Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Lato nocy

Okładka książki Lato nocy autora Dan Simmons, 9788377314951
Okładka książki Lato nocy
Dan Simmons
7,7 / 10
Wydawnictwo: Vesper Cykl: Letnia noc (tom 1) horror
612 str. 10 godz. 12 min.
Kategoria:
horror
Format:
papier
Cykl:
Letnia noc (tom 1)
Tytuł oryginału:
Summer of Night
Data wydania:
2024-08-28
Data 1. wyd. pol.:
2024-08-28
Liczba stron:
612
Czas czytania
10 godz. 12 min.
Język:
polski
ISBN:
9788377314951
Średnia ocen
7,7 7,7 / 10
26 opinii 97 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Lato nocy w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Lato nocy

słoneczko
słoneczko
książek na półce przeczytane 2207 napisanych opinii 1476

Oceny książki Lato nocy

Średnia ocen
7,7 / 10
97 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
6 ocen
9
16 ocen
8
38 ocen
7
23 ocen
6
10 ocen
5
2 ocen
4
2 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
725
386
Michał
07.03.2026
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
2026

Świetna przygoda. Wakacje, małe miasteczko, nastolatkowie na rowerach i zło, które budzi się po latach, by znowu zebrać krwawe żniwo. Grupa przyjaciół próbuje rozwiązać zagadkę skrywaną przez dorosłych, której początki sięgają kilka wieków wstecz.

Kolejne spotkanie z Danem Simmonsem uważam za udane.

Świetna przygoda. Wakacje, małe miasteczko, nastolatkowie na rowerach i zło, które budzi się po latach, by znowu zebrać krwawe żniwo. Grupa przyjaciół próbuje rozwiązać zagadkę skrywaną przez dorosłych, której początki sięgają kilka wieków wstecz.

Kolejne spotkanie z Danem Simmonsem uważam za udane.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

3179 użytkowników ma tytuł Lato nocy na półkach głównych
  • 1 662
  • 1 472
  • 45
562 użytkowników ma tytuł Lato nocy na półkach dodatkowych
  • 380
  • 47
  • 43
  • 42
  • 18
  • 16
  • 16

