Klub włóczykijów

Wspaniała opowieść o nastoletnich chłopcach żyjących w powojennej Warszawie, o ich ambicjach, troskach, problemach. Główny bohater zwany Paragonem nie ma łatwego życia, mieszka z ciotką, musi zarabiać na swoje potrzeby zbieraniem butelek, ale ma talent piłkarski. W książce nie brakuje postaci negatywnych. Są nawet wątki kryminalne - kradzież ciężarówki, paserzy i szemrani handlarze... Książka świetnie oddaje klimat tamtych czasów. Bez zakłamania, hipokryzji, bez kolorowania rzeczywistości, jak to często ma miejsce obecnie. Na podstawie tej książki powstał również film. Polecam współczesnej młodzieży - warto przeczytać i poznać trochę historii.

Przeczytane po latach, już w dorosłości. Uważam, że jeśli chodzi o fabułę, to jest to jedna z najlepiej zbudowanych książek dla młodzieży. Genialnie wodzi czytelnika za nos. No i bohaterowie są tutaj pięknie zarysowani i charakterni. To kolejna opowieść, co do której żałuję, że nie przeczytałem jej jako dziecko.

Podobnie jak Ucho d śledzia jest to książka, która wywołuje liczne wspomnienia u dorosłych. We fragmentach jest bardzo, bardzo śmieszna, pomysłowość głównego bohatera niesamowita! A pomysł założenia Związku Niesienia Ulgi Ofiarom Przemocy (uczniom z negatywnymi ocenami) - ponadczasowy;)

Podobno w starym ogrodzie w Niekłaju zakopane zostały skrzynie pełne skarbów... Poszukiwania ukrytego złota trwają i z pewnością mogą skłócić wielu... Okazuje się, że jest coś ważniejszego od tych sporów - niebezpieczni osobnicy planują wysadzić w powietrze fabrykę. Gdy trzeba uniemożliwić zamach i złapać złodziei cennego wynalazku, konflikty idą w niepamięć, a Piraci, Koloniści i Jaszczurki przestają walczyć o Ogród i działają ramię w ramię. Efekty ich wysiłków są doprawdy zaskakujące, także dla nich samych! Kto wie, może nawet uda się bitwa pod Grunwaldem...? Na kartach "Awantury w Niekłaju" jest mnóstwo przezabawnych, ciekawych osobistości, które budują całą historię. Wielokrotnie podczas lektury człowiek nie może się nie zanieść głośnym śmiechem. Powieść jest dosłownie naszpikowana zaskakującymi momentami. Moje Dzieci są równie zachwycone!

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Rewelacyjna książka dla dzieci w wieku 9 lat. Czytaliśmy wspólnie z synem i oboje super się bawiliśmy. Syn z zaciekawieniem śledził kolejne rozdziały i kolejne pomysły nieprzewidywalnego Jacka, który zawsze chciał dobrze, ale jak to zazwyczaj w życiu bywa - wychodziło "jak zwykle". Książka sprzed wielu, wielu lat... (my mieliśmy wydanie z 1988 ) pokazuje dziecku, że kiedyś można było spędzać czas bez smartfona, konsoli i netu i mieć mnóstwo zwariowanych pomysłów, od których czasem włos na głowie się jeży ;)

Książka, na podstawie której powstał serial dla młodzieży, opowiada historię Grubego jednak nieco inaczej... Maciek Łazanek w czasie pobytu w Komi na Syberii ciągle głodował, a teraz po powrocie do Polski, bojąc się tego uczucia wręcz się obżera. Skutek- stał się gruby i nie potrafi zapanować nad apetytem. Jest tu dużo winy jego mamy, bowiem kobieta z miłości do syna gotuje tłusto, słodko i dużo, cieszy się że może wynagrodzić rodzinie czasy głodu. A Maciek cierpi, bo dzieciaki go wyzywają od wielorybów, potrafią go pobić, dokuczyć w każdy sposób. Jego życie zmienia przyjaźń z Majem, chłopcem okaleczonym w wyniku eksperymentów w czasie wojny. Maj pomimo swego kalectwa potrafi zobaczyć w każdym człowieku dobro, a Maciek dzięki niemu zaczyna patrzeć na wiele spraw inaczej. Bardzo mądra książka, niedoceniona wśród literatury młodzieżowej.

