Profil użytkownika: Wspieraj

Mimo że Dorian Gray od dawna funkcjonuje w popkulturze jako symbol młodości, piękna i moralnego upadku, przez długi czas znałem tę postać raczej fragmentarycznie, bardziej jako pewien motyw niż pełną historię. Dopiero lektura tej powieści pozwoliła mi zobaczyć, jak głęboka i wielowymiarowa jest to opowieść.

To, co uderza najmocniej, to jej aktualność.

„Portret Doriana Graya” powstał w zupełnie innej epoce, a jednak w niezwykle precyzyjny sposób opisuje mechanizmy, które dziś obserwujemy niemal na co dzień. Świat, w którym wizerunek zaczyna dominować nad rzeczywistością, a powierzchowność staje się ważniejsza niż to, kim człowiek jest naprawdę. W tym sensie powieść Wilde’a można czytać jako przenikliwą refleksję nad kulturą, która premiuje pozór, a coraz rzadziej zatrzymuje się przy tym, co wewnętrzne.

Historia Doriana to nie tylko opowieść o młodości i urodzie, lecz przede wszystkim o konsekwencjach wyborów. O tym, że każda decyzja, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się nie mieć znaczenia, pozostawia ślad. Wilde prowadzi tę narrację w sposób niezwykle konsekwentny, pokazując, że oddzielenie czynów od ich skutków jest jedynie iluzją. Portret, który przejmuje na siebie ciężar przemian bohatera, staje się w tej historii czymś więcej niż literackim zabiegiem. To symbol sumienia, którego nie da się całkowicie uciszyć.

W kontekście współczesnych mediów społecznościowych ta książka nabiera jeszcze innego znaczenia. Żyjemy w rzeczywistości, w której wizerunek można kształtować niemal dowolnie, a to, co widoczne na zewnątrz, często nie ma wiele wspólnego z tym, co dzieje się wewnątrz. „Portret Doriana Graya” pokazuje jednak bardzo wyraźnie, że taka rozbieżność nie pozostaje bez wpływu na człowieka. Że prędzej czy później pojawia się napięcie pomiędzy tym, kim jesteśmy, a tym, kim próbujemy się wydawać.

To powieść, która zmusza do refleksji nad moralnością, odpowiedzialnością i naturą ludzkiego sumienia. Nie daje prostych odpowiedzi, ale stawia pytania, które pozostają aktualne niezależnie od epoki.

I może właśnie dlatego warto do niej wracać.

Robciu Jasiak
Człowiek od książek

Mimo że Dorian Gray od dawna funkcjonuje w popkulturze jako symbol młodości, piękna i moralnego upadku, przez długi czas znałem tę postać raczej fragmentarycznie, bardziej jako pewien motyw niż pełną historię. Dopiero lektura tej powieści pozwoliła mi zobaczyć, jak głęboka i wielowymiarowa...

Rozwiń

Zwiń

Katarzynę Puzyńską znam jeszcze z czasów, kiedy jej literacka droga dopiero się rozpędzała. Pamiętam spotkania autorskie sprzed lat, kiedy miała jeszcze zdecydowanie mniej tatuaży i kiedy jej nazwisko dopiero zaczynało pojawiać się coraz częściej w rozmowach czytelników kryminałów. Patrząc dziś na jej twórczość trudno nie dostrzec ogromnego progresu i konsekwencji, z jaką buduje swoją pozycję na polskiej scenie literackiej.

„Noc trzydziesta” jest tego bardzo dobrym przykładem. Puzyńska od lat udowadnia, że potrafi tworzyć kryminały, które nie ograniczają się wyłącznie do samej zagadki, lecz stają się opowieścią o ludziach, o ich relacjach, o pamięci i o tym, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej spodziewanym momencie. Jej proza ma w sobie coś bardzo charakterystycznego. Z jednej strony jest mocno osadzona w rzeczywistości, z drugiej pozwala czytelnikowi wejść głęboko w świat bohaterów, w którym emocje i decyzje mają realne konsekwencje.

