Kto się chowa na lądzie i w wodzie?

Bardzo ładna i pomysłowa książka dla najmłodszych. Spodobała się mojemu dwulatkowi, lubi prosty tekst i same kotki. Z jednej strony fajnie, że kolory nie są zbyt krzykliwe, ale jak kotki znikają w domku, to w cieniu kartonowych okienek, niektóre kolory stają się nie do odróżnienia. I za to odejmuję gwiazdkę.

Świetna książka do wspólnej zabawy z dzieckiem. Dzięki niej można podejrzeć to, co znajduje się w wielu przedmiotach/ Można zwrócić uwagę na podobieństwa i różnice między niektórymi z nich (strzałka, rakieta, dom - mogą wyglądać podobnie; ogon myszki i dżdżownica też). Poświecenie przez kartki, by zobaczyć inną ilustrację już samo w sobie jest dla malucha atrakcją, zwłaszcza gdy użyje się latarki. Warto sięgnąć po tę pozycję.

Pouczająca historia z pięknymi obrazkami. Na każdej stronie trzeba znaleść rozgwiazdę więc dziecko jest angarzowane w historyjkę. Moim dzieciom bardzo się podobała choć za wiele samego czytania to tam nie ma. Dobra propozycja dla młoszych dzieci i tych które mają problem z koncentracją uwagi.

"Kto się chowa w lesie i na śniegu" to świetna książka, która ma ruchome obrazki i zawiera krótkie informacje na temat zwierząt oraz ich kamuflażu. A na końcu każdej książki znajduje się wyszukiwanka, gdzie trzeba znaleźć aż 20 ukrytych zwierząt!

Ładnie zilustrowana książka, która zachęca dzieci do rozruszania szarych komórek. Proste pytania polegające na wskazaniu tego, co nie pasuje, idealnie odpowiadają mojemu dwuletniemu dziecku. Sympatyczne ilustracje związane z tematyką zwierząt żyjących w morzu sprawiają, że dziecko z chęcią sięga po tę książkę.

Ciekawy pomysł na książkę! Czytając dzieci mogą same decydować jak i o czym czytać na podstawie wskazówek na każdej stronie. Syn był zachwycony tą książką i od razu chciał czytać ponownie, natomiast córce trochę przeszkadzało że nie czytamy po kolei, ale też wybierała wskazówki. Fajna odmiana!

Ładna opowieść o szukaniu odpowiednich przyjaciół, którzy dadzą nam wsparcie, jakiego potrzebujemy w trudniejsze dni. Jeż czuje się smutny i potrzebuje przytulenia, ale nikt nie chce tego zrobić, bo ma kolce. W końcu trafi na tego kogoś, komu niestraszne igły. Fajne minimalistyczne ilustracje uzupełniają prosty, zrozumiały tekst.

