Krwawa setka. 100 najważniejszych powieści kryminalnych

Książka stanowi spojrzenie na literacki gatunek kryminału z punktu widzenia antropologicznego. Jako, że jestem "antropologicznym laikiem" używana terminologia stanowiła dla mnie wyzwanie. Na szczęście z reguły prędzej czy później łapałem o co autorowi chodziło. Podział literatury kryminalnej został dokonany jasno i klarownie, choć nie ze wszystkimi podgatunkami wymienionymi w książce bym się zgodził. Z książki bije zarówno wiedza autora na temat kryminału literackiego, jak i estyma, którą ten gatunek darzy. Szkoda, że pominięty został prawie zupełnie kryminał w wykonaniu polskich autorów (poza okazjonalnymi wtrąceniami na marginesie dotyczącymi twórczości Marka Krajewskiego i Joe Alexa). Dziękuję też autorowi za przybliżenie mi twórczości Tony'ego Hillermana, za którego książki wezmę się przy pierwszej nadarzającej się okazji.

Jest taki klimat w Warszawie, który najlepiej czuć z okna tramwaju. Miasto przesuwa się wolno, ludzie wsiadają i wysiadają, każdy jedzie w swoją stronę. „Przystanek Śmierć” Tomasza Konatkowskiego właśnie od tej strony mnie wciągnął. To kryminał, który zaczyna się bardzo „po warszawsku” i od pierwszych stron daje poczucie, że zwykła trasa może nagle zaprowadzić w bardzo nieoczywiste miejsce. To historia mocno osadzona w komunikacyjnej codzienności miasta. Tramwaje nie są tu tylko tłem. Dla miłośników tych pojazdów to prawdziwa gratka, bo autor zna temat od podszewki. Są konkretne linie, przystanki, techniczne smaczki i rytm pracy miasta widziany z perspektywy torów. Śledztwo prowadzone jest spokojnie, bez fajerwerków, ale z dużą uważnością na detale, dialogi i obserwację ludzi, którzy na co dzień mijają się w wagonach, zupełnie nie zwracając na siebie uwagi. Bardzo spodobało mi się to, że Warszawa żyje tu razem z bohaterami, a tramwaje spinają całą opowieść w logiczną, miejską całość. To kryminał dla tych, którzy lubią historie bliskie rzeczywistości i takie, które pokazują miasto od środka, a nie z pocztówki. Jeśli lubicie tramwaje, Warszawę albo po prostu dobrze napisany, spokojny kryminał, warto sięgnąć po tę książkę.

Jest coś bardzo wciągającego w powrotach do znanych bohaterów i właśnie to dała mi „Nie ma takiego miasta” Tomasza Konatkowskiego. To już kolejna część serii, dla mnie 3, i od pierwszych stron czuć, że autor nie zaczyna od zera. Wraca znajomy klimat, spokojne tempo i to charakterystyczne prowadzenie historii, które bardziej wciąga niż atakuje sensacją. Czytając, miałam poczucie, że wiem, gdzie jestem i z kim, a jednocześnie nadal chcę iść dalej. Fabuła oczywiście kręci się wokół policyjnego śledztwa, ale równie ważne są codzienne sprawy bohaterów, ich zmęczenie, relacje i drobne obserwacje miasta. Warszawa jest tu bardzo obecna, konkretna, z ulicami, po których się chodzi, a nie tylko o których się czyta. Do tego dochodzi Londyn, nie jako egzotyczna ciekawostka, ale realna przestrzeń, która ma sens w historii. Kilka razy łapałam się na tym, że sprawdzam miejsca na Google Maps. Ta książka naprawdę mi się podobała. Lubię ten świat i chyba już zdążyłam przyzwyczaić się do bohaterów, ich sposobu bycia i myślenia. Wątek londyński był dla mnie miłym urozmaiceniem i dobrze zagrał z całością. Jeśli znacie poprzednie części, to warto po nią sięgnąć. A jeśli nie, to ta seria naprawdę dobrze wynagradza cierpliwość

