Jak mądrze kochać. Co zrobić, by nie zatracić się w uczuciach nie zrezygnować z siebie i nie cierpieć

To książka dość naukowa – i czuć to od pierwszych stron. Początkowo może wydawać się wymagająca, pełna terminologii i medycznych pojęć, które dla „zwykłego” czytelnika nie zawsze są oczywiste. Momentami naprawdę trzeba się zatrzymać i przeczytać coś drugi raz (a czasem trzeci 😅). Ale im dalej, tym robi się ciekawiej. Autorka pisze dobrym, przystępnym językiem, który – mimo naukowej treści – zachęca, żeby czytać dalej. To mądra książka, która daje ogrom wiedzy i otwiera oczy na to, jak bardzo wszystko na nas oddziałuje. Najbardziej wartościowe jest to, że pokazuje, skąd biorą się nasze zachowania – nie tylko te negatywne, ale też pozytywne. Uświadamia, że wiele dolegliwości, z którymi się zmagamy, może wynikać ze stresu w różnej postaci, a nie zawsze z typowo „organicznego” podłoża. Myślę, że gdyby więcej osób miało taką świadomość, dużo poważniej podchodzilibyśmy do zdrowia psychicznego. Z drugiej strony – jeśli ktoś nie siedzi w temacie, medyczna terminologia z czasem może męczyć. Rozdział podsumowujący był dla mnie już dość ciężki i wymagający skupienia. To książka, którą można przeczytać w jeden wieczór, ale to będzie intensywny, pracujący dla mózgu wieczór. Mądra, wartościowa, momentami trudna – ale naprawdę wiele można z niej wynieść.

Kupiona w marcu, trochę poczekała na swoją kolej. Myślę, że było warto. Jestem przeciwniczką mazania po książce, ale przy "#nażyjsię" musiałam złamać swoje zasady i notować, pomazać zakreślaczem fragmenty, które są dla mnie ważne czy przykleić karteczki, aby zaznaczyć to, co do mnie trafiło. Mam nadzieję, że autorka mi to wybaczy 😅 Może będę nieliczna, która zachwyca się tym poradnikiem, ale, widocznie, trafiło do mnie o odpowiedniej porze i właściwym momencie. Tak jak bywa ze zmianami w życiu, tak i czasem książki mogą zaskoczyć. Mnie ten wydźwięk kupił, opisane tam rzeczy trafiły w samo sedno, i miałam poczucie, że rozmawiam z dobrą przyjaciółką, które całkowicie mnie rozumie. I nie ocenia, co ważne. "nażyćsię" zostanie jednym z moich ulubionych poradników, po prostu.

Książka napisane przyjemnym językiem, bez potężnego naukowego słownictwa, gdzie nie było potrzebne. Dobrze przestawiła najpopularniejsze problemy obecnego społeczeństwa tj. depresja, uzależnienia czy zaburzenia lękowe. Opisuje na czym polegają te problemy, jak widzą to osoby dotknięte jak i osoby mające styczność z tymi osobami.

Rozdział trzeci: Jak sprawić, żeby wyszło na twoje? Po prostu. ,, Nadmierne skupianie się na mocnych stronach innych powoduje, że czujemy się słabi. Z kolei koncertowanie się na własnych mocnych stronach daje nam siłę." Simon Sinek Rozdział piąty ,,Jesteś potężny, pod warunkiem, że wiesz, jak potężny jesteś." Yogi Bhajan Wiele porad, jak to zrobić, znajdziemy w książce Susie Moore (obecnie trenerki rozwoju osobistego rozwoju i publicystką, np. w ,,Business Insider", ,, Forbes"....) ,, Nie wszyscy muszą cię lubić. Przestań szukać aprobaty innych i żyj pełnią życia". Aytorka napisała tu ile złego robią różnego rodzaju internetowe media, wyłączając oczywiście,, Lubimy czytać", ale nie tylko; również nasi najbliżsi, szefowie w pracy itd. Warto przeczytać, aby znależć metody odnalezienia swojej niepowtarzalnej wartości.