Inne książki autora

Więcej
więcej
Dan Simmons
Dan Simmons
Amerykański pisarz science fiction. Laureat wielu nagród i wyróżnień (m.in. Nagrody Hugo i Nagrody Locusa w 1990 r. za powieść Hyperion). Stopnie naukowe zdobywał w Webash College – licencjat oraz na Uniwersytecie Waszyngtona w St. Louis – stopień magistra w dziedzinie pedagogiki. Od tego czasu, czyli roku 1971, przez kolejne 18 lat pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej. Simmons należy do nielicznego grona pisarzy, którzy nie trzymają się jednego ściśle określonego nurtu literackiego, lecz z równą swobodą piszą zarówno książki science fiction, horrory, fantasy, kryminały, jak i powieści historyczne. Jego książki zostały opublikowane w 29 krajach. Jako pisarz zadebiutował w roku 1982 na łamach "Twilight Zone Magazine" opowiadaniem The River Styx Runs Upstream ("Pod prąd Styksu"), które wygrało z 7 tysiącami innych prac. Debiut powieściowy przyszedł kilka lat później wraz z opublikowaniem Pieśni bogini Kali w roku 1985, która zdobyła World Fantasy Award.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Upiorna opowieść Peter Straub
Upiorna opowieść
Peter Straub
Rewelacyjny początek, ciekawy styl opowiadania historii, zachowany realizm zachowań przy narastającej grozie niezrozumiałego zagrożenia. Nie widzę jednak powodu dla którego autor tak przeciągał fabułę. Przez to zdarzenia stały się powtarzalne i przewidywalne i straciły impet sensacyjności. Ale to bardzo dobrze napisana powieść" upiornie niesamowita"
ewa_13 - awatar ewa_13
ocenił na 7 2 miesiące temu
Ostatnie dni Jacka Sparksa Jason Arnopp
Ostatnie dni Jacka Sparksa
Jason Arnopp
Najmocniejszym punktem książki jest zdecydowanie sam koncept. Powieść o egzorcyzmach okiem ateisty? Czemu nie. Szkoda, że autor nie postarał się o bardziej złożonego głównego bohatera, wtedy historia nabrałaby wielowymiarowości. Poza dylematami natury paranormalnej, czy w nie wierzyć czy nie, sporo tu przemocy i krwawych scen jak na horror przystało. Do połowy tytuł również świetnie trzyma w napięciu. Po takiej dawce emocji liczyłam na mocniejszy akcent w zakończeniu. A w zamian za to wydało mi się, że autora nieco przerósł jego własny pomysł. Jest tu też wykorzystany jeden z moich ulubionych motywów, ale lepiej dowiedzieć się o nim dopiero podczas lektury, więc nie będę nikomu psuć frajdy z czytania. Książka z pewnością zapisze się w mojej pamięci jako ta nietuzinkowa i mogę ją polecić mimo kilku mankamentów.
Stalker_biblioteczny - awatar Stalker_biblioteczny
ocenił na 7 3 miesiące temu
Omen David Seltzer
Omen
David Seltzer
Obok Egzorcysty – prawdziwy klasyk horroru religijnego. Sama książka jest praktycznie przeniesieniem filmu prawie 1:1, co wyjątkowo zręcznie się udało, nie tracąc przy tym klimatu i trzymania czytelnika w napięciu. Choć film jest mi dobrze znany (ta starsza wersja, do której książka została napisana) i nie mogło mnie tu nic zaskoczyć, tak mimo wszystko wciągnęłam się od momentu, gdy tylko zaczęłam czytać. Amerykański ambasador i jego żona spodziewają się dziecka. Niestety w szpitalu mężczyzna otrzymuje smutną wiadomość, że jego syn nie przeżył porodu… Jednak pracujący w placówce ksiądz informuje go też, że w tym samym momencie zmarła jedna z kobiet, osierocając nowo narodzone dziecko. Sugeruje, że to nie będzie dla niego problem zrobić mały ,,szacher-macher” w dokumentach… oczywiście w dobrej wierze! W końcu dlaczego obie strony mają cierpieć, skoro mogą stworzyć jedną rodzinę? Co złego może się stać…? Diabeł w Omenie to nie jest straszydło z rogami i widłami, on nawet fizycznie tu nie występuje, choć przez cały czas jest obecny. To manipulant i gracz, który od początku podąża przygotowanym planem, umiejętnie eliminując kolejne przeszkody. I w sumie nie musi się tak bardzo starać, bo ludzie sami nieświadomie mu w tym pomagają… Wykorzystuje ich słabości i lęki, ale również i pragnienia. Nasz świat jest dla niego dosłownie placem zabaw, w którym nic go nie ogranicza i nie powstrzymuje.
