Klub Mefista

Ładny szmat czasu temu namiętnie czytałam thrillery medyczne, bo akurat była swoista moda na Cooka, Crichtona itd. Palmera jakoś ominęłam- nie wiem dlaczego, czy w ogóle nie było w mojej bibliotece, albo był tak rozchwytywany? To drugie by mnie nie dziwiło, bo książka jest świetna- ciekawa intryga, ciekawe i wyraziste postaci. Pan Palmer nie bierze jeńców i coś czuję, że poszukam innych książek tego autora, bo raz z nim to za mało.

Robin Cook od lat jest dla mnie niekwestionowanym mistrzem thrillera medycznego i „Polisa śmierci” tylko utwierdziła mnie w tym przekonaniu. Autor po raz kolejny sięga po aktualną wiedzę medyczną, wzbogaconą własnym doświadczeniem lekarskim, i buduje historię, która brzmi niepokojąco realistycznie. Osią powieści są eksperymenty z zakresu medycyny regeneracyjnej prowadzone w laboratorium genetycznym przez wybitnego noblistę, doktora Rothamana, oraz jego współpracownika doktora Yamamoto. Naukowcy pracują nad możliwością hodowania ludzkich organów z komórek macierzystych pobranych od przyszłych biorców. Jeśli badania zakończą się sukcesem, mogą zrewolucjonizować współczesną medycynę i zapewnić tanie, dostępne narządy do przeszczepów dla śmiertelnie chorych pacjentów. Czytelnik poznaje ten świat oczami głównej bohaterki - dwudziestosześcioletniej studentki medycyny, Pii Grazdoni. Jej postać została bardzo wiarygodnie nakreślona. Pia ma za sobą trudne dzieciństwo: pochodzi z rozbitej, dysfunkcyjnej rodziny, wychowywała się w domach dziecka i rodzinach zastępczych. Jest Amerykanką o albańsko-włoskich korzeniach, a jej przeszłość wielokrotnie wpływa na podejmowane decyzje i sposób postrzegania świata. Jeden z cytatów szczególnie zapadł mi w pamięć: „Zasada w naszym fachu jest taka, że żaden Albańczyk nie może zabić rodaka, chyba że sam chce zginąć.” Równolegle Cook prowadzi drugi wątek - historię bezwzględnych finansistów Edmunda i Russella, którzy skupują polisy na życie od ciężko chorych, zdesperowanych ludzi. Po ich śmierci przejmują ogromne wypłaty, budując fortuny na cudzym nieszczęściu. Ten misternie zaplanowany proceder zaczyna się jednak chwiać, gdy pojawia się realna szansa na przedłużenie życia pacjentów dzięki nowo wyhodowanym organom. Rozpoczyna się brutalna gra, w której stawką są nie tylko pieniądze, ale i ludzkie życie w tym życie Pii oraz naukowców. Szczególnie spodobało mi się to, jak wiarygodnie autor pokazuje świat finansów żerujący na chorych i starszych ludziach. „Trzustka szwankuje? Wyhodujemy panu nową i po sprawie.” Ten cytat doskonale oddaje moment, w którym cały nielegalny biznes polis na życie traci sens, bo nagle okazuje się, że życie można przedłużyć. Duże wrażenie zrobiło na mnie także nawiązanie do autentycznego przypadku śmierci rosyjskiego emigranta, byłego podpułkownika KGB Aleksandra Litwinienki, otrutego radioaktywnym polonem-210. Ten element dodatkowo podkreśla realizm powieści i jej osadzenie we współczesnych realiach polityczno-naukowych. Ogromnym atutem powieści jest umiejętne przeplatanie wielu wątków: pracy laboratoryjnej, świata wielkich pieniędzy, dynamicznej akcji i psychologicznego portretu bohaterów. Cook prowadzi narrację naprzemiennie z perspektywy Pii, doktora Rothamana oraz cynicznych biznesmenów, dzięki czemu napięcie utrzymuje się od pierwszej do ostatniej strony. Co więcej, skomplikowane zagadnienia medyczne zostały wyjaśnione w sposób przystępny nawet dla laika. Powieść porusza bardzo aktualne problemy: korupcję świata przez pieniądze, możliwość „kupienia wszystkiego” oraz etyczne dylematy związane z hodowlą ludzkich organów. Dodatkowo psychika Pii została ukazana w sposób, który sprawia, że czytelnik jej kibicuje, współczuje jej, a czasem nawet ma ochotę ją skarcić za podejmowane decyzje. Moim skromnym zdaniem książka zasługuje na bardzo dobrą ocenę, zarówno ze względu na treść, jak i styl. To thriller, który wciąga od pierwszych stron, trzyma w napięciu aż do końca i na długo pozostaje w pamięci.