Przyjemnie i lekko się ją czyta, sporo jest tutaj opowiedzianej historii autorki, czasem a nawet "często" jest nam to przypominane. Z pewnością można autorkę podziwiać za osiągnięcia i pogodę ducha czym nas zaraża i przyciąga do kolejnych stron książki. Jak dla mnie kolejna "wskazówka" na drodze do oświecenia a tym razem zapamiętam przesłanie "aby żyć w zgodzie ze sobą i podszeptami duszy, wtedy nigdy nie utracisz blasku w oczach". Polecam jako terapię na odprężenie się.

Bardzo lekki poradnik głównie na temat jak mają funkcjonować ludzie nadwydajni w normalnym świecie. Dla pozostałych osób ten poradnik może okazać się mało przydatny pokazując raczej i tłumacząc zachowania nadwydajnych. Jest to książka przystępna, ciekawa i znajdziemy w niej wiele ciekawych przykładów oraz cytatów.

10/10 ale … Do książki podchodziłam dwukrotnie. Za pierwszym razem, nie urzekła mnie ani trochę. Pomyślałam ot kopiuj wklej horoskop z gazety. Jak bardzo się myliłam dowodzi moją ocena, lecz nie był to mój czas. Dzisiaj dzięki książce rozumiem innych ludzi w znacznie większym, a może nawet bliższym stopniu. Pozycja świetnie wyjaśnia, dlaczego możemy być spod jakiegoś konkretnego znaku, a czujemy jednak cechy wspólne z innymi. Nie będę jednak tu zdradzać szczegółów, ale zachęcić chce to lektury. Dodatkowym plusem są jeszcze opisy wpływu planet, układ gwiazd. Jeśli dogłębnie przeanalizujemy swoje zachowanie, nastroje to zrozumiemy z jakiego powodu astrologia od setek tysięcy lat przyciąga obserwatorów. Jest to świetny wstęp do astrologii, napisany prostym, przyjemnym językiem. Zamiast suchych faktów, są historie które upraszają zapamiętywanie. Doceniam też pozycję za afirmacje i dokładnie przemyślaną kolorystykę (pomarańczowy dla joginów oznacza najwyższą energię, oddanie serca i życia Bogu). Dziękuję pani Agnieszce za podróż przez Wszechświat. P.S @wydawnictwootwarte, przyda się korekta błędów, zwłaszcza w rozdziale raka.

Przydatna książka, szczególnie dla osób, które są na początku swojej ścieżki powrotu do zdrowia psychicznego. Autorzy w przejrzysty, czytelny, ale nie nudny sposób omawiają dysfunkcyjne systemy rodzinne i konsekwencje z nich wynikające. Opierają proces zdrowienia o program 12 kroków AA i to w nim upatrują najlepszych rezultatów. Książka przybliża i wyjaśnia, na czym polegają procesy zaniedbania, mechanizmy wyparcia, czy deprywacja emocjonalna, jakich często doświadczają osoby, żyjące w dysfunkcyjnych rodzinach. Pokazuje również z jakimi trunościami borykają się w doroslym życiu. Książka może stanowić wsparcie w terapii.

Jeśli kogoś interesuje mózg i jedzenie oraz zależności między nimi to bardzo polecam książkę. Jest obszerna ale bardzo ciekawa. Jest ułożona przejrzyście, pisana zrozumiałym językiem dla każdego laika. Polecam oczywiście nie sugerować sie okładką bo jeśli jesteś zdrowym i nie masz problemów "psychicznych" również może być wartościowa wiedza.