Książka która mnie ominęła w dzieciństwie, a szkoda, z pewnością podobała by mi się o wiele bardziej. Usłyszałem od niej podczas spotkania literackiego, na którym gościłem z kolegą. Wspominał ją jako lekturę swojego dzieciństwa. Koniecznie musiałem ją poznać. Akcja ma miejsce w Szczecinie, pojawia się Odra, tramwaj numer 8, Las Arkoński, Park Kasprowicza, jednak mam nadzieję, że to innym, mglisty Szczecin. Znam Odrę w pasie od stoczni do Inoujścia i jedyne miejsce, które mi pasuje to okolice Gocławia. Nie ma tam jednak możliwości dojścia przez bagna. Ale skoro jechali tramwajem 8, to może chodzić o Siedlińską Kępę albo Bryniecki Ostrów... gdzieś na Międzyodrzu. Dawniej ósemka miała pętlę na Basenie Górniczym. Nie ma to aż tak wielkiego znaczenia. Szczecin jest tylko tłem, znajomym i miłym, ale jednak tłem. O wiele bardziej istotna jest owa wyimaginowana "Wyspa Szczęścia", na której dzieją się cuda. Czary? Nie. Przemiany charakterów. Książka ma wszystko co mogło się podobać czytelnikowi z tamtego czasu (lata 60/70): trochę swojskości, zgrana paczka kumpli, bandy podwórkowe, dalekie a bliskie miejsce, przygoda, draki i bijatyki. Przypominają mi się moje pierwsze komiksy klasowe, a były to właściwie same potyczki. One w większości odbywały się w naszej wyobraźni. Marzenia odgrywały wtedy o wiele większą rolę. W nich wysepka mogła zamienić się w dziki ląd, konkurencyjna banda w piratów a wrony... w kurę na rosół. Nie pierwszy to raz wyobraźnia przenosiła szczecińskich marzycieli i poszukiwaczy przygód w inne krainy. Jezioro Dąbie potrafiło zmienić się w Mare Dambiensis... gdzieś tam, na swojej wyspie mieszka kot Umbriaga. Książka całkiem niezła, ale nie ma szansy przebić Niziurskiego czy Bahdaja. Ciekawe jest to, że autor poświęcił ją swemu synowi - Arturowi Liskowackiemu, który jest postacią znaną w Szczecinie, o bogatym dorobku literackim. Dla mnie to lokalna ciekawostka, związana z moim miastem i czasem, który nie należał do mojego pokolenia.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Drugi tom serii o KAKTUSACH, czyli świetna lekcja historii dla młodzieży, ale i dla dorosłych. Wiktor Zawada wykreował bardzo silne charaktery, a ich przygody, choć czasem mogą wydawać się wręcz absurdalne w realiach wojennych - to są wyjątkowo celnym przeniesieniem walki o wolność dorosłych. WIELKA WOJNA Z CZARNĄ FLAGĄ opisuje trzeci rok okupacji, a drużyna Kaktusów musi poradzić sobie ze zdradą, z niesprawiedliwością i z brutalnym agresorem. Ta książka, to fikcja - ale fikcja, która się zdarzyła... w wersji bardziej przerażającej. Mimo jednak lżejszego tonu - tej opowieści nie można posądzić o choćby najmniejsze banalizowanie wojny. Mamy tu prawdzie emocje, prawdziwe cierpienie i prawdziwą moralność - honor w tej historii nie jest tylko słowem. Bardzo cenię tę serię - został mi do nadrobienia jeszcze tom trzeci. Uważam, że pokazana tu współpraca, przyjaźń, jedność, determinacja, którą widać w małych rzeczach, czasem w drobnostkach - sprawia, że człowiek zaczyna rozumieć, czym jest patriotyzm i prawdziwa odwaga. W tej części nasza ekipa stanie oko w oko z Hitlerjugend i będzie to starcie pamiętne. Czy pokonają wroga? Czy pozostaną sobą, pomimo rozmaitych rozczarowań - a może rozczarowanie przekują w złoto? Skąd wezmą nadzieję, w świecie pozbawionym nadziei? Ach! I humor! Przecież humor jest tu czynnikiem wiodącym, który pozwala z zachwytem przewracać stronę po stronie. Książka została fantastycznie wydana. Piękna tasiemka jako zakładka, twarda okładka, klasyczna spójność, eleganckie szycie i oczywiście ilustracje Ludwika Paczyńskiego, które to ilustracje w swej prostocie są karykaturalnym i celnym odbiciem wojennej rzeczywistości. za wolność! za Polskę! 8/10 tom 2 KAKTUSY Wydawnictwo Zysk i S-ka