TerraEpsilon - awatar TerraEpsilon
ocenił na 8 4 miesiące temu
Adwokat diabła Andrew Neiderman
Adwokat diabła
Andrew Neiderman
Naprawdę się wciągnęłam w tę opowieść, ale jednak podjazdu do filmu to nie ma żadnego. Są to w gruncie rzeczy dwie, zgoła różne historie, o takiej samej podstawie i posiadające jakieś punkty styczne. Najbardziej boli sknocone zakończenie i niewykorzystany potencjał (gdzie zakończenie w filmie uważam, że jest genialne). Mimo wszystko książkę pochłonęłam naprawdę szybko i przyjemnie mi się ją czytało. Na pewno nie odradzam, ale zdecydowanie bardziej polecam film.
RedPanda - awatar RedPanda
oceniła na 7 1 miesiąc temu
Zimowe nawiedzenie Dan Simmons
Zimowe nawiedzenie
Dan Simmons
Pierwsza część, czyli "Lato nocy" jest jedną z moich ulubionych książek tego autora, dlatego chcąc coś przeczytać w pierwszej kolejności wybrałam z mojej biblioteczki "Zimowe nawiedzenie" licząc na miłe chwile z lekturą. Przykro mi to jednak pisać... Ta część trochę mnie rozczarowała. Nie jest to zła książka, po prostu w zestawieniu z pierwszą wypada blado. Akcja średnia, wątek średni, ogólny odbiór średni... Jeden plus więcej za sentyment do autora. Czy można przeczytać -tak, czy są lepsze pozycje -tak, czy będę chciała wrócić jak do "lata nocy"- raczej nie🫣
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na 6 3 miesiące temu
Czerwony śnieg Ian R. MacLeod
Czerwony śnieg
Ian R. MacLeod
W literaturze „horrorowej” istnieje swoiste przesycenie motywem wampiryzmu. Wielu autorów „zabija się”, żeby stworzyć nowy oryginalny model krwiopijcy, który wyróżniałby jego pomysł na tle bogatego dorobku innych pisarzy. Jedni, jak Bram Stoker postawili na klasykę, inni bardziej współcześni jak Jay Kristoff wybrali brutalną akcje, a jeszcze inni jak Brian Lumley windują wampiryzm w pozaziemskie rejony. Ian MacLeod w swoim dziele stawia na bardziej tradycyjne podejście, ale dodaje do niego swój własny sznyt, który sprawia, że nakreślony przez niego obraz wydaje się być jeszcze bardziej mroczny i nieszczęśliwy niż wszystkie inne. Wampiryzm w wydaniu brytyjczyka nie jest przedstawiony jako dar nadludzkiej siły, błogosławieństwo wiecznej młodości czy choroba blokująca dostęp do światła słonecznego. MacLeod przedstawia wampiryzm w roli strasznej, wiecznie nienasyconej klątwy, która odbiera charakter, zmysły, a nawet odziera z człowieczeństwa. Powyższe przekleństwo przedstawia jednak jako koszmar dziejący się na jawie, który nęci, wywołuje pragnienia, mami władzą i możliwościami, ale nie daje żadnego wytchnienia, spokoju czy spełnienia. Wampiryzm w Czerwonym śniegu jest kwintesencją zezwierzęcenia, zatracania się w czeluściach szaleństwa i najmocniejszych halucynacji. Proza Macloeda jest przy tym mocno oniryczna, przypomina majaki czy poruszanie w gęstej niczym mleko mgle. Brytyjczyk nie odsuwa w cień mitów i legend związanych z krwiopijcami, ale traktuje je trochę po macoszemu. Światło słoneczne wciąż jest wrogiem nieumarłych, a srebro jest równie skuteczne jak w przypadku wilkołaków. Nowością wydaje się być motyw narkotyzowania się postaci celem powstrzymania się od żądzy mordu, który można traktować zarówno dosłownie jak i metaforycznie. Czy zatem Czerwony śnieg jest dobrą książką? Według mnie ma potencjał, piękny język i niezły mroczny klimat, szczególnie gdy maluje świat na tle wydarzeń historycznych. Wydaje się jednak utworem trochę przekombinowanym. Autor zbyt mocno skupił się na próbie uchwycenia pierwotnego wydźwięku wampirzego wynaturzenia. Dodatkowo, w mojej mocno subiektywnej opinii, nie poradził sobie z nastrojeniem czytelnika na właściwe wibracje, przerzucając historię z postaci na postać. Z jednej strony uchwycił potworność, swoistą wieczność przekleństwa, a z drugiej strony stworzył powieść wewnątrz powieści, która nie wszystkich przykuje do stron powieści.