Jestem ogromną zwolenniczką jedzenia intuicyjnego. Dzięki zeszłorocznemu treningowi jedzenia intuicyjnego, który przeszłam pod okiem mojej trenerki, zadziało się kilka kluczowych rzeczy: 🥦 zakończyłam wojnę z moim ciałem, akceptując je takim jakie jest - dopiero pełna akceptacja stała się siłą napędową by wytrwać na diecie i przejść transformację zarówno w głowie jak i na ciele 🥦 nauczyłam się słuchać ciała i rozumieć 10-stopniową skalę głodu i sytości (wiedzieliście, że aż tyle sygnałów wysyła nam ciało!?) 🥦 nauczyłam się rozróżniać jedzenie emocjonalne od fizycznego głodu - to było najtrudniejsze! 🥦 umiem powiedzieć: „już się najadłam” i odsunąć talerz z niedojedzony posiłkiem 🥦 pozbyłam się wyrzutów sumienia w związku z jedzeniem - mam takie same uczucia kiedy jem zupę kalafiorową jak i pizzę - oba dania lubię i cieszę się z nich jednakowo 🥦 kocham jeść i zawsze kochałam - a teraz sprawia mi to jeszcze większą frajdę 🥦 słucham mojego ciała i jem na to, na co mam ochotę 🥦 odrzuciłam kulturę diet, zakazów i nakazów, koncepcję idealnej sylwetki, czy magiczne środki, które pomogą mi osiągnąć cel 🥦 jem intuicyjnie i będąc w deficycie kalorycznym chudnę, ale kiedy przestaję liczyć kalorie, moja waga się utrzymuje, nie tyję ani grama, co dodatkowo mnie motywuje do zrzucenia wagi - bo wiem, że schudnę raz na zawsze i już nigdy nie będę musiała być na żadnej diecie Jedzenie intuicyjne to proces odczarowania naszej relacji z ciałem, jedzeniem. Samo jedzenie jest funkcją tak pierwotną i podstawową, że nie powinna nam w ogóle zaprzątać głowy. Kultura diet całkowicie odłączyła nas od intuicji, ciała, emocji. Jeżeli myślicie o sesjach z trenerem jedzenia intuicyjnego, ale się wąchacie, zacznijcie od lektury tej książki. Myśle, że lektura tej pozycji pomoże podjąć Wam najlepszą dla Was decyzję.

Magdalena Kuszewska w swojej publikacji „Chciałbym... Męskie fantazje seksualne” podejmuje próbę skruszenia jednego z najtwardszych murów milczenia w polskiej przestrzeni publicznej. Autorka, znana z rzetelnego podejścia do tematów społecznych, tym razem oddaje głos mężczyznom, pozwalając im opowiedzieć o tym, co dzieje się w ich wyobraźni, gdy gasną światła. Książka, będąca zbiorem intymnych wyznań, zasługuje na ocenę 6/10. Jest to pozycja potrzebna jako gest przełamania tabu, lecz momentami cierpiąca na brak głębszej analizy eksperckiej, która nadałaby tym historiom szerszy, socjologiczny kontekst. Największą wartością tej książki jest jej walor poznawczy i próba odczarowania męskiej seksualności, która w powszechnym mniemaniu bywa sprowadzana do uproszczonych schematów. Kuszewska udowadnia, że męskie fantazje są równie skomplikowane, wielowarstwowe i silnie podszyte emocjami, co kobiece. Czytelnik znajdzie tu pełen wachlarz pragnień – od tych klasycznych, po te ocierające się o fetyszyzm czy niszowe upodobania. Autorka stworzyła bezpieczną przestrzeń, w której bohaterowie mogli zrzucić maski „twardzieli” i przyznać się do lęków, tęsknot oraz ogromnej potrzeby bliskości, która często stoi za konkretnym obrazem erotycznym. To ważne świadectwo, które rzuca nowe światło na kondycję współczesnej męskości. Niestety, jako reportaż czy zbiór wywiadów, książka ma swoje słabsze strony. Narracja bywa monotonna – po kilku rozdziałach poszczególne wyznania zaczynają zlewać się w jedno, a brak wyraźnego komentarza psychologicznego czy seksuologicznego sprawia, że zostajemy z ogromem surowego materiału, którego nie mamy jak merytorycznie przetworzyć. Choć autorka stara się zachować obiektywizm, momentami brakuje tu głębszego spojrzenia, które wyjaśniałoby, dlaczego pewne motywy dominują w naszym kręgu kulturowym. Można odnieść wrażenie, że publikacja zatrzymuje się na powierzchni zjawiska, serwując nam formę kontrolowanego „podglądactwa” bez obiecanej w tytule próby pełnego zrozumienia mechanizmów rządzących ludzką psychiką. Warsztatowo pozycja jest poprawna. Język jest bezpośredni, co dobrze koresponduje z tematyką, a anonimowość bohaterów sprzyja szczerości wypowiedzi. Jednakże, dla czytelnika poszukującego czegoś więcej niż tylko zbioru anegdot, „Chciałbym...” może okazać się lekturą niewystarczającą. To solidny punkt wyjścia do dyskusji o potrzebach i komunikacji w związku, ale nie jest to kompendium wiedzy, które wyczerpuje temat w sposób naukowy. Podsumowując, Magdalena Kuszewska wykonała istotny krok w stronę normalizacji rozmów o seksualności, za co należą się brawa. Ocena 6/10 odzwierciedla fakt, że choć temat jest fascynujący, sama forma jego podania mogłaby być bardziej drapieżna i analityczna. To poprawna lektura dla osób chcących otworzyć się na dialog, ale jako pozycja z nurtu non-fiction pozostawia lekki niedosyt merytoryczny.