Kształtowanie nawyków czytelniczych od pierwszych chwil życia jest dla rozwoju dziecka bardzo ważne. W pierwszych miesiącach możemy podczas usypiania czytać dziecku dosłownie wszystko (oczywiście bez wulgaryzmów i opisów przemocy). Kolejny etap zaczyna się od trzeciego miesiąca życia, kiedy dziecko samodzielnie chwyta przedmioty. Możemy wówczas wesprzeć się książeczkami materialnymi i ceratowymi. Ważne by były dostosowane do możliwości poznawczych dziecka, zawierały estetyczne ilustracje i były wytrzymałe na gryzienie, moczenie (będą towarzyszyły w czasie ząbkowania, kąpieli, ślinienia). Kontakt z pierwszymi czytankami to głównie zabawa na obrazkach rozwijająca koordynację wzrokowo-ruchową i kreatywność. Ważne, aby ilustracje były proste, posiadały zróżnicowane kolory, wyraźne kontury i pozwalały wzbogacić słownictwo oraz zachęcały do wydawania pierwszych odgłosów. Kolejny etap zaczyna się, kiedy dziecko potrafi już siedzieć. Warto wtedy sięgnąć po proste książki kartonowe. Ważne, aby zawarte w nich ilustracje nie były zbyt rozbudowane i aby każda posiadała różnorodne rysunki tych samych rzeczy, ponieważ to pozwala rozwijać myślenie globalne. Do tego powinna zachęcać dzieci do aktywności. „Co tu nie pasuje?” to seria książeczek dla dzieci siedzących, czyli kilku- kilkunastu miesięcznych do wieku przedszkolnego oraz do terapii. Do naszego domu trafiły dwie publikacje: „Kolorowe morze” i „Kolorowy las”. Obie wyglądają podobnie, ale zawierają odmienne treści, pozwalają na podobne ćwiczenia, ale na innym materiale oraz zawierają inny zasób słów. Obie są miłe w dotyku. Solidne, kartonowe, lekko matowe kartki są estetyczne i trwałe. Każda strona zawiera jedno zadanie z kilkoma przedmiotami, które pozwalają na różnorodne wykorzystanie. Możemy zacząć zabawę od oglądania poszczególnych stron. Później opowiadać dziecku, co widzimy na ilustracji, opisywać wygląd poszczególnych elementów, liczyć, nazywać wzory, a następnie przejść do poważniejszego czytania, czyli rozwiązywania zadań ćwiczących spostrzegawczość oraz poszerzającego słownictwo. Większość zadań będzie wymagała obserwacji otoczenia i wyciągania wniosków, np. w przypadku ćwiczenia zawierającego pytanie o to, która mewa odlatuje. Takie zadanie wymaga od dziecka posiadania wiedzy, jak wygląda ptak latający. Zabawa z książkami dla najmłodszych pozwala nie tylko oswoić dzieci z książkami, ale i pomaga budować z dzieckiem więź, rozwijanie zachowań społecznych, nawiązywania kontaktu wzrokowego w czasie opowiadania (jeśli około roku podczas opowiadania dziecko nie nawiązuje kontaktu wzrokowego należy na wszelki wypadek udać się do specjalisty). Samodzielne opowiadanie pozwala nam rejestrować, kiedy dziecko się nudzi, boi i po prostu zmienić zabawę lub nieci inaczej opowiedzieć historię. My kolejne strony wykorzystujemy do opowiedzenia przygody z dzieckiem w roli głównej. Nurkująca czy idąca przez las córka napotka kolejne zwierzęta. Taka swobodna opowieść z wykorzystaniem prostych i przyciągających dziecięcą uwagę ilustracji sprawia, że dziecko chce słuchać więcej i tworzyć własne opowieści. Dzięki temu pomagamy naszej pociesze rozwijać umiejętności językowe oraz twórcze podejście. „Jeszcze! Jeszcze! Jeszcze?!” – słyszycie po kolejnym zakończeniu lektury? Dzieci wszystko dopiero poznają, więc to, co dla nas jest nudne je ciągle fascynuje i muszą kilka czy nawet kilkanaście razy zobaczyć te same ilustracje, usłyszeć tę samą historię, rozwiązać ten sam rebus. Nudne? Nie dla dziecka. Dopóki bawi je rozwiązywanie pewnych zadań musimy cierpliwie (i najlepiej z entuzjazmem) towarzyszyć mu oraz ukradkowo podsuwać kolejne, nieco trudniejsze zadania. Czytać należy tak często jak to tylko możliwe. Oczywiście nic na siłę. Należy dostarczać różnorodne książeczki: z możliwością zanurkowania w kąpieli, zakopania w piaskownicy, przyklejania, przekładania, dotykanie różnych elementów. Obok kartonowych w bibliotece malucha muszą być lektury ceratowe, materialne, drewniane, plastikowe, grające, opowiadające, sylikonowe. Wybór na rynku wydawniczo-zabawkowym jest naprawdę bardzo szeroki. „Co tu nie pasuje?” to kartonowe publikacje, które bez problemu zmieszczą się w torebce i pomogą dziecku zagospodarować czas, wyciszyć się.

Ładnie zilustrowana książka o emocjach. Mój syn bardzo lubi element kolorowego serca z otworami. Mnie podobają się niektóre opisy, bo oddają to, co czasami mnie samej siedzi na sercu :) Może to być doskonały punkt wyjścia do rozmów z dzieckiem o tym, jak możemy się czuć i co możemy z tym zrobić ("Czy całus mamy uleczy mój smutek?").

Czy wiesz, że... niektóre rośliny rosną w ciemnościach ? Jaka żywność rośnie w wodzie? Jaki orzech, nie jest orzechem, lecz rośliną strączkową rosnąca pod ziemią? W wielkiej księdze wiedzy znajdziesz odpowiedzi na te pytania oraz wiele innych na temat żywności. Wielka księga wiedzy to genialna książka z mnóstwem informacji i pięknymi ilustracjami.