Jarosław Migowicz - awatar Jarosław Migowicz
ocenił na 6 9 dni temu
Ćma Jakub Bielawski
Ćma
Jakub Bielawski
Innego końca świata nie bedzie... Książka Bielawskiego pożarła mnie w całości i trochę jej za to nienawidzę. Nienawidzę jej za to, że tak bardzo przywiązała mnie do postaci, których z obiektywnego punktu widzenia prawie nie da się lubić, że przywiązała mnie do obrazu prowincji, który jest podły i w swojej obrzydliwości tak rzeczywisty i znajomy, ale przede wszystkim nienawidzę jej za to, że na koniec zostawia mnie w tym wszystkim samą. W Ćmie królują niedopowiedzenia. Na tym placu zabaw, który Bielawski sobie stworzył nie da się opisać konwersacji, wydarzeń i myśli inaczej niż pokrętnymi porównaniami. Nieważne ile bym się domagała wyjaśnień i szczegółów, Ćma przygląda się moim zmaganiom i śmieje mi się prosto w twarz. A przy tym, historia, którą mnie karmi jest tak bliska moim doświadczeniom i mojemu sercu, że nie sposób się na nią z złościć. Bielawski przede wszystkim zajmuje się postaciami i otoczeniem i jest z nim oraz z nami potwornie szczery. Jego obraz nie jest wypaczony i poza ponurością, którą autor chwali się w swoim własnym opisie, nie ma żadnych naleciałości człowieka, mężczyzny na postacie dwóch dorastających dziewczyn. Książka jest jakby nie do końca jego dziełem, a dziełem nas, Polaków, rodziców, młodzieży, sklepików z tanią wódką, żuli na przystankach i napisów nienawiści na ścianach opuszczonych budynków. Taka jest Polska. I dlatego pod koniec nie czuję większej potrzeby się zastanawiać czym jest horror w tej książce i skąd się w niej wziął. Wziął się z pokoleń, które przekazują sobie nawzajem podszyte neosłowiańskim pesymizmem historie, obrazy upodlenia i samobójcze zapędy.
Rach Hudson - awatar Rach Hudson
ocenił na 9 7 miesięcy temu
Terror Dan Simmons
Terror
Dan Simmons
Dan Simmons w „Terrorze” serwuje czytelnikowi literackie doświadczenie bliskie hipotermii. Powieść stanowi potężną, duszną i przerażająco realistyczną kronikę powolnego konania, w której autor bierze na warsztat autentyczną tragedię wyprawy Franklina, obudowując ją grubą warstwą lodu, szkorbutu oraz inuickiej mitologii. Książka ma w sobie coś z dokumentu – Simmons z obsesyjną wręcz dbałością o detal opisuje konstrukcję dziewiętnastowiecznych statków, racje żywnościowe i techniczne aspekty przetrwania w temperaturach, w których stal pęka jak szkło. Prawdziwym antagonistą staje się tutaj sama Arktyka – białe, obojętne piekło, które z każdą stroną zaciska pętlę na szyjach marynarzy, podczas gdy tajemnicza bestia krążąca wokół okrętów zdaje się jedynie dopełniać dzieła zniszczenia. Simmons genialnie kreśli portrety psychologiczne, zwłaszcza kapitana Croziera, człowieka rozdartego między własnymi demonami a obowiązkiem ratowania załogi tracącej zmysły skupiając się na tym, co zostaje z człowieka, gdy znikają cywilizacyjne wygody, a prym wiedzie pierwotny głód i paraliżujące zimno. Mimo swojej objętości, powieść trzyma w napięciu właśnie dzięki temu powolnemu, niemal sennemu rytmowi nocy polarnej. Lektura okazuje się gęsta i fizycznie wyczerpująca, odzierając czytelnika z łatwego pocieszenia. Simmons udowadnia, że największy horror płynie ze świadomości własnej kruchości i nieuchronności losu w obliczu potęgi natury.... Jedna z nielicznych książek, po odłożeniu których odruchowo sprawdza się szczelność okien i działanie ogrzewania....
