Romans wszech czasów

Wracam do starych książek, ponownie sięgnęłam do Chmielewskiej. Klin czytałam kilka lat wcześniej, film oglądałam również, a teraz przeczytałam scenariusz. Muszę powiedzieć, że bardziej podoba mi się książka niż scenariusz, chociaż film był w porządku, zwłaszcza aktorzy. Polecam dla rozrywki

Interesujacy zbiór opowiadań ale trzeba się zaznaczyć, że nie jest zbiór typowych opowieści kryminalnych rodem z polskich książek kryminalnych. To jest wręcz zbiór opowieści atypowych! Autorzy bardzo postarali się by wyrwać się z ram ograniczając ych najczęściej twórców tworzących w tym gatunku. Biorąc to pod uwagę, zbiór jest bardzo roznorodny i przez tę różnorodność i poszerzanie granic bardzo atrakcyjny zwłaszcza dla czytelnikow znużonych powtarzalnością w ramach konwencji. Trudno kogoś szczególnie wyróżnić bo w całości i w różnorodności w tym przypadku wg mnie siła ale jest tu i Świetlicki, i Grin, i Shuty. Ale najlepszy w zbiorze opowiadań jest Jacek Dukaj, który do zbioru opowiadań dał coś co za opowiadanie trudno uznać, o! 🙃

Idealna książka na relaks, żeby oderwać się od codzienności. Fakt, jest przejaskrawiona, ale dodaje to uroku i śmieszności. Mnie wciągnęła, czytało się super, poprawiała humor za każdym razem jak do niej siadałam. Chętnie przeczytałambym kontynuację przygód Rusałki :)

Pytanie, które zadawałam sobie na początku lektury, to czy jestem jeszcze niedobudzona czy pijana... wszystko stanęło bardzo niespodziewanie jak żywe. Świetne postacie - całe mrowie - przedstawione w punkt, nie przegadane, a miło rozpoznawalne. Ogólne poruszenie, chaos był w jakiś sposób czarujący i pełen uroku. Tego, co się wydarzyło, nie potrafiłabym powtórzyć, chociaż mi też udzieliła się mania wszystkiego czerwonego. Niby thriller, ale bardzo komediowy. Rozkoszna, kolorowa powieść, która nie dawała na siebie czekać.

Podobała mi się. Pierwsza od dłuższego czasu komedia kryminalna, w której nikt się nie przewraca, nie wali bez sensu w głowę, ani nie upuszcza nic sobie na stopę - te motywy są bardzo ograne i irytujące. Fajnie też, że większość bohaterów jest inteligentna, bo ten gatunek również "lubi" produkować osoby, wygadujące niesłychane głupoty. Oczywiście, do konwencji należy zakochanie się dwójki głównych bohaterów, co jest takie trochę mało wiarygodne, ale w tym przypadku opisane tak, że nie można się przyczepić. Sama intryga kryminalna całkiem sensowna. Polecam :)

