Polowanie na Babiej Górze

Wkreciłam się w tę ksiażkę, choć nie ma tu zawrotnej akcji, bo nie zawsze tylko o to chodzi. Ta pozycja przypomina mi troche twórczość Roberta Małeckiego. Mamy tu więcej skupienia na emocjach, trochę wolniejsze tempo, więcej myślenia, wspominania i wracania do przeszłości niż typowego śledztwa. Po ostatniej lekturze, którą miałam nieprzyjemność przeczytać, ta byla wręcz idealną pozycją na wyciszenie i powrót do takich klimatów, jakie lubię najbardziej. Druga część już czeka na półce.

Niby wszystko się zgadza, ale... jest tu dużo "ale". Bohaterowie w porządku, rozwiązanie zaskakujące, atmosfera i tło lokalno-historyczne też są. A jednak nie czyta się tej książki zupełnie gładko, zbyt wiele zbiegów okoliczności odbiera historii wiarygodność, nie mówiąc już o tym, że warsztatowy zabieg "oni już wiedzą, ale czytelnikowi nie zdradzimy" jest tu nieznośnie oczywisty. Nie odradzam, ale w topce kryminałów ostatnich lat nie umieszczę - i to nawet mimo tego, że Kotlina Kłodzka jest mi bardzo bliska.

"Fala", autor: Katarzyna Wolwowicz. Prezentowany tytuł jest 10 tomem serii o Komisarz Oldze Balickiej. Jednak każdy tom można również czytać osobno 👍 Olga nadal dochodzi do zdrowia po niedawnym wypadku. Brakuje jej jednak adrenaliny, którą dawała jej praca. Kobieta wyjeżdża nad morze do kurortu Fala. Podczas kolacji odkrywa jednak coś, co ją zaczyna niepokoić... Dorota Jasna jest strażniczką w więzieniu. Kobieta poświęca się pracy gdyż nie ma męża ani dzieci, a jej jedyną rodziną są schorowani rodzice. Jasna pewnego dnia poznaje w więzieniu Hannibala, jest to mężczyzna skazany za zam*rdowanie kilku kobiet. W tym samym czasie w Jeleniej Górze zostają znalezione zwł*ki kobiety. Sposób działania przypomina zbr*dnie Hannibala. Czy to on jest sprawcą? Czy może jednak skazano niewinnego człowieka? Jeśli szukacie wciągającego kryminału to ten tytuł jest dla Was. W mojej ocenie 9/10 👍 Polecam 👍 #współpracarecenzencka

Świetna propozycja dla fanów Tatr , górskich wypraw , tatrzańskich legend. Świetna historia grupy ludzi, która trafia do zapomnianej chaty w Tatrach podczas zimowej wyprawy . Okazuje się , że w chacie znajdują się już inni ludzie ,którzy nie wyglądają na turystów wspinających się po górach, lecz wszyscy muszą przeczekać zamieć śnieżną. I w tym momencie zaczynają się dziać dziwne rzeczy , klkmat staje się duszny , mroczny i pełen napięcia . Surowe, majestatyczne Tatry , górski, zimowy klimat , morderstwa , tajemnice , tatrzańskie legendy , poruszony temat goralenvolku . Świetnie przedstawiona walka z żywiołem i zachowania ludzi w ekstremalnych warunkach , którzy nie zawsze podejmują rozsądne decyzje . Wartka akcja pełna napięcia, niepokoju , ciekawe zwroty akcji , cudownie opisany klimat górski , bardzo wciągająca fabuła, dzięki której książka jest nieodkładalna . Może w zakończeniu nie było totalnego zaskoczenia ale i tak zostało przedstawione mądrze i z nuta dreszczyku . Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i nie ostatnie , muszę nadrobić tom pierwszy . Serdecznie polecam

Szczerze, to uważam, że takich książek nie powinno się pisać z prostego powodu: zagadka, którą autor stawia przed czytelnikiem i bohaterką, jest tak wielka i tak intrygująca, że właściwie każde rozwiązanie będzie rozczarowujące. Pewne rzeczy pozostawić bez odpowiedzi, ale kryminały pisze się przecież po to, by odpowiedzi udzielić. Pomijając ten jeden zarzut (dość duży jednak, stąd zaniżona ocena), to wcale niezła książka, dobrze napisana, z ciekawą bohaterką.