Podczas ostatnich targów książki miałem okazję zobaczyć coś, co najlepiej pokazuje skalę jej popularności. Kolejka czytelników czekających na spotkanie z autorką była naprawdę imponująca. Udało mi się zdobyć egzemplarz z autografem i patrząc na tę długą linię ludzi pomyślałem, że to najlepszy dowód na to, jak silną relację Puzyńska zbudowała ze swoimi czytelnikami.

Bo popularność w literaturze rzadko jest dziełem przypadku. Za nią stoi warsztat, konsekwencja i umiejętność opowiadania historii, które trafiają do ludzi. „Noc trzydziesta” tylko potwierdza, że Katarzyna Puzyńska należy dziś do grona autorek, które potrafią tworzyć kryminały przemyślane, emocjonalne i osadzone w świecie, który czytelnik chce poznawać dalej.

Patrząc na drogę, którą przeszła jako autorka, trudno nie mieć poczucia, że jej literacka historia wciąż się rozwija. A to zawsze jest dobry znak dla czytelników.

Robciu Jasiak
człowiek od książek
Współpraca reklamowa

Katarzynę Puzyńską znam jeszcze z czasów, kiedy jej literacka droga dopiero się rozpędzała. Pamiętam spotkania autorskie sprzed lat, kiedy miała jeszcze zdecydowanie mniej tatuaży i kiedy jej nazwisko dopiero zaczynało pojawiać się coraz częściej w rozmowach czytelników kryminałów. Patrząc...

Rozwiń

Zwiń

Są książki, które opowiadają historię, i są takie, które zatrzymują nas na chwilę i każą spojrzeć na rzeczywistość z większą uważnością. „Duch w szpitalu” Róży Hajkuś należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii. To powieść, która w niezwykle subtelny sposób łączy codzienność szpitalnego oddziału z elementem realizmu magicznego, tworząc przestrzeń dla opowieści o człowieku, jego kruchości, ale także o niezwykłej sile empatii.

Oddział pediatrii staje się tutaj miejscem spotkania wielu historii. Historii dzieci, rodziców i personelu medycznego, którzy na co dzień funkcjonują w rzeczywistości pełnej napięcia, zmęczenia i emocji. Autorka potrafi jednak spojrzeć na tę przestrzeń z wyjątkową wrażliwością. Zamiast dramatyzować rzeczywistość, pokazuje ją taką, jaka często bywa naprawdę: pełną drobnych gestów życzliwości, ironii losu i nieoczekiwanej solidarności między ludźmi.

Bardzo ciekawym zabiegiem narracyjnym jest wprowadzenie postaci ducha niewidzialnego obserwatora, który z dystansu przygląda się ludzkim historiom. Ten element realizmu magicznego nie jest tu jednak jedynie literacką ozdobą. Pozwala spojrzeć na świat przedstawiony z innej perspektywy, a momentami staje się wręcz pretekstem do refleksji nad tym, jak niezwykłe potrafią być najbardziej zwyczajne ludzkie relacje.

Dla mnie ta książka była również pewnego rodzaju odkryciem autorki. Różę Hajkuś znałem wcześniej przede wszystkim jako świetną lekarkę oraz autorkę książek kierowanych do młodszych czytelników. „Duch w szpitalu” pokazuje jednak bardzo wyraźnie, że jej wrażliwość literacka i warsztat pozwalają z powodzeniem tworzyć także prozę dla dorosłych. Jest w tej historii dużo empatii, spokoju i uważności na drugiego człowieka.

Czytając tę powieść, miałem poczucie, że obcuję z książką napisaną przez kogoś, kto naprawdę zna świat, o którym opowiada. To sprawia, że historia zyskuje autentyczność i emocjonalną wiarygodność.

„Duch w szpitalu” to opowieść, która przypomina, że nawet w miejscach naznaczonych cierpieniem i niepewnością może pojawić się coś bardzo ważnego zwykła ludzka bliskość.

To jedna z tych książek, które warto mieć w swojej biblioteczce.

Robciu Jasiak
człowiek od książek

Współpraca reklamowa

Są książki, które opowiadają historię, i są takie, które zatrzymują nas na chwilę i każą spojrzeć na rzeczywistość z większą uważnością. „Duch w szpitalu” Róży Hajkuś należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii. To powieść, która w niezwykle subtelny sposób łączy codzienność szpitalnego o...