Jedna z naprawde niewielu ksiazek, ktore przeczytalem wiecej niz raz. Sentyment do tej ksiazki jest tak wielki, ze nawet teraz, majac ponad 30 lat delikatnie szkla mi sie oczy. Wspomnienie tej ksiazki jest takie cudowne- jak ulubiony love song z mlodziezowych lat, jak usmiech dziewczyny, ktora Ci sie zawsze podobala, jak radosc kiedy twoja druzyna klasowa wygrywa jakis wazny mecz w pilke, kosza czy siatke. Takie rzeczy nie wroca, pamiec tez w koncu stanie sie zawodna, ale trzeba sie cieszyc dopoki mozna. Dlatego kupie ta ksiazke, przeczytam raz jeszcze, wroce do Roz, a potem, kiedy dorosna, poprosze synow zeby tez ja przeczytali.

Gdzieś mignęła mi ta książka i postanowiłam ją przeczytać. Opinia:7/10. Książka świetna, wartka akcja. Jedynym minusem, to wiek głównych bohaterów, którzy w opinii autora mają od 9 do 14 lat, a narracja raczej wskazywałaby na 12 do 18 lat :) ale nie zmienia to faktu, że książka była bardzo ciekawa.

„Kaktusy z Zielonej Ulicy” Wiktora Zawady to książka, którą odkryłem zupełnym przypadkiem gdzieś w gimnazjum. Pomijając lektury, czytałem już wtedy całkiem sporo. Chociaż rysował się mocno kierunek prowadzący w stronę fantastyki, to sięgałem też po inne rzeczy. I tym sposobem, przeglądając u dziadków szafkę z książkami mojej mamy i ciotek trafiłem na taki skarb. Powieść ta jest to świetna młodzieżowa przygodówka osadzona w trudnych realiach II wojny światowej. Autor dokonał niesamowitej sztuki, jaką jest pokazanie wojny z perspektywy dzieci przy zachowaniu daleko idącego autentyzmu życia społecznego i tragizmu okupacji. Wspominam lekturę naprawdę dobrze. Już wtedy interesowałem się historią i zdawałem sobie sprawę z tego, czym była wojna i jakie były jej konsekwencje, więc lektura była ciekawym doświadczeniem. Z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że fabuła weszła mi w głowę, a książkę czytałem kilkukrotnie. Sam fakt, że teraz po latach wciąż siedzi mi w głowie jest chyba dość znaczący. Wiktor Zawada, a właściwie Witold Welcz umieścił swoją opowieść w Zamościu, co na pewno też nie pozostało bez wpływu na mój odbiór, bo chociaż sam pochodzę z Tomaszowa Lubelskiego, to Zamość odwiedzałem wielokrotnie. No i na koniec mój dom rodzinny mieści się przy ulicy Zielonej. Innej, ale jednak. Nie wydaje mi się, żebym specjalnie utożsamiał się z bohaterami powieści, jednak gdzieś ta koincydencja była ciekawa. Tytułowe Kaktusy to grupa przyjaciół, których najlepszy czas dzieciństwa to zabawa w Indian. Wrzesień 1939 roku sprawia, że zamiast zabawy w wojnę muszą stawić czoła prawdziwym wydarzeniom. Obserwują jak zmienia się życie codzienne ich, rodziny i wszystkich wokół pod niemiecką okupacją. Dotychczasowe psikusy i zabawy ustępują pomysłom, jak rzeczywiście mogą zaszkodzić wrogom. Spotykają się z dramatami, takimi jak rozbicie rodziny oraz realnym niebezpieczeństwem. Dziecięce kłótnie odchodzą na bok z racji poczucia braterstwa oraz strachu, który odczuwają mimo okazywanej odwagi, a czasem nawet buty. Dzidek, Bysiek, Milka oraz Jędrek to główni bohaterowie