Klejnoty szwagra

Dawne koleżanki ze studiów – Katarzyna Struś, topowa influencerka z życia wzięta (a raczej z Instagrama), oraz Iwona Raczyńska – postanawiają na święta zamienić się życiem. Z jednej strony luksusy warszawskiego Wilanowa, z drugiej – podkarpacka wieś, gdzie tradycja trzyma się mocniej niż zasięgi w social mediach. Brzmi jak urocza komedia romantyczna? Otóż… nie tym razem 😂 Bo pod choinką zamiast prezentów ktoś podrzucił zwłoki. I to nie byle kogo, tylko ich dawnej koleżanki – Danusi. Świąteczny klimat? Jest. Tylko trochę bardziej… kryminalny. Alek Rogoziński serwuje nam wszystko, co najlepsze: soczyste dialogi, intrygę, czarny humor i ironię ostrą jak świąteczny karp przed Wigilią. Do tego dorzuca celne przytyki do świata influencerów (gdzie filtr bywa ważniejszy niż rzeczywistość) oraz zderzenie miejskiego blichtru z prowincjonalną swojskością. Efekt? Książka, przy której można się śmiać… nawet wtedy, gdy ktoś właśnie leży martwy pod choinką. I choć akcja toczy się zimą, gwarantuję – spalicie przy niej tyle kalorii ze śmiechu, że żadne świąteczne pierogi nie będą Wam straszne 😂 Idealna dla tych, którzy lubią kryminały, ale nie traktują ich śmiertelnie poważnie. Jeśli cenicie humor z pazurem i historie, w których trup idzie w parze z dobrą zabawą — bierzcie w ciemno.

"Wiesz jak to mówią, przyjaźń jest na zawsze, ale a związek nie koniecznie." 7 ⭐/10⭐ (Współpraca reklamowa z @wydawnictwofilia @filiamrocznastrona) Dzień dobry w nowym tygodniu. Piękne słonko za oknem, a mi w galerii zawieruszyło się jeszcze zdjęcie w świątecznym klimacie. Totalnie nie wiem jak to się stało 🤣 Książki #alekrogoziński są dość specyficzne, komedie kryminalne z dużą dawką czarnego humoru. #śmierćmiędzystronami to przykład jednej z takich powieści. I mimo, że lubię kryminały, thrillery to ciężko mi zawsze wczytać się w historie autora. "Śmierć między stronami" to opowieść o właścicielce księgarni-antykwariatu, która ma zostać zamknięta. Jednak w piwnicy swojego swojego lokalu znajduje zwłoki mężczyzny, który jakiś czas temu dał jej pamiętniki gwiazdy lokalnego teatru, która zaginęła kilka lat wcześniej. Policja informuje w międzyczasie kobietę, że mężczyzna nie żyje już kilka lat... Lokalna społeczność zaczyna prowadzić swoje własne śledztwo by dowiedzieć jak najszybciej, kto jest mordercą. Doborowe towarzystwo, które lubi sobie popić, para wścibskich nastolatków i lokalny dziennikarz... Co tu może pójść nie tak, a jednak... Alek Rogoziński jest chyba jednym z niewielu autorów, który idealnie łączy kryminał z komedia i jeszcze do tego tworzy fajne postacie, takie trochę satyrystyczne. I chodź wolę typowe kryminały i thrillery to przy książce autora zawsze się świetnie bawię. Z pewnością przeczytam inne powieści autora, bo już dawno go nie czytałam. wydawnictwofilia#filiamrocznastrona#bookstagrampl#bookstagrampoland

Czarna komedia z absurdalnym poczuciem humoru, to twórczość autorki za którą zdążyłam zatęsknić. Historia Małgorzaty, która przez całe życie zajmowała się domem, dziećmi i nagle wyrwała się letargu i chciałaby czegoś więcej. Jednocześnie jej mąż znika, a do domu przysłane zostają przesyłki z niespodziewaną zawartością, żeby było śmieszniej towarzyszące im telefony nie wywierają zamierzonego skutku wystraszenia ich odbiorcy. Świetne dialogi i śmieszne sytuacje bohaterów spowodowały, że książkę przeczytałam z prawdziwą przyjemnością i rozbawieniem. Polecam tą lekką lekturę :)

