Kiedyś byłam księżną

Dla mnie to nowe, dość zaskakujące spojrzenie na okrutny świat wyznawców islamu, w którym nigdy nie chciałabym się znaleźć. Nigdy nie spotkałam się z reportażem, który pokazywałby życie muzułmanów w tych rejonach świata, czyli w Malezji i Indonezji i społeczeństwa tych krajów uważałam za mało radykalne, przyjazne i w 100% cywilizowane. Jakże się myliłam.

Autorka książki, Jacqueline Pascarl-Gillespie przyszła na świat jako Australijka. Dorastała w patologicznej rodzinie, była molestowana przez ojczyma, nic więc dziwnego, że stała się łatwą zdobyczą dla czarującego malezyjskiego księcia, który obsypywał ją kwiatami, prezentami i obiecywał świetlaną przyszłość. Wszystko zdawało się układać jak w bajce, wyjechała z nim zatem do Malezji i przed ślubem, nie do końca świadomie, przyjęła islam.

W tym momencie jej marzenia prysły jak bańka mydlana. Czuły uprzednio kochanek pobił ją brutalnie i zgwałcił podczas nocy poślubnej. Choć w okresie narzeczeństwa zachwycał się jej ciałem w bikini, kazał jej zakrywać się od stóp do głów. Każdy jej krok był kontrolowany, a ze złotej klatki, w której ją zamknięto, nie było ucieczki. Jedyne oparcie znajdowała w nielicznych kobietach z nowej rodziny, ale nawet one nie potrafiły zrozumieć jej dążenia do wolności, bo od najmłodszych lat były kształtowane zgodnie z muzułmańskimi regułami. Diamenty, którymi obwieszone były jej siermiężne szaty, nie przyniosły jej szczęścia. Jedyne, do czego doprowadził związek z księciem Bahrinem, to porwanie dwójki dzieci i rozpaczliwa walka o ich odzyskanie.

Historia zna wiele przykładów nieszczęśliwych monarchiń. Wystarczy wymienić chociażby Sissi, księżną Dianę, Karolinę Hanowerską. Ale większość tych przypadków nie przemawia nam do wyobraźni, bo poza księżną Dianą te przypadki wydarzyły się dawno i dotyczyły dziewcząt zbyt młodych do małżeństwa i niedorosłych do swoich obowiązków. A tym razem mamy do czynienia ze współczesną historią, w której zagubionej kobiecie nie pomogły międzynarodowe traktaty ani to, że ona i jej dzieci byli obywatelami wolnego, demokratycznego kraju. Jest to tym bardziej przerażające, bo zdaję sobie sprawę z tego, że gdyby jakaś Polka znalazła się w tej sytuacji, to nasze państwo też nie kiwnęłoby palcem.

Od strony technicznej, książkę czytało się dobrze, chociaż sam styl czy kompozycja nie zrobiły na mnie wielkiego wrażenia, były to raczej przeciętne doznania artystyczne. Ale książka to doskonała przestroga dla każdej bujającej w obłokach Europejki, Amerykanki czy Australijki, która myśli, że muzułmański czarujący wybranek będzie idealnym mężem. Ich kobiety nie mają wyboru, ale my tak, więc korzystajmy z tego. Moja islamofobia po tej lekturze znacznie się pogłębiła, a Malezja znalazła się na mojej prywatnej liście krajów opatrzonych opisem: "Nie podróżuj".

Dla mnie to nowe, dość zaskakujące spojrzenie na okrutny świat wyznawców islamu, w którym nigdy nie chciałabym się znaleźć. Nigdy nie spotkałam się z reportażem, który pokazywałby życie muzułmanów w tych rejonach świata, czyli w Malezji i Indonezji i społeczeństwa tych krajów uważałam za mało radykalne, przyjazne i w 100% cywilizowane. Jakże się myliłam.

Autorka książki,...