Okładka książki standardowo pasuje do całej serii. Mamy białe tło, a na nim kolorowe napisy, z wycinanymi również literami z gazety. Jest to mniejszy format, a i strony pożółkłe, gdyż długie lata leżała na półce i czekała na swoją kolej. Ten tom musiałam odkupić z drugiej ręki, bo nie udało nam się go dostać w żadnym (wtedy) kiosku. Jest to w tym roku nie wiem już, które spotkanie z piórem autorki. Chyba siódme. Sami widzicie, że dzielnie walczę, by dokończyć tę serię po wielu latach czekania. Wydaje mi się, że albo trafiłam na dobrą pozycję, albo jest lepiej, bo czytało mi się ją naprawdę dobrze. Szybko, lekko, nawet z zainteresowaniem. Co prawda trochę spodziewałam się tego, co może nastąpić, wszak studnie w piórze autorki mają znaczenie. :) Tym razem jestem zadowolona z tego lekkiego kryminału. Mamy tajemnice, skarb! I mnóstwo pokręconych bohaterów, których znamy z powieści o Joannie. Zarówno ona, jak i jej ciotki mają swoje kolejne pięć minut. Bab jest sporo, każda ma coś do powiedzenia - nudy tutaj nie ma. Tak teraz naszła mnie myśl - może się w końcu do nich i do ich specyficznego zachowania przyzwyczaiłam? Kto to wie. :) Mamy tutaj różnorodnych bohaterów, myślę, że śmiało takich ludzi spotkamy w swojej codzienności. Akcja ma odpowiednie tempo, które momentami wydaje się wręcz gnać przed siebie, a czasami jest umiarkowane. Dzięki temu dosyć szybko poznajemy kolejne stronice, a to dostarcza nam rozrywkę. Wiele zdarzeń, które mają miejsce w tej lekturze, mogą spowodować uśmiech na waszych twarzach. Szczególnie jedna, ale nie będę zdradzać dokładnie, by nie spoilerować. Chciało mi się śmiać, myślę, że i wy będziecie mieć podobnie. Reasumując uważam, że jest to dobry kryminał, i takim właśnie zapamiętałam pióro autorki, kiedy czytywałam jej powieści w podstawówce. Ba, wtedy pochłaniałam je z ogromną przyjemnością. Jeśli szukacie czegoś lekkiego, polecam. Nie musicie czytać innych książek Chmielewskiej, ta zresztą nie należy do serii o Joannie, chociaż tutaj występuje. I tak samo mamy nawiązanie do "Bocznych dróg", ale nie ma wymogu, by znać treść tej drugiej pozycji. Polecam wszystkim fanom gatunku, autorki i tym, którzy szukają czegoś lekkiego i osadzonego w dawniejszych czasach, gdzie np. o Internecie w telefonie to nikt nie myślał. :)

Śledzimy w tej książce losy członkiń Klubu Mało Używanych Dziewic. Każda z nich jest po przejściach ale wszystkie są pozytywnie nastawione do życia i mają zamiar czynienia rzeczy pożytecznych. One zawsze wyciągają pomocną dłoń do tych, którzy potrzebują pomocy. Dzielnie też walczą z codziennym życiem, a u nich też dużo się dzieje. Agnieszka w wyniku fałszywego donosu zmienia pracę. Alina w charakterze opiekunki zatrudnienia się w klinice doktora Orzechowskiego. Michalina z Grzegorzem wyjeżdżają na urlop do Irlandii i odnajdują jej ojca. Natomiast Marcelina gdy zamieszkała na wsi oddaliła się od koleżanek i swoją uwagę skupiła na córeczce i depresji, która zaczyna jej doskwierać. Dostrzegają to, a jakże klubowe koleżanki i przybywają z pomocą ale na jej szczęście jest jeszcze Bronik ze swoimi pisklakami. To lektura z fabułą, która daje nadzieję w ludzi i w codzienność. Sporo tu humoru i sympatycznych bohaterek i bohaterów. Dlatego jak najbardziej może być relaksującą odskocznią. Gwarantuje dobry nastrój.

Powieść to lekka i zabawna, ale nie dajcie się zmylić! Kunszt literacki pani Ewy jest imponujący, doskonale rozprawia się z mitem, że powieści obyczajowe są mało ambitne. Niezmiernie ciekawa fabuła połączona z umiejętnością snucia opowieści sprawiła, że zaczytana zastygałam w bezruchu nad kubkiem kawy, nie zauważając, że cienka strużka kapie mi na spodnie, i ukradkiem podczytywałam w restauracji czy kolejce do toalety. Motyw kolumbijskiej zakonnicy? Nikt mnie nie przekona, że to nie jest genialny pomysł! Zachwycił mnie też sposób budowania postaci - mimo, że absolutnie nie powinnam utożsamić się z Agatą, która jest w kompletnie innym momencie życia niż ja, totalnie przepadłam, do tego stopnia, że nawet nie przyszło mi do głowy kwestionować, czy morderstwo męża i jego kochanki to aby na pewno najlepszy pomysł... Biegnę do mojej nadmorskiej księgarni po kolejne powieści tej autorki! @papierowa.julia