To kolejna część serii o detektyw Celinie Stefańskiej, w której autorka ponownie zabiera czytelnika w świat zagadek, intryg i lekkiego humoru. Tym razem fabuła koncentruje się wokół kradzieży niezwykle cennych biżuteryjnych zegarków, a śledztwo prowadzi nas aż do malowniczej Szwajcarii, co stanowi ciekawą i odświeżającą zmianę scenerii. Książka jest lekka, przyjemna w odbiorze i idealna na relaks – autorka umiejętnie łączy wątek kryminalny z bardziej obyczajowym tonem, dzięki czemu historia nie przytłacza, a raczej wciąga i pozwala się odprężyć. Sama zagadka jest skonstruowana w przystępny sposób, choć nie brakuje kilku zwrotów akcji, które podtrzymują zainteresowanie czytelnika. Na szczególną uwagę zasługuje zakończenie – może nie jest ono szokujące, ale z pewnością lekko zaskakuje i daje satysfakcję z rozwiązania całej historii. To jedna z tych książek, które czyta się szybko i z przyjemnością, a bohaterka z każdą częścią zyskuje sympatię. „Perła czasu” to dobra propozycja dla osób szukających niezobowiązującej, a jednocześnie wciągającej lektury kryminalnej z nutą podróży i elegancji.

"Rodzina zwyczajna, normalna, jak wszystkie". Cóż kryje się za tymi słowami? A no na pewno to, że na pierwszy rzut oka zawsze wszystko jest w porządku, jednak w rzeczywistości nic nie jest takie jakim by się wydawało, a prawdę znają tylko cztery ściany. "Śmierć w skalnym lesie" Agnieszki Jeż to historia, która rozpoczyna się jedną wielką niewiadomą, aby pomału odkrywać przed nami swoje karty. Zazwyczaj zaczyna się tak samo... Zauroczenie, wielka miłość, ślub i nieuniknione zderzenie z rzeczywistością. Tak było również i w tym przypadku. Zakochana Anna wyrusza na południe Polski w ślad za ukochanym Staszkiem, aby tam zostawiając za sobą wszystko inne, rozpocząć lepsze życie u jego boku. Rzeczywistość okazuje się jednak zgoła inna, niż zakładała. Mąż zaczyna pokazywać swoje prawdziwe oblicze, a jego rodzina jak i sąsiedzi, starają się niczego nie widzieć. Alkohol, przemoc, brak wsparcia. Może Anna by i uciekła, gdyby nie to, że na pokładzie pojawiła się dwójka dzieci. Pewnego dnia Anna zgłasza na policji zaginięcie męża. I wszystko może by zostało uznane za normalne gdyby nie to, że Staszek wyszedł z domu trzy miesiące wcześniej... Po 10-latach od niewyjaśnienia sprawy, krakowskie Archiwum X postanawia ją wznowić. Przez ten czas zmieniło się wszystko, przede wszystkim technologia. Czy ślady potrafią wygrać z czasem? Czym tak naprawdę jest poświęcenie? Czego nie robi się w imię prawdziwej miłości? Jak bardzo można zatracić się w swojej rzeczywistości? Mówić głośno i reagować, czy milczeć i odpuścić? Powiem tak. Początek historii w ogóle do mnie nie przemówił. Nie wiem dlaczego. Jednak z każdą kolejną stroną historia pochłaniała mnie bez reszty. Przemoc, czy to psychiczna, czy fizyczna, zawsze odciska piętno na osobach nią dotkniętych. Myślą oni, że tak jest w każdym domu, że to normalne. Siedzą w tej swojej zamkniętej bańce do czasu, aż w końcu zapali się w nich jakaś iskra, która skłoni ich do podjęcia pewnych działań. Zazwyczaj jest to impuls, którego później nie są w stanie zrozumieć. Kto najbardziej cierpi? Nie ma tutaj licytacji. Zarówno małżonkowie osób znęcających, jak i jego dzieci, zostają skrzywdzeni na swój własny sposób. Powieść pokazuje typowe polskie realia. 'Wiem, że coś się dzieje, ale to nie moja sprawa. Niech się tam pozabijają, byleby mnie w to nie wciągnęli.' Tak właśnie jest... Widzimy cierpienie drugiego człowieka, ale w obawie o własne bezpieczeństwo nie reagujemy. Czy można nazwać to samolubstwem? Wydaje mi się, że nie, bo gdzieś boimy się również o siebie. Ale bycie totalnie nieczułym na takie sytuacje jest po prostu wręcz nieludzkie. Nie zawsze trzeba brać czynny udział. Czasami wystarczy pokazać osobom pokrzywdzonym, że mogą przyjść, porozmawiać, wyrzucić z siebie cały ten ciężar. Pokazać, że nie są same, że ktoś to wszystko widzi i nie jest obojętny. Że takie zachowania nie są akceptowalne. Agnieszka bardzo, ale to bardzo dobrze oddała zarówno i emocje, jak i uczucia "ofiar". Jeżeli chodzi o jej styl - rewelacyjny. Książkę czytało się naprawdę bardzo, ale to bardzo dobrze. No wciągała. Chociaż początek totalnie mnie nie przekonał, tak później zatraciłam się. Mimo, iż gdzieś już w 3/4 powieści domyślałam się co tam się tak naprawdę stało, to końcowe utwierdzenie mnie w tym podkreśliło tylko, iż mam zdolność wyłapywania szczegółów oraz szybkiej analizy faktów. Ogólnie jestem pozytywnie zaskoczona tą pozycją. To było moje pierwsze zetknięcie z piórem Autorki i już teraz wiem, że na pewno nie ostatnie