Joanie - awatar Joanie
ocenił na 9 4 dni temu
Głód Alma Katsu
Głód
Alma Katsu
Głośna wyprawa przemieniona w literacką fikcję, o czym na końcu książki informuje sama autorka. W kilkudziesięciu zwięzłych rozdziałach poznajemy liczną grupę ludzi, którzy zdecydowali się na długą wyprawę w poszukiwaniu lepszego życia. Po sielankowej atmosferze na początku szybko musieli zacząć mierzyć się z licznymi problemami na szlaku, które po części... sami sobie fundowali. Poprzez ludzką zazdrość, jeśli idzie o dowodzenie ekspedycją, a także wiele innych, narastających niechęci, wynikających z różnic charakterów czy dawnych zatargów pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Myślę, że treść nie jest idealna, ale też trudno jakoś szczególnie doczepić się i ponarzekać na brak konsekwencji w fabule. Historia została opisana wartko, z położeniem sporej uwagi na to, w co może zamienić się taka wymagająca wędrówka...
PanLiterka - awatar PanLiterka
oceniła na 6 3 miesiące temu
Dziwna pogoda Joe Hill
Dziwna pogoda
Joe Hill
„Dziwna pogoda” to zbiór czterech długich (każde ma ponad 100 stron) fantastycznych opowiadań autorstwa Joe Hilla. To trzecia książka Hilla, którą czytałam i spodobała mi się z nich najmniej. „NOS4A2” to świetna powieść, a „Gaz do dechy” to zbiór opowiadań, który wielokrotnie mnie zachwycił, natomiast „Dziwna pogoda” była dla mnie po prostu w porządku, ale zabrakło mi tego efektu „wow”. Każde z opowiadań w jakiś sposób nawiązuje do „pogody”, a opisy żywiołów są tak plastyczne, że niemal mogłam je poczuć. Najbardziej podobało mi się opowiadanie „Deszcz”, w którym na pewne miasto zamiast deszczu spadają kryształy, które z początku przypominają gwoździe i zabijają wszystkich, którzy znajdą się na ich drodze. Lubię klimaty postapo i powieści drogi, a to opowiadanie idealnie sprawdziłoby się jako pełnoprawna powieść. Opowiadania są tak różnorodne, że każdy na pewno znajdzie tu swojego faworyta. Mam wrażenie, że w literaturze grozy każdego przerażają inne elementy. W tym zbiorze znajdziemy zarówno realistyczne lęki, jak i te paranormalne oraz nadprzyrodzone, co sprawia, że czytanie go to naprawdę ciekawa przygoda. Myślę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. https://www.instagram.com/p/DE2KoJcNXgF/?igsh=MTZ3MHUwa21pc25neA==
Otulonaksiazkami - awatar Otulonaksiazkami
ocenił na 7 1 rok temu
Jestem Legendą. Piekielny dom. Człowiek, który nieprawdopodobnie się zmniejszał Richard Matheson
Jestem Legendą. Piekielny dom. Człowiek, który nieprawdopodobnie się zmniejszał
Richard Matheson
Większość osób zapewne słyszała o filmie “Jestem Legandą” - już mniej osób kojarzy, że został on zainspirowany przez oryginalną nowelę Mathesona z 1954 roku. Już sam fakt, że mamy do czynienia z lekturą tak wiekową jest zaskakujący jak na wciąż bardzo poczytną i wciągająca w treści. Jeżeli jednak miałbym porównać film do pierwowzoru literackiego, to muszę stwierdzić że ekranizacja wyciągnęła z samej koncepcji znacznie więcej. Jest sporo różnic, które w mojej ocenie działają na korzyść filmu. W książce bardziej chodzi o ideę wampiryzmu i mamy - całkiem poważne - opisy o tym jak to zarażeni boją się czosnku albo giną od wbicia kołka w serce. Z perspektywy czasu są to koncepcje śmieszne, niemniej jeżeli spojrzymy na tę opowieść całościowo, była to nowatorska postapokalipsa. To wciąż ciekawa, emocjonująca książka. Inne znajdujące się w tym zbiorze powieści nie są już tak dobre. “Piekielny Dom” to klasyczna historia o nawiedzonym domu. Brnie się przez to