Jak mądrze kochać. Co zrobić, by nie zatracić się w uczuciach nie zrezygnować z siebie i nie cierpieć

Bardzo lekki poradnik głównie na temat jak mają funkcjonować ludzie nadwydajni w normalnym świecie. Dla pozostałych osób ten poradnik może okazać się mało przydatny pokazując raczej i tłumacząc zachowania nadwydajnych. Jest to książka przystępna, ciekawa i znajdziemy w niej wiele ciekawych przykładów oraz cytatów.

Emocje ma każdy z nas, ale mało kto się nad nimi zastanawia, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że większość ludzi nawet nie jest ich świadoma. Poza niewielką grupą wyedukowanych w tej materii psychologów i osób interesujących się tematem, niewielu zadaje sobie trud, żeby nawigować po emocjach. A szkoda, bo zakładam, że świat byłby wtedy znacznie lepszym miejscem. Zamiast pozwalać, żeby one nami kierowały, możemy wykorzystać je do bardziej świadomego życia. Dr Leon Windscheid to niemiecki psycholog znany z propagowania treści na temat ludzkiej psychiki. W tej książce omawia szereg dobrze znanych nam emocji, przemycając naukowe podejście do każdej z nich. Podpiera się znanymi i ciekawymi badaniami naukowymi, aby pokazać różne mechanizmy, które często nami kierują gdy czujemy się lepiej albo gorzej. Skąd się biorą emocje i co się za nimi kryje? Co biologia chce nam przez nie przekazać? Czy naprawdę trzeba ukryć lub zdusić każdą złość i każdy smutek? Książka „Po co ci emocje” to popularnonaukowa podróż po „złych i dobrych” emocjach z naukowym kompasem w postaci badań i eksperymentów. Autor opiera się na wielu źródłach i podaje masę ciekawostek, ale miałem wrażenie, że w bardzo płytkiej i skondensowanej formie. Interesuję się już trochę psychologią i wiele badań było mi znanych. Miałem też wrażenie, że ledwie autor zaczynał jeden temat, to już przeskakiwał do kolejnego. Brakowało mi jakichkolwiek badań i ciekawostek z polskiego podwórka. Książka jest dosyć krótka i można ją bardzo szybko pochłonąć, bo nie zagłębia się w teoretyczne rozważania. Emocja, przyczyna, skutek, wyjaśnienie naukowe i krótko o tym, jak to wykorzystać na co dzień. Na plus oceniam krótkie anegdotki i przykłady z życia wzięte, które ożywiają każdy rozdział. Dzięki nim łatwiej zapamiętać treść i później do niej wrócić. Muszę jeszcze wspomnieć o rzetelności źródeł naukowych. Rozdziały nie są wyssane z palca i w krótki, przystępny sposób streszczają lata badań nad ludzkimi emocjami. Książka o emocjach dr Windscheida to łatwa w odbiorze wartościowa treść psychologiczna, która jednak nie ma nic wspólnego z powszechną ostatnimi czasy w social mediach pop-psychologią i znienawidzonym przez wielu nieskutecznym coachingiem. Opisy emocji są poparte mocnymi źródłami, lecz podane w taki sposób, żeby nie zanudzić czytelnika - przemieszane z przykładami i anegdotami, a każdy rozdział rozpoczyna znany cytat. Książka jest świetna dla nowicjuszy jako wprowadzenie do świata uczuć, ale każdy wyniesie z niej coś dla siebie i zapamięta, że odczuwanie emocji to wyjątkowa cecha człowieka, i warto być jej świadomym. Ocena: 7,3/10

Zazwyczaj sceptycznie podchodzę do poradników, ale ten bardzo mi pomógł. Zrozumiałam co do tej pory robiłam nie tak. Po około dwóch tygodniach od przeczytania książki, czuję ogromną ulgę i zmianę w swoim zachowaniu i myśleniu. Książka bardzo prosto i przystępnie opisuje mechanizmy powstawania natrętnych myśli i daje proste, ale bardzo skuteczne narzędzia walki z nimi. Okazało się, że wcześniej, chcąc sobie pomóc, nieświadomie szkodziłam i jeszcze bardziej nakręcałam niechciane myśli. Bardzo polecam wszystkim zmagającym się z tym problemem (a na jakimś etapie życia dosięgnie to niestety niemal każdego).

