Krótka książka o wielkiej zmianie

„Radykalne przebudzenie” to psychologiczna cegła, choć nie naukowa i daleka od akademickiego tonu, ale jednak cegła. Zaparłam się i przeczytałam ją w ciągu kilku miesięcy, ani razu nie rzucając tomiszczem o ścianę, choć chęci miałam. Tsabary, jak na amerykańską psycholożkę z wielokulturowego kraju przystało, ma tendencję do rozwodzenia się nad kobiecością i jej rolą w społeczeństwie w sposób inkluzywny, co sprawia że część rozdziałów sformułowana jest dość ogólnikowo. Zamiast bardziej rozwijać swoje obserwacje, odpływa w morze dywagacji tak, aby żadna z nas nie poczuła się pominięta. Wychodzi z tego publikacja uniwersalna, ale niestety diabeł tkwi w szczegółach, a tu ich często brak. Z jednej strony dzięki temu to rzeczywiście książka dla każdej z nas, a z drugiej pozostawia pewien niedosyt, który zachęca do własnej refleksji. https://mojaherstoria.blogspot.com/2025/05/radykalne-przebudzenie-do-autentycznego.html

Po toksycznym związku można zwątpić we wszystko. Jak na nowo odzyskać pewność siebie? Przemoc emocjonalną czasami trudno dostrzec. Zbrodni dokonuje się w białych rękawiczkach. Nie ma siniaków, zadrapań czy skaleczeń. Z pozoru nic takiego się nie dzieje. Dlaczego, zatem, zaczynasz wątpić we wszystko, zastanawiasz się, czy nie zwariowałaś/zwariowałeś i obwiniasz się, niezależnie od tego, co się wydarzyło? W skrajnych przypadkach pojawia się depresja, załamanie nerwowe, a także myśli samobójcze. O toksycznych relacjach mówi się coraz więcej. Książka „Odzyskaj siebie” Jacksona MacKenzie to bardzo ciekawa publikacja, którą mogłam poznać, dzięki wydawnictwo SENSUS. To kompendium wiedzy na temat tego, dlaczego wpadamy w trudne relacje i jak sobie poradzić, gdy już uda nam się z nich wydostać. „Stare przekonania nie są równe prawdzie, ale wydają się bardzo realne i trwałe. Żadna ilość ocalania albo bycia ocalonym ich nie wyeliminuje. Tylko Ty możesz ocalić samego siebie”. Jak najdalej Moja przyjaciółka ma takie bardzo bezwzględne powiedzenie: „od psychopatów jak najdalej”. Przez długi czas myślałam, że trochę przesadza, ale jakże boleśnie przekonałam się na własnym przykładzie, że w takim przypadku nie ma mowy o wyolbrzymianiu. Rzeczywiście, ma rację, od takich osób lepiej trzymać się jak najdalej. Jeśli starasz się zrozumieć zachowanie narcyza czy manipulanta, lepiej przestań – skup się na sobie i zacznij otwierać oczy. W „Odzyskaj siebie” zaczynamy od wprowadzenia i opisu uczuć, tego ścisku, który czujemy w naszych sercach. Autor sam przeszedł przez taki toksyczny związek, więc cała opowieść uzupełniona jest również jego doświadczeniami, a także historiami jego pacjentów. Na początku otrzymujemy narzędzia, dzięki którym można o siebie zadbać o wyniszczającej relacji, a są to: praktyka mindfulness, codzienna praktyka, odpowiedzialność i bezwarunkowa miłość. Tak, jest nadzieja na to, że znów będzie normalnie. „Możesz być najdoskonalszym, najbardziej kochającym i wspierającym chłopakiem na świecie – ale ona w końcu będzie miała kolejny wybuch. To dlatego, że jej problem jest wewnętrzny, nie zewnętrzny. Może dostać miłość całego świata, ale to i tak nie wystarczy”. Dlaczego ja? Odpowiedzi są oczywiste. Osobowość współzależna, zespół stresu pourazowego, borderline czy osobowość unikająca – to tylko niektóre „tendencje”, przez które można łatwo wpaść w toksyczną relację. W książce Jacksona MacKenzie znajdziemy szczegółowe opisy „ochronnego Ja”, które budujemy po traumie, czy innych trudnych doświadczeniach. Gdy czytałam te objaśnienia i przykładowe myśli, jakie pojawiają się w głowie, gdy myślimy o rozstaniu z toksyczną osobą, miałam wrażenie, że czytam o sobie. Na szczęście, nawet po bardzo trudnych i bolesnych doświadczeniach, można znów odnaleźć siebie i swój spokój. Uzdrawianie zaczynamy od dekonstrukcji, aż przechodzimy do ustalania granic i wreszcie – zmiany swojego życia. „Żadnych więcej fortów z poduszek. Tylko wolność do zabawy, swobody i tulenia się. Tak powinno być”. Piękna. Tak, ta książka jest piękna i bardzo wartościowa. Chociaż jest to poradnik psychologiczny, czyta się ją płynnie. Chociaż zawiera trudne słowa, pochłania się ją jednym tchem. Osobiste doświadczenia i dokładne wyjaśnienia poszczególnych zachowań, sytuacji i emocji, ma wielkie znaczenie dla każdego, kto jest zainteresowany tematem toksycznych relacji. Książka nie zastąpi terapii, ale stanowi doskonałe jej wsparcie. Gorąco polecam.