Rozwiń

Zwiń

Na współczesnej mapie polskiego thrillera psychologicznego Marcel Moss należy dziś do autorów, których nazwisko stało się swoistą literacką marką. Każda kolejna powieść potwierdza, że mamy do czynienia z twórcą, który doskonale rozumie mechanikę napięcia, ale jednocześnie potrafi osadzić swoje historie w kontekście problemów społecznych, nie unikając tematów trudnych, mrocznych i często niewygodnych. „Alter” wpisuje się w tę linię twórczości bardzo wyraźnie.

Siła tej powieści polega na tym, że Moss nie poprzestaje na prostej konstrukcji kryminalnej zagadki. Oczywiście pojawia się tu wszystko to, czego oczekujemy od dobrze napisanego thrillera: tempo narracji, niepokój budowany stopniowo wraz z kolejnymi rozdziałami oraz poczucie, że prawda o wydarzeniach wciąż pozostaje tuż poza zasięgiem czytelnika. Jednak pod powierzchnią sensacyjnej historii kryje się także refleksja nad tożsamością, odpowiedzialnością i granicą pomiędzy kontrolą nad własnym życiem a jego nagłą utratą.

Czytając „Alter”, miałem również świadomość, że sięgam po książkę autora, którego styl i sposób prowadzenia narracji są już dobrze rozpoznawalne przez czytelników. Marcel Moss należy dziś do tych pisarzy, po których powieści sięga się z pewną dozą zaufania. Wiemy, że czeka nas historia intensywna emocjonalnie, dynamiczna i niepozbawiona brutalności, ale jednocześnie taka, która potrafi powiedzieć coś więcej o współczesnym świecie i o ludzkich wyborach.

Z pewnym uśmiechem myślę też o statystykach czytelniczych, które pokazują, że wśród odbiorców jego książek wciąż dominują kobiety. Tym większą przyjemność daje mi świadomość, że należę do tej niewielkiej grupy mężczyzn, którzy również z dużym zainteresowaniem sięgają po powieści Mossa. Jest w tym coś satysfakcjonującego, kiedy można odkrywać kolejne historie autora, który konsekwentnie buduje własną, rozpoznawalną przestrzeń w polskiej literaturze popularnej.

„Alter” potwierdza, że Marcel Moss pozostaje jednym z najciekawszych twórców współczesnego thrillera w Polsce. To powieść, która dostarcza czytelnikowi solidnej dawki napięcia i emocji, ale jednocześnie pokazuje, że literatura gatunkowa może być także przestrzenią opowieści o człowieku i o świecie, w którym przyszło nam żyć.

Nie mam wątpliwości, że twórczość Mossa ma potencjał, który w przyszłości może zainteresować również twórców filmowych. W jego powieściach jest bowiem wszystko to, co dobrze działa na ekranie: wyraziste postacie, dramatyczne napięcie i historie, które potrafią wciągnąć od pierwszych stron.

Do zobaczenia na literackim szlaku.

Robciu Jasiak
człowiek od książek

Na współczesnej mapie polskiego thrillera psychologicznego Marcel Moss należy dziś do autorów, których nazwisko stało się swoistą literacką marką. Każda kolejna powieść potwierdza, że mamy do czynienia z twórcą, który doskonale rozumie mechanikę napięcia, ale jednocześnie potrafi osadzić s...

Rozwiń

Zwiń

Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa to jedna z tych książek, do których wielu czytelników wraca po latach i odkrywa ją na nowo. W moim przypadku pierwsze spotkanie z tą historią miało miejsce w czasie licealnym, w okresie, kiedy literatura fantastyczna była dla mnie czymś więcej niż tylko przygodową opowieścią. Był to moment intensywnego czytania C.S. Lewisa i J.R.R. Tolkiena, moment odkrywania światów, które powstają z wyobraźni, ale bardzo szybko zaczynają opowiadać o rzeczach najzupełniej realnych.

