogii mrówczej” na tyle mnie zaintrygowała, że postanowiłem sięgnąć po kontynuację. Wrażenia może już nie takie jak za pierwszym razem, ale czytało się całkiem przyjemnie. Plusy: + ciekawy pomysł na fabułę, spotkanie z obcą cywilizacją, lecz nie tą pozaziemską, lecz naszą ziemską; + czy możliwe jest nawiązanie komunikacji z innymi stworzeniami; + kolejne interesujące opisy życia w mrowisku, kastowość, komunikowanie się, walki; + jak może wyglądać świat ludzi z innej niższej perspektywy; + z drugiej strony kto stoi za dziwnymi morderstwami w Paryżu; + spora dawka ciekawych informacji z różnych dziedzin wiedzy; + mrówcza cywilizacja, która przetrwała 5 000 lat pomimo, że mrówki żyją kilka lat; + mitrydatyzm pozwala na uodpornienie się owadom na środki owadobójcze, powstają nowe zmutowane generacje; + ciekawe spostrzeżenia i wiele ciekawostek z życia ludzi i zwierząt w „Encyklopedii wiedzy względnej i absolutnej” Edmunda Wellsa. Minusy: - wątek tajemniczej piwnicy i przebywających w niej ludzi mało wciągający; - raczej wątpię, że mrówki mają jakąś filozofię, a tym bardziej religię. Ogółem książka dobra.

słoneczko

ocenił na 7 1 rok temu

Wilczarz

Maria Siemionowa

Przyjemna, spokojna historia, w której dobre uczynki są nagradzane, a złe karane. Trochę utopijna, ale szczerze mówiąc uważam to za zaletę. Czytałam ją już drugi raz i nie straciła swojego uroku. Chętnie przeczytałabym kolejne części, ale chyba nie ma co liczyć na tłumaczenie, a szkoda.

Zamyślona

oceniła na 8 1 rok temu

Księga Sądu Ostatecznego

Connie Willis

Daję 6, bo jednak 7 byłoby zbytnim szastaniem cyferkami (a połówek, jak po weekendzie w centrum Katowic, tu nie uświadczysz). Ale to dobra lektura - o wyborach między rozumem a sercem, o rozterkach, o tym, że choć chciałbyś uratować czyjeś życie, to nie zawsze się da, bo stawka może być za wysoka. Dobra opowieść, która wyszła spod kobiecej ręki - co niestety widać. Jak np. w niespójnościach między wyposażeniem badaczki w symultanicznie działający mikro-mikro translator i telefony zaliczające padakę w czasach współczesnych. Czytałem to drugi raz, po latach i tym razem po polsku. Cóż, kiedyś wydawała mi się dużo ciekawsza :) Teraz te zbyt drobiazgowe opisy czynności wykonywanych krok po kroczku niekoniecznie zapisuję po stronie plusów autorki. To, co na początku jest dobrym zabiegiem (schemat: wziął, podniósł, przeczytał, przerzucił kartkę, zaczął czytać dalej), szybko zaczyna nużyć, męczyć.

blutengeld

ocenił na 6 2 miesiące temu

Grobowiec

Kate Mosse

Piękna, tajemnicza i bardzo klimatyczna książka, która pozwala nam się przenieść w dwa równe światy oddzielone ramą czasową ponad stu lat. Poznajemy dwie historie, dwie niezwykłe bohaterki i płyniemy przez pięknie nam obrazujące Francję w różnych czasach opisy, by dotrzeć do łączącego wszystko zakończenia. Rok 2007 – Meredith Martin wybiera się w podróż, by napisać bardzo szczegółową biografię Claude'a Debussy'ego. Przy okazji ma zamiar zbadać swoją własną przeszłość. Poszukując śladów swojej rodziny, natrafia na coraz dziwniejsze zagadki powiązane z niezwykłą talią kart tarota. 1891 r. - Leonie Vernier zostaje uwikłana w tajemnice swojego brata. Razem opuszczają Paryż, by na jakiś czas zamieszkać z ciotką. W czasie zwiedzania terenów posiadłości młoda dziewczyna odkrywa tajemniczy grobowiec. W tej okolicy działy się okropne rzeczy. Czy historia może się powtórzyć? Obie historie czyta się bardzo przyjemnie i obie trzymają w ciągłym napięciu. Opisy pozwalają wczuć się w klimat i główne bohaterki. Pojawia się magia i pytania, czy mamy do czynienia z powieścią fantastyczną, czy w końcu wszystko jakoś logicznie się wyjaśni. Poruszonych jest wiele wątków i tematów zwłaszcza w tej części, która dzieje się dawniej. Mamy wątki romantyczne, motyw zemsty, podążanie za historią, trochę wróżbiarstwa, motywów okultystycznych i muzykę. Momentami miałam wrażenie, że nawet trochę jest wszystkiego za dużo i niektórych książka może po prostu znużyć. Jednak dałam się wciągnąć i przeżywałam każdą chwilę, choć czytałam powoli, dawkując sobie tę opowieść. Może jedynie zakończenie odrobinkę mnie zawiodło. Spodziewałam się mocnego elementu zaskoczenia. Czegoś, co zwieńczy całość wspaniałej treści. Może nie było złe. Zakończenie współczesnej części powieści nawet mi się podobało, jednak w samym motywie fantastycznym wydarzeń z przeszłości dużo mi brakowało. Mimo tego książkę oceniam wysoko i z przyjemnością sięgnę po inne dzieła autorki, szczególnie z serii, do której należy „Grobowiec”, gdyż nie miałam okazji niczego z niej jeszcze przeczytać.