Emocje ma każdy z nas, ale mało kto się nad nimi zastanawia, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że większość ludzi nawet nie jest ich świadoma. Poza niewielką grupą wyedukowanych w tej materii psychologów i osób interesujących się tematem, niewielu zadaje sobie trud, żeby nawigować po emocjach. A szkoda, bo zakładam, że świat byłby wtedy znacznie lepszym miejscem. Zamiast pozwalać, żeby one nami kierowały, możemy wykorzystać je do bardziej świadomego życia. Dr Leon Windscheid to niemiecki psycholog znany z propagowania treści na temat ludzkiej psychiki. W tej książce omawia szereg dobrze znanych nam emocji, przemycając naukowe podejście do każdej z nich. Podpiera się znanymi i ciekawymi badaniami naukowymi, aby pokazać różne mechanizmy, które często nami kierują gdy czujemy się lepiej albo gorzej. Skąd się biorą emocje i co się za nimi kryje? Co biologia chce nam przez nie przekazać? Czy naprawdę trzeba ukryć lub zdusić każdą złość i każdy smutek? Książka „Po co ci emocje” to popularnonaukowa podróż po „złych i dobrych” emocjach z naukowym kompasem w postaci badań i eksperymentów. Autor opiera się na wielu źródłach i podaje masę ciekawostek, ale miałem wrażenie, że w bardzo płytkiej i skondensowanej formie. Interesuję się już trochę psychologią i wiele badań było mi znanych. Miałem też wrażenie, że ledwie autor zaczynał jeden temat, to już przeskakiwał do kolejnego. Brakowało mi jakichkolwiek badań i ciekawostek z polskiego podwórka. Książka jest dosyć krótka i można ją bardzo szybko pochłonąć, bo nie zagłębia się w teoretyczne rozważania. Emocja, przyczyna, skutek, wyjaśnienie naukowe i krótko o tym, jak to wykorzystać na co dzień. Na plus oceniam krótkie anegdotki i przykłady z życia wzięte, które ożywiają każdy rozdział. Dzięki nim łatwiej zapamiętać treść i później do niej wrócić. Muszę jeszcze wspomnieć o rzetelności źródeł naukowych. Rozdziały nie są wyssane z palca i w krótki, przystępny sposób streszczają lata badań nad ludzkimi emocjami. Książka o emocjach dr Windscheida to łatwa w odbiorze wartościowa treść psychologiczna, która jednak nie ma nic wspólnego z powszechną ostatnimi czasy w social mediach pop-psychologią i znienawidzonym przez wielu nieskutecznym coachingiem. Opisy emocji są poparte mocnymi źródłami, lecz podane w taki sposób, żeby nie zanudzić czytelnika - przemieszane z przykładami i anegdotami, a każdy rozdział rozpoczyna znany cytat. Książka jest świetna dla nowicjuszy jako wprowadzenie do świata uczuć, ale każdy wyniesie z niej coś dla siebie i zapamięta, że odczuwanie emocji to wyjątkowa cecha człowieka, i warto być jej świadomym. Ocena: 7,3/10