Znakomita. Mocna. Mroczna. Z doskonale zarysowanym tłem historycznym. Szaro-brudny, nieco odstręczający, ale jakże prawdziwy obraz "wielkiej emigracji polistopadowej", jednego z długiego szeregu polskich pokoleń przegranych i straconych. Popękane pomniki, naruszone narodowe legendy. Zdeptana w paryskim błocie odwieczna polska martyrologia z wybrzmiewającym wciąż dla nowych generacji upiornym refrenem "miałeś chamie złoty róg, ostał ci się jeno sznur" . W głębi materii prawdziwa ludzka walka ducha. Z samym sobą, własnymi instynktami, gdy największe idee padają w obliczu samozagłady, z własnym bólem i na koniec z własną klęską. Najczęściej, tak czy inaczej, przegrana. Wyborna powieść. Nie rozumiem zupełnie dlaczego tak całkowicie odrzucona i zapomniana. Nie dla wielbicieli literackiej sensacji i "rasowych kryminałów"

Bardzo fajne doświadczenie, książka przeczytana w dobę. Świetne poczucie humoru, język kojarzący mi się z Twardochem, wartka akcja, pocieszny bohater i wyraziste bohaterki płci żeńskiej, co także pamiętam z Heroiny... bardzo fajnie napisane, na pograniczu stylów, bo to jednak nie klasyczny kryminał czy sensacja, albo szerzej - literatura popularna... raczej piękna, z odniesieniami i aluzjami do innych tekstów kultury, filmów i tak dalej... jeszcze ten Faust, i Szatan, i dominikanie i Bliski Wschód... książka zdecydowanie w moim stylu! Bardzo mi się podobała i z przyjemnością sięgnę po inne pozycje tego autora!

Ofiara Polikseny, to kryminał archeologiczny. Akcja rozgrywa się na wykopaliskach w Turcji, a dokładnie w starożytnej Troi. Atutem powieści jest to, że autorka – Marta Guzowska jest z wykształcenia archeologiem i zna świat archeologicznych wykopalisk. Kolejnym atutem jest główny bohater powieści, irytujący ale jednocześnie przyciągający czytelnika. Mario Ybl, doskonały antropolog jest bowiem złośliwy i ma mocno sarkastyczne poczucie humoru. Następny atut, to szybko rozwijająca się akcja. Początkiem wydarzeń na wykopaliskach jest odnalezienie przez grupę archeolożki Poli Mor szczątków kobiety. Wszystko wskazuje na to, że mogą to być szczątki mitycznej Polikseny. Niestety początkowe podniecenie związane ze znaleziskiem opada, gdy zostają odkryte zwłoki jednej z uczestniczek wykopalisk. Mario Ybl postanawia na własną rękę wykryć tajemnicę śmierci koleżanki z wykopalisk. Sprawy bardzo szybko się komplikują, a działania Ybla wywołują sporo zamieszania wśród archeologicznej ekipy. Dodatkowo Mario cierpi na nyktofobię. Osoby cierpiące na to zaburzenie odczuwają silny lęk przed ciemnością. Ta dolegliwość przysparza Yblowi sporo kłopotów. Przeczytałam wiele niepochlebnych ocen tej powieści, ale mnie się książka podobała.

Nie wiem co takiego było w tej książce, że pomimo ślamazarności "śledztwa" prowadzonego przez główną bohaterkę, jednak wciągnęła mnie i z przyjemnością ją czytałem (zupełnie inaczej niż w przypadku "Niespokojny człowiek", pierwszego tomu serii "Lato z kryminałem"). Jedynie występujące co jakiś czas przerywniki związane z historią Paddy'ego Meehana, ze względu na przestój w głównym wątku, trochę mnie irytowały.

Gdyby to było moje pierwsze spotkanie z inspektorem Morsem, to bym się mocno zawiodła. Na szczęście czytałam już "Ktokolwiek widział" (tom drugi), więc miałam czas, by przyzwyczaić się do specyficzności Dextera - jego nieco irytującego detektywa, który nigdy nie powie wprost, o co mu chodzi, błądzącej niemal na oślep narracji, kluczących postaci. Przebijanie się przez tę gęstą opowieść może początkowo odrzucać, ale jeśli zaakceptuje się dominującego w narracji zrzędliwego Morse'a (i Lewisa narzekającego na swojego nowego przełożonego), to czeka na nas fantastyczna zagadka. Mój jedyny zarzut dotyczy pisania postaci kobiecych - jak słusznie zauważył jeden z recenzentów, przebija z niego staroświeckość, bliższa latom 60. aniżeli połowie lat 70. Dotyczy to absolutnie wszystkich bohaterek/podejrzanych w powieści, na dłuższą metę jest to odrzucające i irytujące, co też może odebrać jakąkolwiek przyjemność z lektury.

