Rozgwiazdo, gdzie jesteś?

Ładna opowieść o szukaniu odpowiednich przyjaciół, którzy dadzą nam wsparcie, jakiego potrzebujemy w trudniejsze dni. Jeż czuje się smutny i potrzebuje przytulenia, ale nikt nie chce tego zrobić, bo ma kolce. W końcu trafi na tego kogoś, komu niestraszne igły. Fajne minimalistyczne ilustracje uzupełniają prosty, zrozumiały tekst.

Ładnie zilustrowana książka o emocjach. Mój syn bardzo lubi element kolorowego serca z otworami. Mnie podobają się niektóre opisy, bo oddają to, co czasami mnie samej siedzi na sercu :) Może to być doskonały punkt wyjścia do rozmów z dzieckiem o tym, jak możemy się czuć i co możemy z tym zrobić ("Czy całus mamy uleczy mój smutek?").

"Kto się chowa na lądzie i w wodzie" to świetna książka, która ma ruchome obrazki i zawiera krótkie informacje na temat zwierząt oraz ich kamuflażu. A na końcu każdej książki znajduje się wyszukiwanka, gdzie trzeba znaleźć aż 20 ukrytych zwierząt!

"Kto się chowa w lesie i na śniegu" to świetna książka, która ma ruchome obrazki i zawiera krótkie informacje na temat zwierząt oraz ich kamuflażu. A na końcu każdej książki znajduje się wyszukiwanka, gdzie trzeba znaleźć aż 20 ukrytych zwierząt!

Ciekawy pomysł na książkę! Czytając dzieci mogą same decydować jak i o czym czytać na podstawie wskazówek na każdej stronie. Syn był zachwycony tą książką i od razu chciał czytać ponownie, natomiast córce trochę przeszkadzało że nie czytamy po kolei, ale też wybierała wskazówki. Fajna odmiana!

Kształtowanie nawyków czytelniczych od pierwszych chwil życia jest dla rozwoju dziecka bardzo ważne. W pierwszych miesiącach możemy podczas usypiania czytać dziecku dosłownie wszystko (oczywiście bez wulgaryzmów i opisów przemocy). Kolejny etap zaczyna się od trzeciego miesiąca życia, kiedy dziecko samodzielnie chwyta przedmioty. Możemy wówczas wesprzeć się książeczkami materialnymi i ceratowymi. Ważne by były dostosowane do możliwości poznawczych dziecka, zawierały estetyczne ilustracje i były wytrzymałe na gryzienie, moczenie (będą towarzyszyły w czasie ząbkowania, kąpieli, ślinienia). Kontakt z pierwszymi czytankami to głównie zabawa na obrazkach rozwijająca koordynację wzrokowo-ruchową i kreatywność. Ważne, aby ilustracje były proste, posiadały zróżnicowane kolory, wyraźne kontury i pozwalały wzbogacić słownictwo oraz zachęcały do wydawania pierwszych odgłosów. Kolejny etap zaczyna się, kiedy dziecko potrafi już siedzieć. Warto wtedy sięgnąć po proste książki kartonowe. Ważne, aby zawarte w nich ilustracje nie były zbyt rozbudowane i aby każda posiadała różnorodne rysunki tych samych rzeczy, ponieważ to pozwala rozwijać myślenie globalne. Do tego powinna zachęcać dzieci do aktywności. „Co tu nie pasuje?” to seria książeczek dla dzieci siedzących, czyli kilku- kilkunastu miesięcznych do wieku przedszkolnego oraz do terapii. Do naszego domu trafiły dwie publikacje: „Kolorowe morze” i „Kolorowy las”. Obie wyglądają podobnie, ale zawierają odmienne treści, pozwalają na podobne ćwiczenia, ale na innym materiale oraz zawierają inny zasób słów. Obie są miłe w dotyku. Solidne, kartonowe, lekko matowe kartki są estetyczne i trwałe. Każda strona zawiera jedno zadanie z kilkoma przedmiotami, które pozwalają na różnorodne wykorzystanie. Możemy zacząć zabawę od oglądania poszczególnych stron. Później opowiadać dziecku, co widzimy na ilustracji, opisywać wygląd poszczególnych elementów, liczyć, nazywać wzory, a następnie przejść do poważniejszego czytania, czyli rozwiązywania zadań ćwiczących spostrzegawczość oraz poszerzającego słownictwo. Większość zadań będzie wymagała obserwacji otoczenia i wyciągania wniosków, np. w przypadku ćwiczenia zawierającego pytanie o to, która mewa odlatuje. Takie zadanie wymaga od dziecka posiadania wiedzy, jak wygląda ptak latający. Zabawa z książkami dla najmłodszych pozwala nie tylko oswoić dzieci z książkami, ale i pomaga budować z dzieckiem więź, rozwijanie zachowań społecznych, nawiązywania kontaktu wzrokowego w czasie opowiadania (jeśli około roku podczas opowiadania dziecko nie nawiązuje kontaktu wzrokowego należy na wszelki wypadek udać się do specjalisty). Samodzielne opowiadanie pozwala nam rejestrować, kiedy dziecko się nudzi, boi i po prostu zmienić zabawę lub nieci inaczej opowiedzieć historię. My kolejne strony wykorzystujemy do opowiedzenia przygody z dzieckiem w roli głównej. Nurkująca czy idąca przez las córka napotka kolejne zwierzęta. Taka swobodna opowieść z wykorzystaniem prostych i przyciągających dziecięcą uwagę ilustracji sprawia, że dziecko chce słuchać więcej i tworzyć własne opowieści. Dzięki temu pomagamy naszej pociesze rozwijać umiejętności językowe oraz twórcze podejście. „Jeszcze! Jeszcze! Jeszcze?!” – słyszycie po kolejnym zakończeniu lektury? Dzieci wszystko dopiero poznają, więc to, co dla nas jest nudne je ciągle fascynuje i muszą kilka czy nawet kilkanaście razy zobaczyć te same ilustracje, usłyszeć tę samą historię, rozwiązać ten sam rebus. Nudne? Nie dla dziecka. Dopóki bawi je rozwiązywanie pewnych zadań musimy cierpliwie (i najlepiej z entuzjazmem) towarzyszyć mu oraz ukradkowo podsuwać kolejne, nieco trudniejsze zadania. Czytać należy tak często jak to tylko możliwe. Oczywiście nic na siłę. Należy dostarczać różnorodne książeczki: z możliwością zanurkowania w kąpieli, zakopania w piaskownicy, przyklejania, przekładania, dotykanie różnych elementów. Obok kartonowych w bibliotece malucha muszą być lektury ceratowe, materialne, drewniane, plastikowe, grające, opowiadające, sylikonowe. Wybór na rynku wydawniczo-zabawkowym jest naprawdę bardzo szeroki. „Co tu nie pasuje?” to kartonowe publikacje, które bez problemu zmieszczą się w torebce i pomogą dziecku zagospodarować czas, wyciszyć się.