Kupiona w marcu, trochę poczekała na swoją kolej. Myślę, że było warto. Jestem przeciwniczką mazania po książce, ale przy "#nażyjsię" musiałam złamać swoje zasady i notować, pomazać zakreślaczem fragmenty, które są dla mnie ważne czy przykleić karteczki, aby zaznaczyć to, co do mnie trafiło. Mam nadzieję, że autorka mi to wybaczy 😅 Może będę nieliczna, która zachwyca się tym poradnikiem, ale, widocznie, trafiło do mnie o odpowiedniej porze i właściwym momencie. Tak jak bywa ze zmianami w życiu, tak i czasem książki mogą zaskoczyć. Mnie ten wydźwięk kupił, opisane tam rzeczy trafiły w samo sedno, i miałam poczucie, że rozmawiam z dobrą przyjaciółką, które całkowicie mnie rozumie. I nie ocenia, co ważne. "nażyćsię" zostanie jednym z moich ulubionych poradników, po prostu.

Nie ukrywam, że po tą książkę sięgnęłam po części poprzez Joannę Chmurę, która jest ogromną fanką Brene Brown ale też miałam ją wcześniej na swojej półce. Czuję lekki niedosyt, bo gdy już coś mnie chwyciło, poczułam coś zaraz się to urywało… mam takie odczucie, że autorka biegnie po tej książce. Mam świadomość, że ona ma mnóstwo dobrych rzeczy do przekazania ale jest to przedstawione bardzo ogólnikowo. Cały czas towarzyszyło mi takie odczucie, że czegoś mi brak, szkoda. Dostrzegam mimo wszystko taką ludzkość w tej kobiecie, ogromną szczerość za co bardzo cenię ludzi. Sama autorka podkreśla, że to nie jest poradnik, przynajmniej taki typowy.

Droga do siebie. O poczuciu wartości - Ewa Woydyłło Tto spokojna, mądra i bardzo potrzebna propozycja dla osób, które chcą lepiej zrozumieć siebie i swoje emocje. Autorka nie obiecuje szybkich recept ani spektakularnych metamorfoz. Zamiast tego zaprasza czytelnika do uważnej, uczciwej rozmowy o tym, czym naprawdę jest poczucie własnej wartości i skąd bierze się jego brak. Woydyłło konsekwentnie podkreśla, że poczucie wartości nie polega na udowadnianiu swojej wyjątkowości światu, zdobywaniu aprobaty czy spełnianiu cudzych oczekiwań. To wewnętrzne przekonanie, że ma się prawo istnieć takim, jakim się jest – z wadami, słabościami i niedoskonałościami. Autorka pokazuje, jak często mylimy wartość z osiągnięciami, rolami społecznymi czy opinią innych, wpadając w pułapkę ciągłego porównywania się i samokrytyki. Dużą siłą książki jest jej praktyczny charakter. Autorka pomaga rozpoznać destrukcyjne schematy myślenia: nadmierne poczucie winy, wstyd, perfekcjonizm czy przekonanie, że na miłość i szacunek trzeba zasłużyć. Jednocześnie proponuje sposoby, jak stopniowo je zastępować bardziej wspierającymi postawami - poprzez uważność na własne potrzeby, stawianie granic i branie odpowiedzialności za swoje decyzje. Styl Ewy Woydyłło jest prosty, empatyczny i pozbawiony mentorskości. Autorka pisze jak do partnera w rozmowie, a nie jak do pacjenta czy ucznia. Dzięki temu nawet trudne kwestie psychologiczne są podane w sposób przystępny i zrozumiały. Książka daje poczucie bezpieczeństwa i zrozumienia, co sprawia, że łatwo się w niej odnaleźć. To lektura, która nie zmienia życia w jeden wieczór, ale może stać się ważnym krokiem w stronę większej samoakceptacji, spokoju i wewnętrznej siły. Idealna dla tych, którzy czują, że nadszedł moment, by zamiast walczyć ze sobą - wreszcie stanąć po swojej stronie.