„Zakochany mózg i inne niezwykłe stany” to bardzo dobra książka, która w rzetelny, naukowy sposób pokazuje, co naprawdę dzieje się w głowie osoby zakochanej. Autorka podchodzi do tematu z perspektywy neurobiologii i psychologii, momentami z lekkim akademickim zacięciem, ale dzięki temu całość sprawia wrażenie solidnej i wiarygodnej. Książka ciekawie demistyfikuje zakochanie, pokazując je nie jako wyłącznie romantyczne uniesienie, lecz jako konkretny stan biologiczny i psychologiczny, w którym ogromną rolę odgrywają procesy zachodzące w mózgu. Lektura pozwala spojrzeć na emocje z większym dystansem i lepszym zrozumieniem, bez ich spłycania czy idealizowania. Choć miejscami wymaga większego skupienia, to jest to pozycja bardzo wartościowa dla osób ciekawych, jak działa ludzki mózg i skąd biorą się nasze emocje oraz zachowania w relacjach. Zdecydowanie polecam każdemu, kto lubi książki na pograniczu psychologii i nauki oraz chce lepiej zrozumieć siebie i innych.

"Jak żyć z innymi, nie tracąc siebie" - tak najkrócej można rekomendować tę książkę. Jeśli: - zraniona/-y przypadkowo lub celowo - milczysz; - uważasz, że można dobrze żyć nie wyznaczając granic; - po raz kolejny pożyczyłaś przyjaciółce pieniądze na jej warunkach i czujesz w ciele dyskomfort; - w pracy mnożą się zadania na wczoraj a ty jesteś mistrzem/ mistrzynią nadgodzin; - w kontaktach prywatnych/ zawodowych bywa, że czujesz złość, żal, wycofanie; - uważasz, że stawianie granic to egoizm, wywoływanie niepotrzebnych napięć; - dla "świętego spokoju" własne potrzeby stawiasz na szarym końcu to sięgnij po „Silną i wrażliwą”. Nancy Levin w przystępny, usystematyzowany sposób wprowadza nas na drogę umiejętnego, konstruktywnego stawiania granic. Na nieco ponad 200 stronach znajdziemy: - piramidę granic, korzyści z ich wyznaczania, - informacje dlaczego nie chcemy / nie potrafimy stawiać granic - nasz wewnętrzny sabotażysta; - schematy działania, zestawy przydatnych formułek i wiele ćwiczeń, bo tylko "trening czyni mistrza"; - jak komunikować swoje potrzeby np. "wyjaśnij, lecz nie broń się". Sięgnięcie po "Silną i wrażliwą" to zapowiedź sporej pracy do wykonania, uczucie dyskomfortu w trakcie wprowadzania zmian, możliwe małe rewolucje towarzyskie i zawodowe, ale warto. Nagrodą jest lepsza jakość życia, w zgodzie z samym sobą. Autorka pracuje przede wszystkim z kobietami i taki też jest tytuł. Potrzeba i umiejętność stawiania granic nie ma płci, więc moim zdaniem jest to książka dla wszystkich, którzy chcieliby ulepszyć tę sferę swojego życia. Na LC książka trochę zapomniana, niesłusznie, polecam kończąc cytatem: "Utrzymywanie twoich granic i szanowanie ich to twoja sprawa, nie cudza".