W książce każdej emocji przypisany jest inny kolor. Forma, w jakiej została wydana (obrazki w 3d) zaciekawi nawet najmłodsze dzieci. Krótkie i zwięzłe opisy ułatwiają maluchowi zrozumienie danej emocji. Używam jej podczas zajęć TUS w przedszkolu i sprawdza się doskonale, szczególnie z filcowymi postaciami z książki. Polecam

Książka „Mała biała rybka” Guido Van Genechten pozwala maluchom poznawać kolory, a wszystko dzięki małej, białej rybce, która szuka swojej mamy w głębinach oceanu i spotyka czerwonego kraba, pomarańczową rozgwiazdę, żółtego ślimaka, niebieskiego wieloryba, fioletową ośmiornicę. Książka ładnie wydana, ilustracje kontrastują z czernią. Rewelacyjny prezent dla maluszka.

Ładnie zilustrowana książka, która zachęca dzieci do rozruszania szarych komórek. Proste pytania polegające na wskazaniu tego, co nie pasuje, idealnie odpowiadają mojemu dwuletniemu dziecku. Sympatyczne ilustracje związane z tematyką zwierząt żyjących w morzu sprawiają, że dziecko z chęcią sięga po tę książkę.

„Gdzie jest Wally?” to kultowa książeczka dla dzieci, która od lat dostarcza zabawy najmłodszym. Na pierwszy rzut oka może wydawać się prostą pozycją, ale kryje w sobie mnóstwo wyzwań. Na każdej stronie znajdujemy bogato ilustrowane, pełne szczegółów obrazki, które stanowią prawdziwe pole do popisu dla małych detektywów. Zadaniem czytelnika jest odnalezienie Wally’ego – chłopca w charakterystycznej biało-czerwonej bluzie i okularach – ukrytego pośród tłumu postaci i detali. Zaletą książki jest jej umiejętność rozwijania spostrzegawczości i koncentracji. Młodzi czytelnicy ćwiczą cierpliwość, przeszukując każdy zakamarek obrazka, aby znaleźć ukrytą postać. To świetne ćwiczenie na rozwój uwagi i skupienia, które może przyciągnąć dzieci na dłużej niż typowe książeczki do czytania. Ilustracje są niezwykle barwne i pełne humoru – na każdej stronie można odkryć małe, zabawne scenki, które czynią poszukiwania jeszcze bardziej interesującymi. Z początku zadanie może wydawać się trudne, ale to właśnie ta trudność stanowi urok książki. Dzieci zaczynają rozpoznawać wzorce, uczą się wyłapywać szczegóły i coraz szybciej lokalizują Wally’ego. „Gdzie jest Wally?” to także świetna książka do wspólnego spędzania czasu. W miarę jak dzieci nabierają wprawy, wyzwanie staje się dla nich coraz bardziej satysfakcjonujące, co pozwala im rozwijać pewność siebie. Dzięki swojemu uniwersalnemu formatowi książka jest idealna nie tylko dla młodszych, ale także dla starszych dzieci, które chcą na chwilę powrócić do beztroskiej zabawy z dzieciństwa. Polecam ją każdemu, kto szuka oryginalnej i edukacyjnej formy rozrywki.