Bardzo lekki poradnik głównie na temat jak mają funkcjonować ludzie nadwydajni w normalnym świecie. Dla pozostałych osób ten poradnik może okazać się mało przydatny pokazując raczej i tłumacząc zachowania nadwydajnych. Jest to książka przystępna, ciekawa i znajdziemy w niej wiele ciekawych przykładów oraz cytatów.

Bardzo, bardzo dobra pozycja. Mądra i konkretna. Autorka zaprasza nas w podróż ku TRZEŹWOŚCI EMOCJONALNEJ(opartej na umiejętności AUTOREGULACJI). Porusza ona zagadnienie emocji (*i tu ciekawa konstatacja - nawet miłość to uczucie, które służy naszemu byciu "w więzi", "w relacji"czyli uczucie adaptacyjne motywujące do bycia w grupie np. rodzinnej; kolejna (przynajmniej w założeniu) ochrona zaproponowana nam przez nas mózg). Autorka proponuje oddech, chwilę refleksji, o czym "mówią" nasze emocje, zachęca do zrównoważonej odpowiedzi "na bodziec" ;). Wyjaśnia mechanizm uczenia się autoregulacji (przytulenie przez matkę dziecka uczy je, że przykry stan emocjonalny możemy łagodzić, że przez trudną emocję "można przejść"). Zauważa, że to dorośli powinni robić wszystko (oczywiście w mądry sposób), aby przywrócić równowagę świata dziecka), a żadna sytuacja nie musi być traumatyczna, jeśli się nią zaopiekujemy. Autorka wskazuje nałogi jako przykłady chybionej autoregulacji, uczy nas pracować ze zdarzeniami z przeszłości (reinterpretacja), zaznacza pewne ukryte skrypty, omawia nieskuteczne strategie (genialny fragment o dziecku alkoholika, który obiecuje sobie, że nie skrzywdzi alkoholem własnego dziecka i tego nie robi, ale bezwiednie okalecza je nieadekwatnymi szablonami zachowań z dzieciństwa dotyczących radzenia sobie z trudnymi sytuacjami w życiu). Świetnie opisane obszary konfliktu między osobami w relacji i poparte badaniami prognozy, czy związek przetrwa; wskazówki, jak podnosić się po porażce. W książce oczywiście możemy odnaleźć omówioną listę "składowych" postawy trzeźwości emocjonalnej i sposoby wypracowania autoregulacji ... a także o wiele, wiele więcej... Ostatnio bardzo dużo czytam, ale tak dobrej pozycji dawno nie miałam w ręku. Zrobiła na mnie duże wrażenie i znacząco poszerzyła moje horyzonty. Polecam.