Emocje ma każdy z nas, ale mało kto się nad nimi zastanawia, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że większość ludzi nawet nie jest ich świadoma. Poza niewielką grupą wyedukowanych w tej materii psychologów i osób interesujących się tematem, niewielu zadaje sobie trud, żeby nawigować po emocjach. A szkoda, bo zakładam, że świat byłby wtedy znacznie lepszym miejscem. Zamiast pozwalać, żeby one nami kierowały, możemy wykorzystać je do bardziej świadomego życia. Dr Leon Windscheid to niemiecki psycholog znany z propagowania treści na temat ludzkiej psychiki. W tej książce omawia szereg dobrze znanych nam emocji, przemycając naukowe podejście do każdej z nich. Podpiera się znanymi i ciekawymi badaniami naukowymi, aby pokazać różne mechanizmy, które często nami kierują gdy czujemy się lepiej albo gorzej. Skąd się biorą emocje i co się za nimi kryje? Co biologia chce nam przez nie przekazać? Czy naprawdę trzeba ukryć lub zdusić każdą złość i każdy smutek? Książka „Po co ci emocje” to popularnonaukowa podróż po „złych i dobrych” emocjach z naukowym kompasem w postaci badań i eksperymentów. Autor opiera się na wielu źródłach i podaje masę ciekawostek, ale miałem wrażenie, że w bardzo płytkiej i skondensowanej formie. Interesuję się już trochę psychologią i wiele badań było mi znanych. Miałem też wrażenie, że ledwie autor zaczynał jeden temat, to już przeskakiwał do kolejnego. Brakowało mi jakichkolwiek badań i ciekawostek z polskiego podwórka. Książka jest dosyć krótka i można ją bardzo szybko pochłonąć, bo nie zagłębia się w teoretyczne rozważania. Emocja, przyczyna, skutek, wyjaśnienie naukowe i krótko o tym, jak to wykorzystać na co dzień. Na plus oceniam krótkie anegdotki i przykłady z życia wzięte, które ożywiają każdy rozdział. Dzięki nim łatwiej zapamiętać treść i później do niej wrócić. Muszę jeszcze wspomnieć o rzetelności źródeł naukowych. Rozdziały nie są wyssane z palca i w krótki, przystępny sposób streszczają lata badań nad ludzkimi emocjami. Książka o emocjach dr Windscheida to łatwa w odbiorze wartościowa treść psychologiczna, która jednak nie ma nic wspólnego z powszechną ostatnimi czasy w social mediach pop-psychologią i znienawidzonym przez wielu nieskutecznym coachingiem. Opisy emocji są poparte mocnymi źródłami, lecz podane w taki sposób, żeby nie zanudzić czytelnika - przemieszane z przykładami i anegdotami, a każdy rozdział rozpoczyna znany cytat. Książka jest świetna dla nowicjuszy jako wprowadzenie do świata uczuć, ale każdy wyniesie z niej coś dla siebie i zapamięta, że odczuwanie emocji to wyjątkowa cecha człowieka, i warto być jej świadomym. Ocena: 7,3/10

