Nic takiego

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.

Moja pierwsza styczność z autorką i bardzo udana. Ciekawie napisana książka, ciekawa fabuła - trochę inna niż większość. Jest zbrodnia, są tropy, jest śledztwo. Ale jest też tytułowy "wzrok", a raczej ktoś kto wykorzystuje ten zmysł. Oczywiście można było pominąć te opisy tego wzrokowca, ale to nie przeszkadza w żaden sposób całościowo książce. Pozytywnie zwieńczenie dnia. Jestem miło zaskoczony tą pozycją.

Książkę czyta się bardzo szybko, a fabuła nie należy do szczególnie skomplikowanych. Mam jednak wrażenie, że pojawia się w niej sporo powtórzeń — bohaterowie co jakiś czas opadają na krzesło, otulają się ubraniami lub wskazują kogoś palcem. Te opisy są przedstawione w bardzo podobny sposób, co z czasem staje się zauważalne. Oceniam ją na 7/10 — to dobra książka, choć z pewnymi niedociągnięciami.

"Rodzina zwyczajna, normalna, jak wszystkie". Cóż kryje się za tymi słowami? A no na pewno to, że na pierwszy rzut oka zawsze wszystko jest w porządku, jednak w rzeczywistości nic nie jest takie jakim by się wydawało, a prawdę znają tylko cztery ściany. "Śmierć w skalnym lesie" Agnieszki Jeż to historia, która rozpoczyna się jedną wielką niewiadomą, aby pomału odkrywać przed nami swoje karty. Zazwyczaj zaczyna się tak samo... Zauroczenie, wielka miłość, ślub i nieuniknione zderzenie z rzeczywistością. Tak było również i w tym przypadku. Zakochana Anna wyrusza na południe Polski w ślad za ukochanym Staszkiem, aby tam zostawiając za sobą wszystko inne, rozpocząć lepsze życie u jego boku. Rzeczywistość okazuje się jednak zgoła inna, niż zakładała. Mąż zaczyna pokazywać swoje prawdziwe oblicze, a jego rodzina jak i sąsiedzi, starają się niczego nie widzieć. Alkohol, przemoc, brak wsparcia. Może Anna by i uciekła, gdyby nie to, że na pokładzie pojawiła się dwójka dzieci. Pewnego dnia Anna zgłasza na policji zaginięcie męża. I wszystko może by zostało uznane za normalne gdyby nie to, że Staszek wyszedł z domu trzy miesiące wcześniej... Po 10-latach od niewyjaśnienia sprawy, krakowskie Archiwum X postanawia ją wznowić. Przez ten czas zmieniło się wszystko, przede wszystkim technologia. Czy ślady potrafią wygrać z czasem? Czym tak naprawdę jest poświęcenie? Czego nie robi się w imię prawdziwej miłości? Jak bardzo można zatracić się w swojej rzeczywistości? Mówić głośno i reagować, czy milczeć i odpuścić? Powiem tak. Początek historii w ogóle do mnie nie przemówił. Nie wiem dlaczego. Jednak z każdą kolejną stroną historia pochłaniała mnie bez reszty. Przemoc, czy to psychiczna, czy fizyczna, zawsze odciska piętno na osobach nią dotkniętych. Myślą oni, że tak jest w każdym domu, że to normalne. Siedzą w tej swojej zamkniętej bańce do czasu, aż w końcu zapali się w nich jakaś iskra, która skłoni ich do podjęcia pewnych działań. Zazwyczaj jest to impuls, którego później nie są w stanie zrozumieć. Kto najbardziej cierpi? Nie ma tutaj licytacji. Zarówno małżonkowie osób znęcających, jak i jego dzieci, zostają skrzywdzeni na swój własny sposób. Powieść pokazuje typowe polskie realia. 'Wiem, że coś się dzieje, ale to nie moja sprawa. Niech się tam pozabijają, byleby mnie w to nie wciągnęli.' Tak właśnie jest... Widzimy cierpienie drugiego człowieka, ale w obawie o własne bezpieczeństwo nie reagujemy. Czy można nazwać to samolubstwem? Wydaje mi się, że nie, bo gdzieś boimy się również o siebie. Ale bycie totalnie nieczułym na takie sytuacje jest po prostu wręcz nieludzkie. Nie zawsze trzeba brać czynny udział. Czasami wystarczy pokazać osobom pokrzywdzonym, że mogą przyjść, porozmawiać, wyrzucić z siebie cały ten ciężar. Pokazać, że nie są same, że ktoś to wszystko widzi i nie jest obojętny. Że takie zachowania nie są akceptowalne. Agnieszka bardzo, ale to bardzo dobrze oddała zarówno i emocje, jak i uczucia "ofiar". Jeżeli chodzi o jej styl - rewelacyjny. Książkę czytało się naprawdę bardzo, ale to bardzo dobrze. No wciągała. Chociaż początek totalnie mnie nie przekonał, tak później zatraciłam się. Mimo, iż gdzieś już w 3/4 powieści domyślałam się co tam się tak naprawdę stało, to końcowe utwierdzenie mnie w tym podkreśliło tylko, iż mam zdolność wyłapywania szczegółów oraz szybkiej analizy faktów. Ogólnie jestem pozytywnie zaskoczona tą pozycją. To było moje pierwsze zetknięcie z piórem Autorki i już teraz wiem, że na pewno nie ostatnie