Książka została napisana przez psycholożką z doświadczeniem, która dzieli się z czytelnikami metodami i technikami, które mają na celu wzmocnienie poczucia własnej wartości oraz nauczenie się asertywności. W przystępny sposób wprowadza w tematykę pozytywnego egoizmu, zachęcając do zadbania o siebie, swoje emocje i potrzeby, co w dzisiejszym świecie, pełnym stresu i zabiegania, jest niezwykle istotne. 🌱 Książka jest podzielona na kilka części, z których każda koncentruje się na innym aspekcie pozytywnego egoizmu. Dr Sophie nie tylko definiuje, czym jest pozytywny egoizm, ale także pokazuje, jak można go wdrożyć w codzienne życie. Jej podejście jest empatyczne i pełne zrozumienia, co sprawia, że czytelnik czuje się wysłuchany i zrozumiany.🩷 Jednym z największych atutów tej książki jest jej praktyczność. Autorka nie poprzestaje na teoretycznych rozważaniach, lecz proponuje szereg ćwiczeń i refleksji, które pomagają wprowadzić pozytywne zmiany w życie. Dzięki temu, mamy szansę na realną pracę nad sobą i wkroczenie na ścieżkę osobistego rozwoju ⭐ Książka porusza również ważne kwestie związane z relacjami międzyludzkimi. Autorka podkreśla, jak istotne jest dbanie o siebie oraz jak pozytywny egoizm może poprawić nasze kontakty z innymi ludźmi. Dzięki zrozumieniu swoich potrzeb i granic, możemy lepiej zrozumieć innych i budować zdrowsze, bardziej satysfakcjonujące relacje. 🙏🏻 W tej książce poznałam technikę ,,5.4.3.2.1" którą stosuję w sytuacjach stresowych. 🧘🏻‍♀️

Rozdział trzeci: Jak sprawić, żeby wyszło na twoje? Po prostu. ,, Nadmierne skupianie się na mocnych stronach innych powoduje, że czujemy się słabi. Z kolei koncertowanie się na własnych mocnych stronach daje nam siłę." Simon Sinek Rozdział piąty ,,Jesteś potężny, pod warunkiem, że wiesz, jak potężny jesteś." Yogi Bhajan Wiele porad, jak to zrobić, znajdziemy w książce Susie Moore (obecnie trenerki rozwoju osobistego rozwoju i publicystką, np. w ,,Business Insider", ,, Forbes"....) ,, Nie wszyscy muszą cię lubić. Przestań szukać aprobaty innych i żyj pełnią życia". Aytorka napisała tu ile złego robią różnego rodzaju internetowe media, wyłączając oczywiście,, Lubimy czytać", ale nie tylko; również nasi najbliżsi, szefowie w pracy itd. Warto przeczytać, aby znależć metody odnalezienia swojej niepowtarzalnej wartości.

Przydatna książka, szczególnie dla osób, które są na początku swojej ścieżki powrotu do zdrowia psychicznego. Autorzy w przejrzysty, czytelny, ale nie nudny sposób omawiają dysfunkcyjne systemy rodzinne i konsekwencje z nich wynikające. Opierają proces zdrowienia o program 12 kroków AA i to w nim upatrują najlepszych rezultatów. Książka przybliża i wyjaśnia, na czym polegają procesy zaniedbania, mechanizmy wyparcia, czy deprywacja emocjonalna, jakich często doświadczają osoby, żyjące w dysfunkcyjnych rodzinach. Pokazuje również z jakimi trunościami borykają się w doroslym życiu. Książka może stanowić wsparcie w terapii.

Bardzo przydatny i przyjemny w czytaniu poradnik. Jednak poleciłabym go bardziej dla osób początkujących, które dopiero zaczynają przygodę ze świadomą pielęgnacją włosów. Większość informacji była mi już wcześniej znana, bo często oglądałam i czytałam materiały autorki w internecie.