szybko, ale nie pozostawia większego wrażenia, chociażby przez płaskie postaci i denne dialogi. “Człowiek, Który Nieprawdopodobnie Się Zmniejszał” to propozycja ciekawsza, choć realizacja autorskiego pomysłu nie jest tak intrygująca jak sam zamysł. Jednakże w ostateczności, Matheson lśni najbardziej w swoich opowiadaniach. Nie wiem, czy napisał ich więcej ale jeżeli tak, to chętnie bym je kiedyś przeczytał. Poruszające, refleksyjne, bardziej skupione na tematach moralności, przemijania niż grozie choć są tam też trzymające w napięciu opowiastki grozy, niektóre z domieszką solidnego humoru. Dla tych opowiadań oraz dla “Jestem Legendą” warto mieć tę książkę na półce.
Witcher-Dunyain - awatar Witcher-Dunyain
ocenił na 7 6 miesięcy temu
Coś John W. Campbell
Coś
John W. Campbell
Oglądałam "Coś" i pamiętam, że zrobiło to na mnie ogromne wrażenie. Ta niepewność kto jest kim, cała groza sytuacji. Coś pięknego. Wtedy nie wiedziałam, że film jest na podstawie książki. Dopiero teraz, przez przypadek, wpadła mi w ręce ta pozycja i z wypiekami na policzkach zaczęłam czytać. I szczerze powiedziawszy się trochę zawiodłam. Może to dlatego, że przez film miałam dość wysokie oczekiwania i nie zostały one spełnione. Jasne, obraz się bardziej przeżywa niż litery. Ogólnie książka nie była zła, ale zabrakło mi trochę rozwinięcia, nurzania czytelnika w strachu (nie obrzydzeniu, strachu). Miałam wrażenie, że jak już ogarnęli w jaki sposób szukać obcego, to już poszło z górki. Jakoś tak za mało grozy, za mało szaleństwa.
Lenorelai - awatar Lenorelai
ocenił na 7 20 dni temu
Inkub Artur Urbanowicz
Inkub
Artur Urbanowicz
Suwalszczyzna i mała wioska w której dzieje się wiele złego. Lata siedemdziesiąte, Jodoziory. Mieszkańcy nagle doświadczają mnóstwa tragedii, zła i przemocy. Nikt na początku nie wie, jak można to wytłumaczyć, jednak po pewnym czasie, wszystko zaczyna być powiązane z pewną tajemniczą kobietą. Współcześnie. Znów coś złego zaczyna się dziać w małej wiosce na Suwalszczyźnie. Dwóch policjantów podczas pracy odkrywa, że nie wszystko da się racjonalne wytłumaczyć, a ich śledztwo zacznie prowadzić do zagadnień, które ciężko wytłumaczyć racjonalnie. Powieść niezwykle wciągająca. Dwie linie czasowe świetnie się ze sobą przeplatają odkrywając przed czytelnikiem kolejne tajemnice: mroczne i straszne. Z każdym kolejnym rozdziałem dowiadujemy się więcej zarówno co działo się w latach 70-tych jak i w dwutysięcznych, a fabuła sprawia, że czytelnik dostaje gęsiej skórki. Inkub to powieść niesamowita, mroczna i pochłaniająca czytelnika. Mimo swoich pokaźnych rozmiarów czyta się ją naprawdę szybko. A zakończenie! Nic tylko chce się poznać ciąg dalszy!
zakochana.zaczytana - awatar zakochana.zaczytana
oceniła na 9 1 miesiąc temu
Zrodzony Jeff VanderMeer
Zrodzony
Jeff VanderMeer
Cześć o Zrodzonym podobała mi się bardziej niż o Dziwnym Ptaku, która trochę mnie zmęczyła. Nie znaczy to, że była nieciekawa, ale - sama nie wiem. Chyba po prostu nie miałam ochoty na taką “literacką eksplorację” wtedy, kiedy akurat to czytałam. Książka ostatecznie podobała mi się bardziej niż “Anihilacja” (jedyna inna książka autora, którą czytałam). Miała trochę więcej wydarzeń fabularnych i trochę więcej odpowiedzi, ale wciąż na tyle mało, by pozostał ten charakterystyczny klimat i wiele dopowiedzeń i wyobrażeń tworzonych w mojej głowie. To dziwny świat, o którym gdybym wiedziała więcej przed czytaniem, to pewnie uznałabym, że nie jest wystarczająco ciekawy - a jakimś cudem jednak działa, bo byłam zaciekawiona, a moja wyobraźnia działała. Dziwne literackie przeżycie, ale w taki fajny sposób. Coś innego, niż czytam zazwyczaj, i doceniam tę różnorodność. Fajne pytania rodziły mi się w głowie podczas czytania, a na nie znów rodziły się niejasne odpowiedzi. Polecam, chociaż wiem, że nie jest to książka dla każdego.