Trzecia część z serii "Małomiasteczkowy" i żal, że trzeba się rozstać. W tej części jest najgęściej. Wkraczamy w świat gangów, walki o wpływy, pracy policyjnych "przykrywkowców" i wkurzamy się na policyjnego kreta. Momentami można się pogubić, ale zakończenie warte jest tego błądzenia.

Książkę przesłuchałam w formie audiobooka, czytana przez genialnego Filipa Kosiora. Główny bohater jest z pewnością jedną z najbardziej pechowych postaci, które było mi dane do tej pory poznać. Momentami wydawało się, że trochę autorka przesadza z serią spotykających go nieszczęść :D Mimo wszystko historia została świetnie poprowadzona dalej i druga część nie odbiega w żadnym stopniu od pierwszej. Wyczekuję kolejnej, bo naprawdę dobrze się bawiłam!

Ta książka bardzo mnie wciągnęła i to jest chyba jej najlepsza rekomendacja. Mamy tu tajemnicze zaginięcie, trudne wątki alkoholizmu i przemocy domowej, a do tego interesujące mnie zagadnienia neurologiczne związane z amnezją. Bardzo polecam, wciąga niesamowicie!

Macie autorów powieści kryminalnych, po których książki sięgacie z zaufaniem? W moim przypadku to Michał Zgajewski, a szczególnie seria z Norbertem Krzyżem. 😊 Dzisiaj jednak zaprezentuję Wam inną książkę tego autora. Wśród lasów i gór, w głębi Beskidu Żywieckiego, znajdują się Czarnobogi. To mała wieś, w której legendy i wiara w złe duchy nadal są żywe, a beskidzki folklor, na czele z opowieścią o Królu Węży, nigdy nie dadzą o sobie zapomnieć. Powrót Zyty Kafki w rodzinne strony w związku z pogrzebem matki, unosi także opary przeszłości i niewyjaśnioną sprawę zaginięcia ojca przy szlaku na Jałowiec. Okazuje się, że tajemnicze zniknięcie może mieć dużo wspólnego z bieżącymi zdarzeniami, a na domiar złego ktoś pragnie, by sekrety przeszłości nie ujrzały światła dziennego. Zyta wraz z pewnym furiatem Erykiem, spróbuje rozwikłać piętrzące się tajemnice. Czy zdoła odkryć prawdę? To kolejna książka autora, którą przeczytałam w ekspresowym tempie. Wszystko to dzięki lekkiemu stylowi pisarskiemu i wartkiej akcji. Niektórym odbiorcom może przeszkadzać dość dużo wątków, jednak są one naprawdę ciekawe i śledzenie wraz z Zytą coraz to nowych zawiłości, to świetna przygoda. Przeszłość splata się z przyszłością w nieodwracalnym wymiarze, a mnogość tajemnic piętrzy się coraz bardziej. Zyta staje też przed trudnym wyzwaniem, jakim jest nagłe zaginięcie jej przyjaciółki oraz próbą poradzenia sobie ze świadomością, że jej ukochany sprzed lat także stracił życie. Sytuacja komplikuje się z chwili na chwilę, a całość dopina małomiasteczkowy klimat i miejscowe układy oraz zmowa milczenia. Podobało mi się połączenie współczesnych wydarzeń z dawnymi wierzeniami i mrocznymi legendami, które świetnie urozmaicały opowieść. Śledziłam przebieg zdarzeń z dużym zainteresowaniem i z niecierpliwością czekam na kolejne książki autora.