Biologiczny ojciec Zuzanny Lewandowskiej nie pozwala jej żyć, mimo że sam wącha kwiatki od spodu. Po co ktoś wysyła Zuzie czaszki z jej rodzinnego grobowca? Dlaczego giną dzieci Marcinkowskiego i zawsze przy trupie leży 'Opowieść wigilijna'? Czy życie pani mecenas znowu jest zagrożone? Kolejny tom tej ciekawej i zabawnej serii. Tym razem sama Zuza odrobinę mnie zawiodła, jednak nie zmienia to faktu, że wspaniale jest wrócić do jej barwnego świata w komunie.

„Na ratunek babci” to totalnie pozytywna i przezabawna historia, która udowadnia, że z taką rodziną jak u Magdaleny Witkiewicz nie da się nudzić. Książka zaraża dobrym humorem i pokazuje, że kiedy bliscy trzymają sztamę, to wyciągną cię z każdych tarapatów – nawet tych najbardziej absurdalnych. Idealny „poprawiacz nastroju”, który czyta się z uśmiechem od pierwszej do ostatniej strony!

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to krótka, ale zaskakująco intensywna historia, która pokazuje, jak cienka bywa granica między codziennością a czymś znacznie bardziej niepokojącym. Opowieść czyta się szybko, ale zostawia po sobie lekki niepokój i skłania do refleksji. Autorka dobrze buduje napięcie, mimo że fabuła nie jest rozbudowana. To idealna lektura na jeden wieczór — niepozorna, a jednak zapadająca w pamięć.

Lubicie, gdy dobry kryminał miesza się z rozbudowanym wątkiem obyczajowym? Jeśli tak, to książka Ałbeny Grabowskiej jest propozycją właśnie dla Was. Autorka serwuje nam śledztwo, które zmusza policję do powrotu do lat 70-tych. Chodzi o sprawę zaginięć dzieci, teoretycznie rozwiązaną, ale w praktyce zamkniętą pod presją ówczesnej władzy, społeczeństwa i szybkiego znalezienia sprawcy, a nie zgodnie ze sztuką. W centrum wydarzeń mamy ciekawy duet: doświadczonego komisarza, który wie, że sprawiedliwość i prawda nie zawsze idą w parze, że nie każdy zostanie odpowiednio do swojego czynu ukarany, a w przeszłości, do której muszą wrócić, potrafiły w czasie śledztwa dziać się różne rzeczy, drugą zaangażowaną w śledztwo jest młoda, dociekliwa policjantka, która nie lubi zostawiać nierozwiązanych spraw. Wspólnie muszą prześwietlić przeszłość pewnej ekscentrycznej starszej pani, która błyskawicznie sama staje się obiektem dochodzenia. Bardzo podoba mi się tu zabieg dwóch linii czasowych i opowiadanie historii z różnych perspektyw, to sprawia, że mimo sporej liczby wątków, co może niektórych zniechęcić, całość naprawdę się broni, a finał potrafi zaskoczyć. Ałbena Grabowska w swojej historii nie stawia na brutalność czy tanią sensację. Zamiast tego powoli buduje klimat, tworząc historię na tyle wiarygodną, że mogłaby wydarzyć się naprawdę. Może dla fanów typowych kryminałów, będzie tu za dużo wątków obyczajowych, a za mało działań śledczych, ale dla tych, którzy lubią takie połączenia, może to być idealna lektura.