Gdy zaczęłam czytać tą książkę to na początku byłam trochę znudzona. Zbyt wiele informacji na raz się pojawiło. Jednak książka zaczęła mnie z każdą stroną coraz bardziej wciągać. Książka ta porusza problem choroby Aspergera, wiec fajnie było się dowiedzieć informacji o tej właśnie chorobie. Książkę polecam.

Wracam po latach do kolejnej pozycji Tess Gerritsen i jestem zachwycona. Niesamowita, wciągająca, pełna tajemnic i dreszczu emocji po prostu WOW! Czytając w jaki złożony sposób Tess opisuje sytuację i miejsca czuje się mroczną atmosferę thrillera, po prostu ciary na plecach. Napięcie i zagadka od pierwszej do ostatniej strony, tego oczekuje po kryminałach.

Gdy kilka lat temu trafiłam na książkę Sfinks Robina Cooka wiedziałam, że będzie to autor dla mnie. Praktycznie od razu polubiłam jego thrillery medyczne za sporą ilość medycznych szczegółów jednak pozbawioną mocno drastycznych opisów jak to ma miejsce u Tess Geritsen. Robin Cook łączy w ciekawy sposób świat medyczny i kryminalny dając czytelnikowi dreszczyk emocji połączony z medyczną wiedzą i zagadką kryminalną do rozwiązania. W związku z tym, że nie mam czasu na chodzenie po bibliotekach szukałam książek Cooka do swoich prywatnych zbiorów, jednak moje poszukiwania musiały potrwać kilka lat, bo jak się okazało książki te rzadko były wznawiane, więc pozostało mi szukanie ich po antykwariatach internetowych i na allegro. Mimo, że książka nie jest jakoś mocno gruba to ilość tekstu na każdej ze stron jest całkiem spora co może być wyzwaniem dla osób, które nie lubią małego zbitego tekstu. Ten fakt również dla mnie był lekką przeszkodą w szybszym czytaniu książki. Amerykanka Jennifer Hernandez podczas oczekiwania na wykład w jednej z sal medycznych przysłuchuje się informacji podawanej w programie stacji CNN w którym poruszany jest temat turystyki medycznej. W nadawanym właśnie programie pada informacja o nagłym zgonie pacjentki w szpitalu w Nowym Delhi. Dla Jennifer ta informacja jest mocno szokująca, bo jako zmarła zostaje wymieniona jej babcia Maria Hernandez z którą Jennifer jest bardzo zżyta. Według informacji CNN kobieta zmarła na zawał serca po zdawałoby się rutynowej operacji biodra w szpitalu w Queen Victoria Hospital w Nowym Delhi. Roztrzęsiona kobieta .. https://naticzyta.blogspot.com/2024/04/ciao-obce.html

„Autopsja” Tess Gerritsen to siódmy tom serii kryminalnej o detektyw Jane Rizzoli i patolog Maurze Isles. Książka bardzo mi się spodobała, ponieważ jest pełna napięcia i trzyma czytelnika w niepewności niemal do samego końca. Akcja powieści w dużej części rozgrywa się w szpitalu, gdzie Jane Rizzoli trafia, aby urodzić swoje dziecko. Niestety w tym samym czasie w budynku przebywa kobieta wyłowiona z wody i uznana za zmarłą. To właśnie ona bierze ludzi jako zakładników. Wśród nich znajduje się również Jane, która mimo trudnej sytuacji związanej z porodem musi zachować spokój i myśleć o bezpieczeństwie swoim oraz innych osób znajdujących się w szpitalu. Bardzo podobało mi się to, że autorka pokazała Jane jako niezwykle silną i odważną bohaterkę. Nawet w tak niebezpiecznej sytuacji stara się logicznie myśleć i nie poddaje się strachowi. Dzięki temu czytelnik może ją podziwiać i kibicować jej przez całą historię. Dużym atutem książki jest także sposób budowania napięcia. Czytelnik przez cały czas zastanawia się, jak zakończy się sytuacja z zakładnikami i czy wszystkim uda się wyjść z niej bezpiecznie. Autorka bardzo dobrze opisuje emocje bohaterów, co sprawia, że historia wydaje się jeszcze bardziej realistyczna. Uważam, że „Autopsja” to bardzo ciekawy i emocjonujący kryminał. Poleciłabym tę książkę osobom, które lubią trzymające w napięciu historie oraz powieści o śledztwach i pracy policji.