Nieco lepsza od Gawry, ale trzyma poziom. Wciągająca i zaskakująca, inspektor Łezka jest profesjonalna, ale jednocześnie, po ludzku, pełna sprzeczności, siły i słabości jednocześnie. Bardzo dobrze się bawiłam czytając i polecam z pełnym przekonaniem. To klasyczny kryminał, nie żaden triller, co podkreślam, ponieważ coraz częściej wrzuca się te dwa gatunki, niestety, do jednej kategorii. Nie, tutaj mamy klasyczny kryminał, narracja jest podporządkowana logice prowadzonego śledztwa. Dla mnie, jako kryminoluba to była duża przyjemność, a zaskakujący koniec zwiastujący kolejny tom.

🪴 "Paprotniki" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agnieszki Peszek. To książka, którą warto czytać bardzo uważnie, aby nie przeoczyć tego, co ukryte między wierszami. To szczególnie ważne, by dobrze odnaleźć się w całej, dość złożonej historii. 🪴 Według mnie nie jest to typowy kryminał. To raczej rozbudowana, wielowątkowa opowieść, w której pojawia się kilka zbrodni oraz wiele niejasności. Dużą rolę odgrywa tu warstwa obyczajowa- obszerne opisy i dokładnie przedstawione relacje między bohaterami. Postaci jest sporo, ale poznajemy je stopniowo, odkrywając ich słabości i mocne strony. Autorka stworzyła je w bardzo wiarygodny sposób. Niestety, sama wielowątkowość momentami mnie przerastała, podobnie jak dłuższe opisy czy wtrącenia, które niewiele wnosiły do głównego wątku. To potrafiło mnie rozpraszać i chwilami nużyć. Mimo to książka wciąga. Czytałam ją z dużą ciekawością, chcąc jak najszybciej poznać prawdę. I niestety pojawiło się rozczarowanie, ponieważ nie wszystkie wątki zostają wyjaśnione, co wynika z faktu, że jest to pierwszy tom serii. Nie ukrywam, że częściej sięgam po jednotomówki, zwłaszcza gdy dopiero poznaję nowego autora. Tutaj otrzymujemy jedynie częściowe odpowiedzi, a niektóre rozwiązania okazują się dość przewidywalne. 🪴 Gdy Basia miała 5 lat, jej mama została zamordowana we własnym domu. Choć sprawca został ujęty, nie wszyscy wierzyli w jego winę. Po 30 latach Barbara Domańska, już jako dziennikarka, wraca do tej sprawy, by odkryć prawdę i opisać ją zawodowo. 🪴 Szczerze mówiąc, książka nie wzbudziła we mnie większego strachu ani niepokoju. Mimo to cieszę się, że mogłam poznać styl autorki. Myślę, że to ciekawa propozycja dla osób, które lubią spokojniejsze, bardziej obyczajowe kryminały z rozbudowanym tłem.

Przyznam szczerze, że długo zbierałam się do napisania opinii o tej konkretnej książce. W zaledwie 368 stronach można znaleźć tyle bólu i cierpienia, że sama przez 3 dni powolnego czytania byłam osowiała i z deficytem pozytywnej energii. Teraz, kiedy już zebrałam myśli, wiem, że gdybym wiedziała, co skrywa w sobie ta książka sięgnęłabym po nią w innym momencie mojego życia. W żadnym wypadku nie mówię, że jest zła – jest wręcz bardzo dobra. Po prostu był to dla mnie trudny czas na powieść, w której krzywda dzieci wdziera się do nas drzwiami i oknami. „Rdzeń” to dla mnie mrok – gęsty i lepki od czarnej smoły. Czym dalej zagłębiasz się w zakamarki kart tej historii tym mrok wydaje się gęstszy i jeszcze bardziej głęboki. Mamy tu do czynienia z galerią złamanych dusz – postaci niosących ciężki bagaż doświadczeń, których ból momentami tak mocno wybrzmiewa z kartek, że trudno przejść obok nich obojętnie. A moim zdecydowanym faworytem jest śledczy Borys. To bohater z ogromnym ładunkiem emocjonalnym, który mimo rys na przeszłości zachowuje zdrowe nastawienie do życia. Jest tak wyrazisty, że zdecydowanie zasługuje na własną, osobną historię. W stylu autorki widać ogromne oczytanie i dbałość o detale. Pani Weronika operuje słowem z idealną precyzją, a jej elokwencja pogłębia przyjemność z czytania. Rzadko mam okazję czytać książki napisane z zupełnym opracowaniem zdań, jak w przypadku „Rdzenia”. Mimo moich trudnych odczuć uważam, że ta pozycja jest warta uwagi. Jest nieszablonowa, oryginalna, odważna i kompletnie nieprzewidywalna. Jeżeli autorka chciała wywołać w nas stan osłupienia i zmusić do głębokich przemyśleń – to jej się to udało.