Książek o liczeniu dla dzieci jest mnóstwo. Czym wyróżnia się ta? Estetyką ilustracji wykraczającą poza typowe publikacje dziecięce. Ograniczona paleta kolorów, ciekawe wzornictwo liter i całkiem zgrabny wierszyk - z tego powodu warto sięgnąć po tę publikację.

Czy to dorosły, czy tym bardziej dziecko skusi się na ten świetnie zilustrowany picturebook wydawnictwa Dwie Siostry. Autorstwa Izabeli Zięba oraz Urszuli Palusińska. Czy zdarzają się cierpliwe dzieci? Nie poznałam do tej pory takich. Czy każda podróż z dzieckiem musi się zaczynać słowami: „Czy długo jeszcze?”. Jak wiadomo czas to pojęcie względne. Wszystko zależy od punktu widzenia. Ile to jest, pyta dziecko... 1 minuta, 5 minut, 10 minut, 15 minut, 30 minut, 45 minut,1 godzina, 1,5 godziny, 2 godziny, 3 godziny, 10 godzin, 1 tydzień, 2 miesiące, 1 rok, 18 lat- te szesnaście zakładek zawartych w książce pomoże małym czytelnikom zrozumieć upływ czasu. Porównania do życia codziennego zaprezentowane przez autorki są odpowiednio przystosowane do wieku. Tłumaczą pojęcie abstrakcyjne, jakim jest czas, a jak wiadomo z tym bywa różnie. Sama książka jest banalna, co nie oznacza, że zła. Wręcz przeciwnie, jest wartościową pozycją dla najmniejszych niecierpliwców. Zwięzły tekst, okraszony cudownymi kontrastowymi ilustracjami z widoczną ekspresją zainteresują maluchy. Dopiero podczas relacji rodzic- dziecko i wspólnemu czytaniu oraz omawianiu poszczególnych minutek czy tygodni widzimy jej niezwykłość i wielki potencjał. Idealna dla całej rodziny, ale i dla grup przedszkolnych. Sama mam zamiar wznowić moją akcję społeczną na Instagramie #MamoTatoPoczytajPrzedszkolakom i będzie to obowiązkowa pozycja dla przedszkolaków z grupy mojej córki. Będziemy bawić się czasem. https://iniarecenzuje.wordpress.com/?p=40