Miłe zdziwienie po odsłuchaniu całości. Intryga kryminalna dość skomplikowana (i tu mały minusik, bo w sumie nie dowiadujemy się, kto zabił i dlaczego). Tło historyczne i obyczajowe znakomite, wspaniale opisana specyfika tamtych czasów. Do tego świetny język, bez wulgaryzmów i uproszczeń obecnych powszechnie w powieściach współczesnych autorów powieści kryminalnych.

Jedna z książek, które czyta się jednym tchem - polecam. Świetnie wykreowana postać głównej bohaterki - walczącej o uznanie w męskim świecie brukowca młodej dziennikarki. Do tego wciągająca fabuła, przekonująco dobrze opisane tło obyczajowe. Daję mocną ósemkę, taką z plusem ;-)

Dość przypadkowo trafiłem na tego autora i jakże to było treściwe i intrygujące. Jako miłośnik kryminałów zawsze szukam czegoś niestandardowego, pokazujące prawo od innej strony i z odmiennej perspektywy. Autor w swoich opowiadaniach pokazał jakie różne motywy mogą pchać ludzi na drogę przestępstwa. Motyw z kanibalizmem według mnie był najmocniejszy, to było zdrowo porąbane. Zaimponowała mi niemiecka precyzja, brak ozdobników i brak dodawania komentarzy i ideologii. Bo, jak wyjaśnia autor "Niemcy już nie lubią patosu, było go zwyczajnie za dużo". Reszta świata niech się uczy. Świetna lektura.

Książka pisana przez wyborowe towarzystwo, które bawiąc się dobrze we własnym gronie stworzyło kryminał pełen absurdalnych żartów słownych i sytuacyjnych. Czytałam trzykrotnie i będę do niej wracać. Może nasi Mistrzowie Pióra znów zasiądą w Ambasadzie Śledzia lub zupełnie innym- zacnym zakątku i stworzą coś Nowego na kształt starej- dobrej "Orchidei".

Specyficzny kryminał. Początkowo miałam wątpliwości, ale im dalej w las, tym bardziej przekonywałam się do wizji Dextera. Inspektor Morse jest śledczym idealnym w świecie nieomylnych detektywów. I to wcale nie dlatego że w mig rozwiązuje zagadki. Morse buja w obłokach, tworzy błyskotliwe hipotezy, które co rusz musi weryfikować. Praktycznie co krok się myli, ale szybko nadrabia nową teorią, co powoduje, że czytelnik otrzymuje wiele wersji tej samej zagadki, a tym samym jego zagubienie może rosnąć. Wydawało mi się, że będzie mnie bardziej irytować ciągłe pomyłki Morse'a, ale o dziwo okazało się to niezwykle wciągające. Przypomina to także zwykłe śledztwo - stawianie teorii, sprawdzanie różnych wątków i w miarę zbierania informacji weryfikowanie nowych opowieści. Dodatkowo inspektor Morse jest interesującą postacią. Jeszcze go nie rozgryzłam, ale z pewnością rację mają jego przełożeni, którzy uważają, że buja on w obłokach. Jest to jednak zarówno pomocne w śledztwie (a z pewnością dla fabuły), jak i szkodzące. Można go też polubić, szczególnie w zestawie z sierżantem Lewisem, który ze zdziwieniem wysłuchuje kolejnych opowieści swojego przełożonego. Po "Ktokolwiek widział" sięgnęłam przypadkiem, szukając jakiegoś wciągającego kryminału. Dopiero podczas lektury uświadomiłam sobie, że kojarzę tego detektywa - z serialowej adaptacji książek (powstały dwie - "Sprawy inspektora Morse'a" z lat 80., a także nowsza - "Endeavour" będąca prequelem do książek/pierwszego serialu). Jako że widziałam tylko prequel, trudno mi powiedzieć, na ile serialowa wizja pokrywa się z oryginałem. To, co wiem, to, że z pewnością sięgnę po kolejne książki z serii. Choć akcja jest tu spokojniejsza niż w niejednym współczesnym kryminale, to czyta się to lepiej i wciągnęło mnie bardziej niż kilka ostatnich tytułów.