Nie tak dawno pisałam o serii książek z Ugne Galantem w roli głównej. I pisałam również, że fascynuje mnie ta postać literacka. I tym razem nie zawiodłam się...ani na fabule, ani na postaci Ugne. A to już 5 część serii. I mam nadzieję, że nie ostatnia:) "Latawiec" kończy się scenę, gdy Ugne wkracza na teren Zakładu Zdrowia Psychicznego MSW - Oddział Terapii Uzależnień. Jednak to nie jest tytułowy Kurort. Albowiem "Kurortem" nazywane jest jedno ze skrzydeł tejże placówki, w której przebywają dzieci. No i właśnie....dzieci, które zostają tam skierowane przez placówki wychowawcze, wbrew własnej woli. A dlaczego? Ponieważ sprawiają problemy wychowawcze. Szok. Mało tego, dzieci te zostają poddawane różnym eksperymentom medycznym tylko dlatego, że kierujący zakładem ośrodkiem profesor Szafir, ma chore ambicje i układy z SB oraz z władzami PRLu. Rządza władzy, rządza bezkarności pochłania go do granic obłędu. Wydaje mu się, że nic i nikt go nie zatrzyma. Jednak zarówno Szafir i jego "ludzie" nie przewidzieli jednego...Że trafi im się w ośrodku Ugne Galant - bohater pozornie gruboskórny, alkoholik, ale mega empatyczny. Bohater bez peleryny. Bohater, który walczy ze swoimi słabościami, wadami, demonami. Bohater na odwyku. A jednak...nawet w takim miejscu podejmuje walkę z chorym systemem. Postanawia walczyć do utraty sił o sprawiedliwość, chroniąc przy tym własne poglądy i ludzi słabych, stłamszonych przez machinę okrutnego systemu i bezwzględności przesiąkniętym złem ludzi. Na szczęście, pomimo swojej gruboskórności ma serce i ma sojuszników. A przede wszystkim i jest wrażliwy na krzywdę dzieci. Co najważniejsze, moim zdaniem, działa Ugne i jego sojuszników, sprawiają, że pojawia się światełko w tunelu. A ja trzymam kciuki żeby Ugne wyszedł na prostą, bo wierzę w niego:) Dla mnie Ugne Galant to taka polska wersja Bonda...szczególnie w scenie ucieczki z dzieckiem z ośrodka na Junaku. Po prostu ...sztos:) Ta książką nie jest łatwa do czytania. To lektura dla wytrawnych czytelników mrocznych thrillerów, silnych bohaterów ze swoimi wadami, ale także skłaniająca do refleksji nad "złem", które spora część ludzi udaje, że nie widzi. I tak jest po dziś dzień. Niestety. Na zakończenie dodam tylko, że fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w Krychowicach pod Radomiem. I ja takie powieści, czyli oparte na prawdziwych wydarzeniach, uwielbiam. Gorąco polecam Wam tę piątą część z Ugne, pomimo trudnej tematyki tamtych lat.