Lubicie, gdy dobry kryminał miesza się z rozbudowanym wątkiem obyczajowym? Jeśli tak, to książka Ałbeny Grabowskiej jest propozycją właśnie dla Was. Autorka serwuje nam śledztwo, które zmusza policję do powrotu do lat 70-tych. Chodzi o sprawę zaginięć dzieci, teoretycznie rozwiązaną, ale w praktyce zamkniętą pod presją ówczesnej władzy, społeczeństwa i szybkiego znalezienia sprawcy, a nie zgodnie ze sztuką. W centrum wydarzeń mamy ciekawy duet: doświadczonego komisarza, który wie, że sprawiedliwość i prawda nie zawsze idą w parze, że nie każdy zostanie odpowiednio do swojego czynu ukarany, a w przeszłości, do której muszą wrócić, potrafiły w czasie śledztwa dziać się różne rzeczy, drugą zaangażowaną w śledztwo jest młoda, dociekliwa policjantka, która nie lubi zostawiać nierozwiązanych spraw. Wspólnie muszą prześwietlić przeszłość pewnej ekscentrycznej starszej pani, która błyskawicznie sama staje się obiektem dochodzenia. Bardzo podoba mi się tu zabieg dwóch linii czasowych i opowiadanie historii z różnych perspektyw, to sprawia, że mimo sporej liczby wątków, co może niektórych zniechęcić, całość naprawdę się broni, a finał potrafi zaskoczyć. Ałbena Grabowska w swojej historii nie stawia na brutalność czy tanią sensację. Zamiast tego powoli buduje klimat, tworząc historię na tyle wiarygodną, że mogłaby wydarzyć się naprawdę. Może dla fanów typowych kryminałów, będzie tu za dużo wątków obyczajowych, a za mało działań śledczych, ale dla tych, którzy lubią takie połączenia, może to być idealna lektura.

Niby wszystko się zgadza, ale... jest tu dużo "ale". Bohaterowie w porządku, rozwiązanie zaskakujące, atmosfera i tło lokalno-historyczne też są. A jednak nie czyta się tej książki zupełnie gładko, zbyt wiele zbiegów okoliczności odbiera historii wiarygodność, nie mówiąc już o tym, że warsztatowy zabieg "oni już wiedzą, ale czytelnikowi nie zdradzimy" jest tu nieznośnie oczywisty. Nie odradzam, ale w topce kryminałów ostatnich lat nie umieszczę - i to nawet mimo tego, że Kotlina Kłodzka jest mi bardzo bliska.