Jakie mogą być samochody? Zwyczajne, ratunkowe, ale i zupełnie zmyślone i niezwykle zabawne. Carl Johanson albo ma niezwykła wyobraźnię dziecka albo ma synów, którzy doradzają mu jak mogą wyglądać i jakie mogą mieć nazwy przeróżne auta. Mamy tu mnóstwo genialnych pomysłów, które inspirują nas na stworzenie swojego własnego, wyjątkowego, wymyślonego, jedynego w swoim rodzaju auta.

Świetna książka na dzień kropki. Możemy czytać ją na trzy różne sposoby, podążając za kolejnymi kropkami. Moje dzieci polubiły (3 i 6 lat). Fajnie, że i u nas powstają książki interaktywne w stylu Harve'a Tulleta. Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to wydrukowałabym książkę, na grubszym papierze, bo takie cieniutkie kartki trudno się przewraca, gdy trzeba wędrować po całej książce.

W książce każdej emocji przypisany jest inny kolor. Forma, w jakiej została wydana (obrazki w 3d) zaciekawi nawet najmłodsze dzieci. Krótkie i zwięzłe opisy ułatwiają maluchowi zrozumienie danej emocji. Używam jej podczas zajęć TUS w przedszkolu i sprawdza się doskonale, szczególnie z filcowymi postaciami z książki. Polecam

Książek o liczeniu dla dzieci jest mnóstwo. Czym wyróżnia się ta? Estetyką ilustracji wykraczającą poza typowe publikacje dziecięce. Ograniczona paleta kolorów, ciekawe wzornictwo liter i całkiem zgrabny wierszyk - z tego powodu warto sięgnąć po tę publikację.

Jest to kartonowa książka 'Gili, gili - słówka z ostatniej chwili' autorstwa Corinne Dreyfuss z cudownymi ilustracjami Benjamin'a Chaud'a. Jest to jedna z tych książeczek, po którą bardzo często mój syn sięga sam lub wskazuje paluszkiem, by obejrzeć ją wspólnie. Idealna do wspomagania rozwoju mowy maluszka! Dzięki niej synek nauczył się mówić "gili gili" łaskocząc przy tym rodziców lub własne stópki. Mi osobiście bardzo podoba się strona gdzie mama wychodzi mówiąc "pa pa", dzięki czemu dziecko może zobaczyć, że jednak mama też czasem wychodzi bez niego.

Ciekawa propozycja dla maluchów. Znamy styl ilustracji autorki z serii o kolorowym potworze i go lubimy. Dzieci często bawią się w koty, więc kocia tematyka w książkach jest u nich zawsze na plusie. Każdy się może zastanowić, co by było, gdyby był kotem (albo psem, chomikiem czy lamą). To może być ciekawa zabawa dla dzieci. Poza tym książka ma fajne przesłanie, że nie musimy mieć takich samych zainteresowań, lubić tego samego, by być przyjaciółmi.