Regiel w porównaniu z innymi książkami autora podobał mi się dużo mniej, mimo iż kolejny raz mamy akcję osadzoną w pięknych Bieszczadach, a także połączenie zagadki kryminalnej z miejscowymi legendami. Ale przez większość książki wszystko wydawało się bardzo tajemnicze, a zakończenie było takie raczej zwyczajne i skrócone. I myślałam że mieszkańcy będą bardziej stawiać się przeciwko budowie i wycince Regla. Historia z potencjałem, ale mnie nie urzekła.

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Widzę, że książka ma bardzo dobre opinie. Nie jest tak, że daję 6, bo jest zła. Po prostu się zmęczyłam czytaniem, dzieło opasłe, pisane dobrym językiem, bohaterowie z ikrą, mają swoje historie, są tacy z krwi i kości, podobnie miejscowość, w której się dzieje akcja. Ale... Tam się nic nie dzieje. Nagle się spotyka kilka osób, które mają wspólną przeszłość i gadają i wspominają i gadają. Zginęła dziewczyna. I gadają o niej i przesłuchują i totalnie nic się nie dzieje. Do czegoś dochodzą, ale tylko lazeniem i gadaniem. Dopiero na koniec wielka akcja, finał. Trochę tak, jakby autorka dużo czasu poświęciła bohaterom , spisała ich życiorysy, historie i szkoda było nie wsadzić do książki i nie wydać. Jak dla mnie trzeba to było rozłożyć na kilka serii z kilkoma wątkami kryminalnymi. Wtedy takie życiorysy są dobrym tłem. A tu mamy love story, w tle zginęła dziewczyna.

To nie jest książka lekka, łatwa i przyjemna. To jest ciężki kaliber, który powoli wchodzi pod skórę i zostaje na długo. Fabuła skupia się na kilku bohaterach, których łączy jedno — cierpienie i trudne wybory. Dominika próbuje poradzić sobie ze stratą matki. Jakub mierzy się z chorobą ojca i decyzjami, które mogą zmienić wszystko. W tle pojawia się Mateusz, który wraca do rodzinnego miasta i zaczyna pracę u księdza, wokół którego zaczyna robić się coraz bardziej niepokojąco. Z czasem wszystko zaczyna się łączyć. Pojawia się temat eutanazji śmiertelnie chorych ludzi, a wraz z nim pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi. Gdzie kończy się pomoc, a zaczyna coś złego? Kto ma prawo decydować o czyimś życiu? Do tego dochodzi zniknięcie księdza i jego przeszłość, która powoli wychodzi na jaw. Napięcie rośnie z każdą stroną, ale nie przez nagłe zwroty akcji, tylko przez to ciągłe uczucie, że coś tu jest nie tak… że zaraz wszystko się posypie. To książka o granicach — moralności, wiary, człowieczeństwa. O żałobie, która każdego łamie na swój sposób. I o tym, że zło potrafi pojawić się tam, gdzie najmniej się go spodziewamy. W mojej głowie ta historia zostanie na długo. 💛

Książka w zasadzie zawiera wszystko czego wymaga się od thrillera. Dobrze się czyta, jest zagadka do rozwiązania, podejrzani sąsiedzi, kilka zwrotów akcji. Jednak dla mnie książka była przewidywalna, choć porusza ważny problem nawiązujący do sprawy Dominique'a Palicot. Przedstawiony zostaje szczególna wersja ekshibicjonizmu, a mianowicie kandaulezizm, w wersji skrajnej. Nazwa pochodzi od antycznego króla Lidii Kandaulesa z VII w. p.n.e. czerpał on przyjemność z oglądania przez innych swojej pięknej żony. Współcześnie Internet umożliwia skojarzenie tej parafilii wraz wojeryzmem. Autorka zwróciła uwagę na losy nieświadomych ofiar. Jednak obok dobrego zamysłu główna postać jakaś taka papierowa, detektyw-amator, trochę wszechwiedząca, niezasadnie wścibska, impulsywna i mało rozsądna. Dużo większym rozsądkiem i odpowiedzialnością wykazuje się jej syn, dla którego Greta nie ma czasu, bo ugania się za wyimaginowanym przestępcą, ale jak zawsze pod latarnią najciemniej. Ale przeczytać można.