Świetna rozrywka na piątkowy wieczór. Kolejne przygody dr Davida wciągają bardziej niż poprzednia część. Ale naprawdę tak się musiała zakończyć ta historia? Myślałam że 1 tom to wyjątek i 2 morderców to tylko taka jednorazowa fanaberia autora. Ale że trzech? Tu mnie autor prawdziwie zaskoczył, nie podoba mi się taki finał!

Mega! Świetna książka w tym gatunku! Kathleen Sullivan doznaje udaru mózgu i - sparaliżowana i niema - trafia do szpitala na Manhattanie. Jej przyjaciel Richard Steele, szef oddziału nagłych wypadków, ma świadomość, że w najlepszym razie Kathleen dozna nieodwracalnego uszkodzenia mózgu, ale nie może nic zrobić. Tymczasem bezbronna kobieta, oddana w ręce neurochirurga Tony'ego Hamlina, przeżywa koszmar na jawie, stając się ofiarą nielegalnego eksperymentu medycznego. Może tylko modlić się i walczyć o nawiązanie jakiegokolwiek kontaktu z Richardem Steele'em.

Opowieść z antropologią w tle. Projekt Manhattan jest kluczem do całej historii. Ból po stracie bliskich jest czasami przeogromny i może tkwić w człowieku dlugo i różnie na jego życie wpływać. Szybko się czyta z ciekawością i chętnie można pomyśleć o cdn.

„Wołanie grobu” to jedna z tych książek, które wciągają mnie nie tyle fabułą, co klimatem — takim lekko niepokojącym, chłodnym, trochę dusznym. Czytając, miałam wrażenie, jakbym cały czas chodziła po cienkim lodzie: niby spokojnie, niby wszystko pod kontrolą, a jednak gdzieś pod spodem czai się coś nieprzyjemnego. Bardzo podobało mi się to, jak ta historia działa na emocje — nie w sposób nachalny, tylko raczej powolny, sączący się. To nie jest książka, która krzyczy, tylko taka, która szepcze i przez to właśnie zostaje w głowie na dłużej. Momentami łapałam się na tym, że robię przerwy w czytaniu, nie dlatego, że mnie nudziła, tylko dlatego, że potrzebowałam chwili, żeby „odetchnąć”. Styl jest dla mnie dużym plusem — konkretny, ale jednocześnie obrazowy. Bez zbędnych ozdobników, a jednak działa na wyobraźnię. Lubię, kiedy autor nie traktuje mnie jak kogoś, komu trzeba wszystko wyłożyć wprost, tylko zostawia przestrzeń na własne odczucia i interpretacje. Nie powiedziałabym, że to książka „lekka”, nawet jeśli czyta się ją dość płynnie. Ma w sobie coś ciężkiego, coś, co zostaje po zamknięciu ostatniej strony. I chyba właśnie za to ją najbardziej cenię — za ten klimat, który wraca do mnie jeszcze długo później, trochę jak echo.

Książka "Klinika śmierci" Harlana Cobena wywarła na mnie mieszane wrażenie. Z jednej strony fabuła jest ciekawie skonstruowana, a tempo akcji sprawia, że trudno się od niej oderwać. Autor sprawnie buduje napięcie i wprowadza czytelnika w świat pełen tajemnic oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji. Z drugiej strony momentami miałam wrażenie, że niektóre wątki są przewidywalne, a postacie mogłyby być bardziej pogłębione. Nie wszystkie rozwiązania fabularne w pełni mnie przekonały, choć doceniam starania autora, by utrzymać napięcie aż do końca. Podsumowując, Klinika śmierci to książka, która potrafi wciągnąć i zapewnić rozrywkę, ale nie jest pozycją wybitną literacko. Jest w sam raz dla osób szukających lekkiej, sensacyjnej lektury, która dostarczy kilku godzin wciągającej lektury bez większych literackich uniesień.