Lewis stworzył historię, która na pierwszy rzut oka wydaje się prostą opowieścią o przejściu z jednego świata do drugiego. Stara szafa staje się bramą prowadzącą do Narnii, krainy skutej zimą i rządzonej przez Białą Czarownicę. Ten motyw przejścia jest jednak czymś znacznie więcej niż literackim zabiegiem. W pewnym sensie odzwierciedla ludzką potrzebę przekroczenia granicy codzienności i wejścia w przestrzeń, w której możliwe staje się ponowne odkrycie sensu takich pojęć jak odwaga, lojalność czy odpowiedzialność za drugiego człowieka.

To właśnie w tym miejscu powieść Lewisa zyskuje swoją prawdziwą siłę. Pod powierzchnią baśniowej historii kryje się opowieść o moralnych wyborach, o przeciwstawianiu się złu i o sile wspólnoty. Czwórka rodzeństwa, która trafia do Narnii, nie jest jedynie uczestnikiem fantastycznej przygody. Zostaje postawiona wobec decyzji, które wymagają odwagi, wierności i gotowości do poświęcenia.

Dlatego ta książka nie starzeje się tak, jak starzeją się niektóre historie fantasy. Jej siła nie polega wyłącznie na świecie przedstawionym, lecz na wartościach, które ten świat ujawnia. Braterstwo, solidarność i sprzeciw wobec niesprawiedliwości nie są tutaj abstrakcyjnymi hasłami, ale realnymi postawami, które bohaterowie muszą w sobie odnaleźć.

Patrząc na tę powieść z perspektywy czasu, trudno nie odczuć pewnego rodzaju podziwu dla prostoty, z jaką Lewis potrafił opowiedzieć historię o sprawach naprawdę ważnych. Lew, czarownica i stara szafa pozostaje książką, która wprowadza czytelnika do świata wyobraźni, ale jednocześnie przypomina o tym, co w ludzkiej naturze najcenniejsze.

To jedna z tych powieści, które warto mieć w swojej biblioteczce nie tylko ze względu na jej literacką klasykę, lecz także dlatego, że potrafi przypomnieć czytelnikowi o sile wyobraźni i o wartościach, które w każdej epoce pozostają niezmienne.

Robciu Jasiak
człowiek od książek

Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa to jedna z tych książek, do których wielu czytelników wraca po latach i odkrywa ją na nowo. W moim przypadku pierwsze spotkanie z tą historią miało miejsce w czasie licealnym, w okresie, kiedy literatura fantastyczna była dla mnie czymś wię...

Rozwiń

Zwiń

Czytając „Rok zemsty” Keigo Higashino miałem poczucie uczestniczenia w bardzo precyzyjnie zaplanowanej intelektualnej grze między autorem a czytelnikiem. To kryminał, który świadomie przesuwa akcent z prostego pytania „kto zabił” na dużo ciekawsze „jak” i „dlaczego”. Higashino konstruuje swoją historię z niezwykłą dyscypliną narracyjną, prowadząc czytelnika przez kolejne warstwy pozornie logicznych faktów, które z czasem zaczynają odsłaniać znacznie bardziej złożony mechanizm zdarzeń.

W ubiegłym roku planowałem podjąć się osobistego czytelniczego wyzwania i przeczytać przynajmniej jedną książkę z każdego kraju na świecie. Nie udało mi się tego zrealizować, ale sięgając po powieść Higashino pomyślałem, że może warto do tej idei wrócić. Jeśli literatura z różnych części świata potrafi być tak precyzyjna, inteligentna i narracyjnie zdyscyplinowana jak japoński kryminał, to taka podróż przez literaturę może okazać się naprawdę fascynująca.

„Rok zemsty” to powieść, która pokazuje, jak wiele można jeszcze zrobić w obrębie klasycznej formy kryminału. Zamiast spektakularnych zwrotów akcji dostajemy historię opartą na logice, konsekwencji i uważnej obserwacji ludzkich motywacji. I właśnie w tej powściągliwości kryje się jej największa siła.
Współpraca reklamowa

Czytając „Rok zemsty” Keigo Higashino miałem poczucie uczestniczenia w bardzo precyzyjnie zaplanowanej intelektualnej grze między autorem a czytelnikiem. To kryminał, który świadomie przesuwa akcent z prostego pytania „kto zabił” na dużo ciekawsze „jak” i „dlaczego”. Higashino konstruuje s...

Rozwiń

Zwiń