Wielu rodziców w swoim życiu doświadczyło pewnej ciekawej sytuacji. Nadchodzi wieczór, kąpiemy swoje dziecko, dajemy kolację, czytamy bajkę, śpiewamy kołysankę, całujemy w czółko i kładziemy spać. W tej lub innej kolejności. Po dłuższej chwili uciekamy z pokoju śpiącego dziecka, by z ulgą, po ciężkim dniu odetchnąć i samemu zrelaksować się, wykąpać się, obejrzeć coś i pójść spać. Jednak spryt i wrażliwość naszych dzieci są większe, niż sobie wyobrażamy. Nieraz nie spodziewamy się, kiedy drzwi do pokoju malucha się otworzą, a zza nich wyjrzy jego głowa, na podłodze będzie słychać ciche "tup, tup, tup", a pod kołdrę dorosłych wkradną się zimne stopy naszej latorośli. Pewnie bylibyśmy nieugięci, gdyby nie te słodkie słowa "czy mogę dzisiaj spać z wami?". Dobranoc, gorylku autorstwa Peggy Rathmann to bardzo podobna historia. Krótka, przepięknie ilustrowana bajka ma miejsce w ogrodzie zoologicznym, a jej głównymi bohaterem jest tytułowy gorylek - malutki, kochający psoty zwierzak. Historia opowiada właśnie o jednej z nich. Zbliża się wieczór, ZOO zostaje zamknięte, a dozorca, zanim uda się do swojego domu, sprawdza wszystkie zagrody i żegna się ze zwierzętami. W pewnym momencie, kiedy dozorca mija klatkę goryla, ten wykrada mu klucze zza paska, wychodzi ze swojej klatki i po kryjomu otwiera wszystkie zagrody, które mija gorylek skradający się za dozorcą. Tym sposobem za dozorcą tworzy się korowód, o którym człowiek nie ma zielonego pojęcia i dociera z nim aż do swojej sypialni. Rozbiera się, kładzie do łóżka i praktycznie od razu zasypia. Jego żona życzy mu dobrej nocy. I tutaj dzieje się coś niesamowitego, a mianowicie - wszystkie zwierzęta po kolei odpowiadają żonie dozorcy. Kobieta nie ukrywa swojego zdziwienia, jednak postanawia stawić czoła wyzwaniu i odprowadza wędrujące zwierzęta do ich zagród. Dobranoc, gorylku to bardzo zaskakująca, zabawna i ciepła opowieść, którą można różnorako interpretować. Z jednej strony jest to analogia do naszych dzieci, które również wędrują ze swoich łóżek do łóżek rodziców, a rodzice, zmęczeni, odprowadzają swoje latorośle z powrotem. Z drugiej strony książeczka pokazuje, że zwierzęta również potrzebują bliskości, czują tak samo jak ludzie i tak samo chcą być traktowane, z miłością i czułością. Na szczególną uwagę w tej książeczce zasługują ilustracje. Są nieziemskie. Wypełniają całą kartonową książeczkę, od prawej do lewej, od dołu do góry. Po otworzeniu pierwszej strony czytelnika uderza feeria barw i tak aż do ostatniej strony. Szczerze powiedziawszy, przy tych ilustracjach można spędzić długie godziny, odnajdując wciąż nowe, coraz ciekawsze elementy, które nie sposób zauważyć przy pierwszym rzucie oka. Dużym atutem historii autorstwa Peggy Rathmann jest mała, właściwie śladowa ilość tekstu. Dzięki temu historię gorylka można opowiadać tysiąc razy na tysiąc różnych sposobów, a książeczka nie znudzi się po dwóch wieczornych czytaniach. Rodzic może pobudzić swoją wyobraźnię i dziecka, wymyślając coraz to nowe opowieści, na długo zapadające w pamięć. Dobranoc, gorylku to doskonała pozycja dla rocznej córki, którą fascynują cudownie kolorowe ilustracje, ale myślę, że sprawdzi się także kiedy podrośnie i sama będzie mogła dopowiedzieć sobie historię do obrazków. Serdecznie polecamy Dobranoc, gorylku od Peggy Rathmann i wydawnictwa Dwie Siostry!

Oto kolejna z książeczek z serii „Co wokoło”, którą uwielbiam czytać z moim półrocznym Szkrabem, choć na razie być może kierujemy się obie innymi pobudkami. Zosia zwraca uwagę na formę, ja na treść, ale o tym więcej za chwilę. W „Bardzo wielkim nosie” spotykamy dwójkę sympatycznych bohaterów, mamę świnkę i małego prosiaczka, w trakcie kąpieli i przygotowań do niej. Może dla dorosłego nie brzmi to zbyt ekscytująco, ale pamiętajmy, że dzieci oswajają świat przez to, co im znajome, a taką czynnością będzie na pewno kąpiel. Trzeba przyznać, że mały prosiaczek nie należy do najspokojniejszych maluchów, a jego mama musi być naprawdę cierpliwą świnką. W końcu jej dziecię ucieka z kąpieli, chowa się pod krzesłem, a minę ma przy tym, jakby tylko czekało na okazję, żeby coś spsocić. Co na to mama? Tu dochodzimy do momentu, w którym zachwycam się ja. Mama nie złości się, ale podejmuje wspólną zabawę w chowanego, a w przerwie między wycieraniem mokrego maluszka zaczyna go łaskotać. I właśnie ta relacja ujęła mnie najbardziej- ciepła, wyrozumiała, pełna miłości i zrozumienia dla potrzeb dziecka, które chce się bawić i ciągle być w ruchu. Moją Zosię cieszy natomiast fakt, że dostaje książeczkę w swoje rączki – ze względu na niewielki, poręczny format i zaokrąglone rogi jest to możliwe. Tekstu jest niedużo, a to z kolei pozwala wykazać się mnie jako narratorowi. Opisuję więc córce to, co widzimy na kartach książeczki, czasem dodaję coś od siebie i w ten sposób za każdym razem powstaje nam inna historia. Seria przyjazna maluchom. Warto mieć na półce maluszka i sięgnąć po nią więcej niż raz. Moja Zosia zaczęła już nawet rozpoznawać bohaterów i wie, w którym miejscu na stronie ich szukać. zaczytana.com.pl