książki, ale ważną rolę odgrywał także Jasiek Cielebąk, który nieco starszy od pozostałych dzieciaków, szybciej i bardziej świadomie wyrabiał sobie zdanie na temat sytuacji. Niesamowitą postacią jest Polcia, pomoc domowa rodziny Centów. Dziewczyna, która potrafiła zrugać Niemca, tak że wziął nogi za pas. Oj, pamiętna scena. No właśnie, są też Niemcy. Zarówno osiedlani na Zamojszczyźnie zwykli ludzie z III Rzeszy, jak i żołnierze. W tym ostatnim gronie znajduje się Herr Pacurek, niepożądany lokator w domu Dzidka, główny wróg Kaktusów. Na konflikcie z nim skupia się lwia część akcji książki. Postacie nie są przerysowane, nie mają cudownych zdolności ani nadmiernego szczęścia. To zwyczajne dzieciaki i ich rodziny oraz znajomi, którzy po ludzku muszą zmierzyć się z potężnymi przeciwnościami losu. I to chyba właśnie ta autentyczność sprawia, że wciąż mam mocne wspomnienia związane z tą książki i co jakiś czas wracają one do mnie i rozpamiętuję sobie tę historię. Styl autora jest bardzo specyficzny, łączący lekkość lektury dla młodzieży z powagą wojennej tematyki. To rzadka sztuka i umiejętność, by tak połączyć te kwestie bez uszczerbku dla którejkolwiek. Świadczę własnym doświadczeniem, bo to dość znaczące, że mimo upływu bodaj 20 lat tak dobrze pamiętam tę książkę i czuję echo emocji, jakie zostały w niej zawarte. To jest moc literatury. Taką literaturę powinna czytać młodzież. Chociaż rozumiem zmiany pokoleniowe oraz zmianę trendów, to „Kaktusy z Zielonej Ulicy” powinny być szerzej znane i promowane. To nie tylko książka przesiąknięta niezwykłym klimatem przyjaźni i zagrożenia. Jest tu wspaniały, nieprzesadny patriotyzm oraz wiele mądrych postaw i zachowań. Co ciekawe, mimo że powieść ukazała się pod koniec lat 60., to nie pamiętam, żeby wciśnięto tam propagandę komunistyczną. Jeśli jest, to wtedy jako dzieciak jej nie dostrzegłem. Z całego serca polecam tę książkę zarówno młodym, jak i starszym czytelnikom. Wszystkie powody wymieniłem wyżej, więc nie będę się powtarzał. Wspomnę tylko, że jest to pierwszy tom trylogii i co dziwniejsze mimo mojego zachwytu nad tym tomem, nigdy nie miałem okazji przeczytać kolejnych. W szkolnej bibliotece ich nie było, w publicznej chyba nie pytałem, a kupić tego nie szło, bo internetowy rynek handlu wtórnego książkami nie był tak rozwinięty jak dziś. Plan uzupełnienia kolekcji będzie dopiero zrealizowany. Wtedy pewnie wrócę z pełną recenzją i okaże się czy z perspektywy starszego, obciążonego większą wiedzą człowieka też będzie tak świetnie. Tekst opublikowany pierwotnie na stronie: https://www.facebook.com/SoFiK.DamianPodoba

Urocza ramotka z lat 60 dziesiątych. Dawne harcerstwo, ,obóz w górach świętokrzyskich - pionierka, własnoręczne przygotowanie namiotów ,latryny, ogniska, warty, gotowanie posiłków. Do tego przygody zastępu czarnych stóp - to wszystko napisane barwnym językiem. Łza się w oku kręci jak to dawniej bywało , dziś współczesnym harcerzom włos tylko może zjeżył się na głowie i raczej nie uwierzą . Polecam w celach poznawczych.