Effugere

ocenił na 8 2 lata temu

Dzieci pogranicza

Wiera Szkolnikowa

Książka nadal trzyma poziom, choć smuci mnie trochę skok czasowy. Jednak dalej pośledziłabym losy Enrissy. Nowi, czy może bardziej dojzali bohaterowie również są niezwykli. Wydaje mi się, że ze wszystkich najbardziej polubiłam Laera. Naprawdę świetnie napisana postać. Dużo rzeczy zostało wyjaśnionych, ale przybyło też trochę nowych zagadek. Więc ciągle jesteśmy ciekawi, cóż też nowego autorka jeszcze wymyśliła. Naprawdę wciągająca lektura. Ale w końcowej scenie w kaplicy miałam ochotę odwrócić wzrok... to wykonanie wyroku, przecież to było nieludzkie.

AuraGwen

ocenił na 7 7 miesięcy temu

Labirynt

Kate Mosse

Jak miałbym oceniać książkę, to przyznałbym jej różne punkty. Najwięcej dałbym za fabułę książki. Bardzo zgrabnie przeprowadzona opowieść przeplatająca losy bohaterów w świecie współczesnym i średniowiecznym Francji. W powieści (jeden z głównych wątków) opisyno dość dokładnie i brutalnie przebieg krucjat, inkwizycję przeprowadzonych na ludziach przez Kościół. Ta część historii, o ktorej nie można zapominać, a która jest zamiatana pod dywan w ramach poprawności politycznej czy układów, bo kiedy mówi sie o zbrodniach wojennych, o tyle milczy się o zbrodniach kościoła. W książce jest dużo postaci, niekiedy wymienianych ciurkiem i tu nie sposób ich zapamiętać. Występują także dość licznie francusko brzmiące nazwy krain geograficznych, ulic, miejsc. Z niewiedzy lingwistycznej czytanie ich sprawia troche trudnosci. Jest również dużo zwrotów w języku francuskim i oksytanskim, niestety chaotycznie tłumaczonych lub nie. O co chodzi? Jest np. w dialogu zwrot francuski/oksytanski, a jego tłumaczenie jest tuż po nim (niewiedząc czy to jest właśnie to tłumaczenie czy nie) lub opatrzony gwiazdką i na dole przetłumaczony lub znajduje się na końcu książki w słowniku wyrazów oksytanskich lub w ogóle nie istnieje (najczesciej osłuchane wyrazy w jezyku francuskim). Bardzo zamieszane, a można było wybrać klasyczny sposób odnośników. Za tłumaczenie należy się najmniej punktów. Zabrakło mi opisów francuskich pejzaży, przyrody, miejsc. Trochę ich było, ale raczej tak wymieniane po przecinku. Dziwne zakończenie powieści, nie tego się spodziewałem, ale w końcu główny wątek poszukiwania graala i jego mocy jest zachowany. Ogólnie polecam przeczytać książkę.

Damian

ocenił na 8 1 rok temu

Spadająca strzała

Wiera Szkolnikowa

Bardzo trafny jest cytat na końcu książki, że jest to typ historii, która rozwija się powoli, na kulminację akcji trzeba naprawdę wykazać się cierpliwością. Lubię to, jak bohaterowie nie są czarno-biali. Mogłabym wręcz stwierdzić, że każdy po kolei ma swoje za uszami, a jak jeszcze nie ma, to będzie miał. Z tego powodu trochę mi zgrzytało, bo w tej części Heng był zupełnie innym człowiekiem, i Salome przed koronacją obróciła się o jakieś 180 stopni. Mam też wrażenie, że wiele wątków jest bardzo niezrozumiałych, ale istnieje prawdopodobieństwo, że to wina tłumacza. Ale nadal nie wiem, na przykład, na czym polegał eksperyment Dalary. I takie nagłe pojawienie się Opiekuna, ale nie Lerika, tylko takiego prawdziwego prawdziwego. To brzmiało tak, jakby został wprowadzony w ostatniej chwili, bo autorka już sama nie wiedziała, jak ma to wszystko rozwiązać. A nie mówię już o tym, jak absurdalny okazał się Opiekun. Wysoka opinia za naprawdę dobre pióro. Świat przedstawiony jest naprawdę fantastycznie opisany i złożony, religia wysoko rozwinięta, przemyślane właściwie wszystkie aspekty władzy i życia codziennego. Sama książka chyba niezbyt znana i zapomniana, ale ja się cieszę, że o niej pamiętałam i mogłam przeczytać jeszcze raz.

AuraGwen

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Cytaty z książki Łowcy mamutów

Łzy zostały nam dane, żeby złagodzić ból. Życie nie zawsze jest łatwe.

Jean M. Auel Łowcy mamutów Zobacz więcej

(...)wszystkie matki muszą kiedyś pozwolić swoim dzieciom odejść.

Jean M. Auel Łowcy mamutów Zobacz więcej

Dlaczego tak trudno jest ludziom zrozumieć ich własne problemy?

Jean M. Auel Łowcy mamutów Zobacz więcej

Więcej