Bardzo przydatny i przyjemny w czytaniu poradnik. Jednak poleciłabym go bardziej dla osób początkujących, które dopiero zaczynają przygodę ze świadomą pielęgnacją włosów. Większość informacji była mi już wcześniej znana, bo często oglądałam i czytałam materiały autorki w internecie.

Książka została napisana przez psycholożką z doświadczeniem, która dzieli się z czytelnikami metodami i technikami, które mają na celu wzmocnienie poczucia własnej wartości oraz nauczenie się asertywności. W przystępny sposób wprowadza w tematykę pozytywnego egoizmu, zachęcając do zadbania o siebie, swoje emocje i potrzeby, co w dzisiejszym świecie, pełnym stresu i zabiegania, jest niezwykle istotne. 🌱 Książka jest podzielona na kilka części, z których każda koncentruje się na innym aspekcie pozytywnego egoizmu. Dr Sophie nie tylko definiuje, czym jest pozytywny egoizm, ale także pokazuje, jak można go wdrożyć w codzienne życie. Jej podejście jest empatyczne i pełne zrozumienia, co sprawia, że czytelnik czuje się wysłuchany i zrozumiany.🩷 Jednym z największych atutów tej książki jest jej praktyczność. Autorka nie poprzestaje na teoretycznych rozważaniach, lecz proponuje szereg ćwiczeń i refleksji, które pomagają wprowadzić pozytywne zmiany w życie. Dzięki temu, mamy szansę na realną pracę nad sobą i wkroczenie na ścieżkę osobistego rozwoju ⭐ Książka porusza również ważne kwestie związane z relacjami międzyludzkimi. Autorka podkreśla, jak istotne jest dbanie o siebie oraz jak pozytywny egoizm może poprawić nasze kontakty z innymi ludźmi. Dzięki zrozumieniu swoich potrzeb i granic, możemy lepiej zrozumieć innych i budować zdrowsze, bardziej satysfakcjonujące relacje. 🙏🏻 W tej książce poznałam technikę ,,5.4.3.2.1" którą stosuję w sytuacjach stresowych. 🧘🏻‍♀️

Jak mawia mój mąż: "Mądrego to warto posłuchać." I wcale nie wypowiadam tego w tym wypadku z ironią. Autorka zwraca się głównie do kobiet, ale myślę, że jej opowieść zainteresuje i mężczyzn. Zaczyna się bowiem tak: "Wychowałam się w rodzinie, która posiadała własny samolot i miała ogromne pragnienie poznawania świata." Jest ciekawa historia życia Maye, ale są też rady dotyczące odżywiania, ponieważ autorka pracowała i pracuje (ma 76 lat) jako modelka, ale wcześniej też sama prowadziła firmę jako dietetyczka. A zatem jeśli chcecie schudnąć Maye mówi, aby nie stosować diety. Wspomina o "sekretnym sposobie", który jest banalny, ale dla wielu nieosiągalny. " Tym " sekretnym sposobem jest zwiększenie spożycia warzyw i owoców, produktów pełnoziarnistych, roślin strączkowych i nabiału, a także jedzenie tego, co ci smakuje, w małych porcjach, tylko wtedy, gdy jesteś głodna." Jeśli chcecie więcej polecam książkę. Czyta się szybko. Przebija z tej książki optymizm, a jednocześnie opowiada też o trudnych momentach w życiu Maye bo życie ma przecież różne momenty.