Może, a raczej wysoce prawdopodobne jest to, że gdybym nie miała żadnego doświadczenia w temacie choroby alkoholowej (choć autorka odnosi się ogólnie do innych chorób związanych z używkami psychoaktywnymi) ani nie miała przeżyć z nią związanych, pewnie bym doceniła walor i wartość książki, niestety, jako osoba współuzależniona (oczywiście nie z wyboru!:() wobec różnych osób w pokrewieństwie mojej rodziny, jestem zawiedziona.  Nie wyniosłam z tej lektury nic dla mnie wartościowego i przede wszystkim pomocnego w kontekście tego, co teoretycznie autorka tej książki deklarowała, a mianowicie coś na miarę zrozumienia, wsparcia i odnalezienia siebie w problemie obecnego alkoholu w rodzinie. Niemniej, myślę, że dla osoby, która zupełnie nie miała zderzenia z alkoholizmem w rodzinie, ta książka może stanowić bardzo dobre wprowadzenie w temat, ponieważ Czytelnik pozna najbardziej typowe objawy uzależnienia, dowie się, jakie role w tej chorobie odgrywają poszczególni członkowie rodziny oraz w jakie mechanizmy uzależnienia są uwikłani; pozna dostępne terapie dla uzależnionych oraz drogę wychodzenia z nałogu i wieloetapowy i wieloczynnikowy etap zdrowienia w tym sposoby na radzenie sobie z trudnymi emocjami, oraz uczuciami względem osoby uzależnionej, jak również i wobec siebie. To właśnie najbardziej rozbudowana część lektury wprawiła mnie w największe negatywne zaskoczenie, czyli propozycje wymiany zdań członka rodziny z osobą uzależnioną. Te teksty brzmią pięknie, ale niestety, przekładając to na rzeczywistość, te idealne wymiany rozmów pozostają wyłącznie w strefie marzeń. W moim odczuciu popierając o wieloletnie doświadczenia te dialogi, te propozycje rozmów z alkoholikiem wybrzmiewają co najmniej nierealnie, niedorzecznie, aż śmiesznie i nie mają przedłożenia na rzeczywistość. Podsumowując, ta część, po której osoba współuzależniona, chcąca również udzielić sobie pomocy w tym kryzysie choroby psychoaktywnej, może po przeczytaniu tej lektury być srogo zawiedziona i rozgoryczona. Te wszystkie psychospołeczne i komunikacyjne propozycje brzmią niezwykle absurdalnie, utopijnie, że aż smutno. I nie jestem w żaden sposób uprzedzona, ale niestety, ta lektura pokazała mi, że jest antyprzykładem odpowiedniej i dobrej komunikacji z osobą uzależnioną. Więcej, odniosłam wrażenie, że autorka książki miała tylko powierzchowne, albo wręcz tylko teoretyczne zaznajomienie się z tematem, bo sięgając głębiej, po prostu te treści nie brzmią autentycznie, przekonująco i .. znajomo. Niemniej, jest to tylko moje odniesienie, po prostu finalnie te treści, w których pokładałam największe nadzieje, rozczarowały mnie,a całość książki i jej przekaz okazał się taki rozlany i płaski.. Także książka na ogólne zapoznanie się z tematyką życia z osobą chorą przez używki psychoaktywne, jak najbardziej na plus, ale gdyby ktoś poszukiwał autentycznej formy otuchy i wsparcia, absolutnie odradzam, niestety.

Super! Polecam każdemu, kto interesuje się lub chce zacząć praktykę jogi. Autor skupia się mocno na filozofii jogi, czego od książki oczekiwałam. Daje wskazówki jak żyć zgodnie z jej filozofią, jakie wartości wyznają jogini i jaką drogą starają się kroczyć. Poruszane są również aspekty duchowe, które mnie interesują. Polecam gorąco!

Książka jest odpowiednia dla osób które nie są pewne czy powinny ciągnąć dany związek, a także małe rady jak związek powinien wyglądać, czym powinniśmy się kierować itd. - pod tym względem polecam. --- Wymęczyła mnie trochę bo są tam poruszane tematy kochanków, różnicy wieku, rozterek "być albo nie być", depresji po rozstaniu itp. Sięgając po nią, miałam nadzieje, że nakieruje mnie jak nie zrezygnować z siebie, nie poświęcać/porzucać swoich wartości życiowych/celów/hobby itd. niestety nic z tego tam nie było. Może jedną czy dwie wskazówki wezmę sobie do serca. Ocena zawyżona, dałabym mniej ale uważam że nie jest zła, tylko szukałam tam czegoś innego.