Czytałam w wakacje dwadzieścia lat temu, będąc wówczas pietnastolatką. Ta historia zapadła mi głęboko w pamięci, znajomość Przemka i Alicji, ich piękne letnie dni, czuję jakbym tam była z nimi i zajmowała się rozwiązywaniem zagadki kradzieży. Moja blisko trzyletnia córka ma na imię Alicja, a ja uwielbiam miód akacjowy - żaden inny mi tak nie smakuje. Sentyment do książki 💚 Jest w niej coś niezwykłego, zdumiewającego a zarazem prostego. Wywołuje szczery uśmiech na koniec. Polecam każdemu taki uśmiech.

To druga książka Haliny Rudnickiej. Treść podoba mi się, ponieważ jest ubrana ładne zdania, przy tym jest łatwa w odbiorze. To jedna z ulubionych powieści w moim dzieciństwie. Główny bohater – Kalias, nastoletni Grek z Aten – doznaje interesujących survivalowych przeżyć. Autorka ma żydowskie pochodzenie – daje się to odczuć. Odnoszę wrażenie, że opisując starożytną wojnę wraca myślami do współczesnej, drugiej wojny światowej. W powieści żydowska dziewczynka jest uratowana od zagłady. Jest mowa o wolności, prawach człowieka, oswobodzeniu spod władzy "panów" (tak jak głosi komunistyczna propaganda). Chcę wrócić do tej książki w przyszłości. Oceniam na 7,5 gwiazdki (zaokrąglam do 8 gwiazdek).

Jak zwykle świetnie się czyta przygody detektywa-amatora, tym razem we Francji. Oczywiście uwzględniając, że jest to książka dla młodzieży i to w realiach PRL-u. Sporo informacji o malarzach i historii zamków nad Loarą. Gł. postacie książki: — Pan Samochodzik – Tomasz, przyjechał do Francji na zaproszenie barona Raoula de Saint-Gatien, któremu Fantomas zagroził kradzieżą cennego obrazu. — Fantomas – słynny, tajemniczy, złodziej cennych obrazów. — Gaspard Pigeon – detektyw agencji ubezpieczeniowej. — Raoul de Saint-Gatien – baron, właściciel Zamku Sześciu Dam, przyjaciel kapitana Petersena – znajomego Pana Samochodzika z „Templariuszy”. — Yvonne – 14-letnia bratanica barona, sierota pod opieką barona. — Vincent – starszy brat Yvonne, narzeczony Karen Petersen, artysta-malarz z Paryża. — Robert – 15-letni przyjaciel Yvonne, syn kustosza zamku. — Madame Eveline – bogata ciotka Yvonne, miłośniczka szybkich samochodów. — Pierre Marchant – właściciel zamku Orlego Gniazda, podaje się za byłego handlarza win, jeździ na wózku inwalidzkim.

Niby lektura szkolna z 1982 roku (tak głosi okładka) ale patrząc na kartę wypożyczeń bibliotecznych nie podejrzewam, by kiedykolwiek lekturą obowiązkową była (przynajmniej w mojej mieścinie). Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.)

Jedna z pierwszych ulubionych książek, otrzymana jako pamiątka kolonijna, przeczytana milion razy. Ile razy patrzę na żółte niskopodłogowe pieski mam w głowie psa Balonikarza. Napisane barwnym językiem, wciągająca akcja, moi synowie lubili kiedy im czytałam.