Znalazłem w koszu z książkami, w Kerfurze (za 6.99 PLN) i przyznaję, że czytało mi się lepiej niż niejeden 5x droższy 'hit z Empiku'. Ciekawa sprawa kryminalna, interesujące (niektóre) postaci. Nużące jedynie momenty z życia prywatnego głównego bohatera (sprawy dot. Żony, dzieci, wyjazd do rodziców) czy nieco rozwlekłe opisy. które wtrącone zostały jakby na siłę. Zakończenie sensowne i dobrze podsumowujące całą kryminalną sprawę.

Akcja powieści „Głowa Niobe” rozgrywa się w pałacu w Nieborowie i rzeczywiście znajduje się tam rzeźba głowy Niobe – mitologicznej matki siedmiu synów i siedmiu córek. Mityczna Niobe obraziła swoją pychą matkę Apollina i Artemidy – Latonę. Nie chciała się pokłonić i złożyć ofiary Latonie, za co została ukarana. Patrzyła jak na jej oczach Apollo i Artemida zabijają strzałami z łuku jej dzieci. Przy życiu pozostało jedynie dwoje: Chloris i Amyklas. Zrozpaczoną Niobe Zeus zamienił w kamień. Głowa Niobe znajdująca się w Nieborowie, została wykuta przez rzymskiego rzeźbiarza na podstawie oryginału z IV wieku p.n.e. Trafiła do Nieborowa w 1802 roku jako dar dla księżnej Radziwiłłowej, od carycy Katarzyny II. Podobno z Rzymu do Petersburga trafiła przez Anglię. Takie jest historyczne osadzenie kolejnego kryminału archeologicznego Marty Guzowskiej. Głównym bohaterem jest Mario Ybl, profesor Mario Ybl – jak zwykł poprawiać swoich rozmówców zwracających się do niego Panie Ybl. Wybitny antropolog zaproszony na międzynarodową konferencję naukową do pałacu w Nieborowie. Czytelnicy, którzy czytali pierwszą powieść Marty Guzowskiej „Ofiara Polikseny”, znają już tego zarozumiałego, irytującego i nie pozbawionego poczucia humoru bohatera. Tych, którzy spotykają go po raz pierwszy informuję, że w części pierwszej swoich przygód ze środowiskiem archeologów jest jeszcze bardziej irytujący, cyniczny i sarkastyczny. Ale i w pierwszej i w tej powieści Ybl prowadzi własne śledztwo. Mario cierpi na nyktofobię. Nyktofobia to silny, skrajny lęk przed ciemnością, zaburzenie które utrudnia codzienne funkcjonowanie, zwłaszcza gdy wokół zapadają ciemności. W Nieborowie po pierwszym dniu międzynarodowej konferencji naukowej dochodzi do makabrycznego odkrycia. Na marmurowym postumencie zamiast głowy Rzymianki – kamiennej – znajduje się prawdziwa, odcięta głowa jednej z uczestniczek konferencji. Za oknem nieborowskiego pałacu szaleje zamieć śnieżna. Uczestnicy zostają odcięci od świata i nikt nie może do nich dotrzeć. A organizator konferencji nie chcąc siać paniki wśród naukowców, próbuje im wmówić, że to głupi żart, a odcięta głowa należy do manekina. Kolejna noc przynosi kolejne okaleczone zwłoki. Morderca rozpoczyna z uczestnikami konferencji rodzaj dziwnej zabawy w chowanego. Zaskakujące zwroty akcji wciągają czytelnika w atmosferę tajemniczych wydarzeń nieborowskiego pałacu.