Nettle - awatar Nettle
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Inwazja porywaczy ciał Jack Finney
Inwazja porywaczy ciał
Jack Finney
Książka niezwykle nierówna. Jest to... no właśnie, i tu już mam problem. Ni to to science fiction z lat 50, ni to powieść grozy... coś pomiędzy. No i lata 50: główny bohater, mężczyzna, to tytan intelektu (chociaż jest lekarzem w małym miasteczku), jego towarzyszka jest piękna, krucha i głupiutka, natomiast to jak autor, wprowadza nas w tytułową inwazję obcych, jest niesamowite, iście kafkowskie, tak że w trakcie lektury zastanawiałem się, czy może autor nie robi nam psikusa fabularnego. Czyta się szybko, akcja pędzi, jest fajny klimat, ale miejscami to bardzo pulpa (co samo w sobie nie jest złe), przez co człowiek ma wrażenie jakby czytał nieco rozszerzone opowiadanie, niż powieść. To jest jednak z tych książek, która idealnie nadaje się na scenariusz komiksu czy filmu. Jeśli przymknie się oko na szytą grubymi nićmi fabułę i praktycznie bezbarwnych bohaterów drugoplanowych to mamy przyjemną lekturę. Aczkolwiek jakby trochę skrócić to byłoby genialne opowiadanie.
Rafał Stefaniak - awatar Rafał Stefaniak
ocenił na 6 10 dni temu
Kroniki marsjańskie. Człowiek ilustrowany. Złociste jabłka słońca Ray Bradbury
Kroniki marsjańskie. Człowiek ilustrowany. Złociste jabłka słońca
Ray Bradbury
Niniejszy zbiór to takie science-fiction, w którym “science” nie jest paradoksalnie pierwszorzędnym elementem. Stanowi właściwie sztafaż - pełen umowności i nielogiczności - dla opowiedzenia czysto ludzkich, często obyczajowych historii. Historii, w którym gatunek ludzki odbija się jak w lustrze - zdanie, które idealnie pasuje do pierwszej części tego omnibusa czyli “Kronik Marsjańskich”. “Kroniki” mówią o ludziach stopniowo zasiedlających Marsa. Jednakże Mars jest już zamieszkany i sprawa wcale nie wydaje się taka prosta. Same koncept kolonizowania planety to wyłącznie tło, bo gdyby brać to na poważnie, wszystko jest pełne absurdu i nielogiczności, które ciężko byłoby naukowo obronić nawet w czasach Bradburego. Rzekłbym, że te opowieści mają wręcz charakter bajkowy, a jak każdej bajce przystało oczywiście kończy się to pewnym morałem. Jakim, nie będę zdradzał. Choć czyta się to dosyć dziwnie, możemy przyzwyczaić się do konwencji i poczucia humoru autora. Motywem przewodnim całego zbioru jest pycha człowieka, przewijają się również wątki rasizmu oraz katastrofy nuklearnej. Szczególnie tym dwóm ostatnim nie ma co się dziwić zważając na czas, w którym przyszło żyć Bradburemu. Opowiadania w tym tomie najczęściej są bardzo krótkie, melancholijne, pozostawiając czytelnika z nutą refleksji. Przykładowo, “Sawanna” opowiada o wpływie technologii na człowieka i relacje międzyludzkie - dość prorocze. “Kalejdoskop” - o tym jak myślimy o swoim życiu w obliczu nieuchronnej śmierci. “Na Wozie” - pobrzmiewają tu echa wojny atomowej i segregacji rasowej. Są też opowiadania kompletnie nijakie i absurdalne, na przykład “Długi Deszcz” - naiwne o ludziach stąpających po deszczowej i burzowej planecie Wenus. Wiadomo, że nie ma nawet najmniejszych szans dla człowieka ani takiej technologii, by przebywać na tej straszliwie nieprzyjaznej planecie i zakładać tam ludzkie bazy. Podsumowując, całkiem ciekawy i sympatyczny zbiór, ale nierówny, pełen króciutkich tekstów z jakimś morałem jednakże w żaden sposób nie wybitny szczególnie dla współczesnego czytelnika. Niemniej zachęca do sprawdzenia innych tekstów Bradburego.
Witcher-Dunyain - awatar Witcher-Dunyain
