Krokodyl z kraju Karoliny

Wracam do starych książek, ponownie sięgnęłam do Chmielewskiej. Klin czytałam kilka lat wcześniej, film oglądałam również, a teraz przeczytałam scenariusz. Muszę powiedzieć, że bardziej podoba mi się książka niż scenariusz, chociaż film był w porządku, zwłaszcza aktorzy. Polecam dla rozrywki

Interesujacy zbiór opowiadań ale trzeba się zaznaczyć, że nie jest zbiór typowych opowieści kryminalnych rodem z polskich książek kryminalnych. To jest wręcz zbiór opowieści atypowych! Autorzy bardzo postarali się by wyrwać się z ram ograniczając ych najczęściej twórców tworzących w tym gatunku. Biorąc to pod uwagę, zbiór jest bardzo roznorodny i przez tę różnorodność i poszerzanie granic bardzo atrakcyjny zwłaszcza dla czytelnikow znużonych powtarzalnością w ramach konwencji. Trudno kogoś szczególnie wyróżnić bo w całości i w różnorodności w tym przypadku wg mnie siła ale jest tu i Świetlicki, i Grin, i Shuty. Ale najlepszy w zbiorze opowiadań jest Jacek Dukaj, który do zbioru opowiadań dał coś co za opowiadanie trudno uznać, o! 🙃

Podobała mi się. Pierwsza od dłuższego czasu komedia kryminalna, w której nikt się nie przewraca, nie wali bez sensu w głowę, ani nie upuszcza nic sobie na stopę - te motywy są bardzo ograne i irytujące. Fajnie też, że większość bohaterów jest inteligentna, bo ten gatunek również "lubi" produkować osoby, wygadujące niesłychane głupoty. Oczywiście, do konwencji należy zakochanie się dwójki głównych bohaterów, co jest takie trochę mało wiarygodne, ale w tym przypadku opisane tak, że nie można się przyczepić. Sama intryga kryminalna całkiem sensowna. Polecam :)

Uwielbiam pióro Joanny Chmielewskiej, a umieszczenie przez nią w historii głównej bohaterki, która jest jej imienniczką i również jest pisarką, sprawia wrażenie jakby wydarzenia opisane w książkach miały miejsce w prawdziwym życiu, mimo że są tak nieprawdopodobne i abstrakcyjne! Czytając często łapie się na rozważaniach - ile z tego autorka zaczerpnęła z własnych doświadczeń? Klin z kolei jest tak niemożliwie chaotyczny, skomplikowany i absurdalnie zabawny, że część jego wydarzeń nie może być jedynie owocem wyobraźni. Dodam również, że część z wydarzeń, do których doprowadza główna bohaterka sama mogłabym zrealizować... Co mnie niezmiernie bawi za każdym razem przy czytaniu o jej przygodach XD Ale co mogę powiedzieć jeszcze o samej książce? Na pewno jest jedyna w swoim rodzaju, a jej wątek romantyczny jest ujmujący, równocześnie zabawny i w pewnym sensie archaiczny, staroświecki pełen tego powolnego, aczkolwiek odważnego romantyzmu, osób dorosłych zdecydowanych o swoim zainteresowaniu drugą osobą, ale równocześnie dalej utrzymujących nie tylko wysoką kulturę osobistą w uwodzeniu, jak i pewien takt czy uważność potencjalnego partnera. Czyta mi się to zawsze z zapartym tchem i pewną tęsknotą za czasami, w jakich nigdy nie żyłam. I jest to kolejny element składający się na wyjątkowość tych książek. Z kolei sam wątek kryminalny, jest szalony, momentami ginie w pędzie wydarzeń, które na pierwszy rzut oka nie sklejają się w żadną całość, bo co można wywnioskować z krzyków SZKORBUT SZKORBUT dobiegających z słuchawki telefonu? I czy ten mężczyzna, o tym pięknym głosie naprawdę może być zamieszany w całą aferę? A jednak, strona po stronie, podążając za Joanną, czytelnik odnajduje się w tym chaosie (chociaż trzeba uczciwie przyznać, że nie każdy), i powoli odkrywa nie tylko naturę zagadki, ale i kolejne właściwości charakteru poszczególnych bohaterów - a trzeba przyznać, że Ci są dość oryginalni! Z główną bohaterką na czele! Klin mimo swoich mankamentów i pewnego rodzaju przestarzałości jest jedną z moich ulubionych książek autorki i mam do niego niezmierny sentyment.