„JEŻELI BÓG ISTNIEJE, TO JESTEŚMY SKURWYSYNAMI”* Zaryzykuję obrazoburcze stwierdzenie, że Izzo jest nawet lepszy niż Chandler. Napisał tylko trzy kryminały, i zaraz umarł. Nie miał tyle szczęścia (szczęścia, ha, ha!), co Stieg Larsson, autor trylogii „Millenium”, który też napisał trzy kryminały i zaraz umarł, ale trafił w swój czas i dzięki temu jego powieści wciąż żyją. Izzo nie trafił w swój czas, bo był poetą. Prawdziwym (pisał wiersze), ale również poetą kryminału. Chandler także był poetą kryminału, ale miał więcej szczęścia (ha, ha, szczęścia, człowiek, który zapił się na śmierć), bo pisał po angielsku i jakimś cudem ze swoimi mrocznymi, kryminałami noir trafił w swój czas. Ta proza, czarna i gęsta jak smoła, trafia mnie prosto w serce, dlatego przymykam oko na niedoskonałości debiutanta (to pierwsza powieść Izzo). Inspektor Fabio Montale, duchowy brat chandlerowskiego Philipa Marlowe’a próbuje rozwikłać zagadkę zabójstwa dwóch przyjaciół z dzieciństwa, z którymi łączyła go silna więź, chociaż ich drogi się rozeszły. To prywatne śledztwo, w policji Fabio wykonuje marginalną robotę. Wszystkie tropy prowadzą do mafii, ale… Ktoś może zapytać: a po co on tyle o tej Marsylii opowiada? Bo kocha. Proste? A że to nie jest rajska wyspa? No nie jest. Taka prawda. Ktoś może marudzić, że te konszachty mafijne takie skomplikowane, że trudno się połapać. Na szczęście, nie trzeba wszystkiego ogarniać, bo nie o to tutaj chodzi. Mafia mafią, ale emocje emocjami. Mafiozi się tłuką dla kasy, ale prawdziwa nienawiść z czegoś innego wypływa. „Chciałem stąd wyjść, znaleźć się w łódce, na szerokim morzu (…) Cała ludzkość wychodziła mi gardłem. Te wszystkie historie, to tylko znikoma cząstka nikczemności świata (…) Można by uwierzyć, że pierwszy człowiek tak dostał w kość, że zawładnęła nim nienawiść. Jeżeli Bóg istnieje, to jesteśmy skurwysynami.”* To powieść skierowana do ludzi potrafiących czytać ze zrozumieniem, a nawet do tej specyficznej kategorii czytelników, którzy potrafią jeszcze czytać między wierszami. [„Z poduszką czy bez? – pytano przy rezerwacji miejsc w niektórych hotelach.” Ładne, prawda?] To książka dla tych, co potrafią zachwycać się słowem i docenią ironię. „Jeszcze kilka dni temu ten dom był domem starego kawalera, a teraz trzy kobiety grają tu sobie w remika, chociaż dochodzi północ. Posprzątane. Jedzenie przygotowane. Naczynia pozmywane. Na tarasie suszy się pranie. A przede mną marzenie każdego mężczyzny: matka, siostra i prostytutka. (…) Szkoda, że nie tworzą razem jednej, jedynej kobiety, którą bym pokochał.” Nie liczcie na światełko w tunelu. Fabio nie znajdzie ukojenia. „Kiedy mi opisała mężczyznę, o którym marzy (…) przestraszyłem się. Nie podobał mi się ten portret. To nie ja.” „Nareszcie znów ją widziałem. Po drugiej stronie śmierci. Zdechli ci, którzy ją zabili. (…) Noszę ją w sercu i będzie ze mną zawsze na tej ziemi, która każdego dnia daje ludziom szansę.” Zaczęłam znajomość z Izzo od drugiej części trylogii („Szurmo”), która, siłą rzeczy, była już lepiej dopracowana (mniej postaci, nie tak skomplikowane konszachty policyjno-mafijne) i już się nie mogę doczekać części trzeciej, i ostatniej, niestety. www.czytacz.pl

Tę część przeczytałam omyłkowo jako ostatnią i cieszę się, bo pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenia ( trzeci tom cyklu aż tak bardzo mi się nie podobał). Jedyne nieodparcie negatywne wrażenie z lektury, jakie mi pozostało - nie jest to wada, bo opisane świetnie - to metoda wychowywania, a raczej formowania, bliźniaków. Gotowy przepis na narcystycznych socjopatów. Dreszczyk zgrozy nawiedza mnie wciąż od nowa.