W prostocie moc! Po raz kolejny okazuje się, że to, co najprostsze jest najgenialniejsze w osiąganiu pożądanych efektów. Autor zadaje jedno, niewinne pytanie, które my, dorośli, raczej nie lubimy – o czym myślisz? Podsuwa je krokodylowi, zajączkowi, dziewczynce, a nawet balonikowi. Myśli adresata odkrywa w chmurce, ale tylko ich niewielką cząstkę. To intrygująca forma zachęty dla dziecka do sformułowania odpowiedzi, które podpowiada mu skojarzenie. Odpowiedź autora można poznać na odwrotnej stronie karty i porównać z własną, wymyśloną przez dziecko. Najfajniejsze jest to, że wszystkie odpowiedzi są dobre. I te wymyślone, i te książeczkowe. Jednak największa niespodzianka czeka na małego czytelnika na końcu książeczki. Na ostatniej stronie pytanie otrzymuje kotek, który w myślowej chmurce ma zupełną pustkę. To bardzo podchwytliwa podpowiedź, która przełamuje myślowe schematy. Nic, nie oznacza pustki, a pustka może być pełnią, o czym dziecko przekonuje się już na następnej stronie, na której znajduje... foliowe lusterko! Jak łatwo się domyślić, znajduje w nim swoje odbicie. Ja zareagowałam zaskoczeniem, zachwytem i uśmiechem. To pozornie proste pytanie, które stale powtarza się w książeczce, jest kluczem do kształtowania wyobraźni dziecka i wysławiania się oraz niebywałą okazją do pośredniego zajrzenia w jego „duszę” – myśli, emocji i marzeń. Można wykorzystać ją do zabawy z jednym dzieckiem, ale również w grupie, ucząc tolerancji na różnorodność postrzegania tej samej rzeczy i szacunku wobec innego spojrzenia na świat. Autor bohaterami swoich historii czyni nie tylko ludzi, ale również zwierzęta, tym samym rozwijając empatię i uświadamiając, że każda istota żywa czuje i myśli tak, jak my. Wykorzystuje również cudowną cechę dziecka, jaką jest skłonność do animizacji natury i rzeczy martwych, tak pięknie podtrzymywana przez baśnie i bajki. Tutaj bez trudu zaowocuje niesamowitymi historiami, jeśli tylko pozwolimy dziecku pofantazjować bez ograniczeń, gdzie kamień mówi, a gwiazdy się uśmiechają. Bo ta książeczka rośnie wraz z dzieckiem! Ze starszymi dziećmi można posunąć się dalej i odpowiedzi rozwinąć w opowieści i przygody poprzez zadawanie dodatkowych pytań. Można jeszcze wyżej podnieść poprzeczkę wieku i dla jeszcze starszych dzieci wprowadzić zasadę odpowiedzi rymowanej. O czym myślisz sroko? – O złotym słoneczku wysoko. O czym myślisz krokodylu? – O pluskaniu się w Nilu. To jeszcze nie koniec pomysłów! Książeczka jest tak inspirująca, że każdy może dodać kilka własnych. Ja podpowiem jeszcze jeden. Dziecko może wejść w rolę autora i samemu wybrać kolejnych bohaterów i „dopisać” odpowiedzi. Ba! Może je nawet narysować, tworząc własną, indywidualną, osobiście napisaną i zilustrowaną książeczkę. Swoją praktycznością i poręcznością wręcz zachęca, by zabrać ją ze sobą i w kolejce do lekarza lub w podróży pociągiem przenosić się z każdą stroną w świat wyobraźni. Bez obaw! Jest solidnie wydana, a sztywne, grube strony nie ulegną tak szybko zniszczeniu. Autorzy zapraszają do zabawy z dziećmi również dorosłych własnym przykładem, umieszczając na okładce odpowiedzi, o czym myślą. Z chęcią dałam się namówić i również odpowiem, o czym myślę, ale przypuszczam, że nie będzie to takie trudne do odgadnięcia. Otóż zawsze myślę – tak mało życia, a tak dużo książek do przeczytania! Ta cudowna książeczka zaprasza również dorosłych do magicznej zabawy z dzieckiem, ułatwiając otwarcie bram do ich wyobraźni. Do zaprzyjaźniania się i do odkrywania siebie nawzajem. Do uśmiechu na tak sformułowaną „zaczepkę” ze strony dziecka – o czym myślisz mamo/tato? Daj się namówić na odpowiedź! Być może stanie się to waszą i tylko waszą ulubioną grą. http://naostrzuksiazki.pl/

Zaskoczony porankiem niebieski ptak o imieniu Chruptak wybiera się na poszukiwanie ukochanych przez siebie żołędzi. Tylko żołędzie są w stanie na ten moment wprowadzić go w stan szczęśliwości, bowiem z nich powstaje jego ulubione masło na śniadanie, którego mu zabrakło. Tak Chruptak w okropnie złym humorze wyrusza w las, aby rozwiązać swój problem i odnaleźć zagubione szczęście. Najfajniejszy w całej tej opowieści jest fakt, że to czytelnik decyduje jak potoczy się historia ptaka. A potoczy się w taki sposób, jaki czytelnik sobie tylko zechce. Przygoda Chruptaka to pełna ciepła i zwrotów akcji przygoda, od której trudno się oderwać. Choć bohatera prześladuje wielokrotnie pech to mimo wszystko, bez względu na wybór fabularnych ścieżek, szczęście go nie omija. Polecam tą interaktywną książeczkę, z którą nie sposób się nudzić.

Książka, która może nie ma jakiegoś dobitnego przekazu, ale jest przy niej wspaniała zabawa i radość ze strony dziecka. I o to też chodzi w czytaniu książek, by po prostu świetnie się bawić, a ta pozycja to zapewnia. Mi i mojemu 2,5 letniemu dziecku bardzo przypadła do gustu.

Jakie mogą być samochody? Zwyczajne, ratunkowe, ale i zupełnie zmyślone i niezwykle zabawne. Carl Johanson albo ma niezwykła wyobraźnię dziecka albo ma synów, którzy doradzają mu jak mogą wyglądać i jakie mogą mieć nazwy przeróżne auta. Mamy tu mnóstwo genialnych pomysłów, które inspirują nas na stworzenie swojego własnego, wyjątkowego, wymyślonego, jedynego w swoim rodzaju auta.

Bardzo ładna i pomysłowa książka dla najmłodszych. Spodobała się mojemu dwulatkowi, lubi prosty tekst i same kotki. Z jednej strony fajnie, że kolory nie są zbyt krzykliwe, ale jak kotki znikają w domku, to w cieniu kartonowych okienek, niektóre kolory stają się nie do odróżnienia. I za to odejmuję gwiazdkę.