Na Katarzynę Pisarzewską i jej komedię gangsterską trafiłam przez przypadek. Właściwie to szukałam czegoś lekkiego i koniecznie czytanego przez moją ulubioną lektorkę Ewę Abart... I tak trafiłam na audiobook "Halo, Wikta!" Jest to lekka, dość krótka i pełna humoru historia uwikłanej w gangsterski półświatek Leny, a ona ma amnezję. Tytułowa Wikta jest jej pokojówką, bardzo nietypową zresztą. Dzieje się tu całkiem sporo, a wszystko to w oparach absurdalnego i sytuacyjnego humoru. Bawiłam się świetnie słuchając tej historii. Polecam 😄 7/10. #lubimyczytac #ewaabart #halowikta #katarzynapisarzewska #legimi, #LC #czytamzlegimi #czytambezlimitu #audiobook

Dasza Wasiljewa to bohaterka rosyjskiej komedii kryminalnej, jej przygody są opisane w wielu tomach - "Kłamstwo na kłamstwie" stanowi któryś z nich. Mimo tego czytelnik nie czuje, że coś przegapił, ponieważ każda historia jest jakby odrębną częścią. Podczas lektury nasuwały mi się porównania do naszej Joanny Chmielewskiej, wrażenia wcale nie dziwne, ale czy w pełni słuszne? Niekoniecznie. U Doncowej jakby tych bohaterów było mniej, jakby łatwiej było się połapać w dynamicznej akcji, a jednak całość trochę mniej przypadła mi do gustu. Po prostu perypetie pani "detektyw" mnie tak nie wciągnęły, ale i tak czytało się przyjemnie. Za każdym razem jak czytam taki gatunek, to zastanawiam się czy te pomysły nigdy się nie kończą? Ja nie dałabym rady. :D

O ile "Dom nad rozlewiskiem" oraz "Miłość nad rozlewiskiem" bardzo mi się podobały, o tyle "Powroty nad rozlewiskiem" są takie sobie. Pierwsza część książki to historyczne nudy. Dalej poznajemy życie (bardzo rozwiązłe życie) Basi- mamy Gosi. Basia wyjaśnia, dlaczego porzuciła dziecko. Opowiada również o tym, w jaki sposób stała się właścicielką domu nad rozlewiskiem. Poznajemy jej burzliwy związek z Tomaszem. Książka całkiem ciekawa, jednak nie "wciąga" aż tak, jak dwie poprzednie, chwilami nudzi.

Do czytania "Domu nad rozlewiskiem" podchodziłam z mieszanymi uczuciami, gdyż na lubimyczytac.pl przeczytałam wiele niezbyt pochlebnych opinii innych czytelników. Mimo wszystko zaryzykowałam. I uważam, że zrobiłam dobrze! Książka bardzo mi się podobała. Owszem, napisana jest prostym językiem, jednak dla mnie, osoby czytającej głównie kryminały, była to miła odskocznia. Fabuła umiejscowiona jest w jednej z moich ulubionych krain geograficznych w Polsce- na Warmii i Mazurach. Jest to dla mnie bardzo miłe doznanie- wrócić do krainy pełnej lasów i jezior. W miejsce, gdzie dużo zwiedzałam i w którym doznałam wielu miłych oraz romantycznych chwil z moim ś.p. mężem. "Dom nad rozlewiskiem" gloryfikuje rzeczy, o których nasze społeczeństwo już zapomina: wartości rodzinne, uczciwa praca, godność osobista i człowieczeństwo. Poza tym czuję się jak Gosia na początku książki: rozterki kobiety, która kolejne urodziny spędzi już z cyfrą "4" na początku. Dzięki temu jest mi łatwiej oswoić się z tą myślą, że nie tylko ja mam takie "dziwactwa".