ocenił na 6 6 miesięcy temu
Poławiacz John Langan
Poławiacz
John Langan
W posłowiu dostajemy informację, że jest to książka na miarę starych narracji. I jest to prawda, jest coś bardzo starego w tej książce. Mam wrażenie osobiście, że napięcie w tej historii opada mniej więcej w połowie i zatraciłam zainteresowanie. Nie czułam też strachu, grozy czy obrzydzenia. Nie potrafię powiedzieć, co dokładnie się wydarzyło w połowie książki, że powstał mur między mną a historią. Natomiast pomimo tego odczucia uważam, że jest to kawał dobrej literatury.
Martyna - awatar Martyna
oceniła na 7 8 dni temu
Nawiedzony Dom na Wzgórzu Shirley Jackson
Nawiedzony Dom na Wzgórzu
Shirley Jackson
nie ukrywam że przyciągnęła mnie piękna oprawa książki. horrory to nie moje klimaty, lecz ku mojemu zaskoczeniu pochłonęłam ją. klimat, opisy, odrobina grozy i ten dreszczyk-co będzie dalej? a koniec-to zaskoczenie...intrygująca powieść z Hitchcockowym dreszczykiem. Polecam
Kasia - awatar Kasia
oceniła na 8 4 dni temu
Zawsze mieszkałyśmy w zamku Shirley Jackson
Zawsze mieszkałyśmy w zamku
Shirley Jackson
Drugie spotkanie z Jackson i znów trafiony-zatopiony! Styl Jackson wyjątkowo do mnie przemawia i choć „Nawiedzony dom” zrobił na mnie większe wrażenie, może dlatego że był pierwszy, to te pozycje przeczytałem z nie mniejsza przyjemnością. Jackson pięknie buduje atmosferę niepokoju, gęstą i duszną dając jednocześnie pełny obraz nietuzinkowych postaci. Po „Loterię” sięgnę napewno!
Damian Kulec - awatar Damian Kulec
ocenił na 7 2 miesiące temu
Gałęziste. Wydanie poprawione, ilustrowane. Artur Urbanowicz
Gałęziste. Wydanie poprawione, ilustrowane.
Artur Urbanowicz
"gałęziste" to całkiem fajny horror z pomysłem. jest mrocznie, jest dzika, nieodkryta i tajemnicza Suwalszczyzna, są lasy, są siły nadprzyrodzone, demony. jest również lokalny folklor w postaci dialektu oraz legendy, które dodają tajemniczości tamtemu regionowi Polski. chłopak z dziewczyną wybierają się na kilkudniowy wypad za miasto. On, typowy jebaka z wtyczką pasującą do każdego gniazda, ona, cnotka niewydymka pragnąca ściągnąć simlocka tylko po ślubie, chcą razem coś przeżyć, coś co umocni ich związek i przekona, że to wielka miłość. lądują w zapomnianej osadzie w środku lasu składającej się z kilku domów, lecz zamiast sielskiego spokoju odczuwają dziwne napięcie zmieniające całkowicie charakter wypoczynku. jedyne co mnie drażniło podczas czytania, to kontrast osobowości bohaterów. ale jak się okazało na końcu, tak właśnie miało być i to zamierzona część konstrukcji fabuły. #książka bardzo mi się podobała. artur urbanowicz pisze naprawdę sprawnie, strony przewracają się same. polecam wielbicielom leśnych horrorów. żeby bardziej się wkręcić w klimat, czasami w tle odpalałem ścieżkę dźwiękową z filmu Piątek 13, skomponowaną przez harrego manfredini.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na 7 19 dni temu

Inne materiały dotyczące książki Lato nocy

Wydawnicze nowości sierpnia. Najgorętsze premiery książek
Aktualności
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
24

Wydawnicze nowości sierpnia. Najgorętsze premiery książek

Poszukujecie książkowych nowości, ale zalew wydawniczych premier nieco was przytłacza? Przychodzimy z pomocą. Mamy dla was zestawienie najciekawszych książek, które ukażą się w sierpniu. Literatura piękna, obyczajowa, kryminał, science fiction, literatura dziecięca i młodzieżowa – przebierajcie do woli. Sprawdźcie, które tytuły warto już dziś dodać na półkę „Chcę przeczytać”.
Zobacz więcej treści

Cytaty z książki Lato nocy

Więcej
Dan Simmons Letnia noc Zobacz więcej
Dan Simmons Letnia noc Zobacz więcej
Dan Simmons Letnia noc Zobacz więcej
Więcej