"Jak żyć z innymi, nie tracąc siebie" - tak najkrócej można rekomendować tę książkę. Jeśli: - zraniona/-y przypadkowo lub celowo - milczysz; - uważasz, że można dobrze żyć nie wyznaczając granic; - po raz kolejny pożyczyłaś przyjaciółce pieniądze na jej warunkach i czujesz w ciele dyskomfort; - w pracy mnożą się zadania na wczoraj a ty jesteś mistrzem/ mistrzynią nadgodzin; - w kontaktach prywatnych/ zawodowych bywa, że czujesz złość, żal, wycofanie; - uważasz, że stawianie granic to egoizm, wywoływanie niepotrzebnych napięć; - dla "świętego spokoju" własne potrzeby stawiasz na szarym końcu to sięgnij po „Silną i wrażliwą”. Nancy Levin w przystępny, usystematyzowany sposób wprowadza nas na drogę umiejętnego, konstruktywnego stawiania granic. Na nieco ponad 200 stronach znajdziemy: - piramidę granic, korzyści z ich wyznaczania, - informacje dlaczego nie chcemy / nie potrafimy stawiać granic - nasz wewnętrzny sabotażysta; - schematy działania, zestawy przydatnych formułek i wiele ćwiczeń, bo tylko "trening czyni mistrza"; - jak komunikować swoje potrzeby np. "wyjaśnij, lecz nie broń się". Sięgnięcie po "Silną i wrażliwą" to zapowiedź sporej pracy do wykonania, uczucie dyskomfortu w trakcie wprowadzania zmian, możliwe małe rewolucje towarzyskie i zawodowe, ale warto. Nagrodą jest lepsza jakość życia, w zgodzie z samym sobą. Autorka pracuje przede wszystkim z kobietami i taki też jest tytuł. Potrzeba i umiejętność stawiania granic nie ma płci, więc moim zdaniem jest to książka dla wszystkich, którzy chcieliby ulepszyć tę sferę swojego życia. Na LC książka trochę zapomniana, niesłusznie, polecam kończąc cytatem: "Utrzymywanie twoich granic i szanowanie ich to twoja sprawa, nie cudza".

Cel: nauczyć nas, czytelników być szczęśliwymi - niemożliwy? ambitny?, a może jedynie trudny w realizacji? A jednak ja podjętą przez autora próbę oceniam całkiem pozytywnie. Poruszył mnie fragment, że nie jesteśmy naszym działaniem; że to, co robimy, nie wyzyskuje naszego ja; nie wyczerpuje tego, kim jesteśmy. Przekaz o konieczności ciągłego wykonywania czynności, rywalizowania i poddawania się ocenie pochodzi z naszej kultury. Daliśmy sobie wmówić, że np. kobieta zajmująca się z troską, miłością rodziną jest niczym (nic ;) w życiu nie osiągnęła) w zestawieniu z aktywnym zawodowo mężczyzną. Ponadto przytłoczeni tempem życia nie wiemy,"co jest nasze", czego w istocie potrzebujemy. Zbyt przywiązujemy się do głęboko wpojonych nam wzorców postępowania. Często działamy bezrefleksyjnie i rutynowo. Nie sygnalizujemy istotnych dla nas potrzeb i kiedy nasze w granice już całkowicie zostają przekroczone, zalewamy drugą stronę pretensjami i żalami. Autor zachęca nas do zmiany naszego sposobu komunikacji (NVC), do wsłuchania się w nasze emocje i odkrycia prawdziwych potrzeb i intencji (abyśmy dokonywali trafniejszych decyzji, nie błądzili tak często ... a w efekcie abyśmy byli bardziej szczęśliwi). Autor wskazuje na stosowane przez nas różnorodne sposoby sabotowania naszych marzeń, mechanizmy burzenia związków; odwołuje się do pokoleniowych traum, zakodowanych schematów, negatywnych myśli, które odbierają nam wiarę, że możemy coś dobrego zrobić. Ponadto daje garść wskazówek, jak "rozbroić" trudną sytuację, jak zadbać o siebie i swój komfort, wyjaśnia, skąd się bierze w nas wstyd. Warto więc może, zanim niezaopiekowane emocje "zaopiekują się" nami, przejąć kontrolę nad własnym życiem, spróbować postępować bardziej świadomie ... a przy tym z większą delikatnością i czułością ... i w efekcie może bardziej szczęśliwiej. Mnie autor do wielu swoich poglądów przekonał! Pozycja godna uwagi.