Tak jak nie lubię "uwspółcześnionych" audiobooków, z efektami dźwiękowymi, dziwną intonacją narratorów, tak tu trafiłam na perełkę pod postacią narracji Hanny Kamińskiej. To oraz sam sposób prowadzenia opowieści przez Magdalenę Samozwaniec oddający klimat i mentalność opisywanego okresu czasu stworzyły z niej dzieło warte polecenia. Tym samym z czystym sumieniem polecam.

Ciekawe przedstawienie roku z życia kilku studentów. Książka jest krótka, nie ma w niej długich opisów emocjonalnych bohaterów. Nie oznacza to jednak, że nic się nie dzieje. Autorka jednym zdaniem potrafiła zwrócić uwagę czytelnika, a przynajmniej moją, na mnogość emocji jakie w danej chwili odczuwa bohaterka. Jest opowieść z pozoru łatwa i przyjemna, ale miejscami nakłania do refleksji co tak naprawdę jest w naszym życiu ważne.

„Najczęściej dostajemy od losu to, na czym najmniej nam zależy.” Mamy tu historię Zuzanny, magistra, dziewczyny lekarza, córki kochających rodziców. Wydaje się więc, że jest kobieta o idealnym życiu. Zdaje się, że ma wszystko i pełnię szczęścia. Jest też Weronika, jej przyrodnia, siostra która nie ma aż takiego szczęścia i z którą tak dobrze się dogaduje. Los bywa przewrotny. Gdy kobieta traci pracę i męża siostra zaprasza ja do siebie. I wtedy zaczyna się perfidna gra. Jak to jest że rodziną zamiast sir współpracy, działa przeciwko sobie? Dwie siostry które zamiast przyjaciółkami da wrogami. To lekka książka pełne humoru, która miło się czyta.

Jak już kiedyś wspominałam, z rezerwą podchodzę do książek napisanych przez osoby znane (z czegoś innego niż pisanie książek). Nie inaczej było tym razem. Poza tym, wstyd się przyznać, kojarzyłam panią Krystynę Jandę z kilkoma może rolami i tym, że wielką aktorką jest. Ale nie wiedziałam wiele więcej. Lekturę "Gwiazd" ukończyłam jednak prawie jako fanka autorki. Nie znam się na aktorstwie, ale wiem, że pani Janda musi mieć magnetyczną osobowość. Książka to właściwie zbiór felietonów i wywiadów; mowa przede wszystkim o Jandzie i jej życiu, ale też o rodzimej kulturze na przestrzeni kilku dekad. Czyta się z przyjemnością, czasami śmieszy do łez. Warto się książce tak dać zaskoczyć, dlatego przyznaję hojnie i emocjonalnie siedem gwiazdek.

Jak to się dobrze czyta! Jak miło zanurzyć się w jeżyk książki, który zachwyca, rozwija, zastanawia. Ile współczesnych autorów i autorek mogłoby się uczyć pokory i sprawności językowej od córki Kossaka. Przeczytałam ponownie z takim samym zachwytem jak niegdyś!