Trzeci tom serii, „Żniwiarz cienia” autorstwa Katarzyna Bonda, to kolejna odsłona historii, która trzyma bardzo wysoki poziom i absolutnie nie odstaje od poprzednich części. Wręcz przeciwnie – potwierdza, że cała seria jest dopracowana i konsekwentnie genialna. Już od pierwszych stron książka wciąga bez reszty. To jedna z tych historii, które czyta się błyskawicznie – nie dlatego, że są lekkie, ale dlatego, że trudno się od nich oderwać. „Żniwiarz cienia” został przeczytany w zaledwie kilka dni, co najlepiej świadczy o tym, jak bardzo angażująca jest to lektura. Bonda ma niezwykły talent do budowania napięcia i prowadzenia fabuły w taki sposób, że czytelnik cały czas chce wiedzieć więcej. Podobnie jak w poprzednich tomach, fabuła jest złożona i wielowątkowa, ale jednocześnie spójna. Autorka rozwija wcześniej rozpoczęte historie, dokłada nowe elementy i jeszcze mocniej komplikuje sytuację bohaterów. Wszystko to tworzy gęsty klimat, pełen tajemnic i nieoczywistych powiązań. Ogromnym atutem pozostają bohaterowie – dobrze znani, ale wciąż rozwijający się i zaskakujący. Ich losy są coraz bardziej skomplikowane, a emocjonalna głębia sprawia, że czytelnik naprawdę przejmuje się tym, co się z nimi dzieje. Podsumowując, „Żniwiarz cienia” to trzeci tom, który w żaden sposób nie odbiega poziomem od reszty serii. To nadal świetnie napisany, wciągający kryminał, który potrafi pochłonąć bez reszty. Jeśli ktoś sięgnął po wcześniejsze części, ten tom tylko utwierdzi go w przekonaniu, że książki Bondy są po prostu uzależniająco dobre.

Ostatnie spotkanie z policyjnym profilerem, psychologiem Aleksandrem Lewisem. Tym razem wraz ze szczecińskimi śledczymi poprowadzi sprawę porwania dziecka. Znany deweloper jest z synkiem w parku, na chwilę odchodzi, wraca i dziecka nie ma. Porwanie dla okupu, oczywiście w takich sprawach liczy się czas. Zrozpaczeni rodzice są gotowi zapłacić, dodatkowo wynajmują prywatnego detektywa. Ale Lewisowi, od momentu w którym przeanalizował zgłoszenie zaginięcia dokonane przez ojca dziecka, coś nie pasuje w tej sprawie. Śledczy sprawdzają różne tropy, chcą odnaleźć chłopca żywego. Jak we wszystkim powieściach autorki życie prywatne policjantów przeplata się z ich pracą, przyjaźnie, niechęcią, związki, codzienność wreszcie. Przy pierwszym tomie narzekałam, że jest zbyt spokojnie. Okazało się, że to był spokój pozorny, emocji i w tej książce, i we wcześniejszych, nie brakowało. Dostarczały ich zarówno uczuciowe zawirowania w życiu komisarz Agaty Skibińskiej, jak i prowadzone przez nią sprawy. Lewis nie był sympatyczny, więc chyba nie będę za nim tęsknić. Mam nadzieję, że Agata i Rafał pojawią się choć w epizodzie jednej z kolejnych powieści.

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Ta książka bardzo mnie wciągnęła i to jest chyba jej najlepsza rekomendacja. Mamy tu tajemnicze zaginięcie, trudne wątki alkoholizmu i przemocy domowej, a do tego interesujące mnie zagadnienia neurologiczne związane z amnezją. Bardzo polecam, wciąga niesamowicie!