Trzy razy czytałam na głos tytuł tej powieści, nim uwierzyłam, że oczy nie płatają mi figla. No a wtedy już musiałam, po prostu musiałam, wypożyczyć tę książkę. Trzeba przyznać, że tłumacz nieźle wybrnął z problemu - oryginalny tytuł tego dzieła to „A Gentle Axe”…Możliwości było wiele ;) Wydawca rekomenduje powieść R.N. Morris’a jako utwór „dla miłośników Zbrodni i kary i Klubu Dantego”. Czymże ta rekomendacja jest podyktowana? Otóż akcja kryminału rozgrywa się w Petersburgu, około 2 lata po aresztowaniu Raskolnikowa, głównym bohaterem jest Porfiry Pietrowicz i w trakcie śledztwa nad tajemniczymi śmierciami przewijają się tłumaczenia dzieł filozoficznych do spółki z plugawymi powieściami pornograficznymi. Mogę zrozumieć, że „Zbrodnia i kara” mogła wywrzeć na autorze „Miłosiernej siekiery” ogromne wrażenie, ale mam wątpliwości, czy do końca pojął on wymowę dzieła Dostojewskiego. Muszę jednak przyznać, że Morris wykonał ogromną pracę, jeśli chodzi o poznanie topografii dziewiętnastowiecznego Petersburga i w sugestywny sposób wysłał czytelnika wraz z bohaterami na wędrówkę przez ulice tego miasta, choć przechadzki Newskim Prospektem należą tu do rzadkości. Gdybym poważnie potraktowała „Miłosierną siekierę” jako „uzupełnienie” czy „kontynuację” „Zbrodni i kary”, byłabym zdruzgotana powierzchownością tego utworu. Głębia psychologiczna bohaterów Morris'a jest poziomu kałuży. Widać, że pisarz bardzo się starał naśladować Dostojewskiego, ale kalka, której użył, była słabiutka. Na całe szczęście, rozbawiona tytułem książki, patrzyłam na jej treść w oderwaniu od tych górnolotnych aspiracji, dzięki czemu mogę z ręką na sercu powiedzieć, że przeczytałam całkiem przyjemny kryminał, w którym trup ściele się gęsto, wątki są ze sobą splątane jak w węźle gordyjskim, detektyw nie jest wszechwiedzący, za to dużo w nim zrozumienia dla ludzkiej natury, a zakończenie jest dość zaskakujące i podszyte melancholią. Trochę co prawda za dużo w powieści dialogów, z których absolutnie nic nie wynika poza powiększeniem objętości powieści, ale generalnie „Miłosierną siekierę” dobrze się czyta i szczerze polecam ją na leniwe wieczory, gdy człowiekowi nie chce się męczyć głowy ambitniejszymi utworami. Przy czym naprawdę należy przymknąć oczy na „zachęczacze” wydawnictwa.

"Matka dała mi na imię Tomislav, po ojcu odziedziczyłem nazwisko Boksić. Już po pierwszym tygodniu w Stanach przedstawiałem się jako Tom Boksic. Wkrótce potem pojawił się Toxic. I tak już zostało". Tomislav prowadzi poukładane życie w Stanach. Mieszka w luksusowym apartamencie w Nowym Jorku, ma piękną dziewczynę, a od czasu do czasu sprząta... ludzi. Toxic jest bowiem płatnym zabójcą na usługach bałkańskiej mafii. Pewnego dnia jedno ze zleceń zupełnie nie wychodzi tak jak powinno i w wyniku komplikacji chorwacki hitman ląduje na Islandii. W przebraniu amerykańskiego telekaznodziei, którego również "przypadkiem" pozbawił życia. "Poradnik domowy killera. Jak przestać sprzątać ludzi i wziąć się za zmywanie", to czarna komedia, w której nie brakuje komicznych zwrotów akcji i zabawnych sytuacji. Napisana dość dosadnym językiem opowieść, choć niepozbawiona chorwackich wątków, przede wszystkim ukazuje portret islandzkiego społeczeństwa. Czytało się całkiem nieźle, choć zakończenie nieco mnie rozczarowało. Jakby autorowi nagle zabrakło pomysłu na zabójczy finał.

Atrakcyjny kryminał z nutką powieści obyczajowej. Urzekającym językiem napisany,nawet z poetyckim wydżwiękiem. Mnogością epitetów i zdań złożonych jestem mile zaskoczona. Czytało mi się wybornie. Tematyka i emocje z nią związane udzieliły mi się.Przeżywałam! Zjawiskowa książka! Polecam!