Lubię odkrywać nowych autorów, dlatego sięgnęłam po „Gry nie tylko miłosne” Pani Ireny Matuszkiewicz, pozycji wznowionej po ponad dwudziestu latach od pierwszego wydania. I chociaż książka jest ciekawa, fajnie się ją czyta, to czuć jednak tą różnicę przy podobnych komediach wydawanych współcześnie. Warto ją jednak przeczytać, żeby się przekonać, jak bardzo szybko zmienia się nasza rzeczywistość, czy ewoluuje język codzienny. Julia Blenda, pomimo dobrego wykształcenia informatycznego ciągle mieszka ze swoimi rodzicami i pracuje zdecydowanie poniżej swoich kwalifikacji zawodowych w mocno podejrzanie firmie. Codziennie marzy jej się, że zbierze się na odwagę i poprosi swojego szefa o pracę jako informatyk. Niestety nie potrafi nawet rozpocząć takiej rozmowy. Zadowala się na razie pracą asystentki, pomaganiem sekretarce, a czasami nawet i sprzątaczce. Jej rodzice próbują ją swatać z bogatymi kandydatami, ona jednak na złość im, umawia się z tępawym osiłkiem Serafinem. Nie jest z nim szczęśliwa, nudzi on ją strasznie, ale na złość rodzicom ciągle się z nim spotyka. Co jakiś czas ucieka więc w śnienie na jawie o przystojnym aktorze, czy bohaterze książkowym, który bierze ją w ramiona i z którym może być prawdziwie szczeliwa. W pracy zaprzyjaźnia się z szaloną panią prawnik Karoliną i trochę pod jej wpływem postanawia zmienić swoje życie zaczynając od wyglądu. Jej metamorfoza zbiega się w czasie z tajemniczym zniknięciem jednego pracownika i pojawieniem się nowego informatyka Konrada, który zajmuje wymarzone miejsce pracy Julii. Julia i Karolina postanawiają dowiedzieć się, co się kryje za zniknięciem Cholewy. Ponieważ działalność firmy do krystalicznie czystych nie należy, zaczynają podejrzewać jakieś brudne i szemrane interesy. Zwłaszcza że szef i jego żona ciągle się kłócą, nie kryjąc publicznie wzajemnej niechęci do siebie. Dziewczyny wdają się w pewne relacje miłosne z kolegami z pracy, aczkolwiek nie wiedzą do końca, czy mogą zaufać swoim partnerom, czy nie. Zabawna komedia pomyłek, z naiwnymi bohaterami i lekko archaicznym językiem może być jednak dobrą rozrywką. Miałam problem z pierwszymi stronami, bo ciągle porównywałam tekst w myślach z innymi mu podobnymi, a napisanymi bardziej współcześnie. I to był mój błąd. Jak przestałam porównywać, to zaczęłam cieszyć się lekturą. Bohaterek na pierwszy rzut oka nie da się polubić. Jakieś takie nieporadne życiowo, szukające na siłę facetów, inne niż dzisiejsze singielki robiące karierę i świetnie sobie radzące bez mężczyzn. Z każdą stroną książki stają się jednak wyraźniejsze, wywołują sporo śmiechu, zakładam więc, że ta ich naiwność i nieporadność życiowa jest zamierzona. Mężczyźni pokazani w książce to jest paleta różnych typów, od melancholicznego romantyka, po tępawego mięśniaka robiącego szemrane interesy, czy szukającego tylko okazji do zaliczenia kolejnej panienki podstarzałego bawidamka. Na pewno więc wywołają wasze rozbawienie. I tak właśnie należy potraktować tą książkę, jako zabawna komedia, która pozwoli nam na podróż w czasie. Może nie jakąś szczególnie odległą, ale jednak czuć różnice pokoleniową wynikającą z upływu czasu od pierwszego wydania książki.

Kolejna świetna część przygód dwóch koleżanek Anfisy i Żenii, których umiejętność pakowania się w kłopoty jest imponująca. Mało tego, gdzie by się nie znalazły tam trup ściele się gęsto :P A to wszystko jak zawsze opowiedziane w super humorystyczny sposób. Polecam na poprawę nastroju ;)

Zabawna historia przeciętnej młodej kobiety. Pisana w narracji pierwszoosobowej więc przemyślenia i komentarze głównej bohaterki momentami śmieszą do łez. Malina- główna bohaterka, wnuczka wróżki, prawie absolwentka studiów, po rozczarowującym rozstaniu z narzeczonym próbuje wrócić do "świata żywych". Perypetie i proza życia codziennego pozwalają wczuć się w klimat książki.