„Rok zmian” to jedna z najlepszych, jakich dotąd przeczytałam, książek Pana Gorzki. Jest to złożony thriller, skupiający się na psychice bohaterów. Autor uzmysłowił mi, że odpowiednie bodźce potrafią zmotywować nas do radykalnych zmian w ciągu kilku miesięcy. Tak właśnie było z trzema bohaterami tej powieści. Architekt Remigiusz Stańko po przeczytaniu noworocznej przepowiedni, mówiącej o sławie, popularności i wolności, postanawia diametralnie zmienić swoje życie. Nie przypuszcza, ile będzie go, to kosztowało. Czy jest gotów ponieść konsekwencje swoich czynów? Komisarz Dariusz Pikul musi mierzyć się z niespodziewanymi zawirowaniami i problemami, zarówno w pracy, jak i na stopie prywatnej. Zaginięcie młodej kobiety pod koniec poprzedniego roku, nadal tkwi w martwym punkcie. Na dodatek w życiu komisarza zjawia się, pełnoletnia już, córka. Dziewczyna nie należy do najpokorniejszych. Ma bogatą kartotekę i zatargi w półświatku. Pojawienie się nastolatki budzi w Darku ojcowskie uczucia. Chce pomóc dziewczynie, stanąć na nogi. Niestety, podejmuje decyzje, które ciągną za sobą tragiczne konsekwencje. Czy będzie w stanie pomóc córce i samemu wyplątać się z kłopotów? Psycholog Albert Turecki, pomimo ponad czterdziestu lat na karku, nadal mieszka z zaborczą matką. Kobieta zafundowała swojemu synowi koszmarne dzieciństwo i nawet w dorosłym życiu wymusza na nim bezwzględne posłuszeństwo. Jedyną odskocznią od wszystkiego jest dla Alberta, ucieczka w świat swoich chorych fantazji. Pragnie w końcu wyrwać się spod kontroli matki. W wyniku nieprzepracowanej traumy psycholog traci kontrolę nad fantazjami i budzi swoją mroczną naturę. Czy Albert będzie w stanie opanować swoje chore żądze? Dla każdego nastąpił rok zmian, których już nie można zatrzymać. Będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami swoich czynów. Zastanowić się, czy przewartościowanie swojego życia, którego dokonali, jest warte swojej ceny. Gdy ich drogi się krzyżują w najmniej spodziewanym momencie, jedno jest pewne, to spotkanie musi skończyć się tragedią. Który z nich wyjdzie z tego cało? Komu los da drugą szansę? Pan Gorzka stworzył rozbudowany thriller, który skłania do wielu refleksji. Sama złapałam się na tym, że nie tylko poznaję fabułę, ale też zastanawiam się nad wyborami bohaterów. Nachodziły mnie myśli, co ja zrobiłabym w danej sytuacji. Czy obrałabym tak samą drogę? Po skończeniu ponad sześciuset stronicowej powieści starałam się ocenić postępowanie poszczególnych postaci. Doszłam do wniosku, że żaden z nich nie był ani dobry, ani zły. W ich życiu pojawiło się wiele zmiennych, które skuteczniej zacierały granicę między dobrem a złem. Wiele wydarzeń można przypisać niespodziewanemu przypadkowi czy też zbyt pochopnym decyzją. Kiedy lawina błędów ruszyła, ciężko było ją zatrzymać. Jeśli chodzi o Alberta, to jego najbardziej mi żal. Doświadczył w swoim życiu wiele bólu i uzależnienia się psychicznie od osoby, w której powinien znaleźć miłość i wsparcie, a nie egoizm, szantaż i zaborczość. Trauma, której się nabawił i nigdy nie została przepracowana, popchnęła go w ramiona obłędu. Nigdy nie zaznał normalnego życia, wszystko, co robił, było formą ucieczki, próbą zapanowania nad demonami. Mężczyzna nie umiał szukać pomocy, chciał poradzić sobie sam i nic dobrego z tego nie wyszło. „Rok zmian” to książki dla fanów rozbudowanego thrillera, których nie przeraża ilość stron. Wierzcie mi, że każda strona tej książki jest przemyślana i stanowi istotną część fabuły. Jeżeli nie potrzebujecie hektolitrów krwi na każdej stronie, aby książka zrobiła na Was wrażenie, to trafiliście pod właściwy adres. Ostrzegam, że znajdzie się kilka scen, które – co wrażliwszych – mogą przyprawić o mdłości. Pomimo to uważam, że warto poznać tę historię i przekonać się, że zmiany, potrafią zrobić rewolucję w naszym życiu, jednak efekty nie zawsze są takie, jakich oczekiwaliśmy.