Gdybym miała wskazać najważniejszą wartość wynikającą z owej lektury, byłoby to stwierdzenie mówiące o tym, że poważne i autentyczne uznanie szacunku do siebie wynika z poczucia własnej wartości i jego pozytywnego wzmacniania. Szacunek zaczyna się w nas samych i chęci z samodoskonalenia, pragnienia pracy nas sobą i zmian w naszym otoczeniu.  Wzbudzając i dbając o własny szacunek, możemy tworzyć podwaliny do kultury szacunku do innych, choć uważam, że nie w każdych warunkach i nie każdemu bezgranicznie ono powinno przysługiwać. Na szacunek również i druga strona powinna zapracować, włożyć nieco własnego wysiłku, to działa na zasadzie rezonowania, a nie oddziaływania i dawania w jedną stronę w ciemno, bezwarunkowo i bez ograniczeń.

Książka napisane przyjemnym językiem, bez potężnego naukowego słownictwa, gdzie nie było potrzebne. Dobrze przestawiła najpopularniejsze problemy obecnego społeczeństwa tj. depresja, uzależnienia czy zaburzenia lękowe. Opisuje na czym polegają te problemy, jak widzą to osoby dotknięte jak i osoby mające styczność z tymi osobami.

Jestem osobą wysoko wrażliwą i muszę przyznać, że bardzo odnalazłam się w tej książce. Jeszcze nikt nigdy mnie tak trafnie nie opisał. Sama nie potrafiłabym ująć tego lepiej. Właściwie mogę powiedzieć, że jest to książka o mnie... Uważam, że może być świetnym wstępem do pracy nad akceptacją tej, teraz już mogę chyba tak powiedzieć, wyjątkowej cechy, jaką jest wysoka wrażliwość.

"Jak nie bać się bliskości? [I jeszcze ważniejszy podtytuł] O budowaniu DOBRYCH WIĘZI" to kolejna bardzo dobra książka S. Stahl. Autorka nie tylko szczegółowo (z przykładami z życia) analizuje lęk przed bliskością, ale co ważniejsze przedstawia sytuacje zarówno w punktu widzenia osoby (często nieświadomie)unikającej zacieśnionych relacji, jak i partnera/ partnerki tej osoby. Ujawnia mechanizm "niszczenia" związku, sabotowania; porusza kwestię przeżywanych emocji i podejmowanych przez obie stronę strategii... wyjaśnia przyczyny danego stanu rzeczy. Odczarowuje miłość. Wyjaśnia, że to, że ktoś się w nas zakochał wynika często z jego gotowości, pragnienia miłości i otwartości na nią; a nie jedynie z tego, co zrobiliśmy albo czego nie zrobiliśmy. Autorka uczy wyciszenia, zaopiekowania się swoim lękiem przed odrzuceniem. Radzi koncentrację na pasji, budowaniu siebie, odkrywanie swoich zasobów (mocy). W ostatnim rozdziale przeprowadza nas, czytelników przez okres rozstania. Przekazaną w książce wiedzę można odnieść nie tylko do poradzenia sobie z lękiem przed bliskością, ale w znacznie szerszym kontekście: stawiania granic, wzmocnienia swojego poczucia własnej wartości, dobrej komunikacji. Polecam.