Książkę Katarzyny Bem “Happy Life. Sztuka odpuszczania” polecam każdemu, kto jeszcze nie potrafi sobie odpuścić marnowania swojej cennej energii na miliony spraw na głowie, szarpanie się ze sobą, bliskimi, z okolicznościami życia. Autorka trzyma rzeczowy styl i ton, sam konkret. Wydanie książki jest kolorowe nawiązujące do czakr co dodaje jej uroku. Wpisy, grafiki są moim zdaniem wręcz przepiękne. Zawarte rady i zalecenia warto wprowadzić do swojego życia od razu. Dobrze jest nauczyć się kiedy odpuszczać sobie pewne sprawy czy ludzi ale równie ważna jest wiedza kiedy i jak się angażować (lub nie), by płynąć z prądem a nie pod prąd. Tylko czy jesteśmy gotowi puścić kontrolę i przestać stawiać życiu opór? Światopogląd przedstawiony przez Panią Katarzynę pozwala uświadomić sobie, że z nami wszystko ok, że nie musimy ciągle biegać, ciągle się starać. Nie są to może nowości ale sama prawda zebrana w jednym miejscu. Jeśli ktoś chce by jego życie w końcu stało się proste, spokojne i zrównoważone warto by przeczytał tę książkę:).

Nie zgodzę się z opiniami poprzedników twierdzącymi, że ta książka jest bezwartościowa, ponieważ sama autorka rozstała się ze swoim partnerem, więc jak może pisać o szczęśliwych związkach. Myślę, że część osób nie zrozumiało sensu tej książki. Nie mówi ona o tym jak stworzyć idealny związek i nigdy się nie rozstać. Sama autorka mówi, że nie ma związków idealnych ani nikt nie da ci gwarancji, że będziesz z daną osobą już do końca życia. Ta książka jest o tym, że sam/sama możesz kontrolować swoje życie, decyzje, emocje by być szczęśliwym w dojrzałym, udanym związku, ale jednocześnie musisz zrozumieć, że nie możesz kontrolować decyzji i emocji drugiej osoby. Nie możesz zmusić drugiej osoby, żeby z tobą była i stworzyła dojrzały związek. Książka zawiera uniwersalne prawdy, które można odnieść do wielu relacji, nie tylko związkowych, a także mnóstwo przykładów z życia wziętych od par, które są zrośnięte ze sobą lub jedna osoba uważa, że ma drugą na własność i próbuje ją przywłaszczyć. Z minusów to miałam wrażenie, że autorce czasami rozmywa się motto rozdziału, jak w rozdziale "Wszystko po równo" nie byłam pewna celu dla którego został przywołany zespół muzyczny the Supremes. Dodatkowo w audiobooku czytanym przez samą autorkę niepotrzebne są momenty jej śmiechu.

Autorka przypatruje się zagadnieniu porównywania się: dlaczego się porównujemy? z czego to wynika (jaką rolę taka strategia odgrywała w początkach naszego plemiennego istnienia?) kiedy porównywanie może być inspirujące, a kiedy hamujące? (i tu słówko o usterkach wychowawczych;) ... a przede wszystkim: jakim źródłem informacji o nas samych może być porównywanie się ... i dochodzi do całkiem ciekawych wniosków. Wskazuje na naszą różnorodność (uzmysławia bezzasadność porównywania się, skoro nawet wobec zdawałoby się takiej samej sytuacji zachowujemy się, czujemy inaczej, inne mamy bowiem doświadczenia, strategie postępowania,... a przyjmując perspektywę dziurki od klucza i tak odbieramy sukces danej osoby bez wglądu w poniesione przez nią koszty... Następnie zaprasza nas, czytelników do przyjrzenia się obszarom, w których czujemy może ukłucie zazdrości, niepokój czy złość ... i zaopiekowania się nimi, bo jak zapewnia autorka jesteśmy wystarczający i "wszystko z nami w porządku" pomimo naszej niedoskonałości... Warto więc poszukać swojej mocy, zadbać o "filary zdrowia psychicznego" i autentycznie z radością, z pasją żyć!