Taka sobie, na początku się dłużyła, potem szybko przeleciała, jak zwykle morderca z dupy wytrzaśnięty. Mam dużo zarzutów do tej pozycji, ogólnie konstrukcji, fabuły, a mimo wszystko czytam. I pewnie na kolejną część też się skuszę, chociaż powoli mam tego dość. "Zieleń" jest jedną z tych słabszych pozycji, bohaterowie się zlewają i musimy uwierzyć na słowo, że są tak rewelacyjni jak się ich kreuje.

„Tarocista” Jakuba Rutki to książka, po którą sięgnęłam trochę spontanicznie — i dokładnie taka sama była moja reakcja podczas czytania: pełna emocji, momentami nieuporządkowana, ale bardzo szczera. Od pierwszych stron poczułam specyficzny klimat, który trudno jednoznacznie opisać. Jest w nim coś niepokojącego, ale jednocześnie przyciągającego. Miałam wrażenie, że wchodzę w świat, który rządzi się swoimi zasadami, i choć nie zawsze wszystko było dla mnie oczywiste, to właśnie to mnie intrygowało. Najbardziej podobało mi się to, jak ta książka działa na wyobraźnię. Czułam, że wiele rzeczy mogę interpretować na swój sposób, co sprawiało, że lektura była bardzo osobista. To nie jest historia, którą się tylko „czyta” — raczej taka, którą się odbiera i przeżywa na swój własny sposób. Styl jest dość bezpośredni, ale jednocześnie ma w sobie coś surowego, co dobrze współgra z klimatem całości. Nie jest to lekka ani oczywista lektura — momentami miałam wrażenie lekkiego chaosu, ale nie odbierałam tego jako wady, tylko raczej jako element charakteru tej książki. Po przeczytaniu zostało ze mną sporo przemyśleń i taki dziwny, trudny do nazwania nastrój. To nie była „wygodna” książka, ale właśnie dlatego zapadła mi w pamięć. Cieszę się, że po nią sięgnęłam, bo było to coś innego niż to, co zazwyczaj czytam.

Sięgając po tę książę miałam wysokie oczekiwania. I myślę, że przez to troszkę się zawiodłam. Zachęcona opisami mówiącymi o „Adwentowym kalendarzu horroru” spodziewałam się czegoś… innego – mocniejszego, wchodzącego pod skórę, wywołującego ciarki na plecach. Choć tych skrajnych emocji zabrakło, nie oznacza to, że po książkę nie warto sięgnąć. Wszystkie świąteczne elementy jak rodzinne ciepło, zapach choinki, czy symboliczny kalendarz adwentowy zostały zastąpione przez ich mroczne odpowiedniki. Właśnie tym zaskakuje Fitzek – zamieniając grudniowy spokój w morderczy wyścig z czasem, w którym stawką jest przetrwanie. Mimo braku nagłych zwrotów akcji historia ani przez moment nie nuży. To jedna z tych opowieści, w których bardziej od wysokiej temperatury zdarzeń liczy się klimat i konsekwentnie budowana ciekawość. Tej powieści raczej niczego nie brakuje. Myślę, że to mój błąd – zgubnie założyłam, że fabuła będzie się toczyć wokół Dziewczyny z kalendarza i „przerażających okienek”, którym trzeba stawić czoło. Dostałam za to zaskakująco łagodny przejazd karuzelą – z wysoką stawką, ale bez tego gardłowego krzyku, jakiego oczekuję od mocnego thrillera.

to wciągający thriller pełen tajemnic, napięcia i zaskakujących zwrotów akcji, który łączy kryminalną intrygę z emocjonalną głębią. Historia Maggie McCabe porusza temat straty, wyborów i wewnętrznych sprzeczności, sprawiając, że trudno oderwać się od lektury