Ta książka to prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony. Jako czytelniczka, najbardziej uderzyło mnie to, jak autor potrafił oddać bezwzględną samotność głównej bohaterki, Christine. ​Co najbardziej zapada w pamięć? ​Motyw utraty tożsamości: Pomysł na kobietę, która każdego ranka budzi się jako „czysta karta”, jest przerażający. Czytając, podświadomie stawiasz się na jej miejscu – to uderza w nasze najbardziej podstawowe lęki o bezpieczeństwo i zaufanie do najbliższych. ​Klaustrofobiczny klimat: Akcja toczy się głównie w domu, co potęguje uczucie osaczenia. Czuć to napięcie między Christine a jej mężem, Benem. Z każdą stroną zastanawiałam się: Czy on jest bohaterem, czy potworem? Ta niepewność jest genialnie poprowadzona. ​Forma dziennika: To, że poznajemy historię poprzez zapiski Christine, sprawia, że więź z nią jest bardzo silna. Razem z nią odkrywamy kolejne kłamstwa i razem z nią czujemy ten narastający paraliżujący strach. ​Subiektywne odczucia ​Choć momentami opisy codziennego poranka i powolnego przypominania sobie faktów mogą wydawać się powtarzalne, to właśnie ten zabieg buduje autentyczność jej stanu. To nie jest typowy kryminał z pościgami – to thriller psychologiczny w najczystszej postaci, gdzie największa walka toczy się wewnątrz własnego umysłu. ​Podsumowanie: Książka jest genialna, jeśli szukasz czegoś, co sprawi, że zaczniesz kwestionować własne wspomnienia. To opowieść o tym, jak łatwo nami manipulować, gdy nie mamy przeszłości, do której moglibyśmy się odwołać. ​Moja ocena: 8/10 ⭐

Ponieważ lubię thrillery medyczne, więc nie mogłem odpuścić sobie Paula Carsona. Na pierwszy ogień poszedł "Ostatni dyżur" i mogę napisać, że schemat powieści niemal całkowicie podobny jest do wielu thrillerów medycznych największego mistrza tego gatunku - Robina Cooka czy niektórych powieści Michaela Palmera. Tutaj też mamy młodego, niezwykle zdolnego i ambitnego lekarza, który kosztem wielu wyrzeczeń osiąga lukratywne stanowisko w renomowanym szpitalu. Jednak awans okupiony jest niezwykle ciężką pracą, brakiem czasu na cokolwiek, przez co najwięcej cierpi rodzina i ogromnym stresem. No i intryga. Potężny koncern farmaceutyczny chcąc wypromować swój nowy lek zabiega o pozytywne opinie największych kardiochirurgów. Nasz bohater - Jack Hunt - jest jednak wrogiem wszelkich tego typu działań i nie zgadza się na spotkania z ludźmi koncernu. Ci jednak nie dają za wygraną i rujnują życie naszego bohatera. Zniesławiony i pozbawiony pracy Jack rozpoczyna samotną walkę o przywrócenie dobrego imienia... Klasyka jak u Cooka, jednak styl i sposób konstrukcji tej powieści nieco odbiega od mistrza. Nie mniej jednak Carsonowi udało się napisać naprawdę dobry thriller, który trzyma w napięciu, z wartką akcją nie pozbawioną zaskakujących zwrotów i niezwykle dramatycznych momentów. Zakończenie i rozwiązanie intrygi to kompletne zaskoczenie, które w moim odczuciu nie do końca pasowało do całości powieści. Kilka zdań wyjaśnienia na koniec nie do końca mnie przekonało. Ale co tam - powieść naprawdę dobra! Polecam gorąco!

Wciągające śledztwo, wydawanie wyroku przed poznaniem pełnych faktów, samosąd i siła mediów. Kolejna powieść Cobena, tym razem poświęcona bardzo wrażliwemu tematowi pedofilii. Do czego może doprowadzić snucie domysłów? Jak daleko można posunąć się, by zdobyć fantastyczny materiał do nowego programu? Czy media pomagają, czy przeszkadzają w znalezieniu prawdy? Niepokojący kryminał. Niepokojący, bo manipulacji ulega codziennie każdy z nas...