Sięgnęłam po "Wrażliwca..", ponieważ staram się zmienić i przewartościować swoje dotychczasowe nawyki i sposób funkcjonowania. Autorki znakomicie przedstawiły emocje i codzienne trudności osób z wysoką wrażliwością. Czy należę do tej grupy? Myślę, że każdy z nas nosi w sobie wrażliwca. Warto zatem sięgnąć po ten poradnik nawet, gdy wydaje nam się, że nie identyfikujemy się z tematem. Książka stała się dla mnie prawdziwą kopalnią wiedzy (stworzyłam mnóstwo notatek) i inspiracji. Duży plus za przejrzyste wydanie, logiczne rozdziały, piękne fotografie. To był dobry czas z lekturą.. :)

Dla mnie to poruszająca książka o samotności. Autorka na wstępie opisuje "zapożyczony" i głęboko zakorzeniony w naszej podświadomości lek przed odrzuceniem. Następnie nawiązuje do rodzinnych schematów: sposobów myślenia i postępowania. Aż wreszcie odsłania podejmowane przez nas rozpaczliwe strategie, naszą bezgraniczną gotowość na wszelkie ustępstwa, aby chronić "jedność" rodziny),stopniowe OPUSZCZENIE SIEBIE. Aby później ze spokojem i delikatnością OSWOIĆ z nami SAMOTNOŚĆ. Po pierwsze zapewnia, iż każdy z nas ma odpowiednie zasoby,aby przezwyciężyć ból rozstania,przeżyć poczucie straty. Wskazuje drogi zaopiekowania się sobą. Omawia stosowane odruchowo, a w istocie niekorzystne da nas strategie postępowania w danej sytuacji. Dodaje wiary, uskrzydla. Wskazuje na wartość naszego głęboko ukrytego JESTESTWA. Zaznacza, że tylko w samotności możemy dotrzeć do tego, co w nas najcenniejsze, spotkać się ze sobą (T. Eckhart nazywa to momentem ciszy). Uczy zachowania spokoju nawet nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Namawia do przebudzenia, życia zgodnie z falą życia, w miłości i akceptacji. Wspierająca i mądra książka pomagająca pogodzić się ze stratą i odbudować siebie. Polecam.

Nie ma się do czego przyczepić, No może jedynie poradnik mógłby być dłuższy. Jedni powiedzą, że jest banalny, ale wg mnie świetnie porusza najistotniejsze kwestie jeśli chodzi o tworzenie udanych związków, ma bardzo przystępną formę i język, czyta się go bardzo lekko i szybko, ale też jego układ pozwala na „zatrzymanie się” i zastanowienie. Podoba mi się brak sztucznej pozytywności i wiecznego optymizmu, a przestawienie relacji w sposób realny - kiedy należy walczyć, a kiedy odpuścić, bo ta pozycja nie neguje ani nie unika tematu takich związków. W skrócie - bardzo życiowy poradnik, wywiady sprawiają ze jest jeszcze bardziej interesujący i myśle ze nie koniecznie tylko dla kobiet, chociaż teoretycznie do nich skierowana jest narracja. Polecam wszystkim!

Poradnik napisany nieskomplikowanym jezykiem, z ciekawymi i konkretnymi przykladami oraz ze strategia i kompendium cwiczen - w temacie stawiania granic, zrozumienia naszych schematow zachowan powodujacych ze okreslone typy ludzkie latwo lamia nasze granice. Ciekawy, praktyczny poradnik, napisany tez z humorem i osobista refleksja. Polecam dla wszystkich zainteresowanych samorozwojem.

Pełno takich książek juz czytalam. Wszystkie kończą się podobnie i nie dają zadnych narzędzi do pracy. No i ostatecznie wszystko się uklada. Tylko ze to nieprawda ;) Moja historia jest w kilku aspektach podobna, z chorobą autoimmunologiczną włącznie. Traum rodowych jestem świadoma od lat, przynajmniej na kilka różnych sposobów próbowałam to ogarnąć - od ustawień, i afirmacji przez coaching po psychoterapię i powrót do religii i nie, nie zawsze kończy się wspanialym mężem, dzieckiem i biznesem. Czasami konczy się depresją i samotnością. Podobał mi się styl, ale jw. niczego nowego się nie dowiedziałam.