Lubicie jeździć na ryby ? 😁 Pierwsza styczność z twórczością autorki a na dodatek z debiutem, który w moich oczach wypadł rewelacyjnie! Cała historia wciąga niczym wir. Styl pisania Pani Kaliny lekki, co sprawia, że jak już wpadniesz, to ciężko wyjść. Już od samego początku mamy mocne wejście. Sprawa odnalezienia sprawcy poprowadzona znakomicie. Czuć w książce gęsty i tajemniczy klimat. Czytając, ciągle myślałam, kto się przyczynił do całej tragedii. Głównym motywem jest śmierć pięciu osób znalezionych nad łowiskiem, bez znacznych śladów na ich ciałach, to już grubsza sprawa i zagwozdka. Powieść także opowiada o ogromnym bólu po stracie najbliższych, żałobie i radzeniu sobie z nową rzeczywistością. Lubię książki, które pokazują prawdziwe emocje, wydarzenia z życia bohaterów, które działają jak lustro, odbijając się na naszej psychice. Zakończenie, zaskakujące, którego się nie spodziewałam.😳🔥 Moim zdaniem ta książka zasługuje na ogromną uwagę. Osobiście bardzo polecam i czekam z niecierpliwością na kolejną powieść autorki.❤️

Spokojem malowniczej Barcelony wstrząsa straszliwa zbrodnia. Na jednym z budynków będących symbolem miasta zostają znalezione spalone zwłoki jednego z czołowych mieszkańców. Bestialstwo zbrodni potęgują informacje wychodzące w trakcie śledztwa. Śledczym brakuje tropów ale są przekonani, że to jednorazowe morderstwo. Jest jednak jedna osoba, komisarz Malart, który ma przeczucie, że to dopiero początek. Ktoś postanowił poinformować miasto o swojej obecności a gdy zaczął zabijać to nie poprzestanie na jednej ofierze. Zaczyna się niebezpieczna gra, która wyciągnie na światło dzienne mroczne tajemnice i zmieni na zawsze obraz Barcelony. ,,Kat Gaudiego" zapowiadał się ciekawie. Wydawało się, że będzie to mocny thriller z ciekawym tłem. I coś w tym jest, jednak nie do końca to czego oczekiwałam. Powieść zaczyna się mocnym akcentem. Brutalna zbrodnia i policjant z poplątaną przeszłością, walczący z własnymi demonami zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym. Outsider stojący z boku by widzieć wszystko z szerszej perspektywy. To nie mogło się nie udać dlatego postawiłam powieści bardzo wysoko poprzeczkę. Liczyłam na emocje, rozpaloną wyobraźnię i pełną napięcia wędrówkę po Barcelonie tak innej od tej jaką znam między innymi z ,,Cienia Wiatru". Tu Barcelona i jej mistrz Gaudi są w centrum i w konsekwencji przytłaczają. Akcja dosyć szybko gubi rytm, śledztwo schodzi na dalszy plan a zamiast tego bohaterowie miotają się bez celu i sensu. Jest dużo lokalnych, architektonicznych smaczków ale nie posuwają one nic a nic fabuły do przodu. Raczej ją rozbijają i przytłaczają. Dopiero na ostatnie sto stron znów robi się ciekawie, akcja przyspiesza jak szalona, nagle wszystko trafia na swoje miejsce, trochę zbyt łatwo, ale na to mogę przymknąć oko, i zanim się obejrzymy jest już po wszystkim a czytelnik zostaje z głupią miną, że to już koniec. ,,Kat Gaudiego" ma niezłe momenty, bywa wciągający. Dużo mówi o mieście i prowadzi śladami Gaudiego od jednej zbrodni do kolejnej. Ale jest też przegadany, rozwleczony i momentami bardzo słaby. Spodziewałam się czegoś mocniejszego więc czuję spore rozczarowanie. To nawet nie jest książka, którą czyta się jednym tchem bo ilość detali przytłacza a nie wnoszą one nic do samej fabuły. Taka średniawka. Przeczytać i iść dalej.