„Dotyk zła” to książka, która naprawdę mocno mnie wciągnęła. To jeden z tych kryminałów, przy których kiedy już zacznie się czytać, trudno przestać. Śledztwo jest prowadzone ciekawie, pojawia się sporo poszlak i tropów, które momentami potrafią zmylić czytelnika. Kilka razy łapałam się na tym, że podejrzewałam zupełnie inne osoby. Temat jest trudny, bo dotyczy cierpienia dzieci, więc niektóre fragmenty są emocjonalnie wymagające. Jednocześnie narracja jest bardzo dobrze poprowadzona i historia rozwija się w sposób, który naprawdę angażuje. Bardzo podobało mi się też napięcie między między śledczymi. To nie jest typowy wątek romantyczny, raczej subtelna chemia i napięcie, które dodaje historii dodatkowej warstwy. To po prostu dobry, wciągający kryminał, który czyta się bardzo płynnie. Kiedy musiałam odłożyć książkę, często myślałam o tym, co wydarzy się dalej, a to dla mnie zawsze znak, że historia naprawdę działa. Nie sprawdzałam jeszcze, czy autorka napisała kontynuację, ale jeśli tak chętnie wrócę do tych bohaterów. Jeśli lubicie kryminały, które wciągają i trzymają w napięciu, zdecydowanie polecam. 📚🖤

Moja pierwsza styczność z tą autorką. "Siostra" opowiada o Beatrice i jej zamordowanej siostrze Tess. Beatrice nie wierzy w samobójstwo swojej siostry i próbuje przekonać wszystkich, że jest inaczej. Niestety nikt jej nie wierzy. Na swojej drodze spotyka wielu ludzi: ojca dziecka jej siostry, chłopaka, który ma na jej punkcie obsesję, koleżankę z którą jej siostra brała udział w badaniach oraz lekarza, któremu wpada w oko Beatrice. Na pewno prawdą jest to, że gdy wszystko jest dobrze, ludzie nie przywiązują dużej wagi do czegokolwiek, nie zastanawiają się nad swoim życiem. Dopiero tragedia sprawia, że zwalniamy i zaczynamy przewartościowywać swoje własne życie i tak się dzieje w przypadku Beatrice. Co do mordercy to akurat nie zgadłam, bo zastanawiałam się kto to mógł być. Książka jest dobra, ale pod koniec strasznie mi się dłużyła. Ogólnie miałam wrażenie, że tak naprawdę jest to książka obyczajowa, o życiu Beatrice, przeplatana z morderstwem Tess. Jednak jak na debiut to jest naprawdę dobra. Tylko czemu tak mało tej akcji? Sięgnę po inne książki autorki i przekonam się czy taki ma styl pisania czy może po prostu ta pierwsza jest jej najsłabszą.

Kolejna część z Maggie O'dell i znów wracamy do kolekcjonera. Bardzo dobry thriller psychologiczny. Nasza bohaterka jest zaszczuta przez mordercę i rozpoczyna kolejną grę, gdzie ciała będą się pojawiać za każdym zakrętem. Jest napięcie i jest sporo akcji. Spoko historia

W tej książce mam wrażenie, że dzieje się bardzo dużo, a jednocześnie niewiele. Akcja nie zwalnia ani na moment, co z czasem staje się nieco męczące. Przydałoby się okroić fabułę z mniej istotnych wątków i rozwinąć te naprawdę kluczowe. Nadmiar zwrotów akcji pod koniec sprawił, że rozwiązanie zagadki wydało mi się mniej wiarygodne. Na plus zdecydowanie wyróżniają się pełne napięcia interakcje między bohaterami, wykorzystanie zbrodni jako elementu lokalnej polityki oraz ukazanie prawdy o ludzkiej naturze – nikt nie jest tym, kim się wydaje, a pozory potrafią mylić. Ogólnie to solidna pozycja, choć nie zaliczam jej do najlepszych książek autora.

Z ogromną przyjemnością sięgam po kolejne powieści Pani Lisy Gardner, ponieważ jestem przekonana, że spełnią one moje czytelnicze oczekiwania. Tak też było i w tym wypadku. Mroczny klimat i dynamiczna akcja powoduje, że ciężko odłożyć książkę bo chce się natychmiast wiedzieć co będzie dalej. A tematyka jakże bolesna i trudna, seryjne gwałty na młodych kobietach. Każdy następny bardziej brutalny, niektóre zakończone śmiercią zgwałconych kobiet. Książka wzbudza wiele emocji, od niepewności i strachu do złości czy gniewu.

Ten tom różnił się bardzo od poprzednich, jednakże cały ten cykl ma w sobie prawdziwe zło. Nie spotkałam wcześniej takiej książki. Nie wiem czego to kwestia, wydaje mi się że nie jestem zbyt wrażliwa na opisy w książkach z racji mojej profesji przebywałam wielokrotnie w prosektorium ale to co robi ze mną ta seria...przerażające. Czuję ciężar tego zła i tych wszystkich potworów i przeraża mnie, że takie bestie istnieją. Żaden kryminał nie dał mi takich odczuć.