Niby wszystko się zgadza, ale... jest tu dużo "ale". Bohaterowie w porządku, rozwiązanie zaskakujące, atmosfera i tło lokalno-historyczne też są. A jednak nie czyta się tej książki zupełnie gładko, zbyt wiele zbiegów okoliczności odbiera historii wiarygodność, nie mówiąc już o tym, że warsztatowy zabieg "oni już wiedzą, ale czytelnikowi nie zdradzimy" jest tu nieznośnie oczywisty. Nie odradzam, ale w topce kryminałów ostatnich lat nie umieszczę - i to nawet mimo tego, że Kotlina Kłodzka jest mi bardzo bliska.

Każdy z nas ma kolejną szansę by naprawić to co niechcący zepsuliśmy w naszym życiu. Piękna opowieść o tym jak dając kolejną szansę kobietom które kiedyś podjęły zła decyzję w życiu i przez to straciły naprawdę wiele a czasami wszystko odmieniło życie wielu ludziom. W restauracji bez nazwy dzieją się cuda kulinarne co tydzień gotuje inna kobieta która opuszczając zakład karny nie miała nic a dzięki gotowaniu może naprawić swoje błędy i przekonać innych że każdy z nas ma prawo aby dać mu drugą szansę.

Ta książka bardzo mnie wciągnęła i to jest chyba jej najlepsza rekomendacja. Mamy tu tajemnicze zaginięcie, trudne wątki alkoholizmu i przemocy domowej, a do tego interesujące mnie zagadnienia neurologiczne związane z amnezją. Bardzo polecam, wciąga niesamowicie!

Moja pierwsza styczność z autorką i bardzo udana. Ciekawie napisana książka, ciekawa fabuła - trochę inna niż większość. Jest zbrodnia, są tropy, jest śledztwo. Ale jest też tytułowy "wzrok", a raczej ktoś kto wykorzystuje ten zmysł. Oczywiście można było pominąć te opisy tego wzrokowca, ale to nie przeszkadza w żaden sposób całościowo książce. Pozytywnie zwieńczenie dnia. Jestem miło zaskoczony tą pozycją.

📖🎧 "O czym szumią świerki" Magdalena Kornak Po 25 latach grupa przyjaciół z liceum dostaje zaproszenia do pensjonatu „Bombaj”, by ponownie się spotkać, powspominać minione lata, a także wspólną przeszłość. Jednak ta przeszłość ma swoje cienie. Przed laty ta sama grupa wyruszyła do domu ciotki jednego z nich, ale nie wszyscy wrócili. Julita, jedna z nich, od tego dnia została uznana za zaginioną, a później za zmarłą… Teraz grupa ponownie znajduje się w jednym miejscu, ale od samego początku dzieją się dziwne rzeczy. Najpierw jedna z nich, Kaja, nie dociera… a potem lawina rusza i nie wszyscy z tego wypadu wrócą. Poznając wcześniej dwie serie autorki, wiedziałam, że sięgnę po tę pojedynczą historię. Słuchało mi się jej dobrze, chociaż domyśliłam się niektórych faktów. Motyw spotkania po latach i wymierzenia sprawiedliwości często pojawia się w książkach, dlatego miałam poczucie, że już coś podobnego kiedyś poznałam. Tutaj każdy bohater ma coś za uszami, jakąś swoją tajemnicę. Niektórzy z nich wiedzą też, co wydarzyło się 25 lat temu… Nie była to aż nadto zaskakująca historia, jednak bardziej jestem fanką serii autorki. Książka jest w porządku, choć odrobinę zabrakło mi czegoś, co mogłoby mnie naprawdę zaskoczyć. Moja ocena: 6/10 #bookreview #magdalenakornak #oczymszumiaswierki #wydawnictwolindco #kryminal