Idealna książka na relaks, żeby oderwać się od codzienności. Fakt, jest przejaskrawiona, ale dodaje to uroku i śmieszności. Mnie wciągnęła, czytało się super, poprawiała humor za każdym razem jak do niej siadałam. Chętnie przeczytałambym kontynuację przygód Rusałki :)

Był taki czas w moim życiu, że niemal każdej z początkowych książek tej autorki wystawiłabym 10/10. Dzisiaj, po 20 latach bawią mnie trochę inne rzeczy, ale mimo to Chmielewska na zawsze zostanie w moim sercu jako mistrzyni celnej riposty i królowa polskich komedii kryminalnych. Nikt tak nie pisał i nie pisze jak ona.

Dasza Wasiljewa to bohaterka rosyjskiej komedii kryminalnej, jej przygody są opisane w wielu tomach - "Kłamstwo na kłamstwie" stanowi któryś z nich. Mimo tego czytelnik nie czuje, że coś przegapił, ponieważ każda historia jest jakby odrębną częścią. Podczas lektury nasuwały mi się porównania do naszej Joanny Chmielewskiej, wrażenia wcale nie dziwne, ale czy w pełni słuszne? Niekoniecznie. U Doncowej jakby tych bohaterów było mniej, jakby łatwiej było się połapać w dynamicznej akcji, a jednak całość trochę mniej przypadła mi do gustu. Po prostu perypetie pani "detektyw" mnie tak nie wciągnęły, ale i tak czytało się przyjemnie. Za każdym razem jak czytam taki gatunek, to zastanawiam się czy te pomysły nigdy się nie kończą? Ja nie dałabym rady. :D

Śledzimy w tej książce losy członkiń Klubu Mało Używanych Dziewic. Każda z nich jest po przejściach ale wszystkie są pozytywnie nastawione do życia i mają zamiar czynienia rzeczy pożytecznych. One zawsze wyciągają pomocną dłoń do tych, którzy potrzebują pomocy. Dzielnie też walczą z codziennym życiem, a u nich też dużo się dzieje. Agnieszka w wyniku fałszywego donosu zmienia pracę. Alina w charakterze opiekunki zatrudnienia się w klinice doktora Orzechowskiego. Michalina z Grzegorzem wyjeżdżają na urlop do Irlandii i odnajdują jej ojca. Natomiast Marcelina gdy zamieszkała na wsi oddaliła się od koleżanek i swoją uwagę skupiła na córeczce i depresji, która zaczyna jej doskwierać. Dostrzegają to, a jakże klubowe koleżanki i przybywają z pomocą ale na jej szczęście jest jeszcze Bronik ze swoimi pisklakami. To lektura z fabułą, która daje nadzieję w ludzi i w codzienność. Sporo tu humoru i sympatycznych bohaterek i bohaterów. Dlatego jak najbardziej może być relaksującą odskocznią. Gwarantuje dobry nastrój.

Na Katarzynę Pisarzewską i jej komedię gangsterską trafiłam przez przypadek. Właściwie to szukałam czegoś lekkiego i koniecznie czytanego przez moją ulubioną lektorkę Ewę Abart... I tak trafiłam na audiobook "Halo, Wikta!" Jest to lekka, dość krótka i pełna humoru historia uwikłanej w gangsterski półświatek Leny, a ona ma amnezję. Tytułowa Wikta jest jej pokojówką, bardzo nietypową zresztą. Dzieje się tu całkiem sporo, a wszystko to w oparach absurdalnego i sytuacyjnego humoru. Bawiłam się świetnie słuchając tej historii. Polecam 😄 7/10. #lubimyczytac #ewaabart #halowikta #katarzynapisarzewska #legimi, #LC #czytamzlegimi #czytambezlimitu #audiobook

Tak jak nie lubię "uwspółcześnionych" audiobooków, z efektami dźwiękowymi, dziwną intonacją narratorów, tak tu trafiłam na perełkę pod postacią narracji Hanny Kamińskiej. To oraz sam sposób prowadzenia opowieści przez Magdalenę Samozwaniec oddający klimat i mentalność opisywanego okresu czasu stworzyły z niej dzieło warte polecenia. Tym samym z czystym sumieniem polecam.

Absolutnie fenomenalna książka! Nie tylko z uwagi na cudownie lekki styl pisania, nie tylko z uwagi na możliwość uzyskania punktu widzenia autorki na wiele współczesnych jej wydarzeń (a warto pamiętać, że żyła w naprawdę ciekawych historycznie czasach), ale przede wszystkich z uwagi na możliwość zapoznania się z nią jako człowiekiem, przejścia z nią przez wszystkie etapy jej życia - dzieciństwo, młodość, małżeństwa, macierzyństwo, karierę zawodową... Mam wrażenie, że została mi dana jedyna w swoim rodzaju szansa rozmowy z autorką moich ulubionych książek, i jestem za to dozgonnie wdzięczna!