Autorka przypatruje się zagadnieniu porównywania się: dlaczego się porównujemy? z czego to wynika (jaką rolę taka strategia odgrywała w początkach naszego plemiennego istnienia?) kiedy porównywanie może być inspirujące, a kiedy hamujące? (i tu słówko o usterkach wychowawczych;) ... a przede wszystkim: jakim źródłem informacji o nas samych może być porównywanie się ... i dochodzi do całkiem ciekawych wniosków. Wskazuje na naszą różnorodność (uzmysławia bezzasadność porównywania się, skoro nawet wobec zdawałoby się takiej samej sytuacji zachowujemy się, czujemy inaczej, inne mamy bowiem doświadczenia, strategie postępowania,... a przyjmując perspektywę dziurki od klucza i tak odbieramy sukces danej osoby bez wglądu w poniesione przez nią koszty... Następnie zaprasza nas, czytelników do przyjrzenia się obszarom, w których czujemy może ukłucie zazdrości, niepokój czy złość ... i zaopiekowania się nimi, bo jak zapewnia autorka jesteśmy wystarczający i "wszystko z nami w porządku" pomimo naszej niedoskonałości... Warto więc poszukać swojej mocy, zadbać o "filary zdrowia psychicznego" i autentycznie z radością, z pasją żyć!

Książka dla osób wrażliwych pozwalających zrozumieć i pojąć że wrażliwość to dar. I mimo, że żyjemy w czasach ekstrawertyzmu, gdzie gloryfikuje się pęd, żywiołowość, bycie wszędzie i robienie szumu dookoła, ta książka pozwala uspokoić i uświadomić, że to nie we "wrażliwcach" czy introwertykach leży błąd. Bardzo fajna, zostaje ze mną.

Bardzo dobra książka dla osób rozpoczynających swoją drogę ze zdrowieniem w kontekście DDA. Opisuje cały proces zdrowienia, od przebudzenia, żałoby, przez transformację, integrację, aż do poczucia bycia pełnym i kompletnym w swoim życiu. Nie jest to książka, która zastąpi terapię indywidualną lub grupową, ale jest świetnym narzędziem tłumaczącym na czym polega tragedia osób dotkniętych alkoholizmem w domu. Książka dodaje otuchy, dając do zrozumienia, że "nie jesteś sam, Twoja tragedia jest pewnego rodzaju schematem, który został dobrze przebadany. Istnieje droga do uzdrowienia, jesteś na niej, jest to proces, ale jest też jego koniec, na którym czeka poczucie równowagi i harmonii wewnętrznej. Jesteś na właściwej drodze". Nie da się jej przeczytać szybko. Konieczna jest refleksja po każdym rozdziale, rozchodzenie jej i własną kontemplację. Kilka fragmentów mocno ze mną zarezonowało, stąd wysoka ocena lektury.

Książka o emocjach i właśnie wywołała u mnie mieszane uczucia. Dzięki niej wiem może, że to normalne i potrafię wytrwać z tym uczuciem, ale tytuł jest lekko zwodniczy. Spodziewałam się, że autor podejmie się tego, jak skomplikowany jest nasz umysł, a jednak jak upraszcza sobie pewne sytuacje i dlatego też niektóre emocje mogą nas oszukiwać, zwodzić i wydawać się nie na miejscu. Autor jednak podejmuje inną tezę - wszystkie emocje, które odczuwamy mogą być zasadne, a jeżeli im na to pozwolimy, to przeminą. Niektóre rozdziały podobały mi się, inne kompletnie nie trafiły. Niektóre przykłady zbyt drastyczne, myślę że autor bardziej powinien zważać na drastyczne tematy/sceny/zachowania, biorąc pod uwagę grupę docelową jego książki (a ćwiczenie z wyobrażaniem sobie własnego pogrzebu kompletnie nie dla mnie). Nie żałuję, że przeczytałam, aczkolwiek spodziewałam się czegoś lepszego.