„Zęza” autorstwa Ewy Przydrygi to książka, po którą sięgnęłam w ramach mojego czytelniczego wyzwania #12książekw12miesięcy. To polecajka, a jednocześnie moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, więc tym bardziej byłam ciekawa, jakie wrażenie zrobi na mnie ta historia. Już sam początek mocno przyciąga uwagę. Jakub Szado wraca z połowu i na morzu natrafia na dryfujący jacht swojej żony Giny (znanej piosenkarki). Na pokładzie znajdują się ślady krwi, ale kobiety nigdzie nie ma. Od tego momentu zaczyna się historia, która z pozoru wygląda jak klasyczny thriller o zaginięciu, ale bardzo szybko okazuje się czymś znacznie bardziej złożonym. Byłam przekonana, że będziemy głównie śledzić poszukiwania Giny i próbę odkrycia, co wydarzyło się tej nocy. Tymczasem z każdą kolejną stroną ta opowieść zaczyna się coraz bardziej rozrastać. Pojawiają się kolejne tajemnice i wydarzenia sprzed lat, które nagle zaczynają mieć ogromne znaczenie dla całej historii. Bardzo podobało mi się to, jak autorka stopniowo odsłania kolejne elementy tej układanki. Informacje są dawkowane powoli, dzięki czemu przez większość czasu próbowałam sama domyślać się, co tak naprawdę się wydarzyło. Kilka razy wydawało mi się, że już wiem, w którą stronę to wszystko zmierza, ale po chwili pojawiały się nowe fakty i wszystko znowu się komplikowało. Bohaterowie to zdecydowanie najmocniejszy element tej historii. Nie są idealni, każdy z nich ma swoje sekrety, błędy i doświadczenia, które w jakiś sposób wpływają na to, kim są teraz. Autorka bardzo mocno skupia się na psychologii postaci i relacjach między nimi. Dzięki temu „Zęza” jest nie tylko thrillerem, ale też historią o ludziach, ich traumach, emocjach i o tym, jak przeszłość potrafi wracać po latach. Bardzo spodobał mi się też ogólny klimat. Nadmorskie krajobrazy, Bałtyk, rybackie życie i latarnia w Stilo tworzą naprawdę mroczną i niepokojącą atmosferę. Morze w tej historii jest czymś więcej niż tylko miejscem akcji. Miałam wrażenie, że żyje razem z bohaterami. Nie mogę nie wspomnieć o samym tytule książki, tak bardzo symbolicznym. Zęza to najniżej położona część statku, miejsce, gdzie zbierają się wszystkie zanieczyszczenia. I w pewnym sensie dokładnie tak samo jest z bohaterami tej książki. Każdy z nich ma swoje „dno”, miejsce, gdzie przez lata odkładały się sekrety, traumy i rzeczy, o których najchętniej by zapomnieli. Problem w tym, że prędzej czy później wszystko zaczyna wypływać na powierzchnię. To nie jest łatwa lektura ani książka „na raz”. Momentami emocje w niej są przytłaczające, ale dzięki temu historia naprawdę mnie wciągnęła i poruszyła. Cieszę się, że pojawiła się w moim wyzwaniu czytelniczym. Bez tego pewnie odkładałabym ją na później, a tak mogłam odkryć na prawdę wspaniałą pozycję. I nie będę ukrywać, teraz mam ochotę poznać więcej historii napisanych przez autorkę. Jeśli wszystkie są tak emocjonalne i wielowątkowe jak „Zęza”, to zdecydowanie mam jeszcze sporo dobrego czytania przed sobą.

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.