Jak to się dobrze czyta! Jak miło zanurzyć się w jeżyk książki, który zachwyca, rozwija, zastanawia. Ile współczesnych autorów i autorek mogłoby się uczyć pokory i sprawności językowej od córki Kossaka. Przeczytałam ponownie z takim samym zachwytem jak niegdyś!

Joe Alex wraz z Karoliną Beacon mają spędzić czas w posiadłości jej krewnego, który zaczął dostawać listy z pogróżkami. Jednak zanim emerytowany generał wyjaśni Joe Alex’owi o co chodzi zostaje znaleziony martwy. Kto, jak i dlaczego zabił? Podejrzanymi są wszyscy goście posiadłości. A świadkiem ich niewinności zostaje Joe Alex. Joe jednak obiecuje, że zrobi wszystko aby odnaleźć zabójcę i ukarać go odpowiednio. Klasyczny kryminał, który spełni wasze oczekiwania. Polecam.

Jeżeli John Grisham jest w swojej twórczości wybitnym specjalistą od amerykańskiego środowiska prawnego, Robin Cook sytuuje wszystkie swoje książki do środowiska medycznego (jest z zawodu lekarzem). „Coma” to zatem ponownie thriller z dziedziny medycyny, pomysłowy, z ciekawą fabułą, która z pewnością wciąż jest bardzo aktualna, zwłaszcza w kontekście naruszania elementarnych zasad etyki lekarskiej. Styl autora charakteryzuje się doskonałą, szczegółową znajomością opisywanego środowiska, książka ma specyficzną atmosferę, akcja jest wciągająca, a charaktery poszczególnych postaci są dobrze wykreślone. Ogólnie rzecz biorąc, książka zdecydowanie powyżej przeciętnej.

Uwielbiam Grodzieńską, a jej niesamowity życiorys to gotowy scenariusz na film, więc cieszy mnie, że ta książka pogłębia wiele wątków, które pojawiły się we wcześniejszych pozycjach autobiograficznych autorki (trochę to wygląda tak, jakby autorka przed śmiercią chciała jeszcze kilka rzeczy przed czytelnikami odkryć i ocalić od zapomnienia). Nie wszystko jednak zdecydowała się wyjawić - nie wspomina nic o swoim (po matce) i męża (po rodzicach) żydowskim pochodzeniu ani o tym, że przez 2 lata przebywali w getcie, gdzie organizowali przedstawienia w teatrze Femina. Pragnęła jednak, żeby po śmierci te informacje zostały ujawnione - przekazała do druku materiały, które zostały wydane w 2014 w książce "Miasto skazanych" (zapiski męża i jej wiersze). Same wiersze były już wydane zaraz po wojnie pod pseudonimem Stefania Ney (nazwisko panieńskie matki). Bardzo zaciekawiła mnie postać siostry męża Jerzego Jurandota - Zochy, która brała czynny w konspiracji i zginęła w powstaniu. Okazuje się, że napisała 3 książki pod pseudonimem Zofia Bardówna. Naprawdę nazywała się Zofia Gleichgewicht i udało mi się odnaleźć w necie kopię jej podania do ASP, łącznie ze zdjęciem, na którym widać przepiękną młodą kobietę. Wysłałam nowo zdobyte informacje do twórców biogramów powstańczych, mam nadzieję, że uzupełnią. Idąc tym tropem okazuje się, że teściowe p. Stefanii nie nazywali się Tadeusz i Sabina, lecz Dawid i Szajndla. Ich syn Jerzy zmienił nazwisko Gleichgewicht na Jurandot, przy czym wygląda na to, że je wymyślił, ponieważ jedyne osoby o tym nazwisku to on, żona (jako drugie), córka i wnuk Michał (jest pilotem), który nosi nazwisko po matce. W ogóle w książce ukrytych jest kilka zagadek, np. czemu matka Stefanii była bezpaństwowcem? I skoro Stefania idąc do szkoły b. słabo znała polski - to w jakim języku rozmawiały z nią mama i babcia? Wiele wskazuje, że mógł to być rosyjski. A może jidysz? Jest też wiele niedopowiedzeń, np. autorka pisze, że śpiewaczkę Helenę Ostrowską poznała w domu konspiracyjnym w Gołąbkach, a tymczasem wcześniej występowały razem w getcie w przedstawieniu "Księżniczka czardasza". Te niejasności i niedopowiedzenia są głównie konsekwencją przemilczania pochodzenia i pobytu w getcie. Ciekawy jest też wątek Jurandota - kobieciarza. Żona i córka zgodnie piszą, że im to nie przeszkadzało, a jego kobiety były zawsze w dobrym guście. Na sam koniec p. Stefania nadmienia, że mąż nie miał żadnych wad. Ciekawe. PS. Słowa p. Joanny Jurandot-Nawrockiej (zm. 2016): "Rodzice nigdy nie mówili publicznie – i prawie nigdy w domu – o spędzonym w getcie okresie. Był to okres, którego nie chcieli pamiętać, choć zatrzeć go w pamięci oczywiście nie zdołali. Dodatkowo mama, jako autorka i wykonawczyni tekstów satyrycznych, chciała kojarzyć się z artystką ,,do śmichu”, a nie z tak niewyobrażalną tragedią. Mogli spokojnie się ukryć, ale poszli do getta dobrowolnie, ze względu na uwielbianych rodziców ojca, którzy tej szansy nie mieli. Wyszli, kiedy „akcje” tak się nasiliły że nie było szans na uratowanie moich dziadków. O wstydzie nie było mowy, natomiast przyznaję że rodzice – jak wszyscy albo prawie wszyscy ludzie którzy przeżyli tamten koszmar – bali się jego powrotu. Bali się nie o siebie, tylko o nas, o następne pokolenia." PS. Jerzy Jurandot napisał w getcie sztukę: komedię (!) osadzoną w realiach getta pt. "Miłość szuka mieszkania". Była tam wystawiana. Można wysłuchać świetnego słuchowiska na niej opartego - wpisać na YouTubie: słuchowisko miłość szuka mieszkania.