Magdalena Kuszewska w swojej publikacji „Chciałbym... Męskie fantazje seksualne” podejmuje próbę skruszenia jednego z najtwardszych murów milczenia w polskiej przestrzeni publicznej. Autorka, znana z rzetelnego podejścia do tematów społecznych, tym razem oddaje głos mężczyznom, pozwalając im opowiedzieć o tym, co dzieje się w ich wyobraźni, gdy gasną światła. Książka, będąca zbiorem intymnych wyznań, zasługuje na ocenę 6/10. Jest to pozycja potrzebna jako gest przełamania tabu, lecz momentami cierpiąca na brak głębszej analizy eksperckiej, która nadałaby tym historiom szerszy, socjologiczny kontekst. Największą wartością tej książki jest jej walor poznawczy i próba odczarowania męskiej seksualności, która w powszechnym mniemaniu bywa sprowadzana do uproszczonych schematów. Kuszewska udowadnia, że męskie fantazje są równie skomplikowane, wielowarstwowe i silnie podszyte emocjami, co kobiece. Czytelnik znajdzie tu pełen wachlarz pragnień – od tych klasycznych, po te ocierające się o fetyszyzm czy niszowe upodobania. Autorka stworzyła bezpieczną przestrzeń, w której bohaterowie mogli zrzucić maski „twardzieli” i przyznać się do lęków, tęsknot oraz ogromnej potrzeby bliskości, która często stoi za konkretnym obrazem erotycznym. To ważne świadectwo, które rzuca nowe światło na kondycję współczesnej męskości. Niestety, jako reportaż czy zbiór wywiadów, książka ma swoje słabsze strony. Narracja bywa monotonna – po kilku rozdziałach poszczególne wyznania zaczynają zlewać się w jedno, a brak wyraźnego komentarza psychologicznego czy seksuologicznego sprawia, że zostajemy z ogromem surowego materiału, którego nie mamy jak merytorycznie przetworzyć. Choć autorka stara się zachować obiektywizm, momentami brakuje tu głębszego spojrzenia, które wyjaśniałoby, dlaczego pewne motywy dominują w naszym kręgu kulturowym. Można odnieść wrażenie, że publikacja zatrzymuje się na powierzchni zjawiska, serwując nam formę kontrolowanego „podglądactwa” bez obiecanej w tytule próby pełnego zrozumienia mechanizmów rządzących ludzką psychiką. Warsztatowo pozycja jest poprawna. Język jest bezpośredni, co dobrze koresponduje z tematyką, a anonimowość bohaterów sprzyja szczerości wypowiedzi. Jednakże, dla czytelnika poszukującego czegoś więcej niż tylko zbioru anegdot, „Chciałbym...” może okazać się lekturą niewystarczającą. To solidny punkt wyjścia do dyskusji o potrzebach i komunikacji w związku, ale nie jest to kompendium wiedzy, które wyczerpuje temat w sposób naukowy. Podsumowując, Magdalena Kuszewska wykonała istotny krok w stronę normalizacji rozmów o seksualności, za co należą się brawa. Ocena 6/10 odzwierciedla fakt, że choć temat jest fascynujący, sama forma jego podania mogłaby być bardziej drapieżna i analityczna. To poprawna lektura dla osób chcących otworzyć się na dialog, ale jako pozycja z nurtu non-fiction pozostawia lekki niedosyt merytoryczny.

Jeśli kogoś interesuje mózg i jedzenie oraz zależności między nimi to bardzo polecam książkę. Jest obszerna ale bardzo ciekawa. Jest ułożona przejrzyście, pisana zrozumiałym językiem dla każdego laika. Polecam oczywiście nie sugerować sie okładką bo jeśli jesteś zdrowym i nie masz problemów "psychicznych" również może być wartościowa wiedza.

Byłem przekonany, że będzie to kolejna książka motywacyjna. Ta z cyklu, rób to a na pewno osiągniesz sukces, nie rób tamtego bo na pewno nie osiągniesz sukcesu. Jedyne co ulegnie zmianie to zamiana słów "rób" na "myśl" i "nie rób" na "nie myśl". Jednakże znalazłem coś innego. Autor trafnie wskazuje genezy powstawania pewnych emocji oraz konsekwencje które niosą za sobą. Niby każdy to wie ale jak to zwykle bywa , czasami trzeba usłyszeć coś dziesięć razy żeby zdać sobie z tego sprawę. Zapewne należy również znaleźć się w odpowiednim okresie swojego życia żeby coś, z pozoru prostego, dotarło do nas. Pozycja ciekawa i godna polecenia. Myślę że należałoby do niej wrócić za klika lat.