"Wyrosnąć z DDA" Roberta J. Ackermana to książka, która z pewnością porusza ważny temat życia w rodzinie dotkniętej alkoholizmem. Autor oferuje ciekawą analizę schematów zachowań i mechanizmów obronnych, które – jak pokazuje – mogą mieć zarówno negatywne, jak i pozytywne konsekwencje w dorosłym życiu. Dla mnie to było największym plusem, bo książka skłania do refleksji i pokazuje, że pewne rzeczy można obrócić na swoją korzyść. Doceniam szczególnie skupienie się na perspektywie córek – daje to poczucie wspólnoty i zrozumienia, co dla wielu czytelników może być niezwykle wspierające. Nie wszystko jednak trafiło do mnie, część rozdziałów wydała mi się mało przydatna i po prostu je pomijałam. Całościowo książka to solidne 6/10 – wartościowa, ale nie do końca angażująca. Jeśli ktoś chce zrozumieć swoje doświadczenia lepiej, może dać jej szansę. 😊

Przydatna książka, szczególnie dla osób, które są na początku swojej ścieżki powrotu do zdrowia psychicznego. Autorzy w przejrzysty, czytelny, ale nie nudny sposób omawiają dysfunkcyjne systemy rodzinne i konsekwencje z nich wynikające. Opierają proces zdrowienia o program 12 kroków AA i to w nim upatrują najlepszych rezultatów. Książka przybliża i wyjaśnia, na czym polegają procesy zaniedbania, mechanizmy wyparcia, czy deprywacja emocjonalna, jakich często doświadczają osoby, żyjące w dysfunkcyjnych rodzinach. Pokazuje również z jakimi trunościami borykają się w doroslym życiu. Książka może stanowić wsparcie w terapii.

Dobra książka, którą z przyjemnością się czyta. Pozwolę nie zgodzić się z niektórymi czytelnikami, którzy przede mną wyrażali opinię, że opinie dotyczące społecznych skutków pandemii się zdezaktualizowały, co obniża wartość książki. W mojej ocenie to nie jest książka sezonowa, a pandemia i jej skutki są zaledwie jednym z poruszanych w książce zagadnień. Ktoś może zapytać, dlaczego zatem moja ocena to tylko 6/10? Ano dlatego, że mimo przyjemności czytania, nie jest to książka do której chciałbym wrócić w przyszłości. Stanowisko to wynika jednak z dość sztampowego podejścia prowadzącego rozmowę dziennikarza Piotra Żaka do wyboru tematów oraz bardzo dużego podobieństwa poglądów uczestników rozmowy Dominiki Dudek i Bogdana de Barbaro. Oboje psychiatrzy, obecna i były szef Katedry Psychiatrii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, o podobnym spojrzeniu na naukę, społeczeństwo i politykę. Gdyby do któregoś z nich dodać rozmówcę o nieco innej charakterystyce, na pewno byłoby barwniej i ciekawiej. A tak wyszła książka do lektury w pociągu. Przyjemna w odbiorze, ale z gatunku tych, które odstawia się na półkę i do których już zazwyczaj się nie wraca.

Bardzo dobra, przydatna i pomocna książka dla rodziców, którzy pragną, by ich relacja z dziećmi była satysfakcjonująca, niosła ze sobą wzajemny szacunek i zrozumienie. Szczególnie polecam ją osobom, które czują, że w ich dzieciństwie zabrakło dobrego przewodnictwa i opieki ze strony rodziców, a dziś sami są już rodzicami, lecz obawiają się popełnić błędy, wyniesione z domu rodzinnego. Książka napisana jest przystępnym językiem, a każdy rozdział podsumowuje tzw. "Wyspa Refleksji", gdzie znajdziemy pytania naprowadzające na dany problem. Autorki zawarły w niej wiele cennych rad i spostrzeżeń. Książka jak najbardziej do polecenia!