Ciekawe przedstawienie roku z życia kilku studentów. Książka jest krótka, nie ma w niej długich opisów emocjonalnych bohaterów. Nie oznacza to jednak, że nic się nie dzieje. Autorka jednym zdaniem potrafiła zwrócić uwagę czytelnika, a przynajmniej moją, na mnogość emocji jakie w danej chwili odczuwa bohaterka. Jest opowieść z pozoru łatwa i przyjemna, ale miejscami nakłania do refleksji co tak naprawdę jest w naszym życiu ważne.

Kontynuacja „www.małpa 2.pl” od 2 października 2001 do 31 października 2002. Po „Różowych tabletkach na uspokojenie" i małpie 1, to trzecia moja lektura „miła, lekka i przyjemna”, która spełnia założenia autorki tj zacieśnienie znajomości z szeroką rzeszą czytelników. Oczywiście, znajomość jest poniekąd jednostronna, lecz to niewiele przeszkadza, bo czytelnicy w mniejszym lub większy stopniu akceptują i rozumieją poruszane tematy. Mnie ten drugi tom podobał się bardziej, bo więcej wyczytałem nowinek, ciekawostek i nieznanych dotąd anegdot. Polecam 7/10

O ile "Dom nad rozlewiskiem" oraz "Miłość nad rozlewiskiem" bardzo mi się podobały, o tyle "Powroty nad rozlewiskiem" są takie sobie. Pierwsza część książki to historyczne nudy. Dalej poznajemy życie (bardzo rozwiązłe życie) Basi- mamy Gosi. Basia wyjaśnia, dlaczego porzuciła dziecko. Opowiada również o tym, w jaki sposób stała się właścicielką domu nad rozlewiskiem. Poznajemy jej burzliwy związek z Tomaszem. Książka całkiem ciekawa, jednak nie "wciąga" aż tak, jak dwie poprzednie, chwilami nudzi.

Kolejna świetna część przygód dwóch koleżanek Anfisy i Żenii, których umiejętność pakowania się w kłopoty jest imponująca. Mało tego, gdzie by się nie znalazły tam trup ściele się gęsto :P A to wszystko jak zawsze opowiedziane w super humorystyczny sposób. Polecam na poprawę nastroju ;)

Jak już kiedyś wspominałam, z rezerwą podchodzę do książek napisanych przez osoby znane (z czegoś innego niż pisanie książek). Nie inaczej było tym razem. Poza tym, wstyd się przyznać, kojarzyłam panią Krystynę Jandę z kilkoma może rolami i tym, że wielką aktorką jest. Ale nie wiedziałam wiele więcej. Lekturę "Gwiazd" ukończyłam jednak prawie jako fanka autorki. Nie znam się na aktorstwie, ale wiem, że pani Janda musi mieć magnetyczną osobowość. Książka to właściwie zbiór felietonów i wywiadów; mowa przede wszystkim o Jandzie i jej życiu, ale też o rodzimej kulturze na przestrzeni kilku dekad. Czyta się z przyjemnością, czasami śmieszy do łez. Warto się książce tak dać zaskoczyć, dlatego przyznaję hojnie i emocjonalnie siedem gwiazdek.