Wkreciłam się w tę ksiażkę, choć nie ma tu zawrotnej akcji, bo nie zawsze tylko o to chodzi. Ta pozycja przypomina mi troche twórczość Roberta Małeckiego. Mamy tu więcej skupienia na emocjach, trochę wolniejsze tempo, więcej myślenia, wspominania i wracania do przeszłości niż typowego śledztwa. Po ostatniej lekturze, którą miałam nieprzyjemność przeczytać, ta byla wręcz idealną pozycją na wyciszenie i powrót do takich klimatów, jakie lubię najbardziej. Druga część już czeka na półce.

Marta Kisiel - "Jak długo mieszać bigos?" To opowiadanie, niestety, nie przypadło mi do gustu. Brak w nim spójności i przypadkowość scen, sprawiają, że trudno uznać je za satysfakcjonujące. Ocena: 2/10 Milena Wójtowicz - "Kołtun zimowy" Opowiadanie to łączy elementy folkloru, codzienności i magii. Według mnie jest to przeciętne opowiadanie, nie wyróżniające się ani pozytywnie, ani negatywnie. Ocena: 5/10 Aneta Jadowska - "Morderstwo i białe święta" Najlepsze opowiadanie w zbiorze, charakteryzujące się intrygującą fabułą i wciągającym śledztwem. Czytelnik zostaje pochłonięty historią od pierwszej do ostatniej strony. Ocena: 10/10 Magdalena Kubasiewicz - "Wymarzone święta domownika" Opowiadanie to ma ciekawy punkt wyjścia i przykuwa uwagę. Przypomina mi trochę coś na kształt współczesnej „Opowieści wigilijnej”. Ocena: 6/10 Średnia ocena: 5,75/10, co zaokrąglone daje 6/10 Podsumowując, zbiór opowiadań oferuje mieszankę stylów i jakości. Chociaż nie wszystkie opowiadania są równie udane, to obecność perełki autorstwa Anety Jadowskiej sprawia, że całość jest warta uwagi. Czytelnicy poszukujący różnorodności i chętni do eksploracji różnych podejść do gatunku fantastyki i kryminału znajdą tu coś dla siebie.

Baśka Zajda to jednogłośnie moja ulubiona policjantka w polskich kryminałach . A każda książka autorki to gwarancja świetnego czasu spędzonego z lekturą. Uwielbiam:) Jest to historia o winie ,która się nie przedawnia i o górach, które pamiętają . Wciągający, mroczny kryminał z fabułą osadzoną w cudownych górach- Beskidach . Jest to nie tylko kryminał z nietuzinkową zagadką kryminalną, ale również wędrówka po stromych zboczach Babiej Góry, która skrywa mroczne sekrety. Dwie linie czasowe przeplatają się ze sobą w sposób naturalny i niezwykle wciągający tworząc zgrabną , przemyślaną fabułę pełną wielu sekretów i smaczków historycznych . Opisane są prawdziwe wydarzenia , które miały miejsce podczas 2 wojny światowej w Makowie Podhalańskim i okolicznych wsiach . Mamy tu historie Schroniska Beskidenverein, opisaną zagładę miejscowych Żydów, tragiczne losy partyzantów . Do tego ciekawe śledztwo z intrygującą zagadką kryminalną, poruszające losy dziadka Uciechy podczas wojny, jego niezwykłą dobroć oraz miłość do zwierząt,przyrody .Piękne opisy gór z ogromną wrażliwością , cudowna relacja między Baską , a Chytrą wycisnęła ze mnie dużo łez w trakcie dwóch scen . Zakończenie mnie ogromnie zasmuciło, ale cóż, każdego z nas to czeka prędzej czy później. Czekam z niecierpliwością na kolejny tom . Polecam serdecznie Jedna z najlepszych serii kryminalnych

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.

Świetna kontynuacja wątków rozpoczętych we wcześniejszych powieściach. Znajomi bohaterowie, wartka akcja i jak zawsze spora dawka historii to atuty tej powieści. Akcja toczy się u wybrzeży Szkocji zatem nie zabrakło też swego rodzaju Nessie. Ciekawe też jest nawiązanie do filmu Szczęki (nie wiem czy zamierzone).