Szwagier wraz z Miśkiem, 4- letnimi bliźniakami Mają i Guciem oraz Jackiem wyrusza w podróż życia. W Berlinie gdzie żegnają swoje żony, które zresztą wyruszają do Japonii, wsiadają w pociąg i mają dotrzeć do Budapesztu. Nie są na szczęście sami, Nestor rodu pomyślał o wszystkim i dzięki temu mają do pomocy nad dziećmi nianię, Ernestynę. Gdy taka ekipa rusza w świat to nie może zabraknąć niespodzianek. Traf chce, iż tym samym pociągiem ruszają złodzieje, a Misiek tymczasem zaczyna swoje śledztwo. Jest śmiesznie. Zapewniam przy tej książce można się zresetować.

"Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia”. Komisarz Igor Brudny, choć przyzwyczajony do samotności, po rozstaniu z ukochaną czuje się bardziej zagubiony niż kiedykolwiek. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który później zostaje podejrzany o brutalne morderstwo. To wydarzenie uświadamia mu, jak bardzo się pogubił i jak często zawodził innych. Dzięki wsparciu przyjaciela, Romana Czarneckiego, wraca do śledztwa, które staje się jego szansą na zatrzymanie sprawcy. Jednocześnie to dla niego ostatnia okazja, by uratować samego siebie. Uwielbiam Igora Brudnego i każda jego nowa historia to dla mnie prawdziwe wydarzenie. W „Fetyszu” Przemysława Piotrowskiego komisarz powrócił samotny, nieprzewidywalny i bezkompromisowy, wciągając od pierwszych stron w mroczny wir śledztwa. Sceny pulsowały dramatem oraz zagadką, przypominając mi, dlaczego tak pokochałam tę serię. Fabuła była pełna niespodziewanych zwrotów, a niektóre sceny naprawdę przyprawiały o gęsią skórkę. Fetysze pojawiające się w tle były momentami szokujące, a inne wręcz wstrząsające i trudne do uwierzenia. Piotrowski pokazał, jak te mroczne obsesje wpływały na ludzkie zachowania, prowadząc dochodzenie w nieoczekiwane kierunki. Brudny musiał zmierzyć się ze zwyrodnialcem, który okrutnie traktował i zabijał kobiety w ciąży, nadając sprawie wyjątkowo ciężki, emocjonalny ton. Trop po tropie śledztwo prowadziło w coraz bardziej przerażające rejony, a napięcie narastało z każdą stroną. Historia wciągała już od samego początku, zmuszając czytelnika do zastanawiania się nad motywacjami bohaterów. Igor Brudny w „Fetyszu” był twardy, nieustępliwy, a zarazem pełen sprzeczności. Walczył nie tylko z przestępcą, lecz także z własnymi demonami, co nadawało jego postaci autentyczność i głębię. W tej części powrócił do pierwotnej, surowej wersji, którą mieliśmy okazję poznać na początku serii, przy czym doświadczenia życiowe wyraźnie odcisnęły na nim ślad. Cierpiał, zmagał się z emocjami, czasem sięgał po alkohol, ale nigdy nie tracił instynktu ani charakteru. Każde jego działanie wynikało z silnego poczucia sprawiedliwości oraz gotowości poświęcenia siebie dla innych. Pod warstwą brutalnej akcji kryła się głębsza refleksja o samotności, obsesjach oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji. Autor pokazał, jak doświadczenia życiowe wraz z wewnętrznymi słabościami kształtują postępowanie bohaterów. Tytułowy motyw nabierał symbolicznego znaczenia i stał się punktem wyjścia do rozważań o ludzkich pragnieniach, traumach oraz granicach kontroli. Psychologiczna głębia postaci sprawiła, że „Fetysz” wyróżniał się na tle wielu innych historii, które koncentrują się wyłącznie na intrydze. Gorąco polecam „Fetysz” wszystkim fanom mocnych oraz wciągających powieści. Igor Brudny po raz kolejny pokazuje, że należy do najbardziej elektryzujących postaci polskiej literatury kryminalnej. Już wkrótce na moim profilu pojawi się recenzja najnowszego tomu serii, która mam nadzieję, że również wciągnie was bez reszty.