Kiedy weszłam w twoje życie

Początek trochę mnie zniechęcił - no jakoś nie przepadam za przeplataniem w książkach różnych czasów i wątków. Ale im dalej w opowieść, tym było fajniej. Autorka bardzo ciekawie snuje wszystkie historie, żadna z nich nie dominuje, wszystkie pięknie się łączą (choć sama końcówka była już nieco zbyt przewidywalna) i wciągają po uszy :)

To było pierwsze spotkanie z twórczością autorki. W książce mamy dwie historie. Współczesna opisuje Sonię i jej wyjazd do Bukowej Góry. Poznajemy wielu mieszkańców, z którymi kobieta się zaprzyjaźnia. Problemy z tych poważniejszych: dziecko z zespołem downa, gwałt przez nauczyciela, rozstania z dziećmi na lata. Druga historia to opowieść Rozalii i Gabriela właścicieli czekoladziarni "Złote Serce". Jest to legenda z jeziorem Marana w tle. Między dwójką młodych Sabiną i Marcinem rozwija się uczucie. Początek XX wieku po raz kolejny wielu bohaterów w Bukowej Górze. Wacław smalący cholewki do Sabiny. Jochasia Jurczykowa zrzędliwa starowinka, w której mieszkał Marcin. Wszystkie te historie okraszone są ciepłem rodzinnym i przyjacielskim. Dużo czekolady, którą również musiałam sobie zrobić. Koniec przewidywalny. Dużym minusem jest ilość literówek, również mylenie imion, było to dla mnie irytujące, gdyż to zdarzyło się kilkukrotnie. Bartosz (amant Soni) pomylony z Błażejem (synem Witkowskich). Krystyna (żona Sławka) pomylona z Teresą (matką Sabiny).

Uwielbiam książki Paige Toon – i tym razem również się nie zawiodłam. Powieść od pierwszych stron przeniosła mnie w błogi, wakacyjny nastrój: słońce, farma, spokój i atmosfera letniego romansu. Początkowo byłam przekonana, że czeka mnie przewidywalna historia miłosna, bo wszystko na to wskazywało… aż do momentu, gdy pod koniec książki akcja niespodziewanie skręciła w zupełnie innym kierunku. To był prawdziwy szok – nie mogłam się oderwać i z zapartym tchem śledziłam, co wydarzy się dalej. Emocje, wzruszenia, napięcie… i wtedy w pełni zrozumiałam sens tytułu „Nic nie rani tak jak miłość”. Paige Toon po raz kolejny udowodniła, że potrafi zaskakiwać i poruszać czytelnika. Książka dostarczyła mi całej gamy uczuć i zostawiła z mocnym wrażeniem. Z całego serca polecam! 💔📚

To jedna z tych książek, które wciągają nie tyle akcją, co klimatem. Czytałam ją raczej powoli, dla samej atmosfery i tego uczucia, że gdzieś pod powierzchnią cały czas czai się jakaś tajemnica. Lubię stopniowe odkrywanie historii, kiedy autorka nie prowadzi za rękę, tylko pozwala się domyślać, składać fakty i mieć własne podejrzenia. Nawet jeśli coś zaczyna się układać wcześniej, to i tak chce się czytać dalej. W tej książce jest dużo o relacjach, pamięci i tym, co zostaje po ludziach. Po prostu dobrze się to czyta, głównie dla klimatu i stopniowego odkrywania historii. Nie pędzi, ale wciąga na tyle, że chce się wiedzieć, co dalej.

Już pomijam to, że przeczytałam ją w jeden dzień (jest dość krótka but still), ale ŻEBYM JA PŁAKAŁA NA KSIĄŻCE? To się raczej nie zdarza. Tymczasem tu były trzy takie momenty. W książce łącznie mającej 288 str. Zdecydowanie Paige Toon wzięła mnie z zaskoczenia, ale wiem, że będzie jedną z autorek po które będę chętnie sięgać ♥️.

"Znasz cytat z Marka Twaina o tym, że czas istnieje wyłącznie po to, żeby wszystko nie wydarzyło się naraz?" "Witaj piękna" to opowieść o rodzinie, miłości, o smutku, samotności, o decyzjach, nie zawsze dobrych. Ktoś powie, że wszystko jest po coś, a ktoś inny, że czasem lepiej nie czekać, tylko brać sprawy w swoje ręce. Jak postępowali bohaterzy tej powieści? William nie mógł polegać na swojej rodzinie, właściwie żył sam, z wrażeniem że nikomu nie jest potrzebny. Kiedy poznał Julię, nie mógł odnaleźć się w tej kochającej się rodzinie. Cztery córki Padavano dla swoich rodziców były wszystkim. William żeniąc się z Julią stał się członkiem jej rodziny. Czy chce czy nie, jest z nimi związany na dobre i na złe. Życie z tą rodziną jest zupełnie inne od tego co chłopak znał, a nawet od jego wyobrażeń. Czy młodzi William i Julia żyli długo i szczęśliwie? Początkowo wydawało się, że będzie to zwykła obyczajowa historia o dwójce młodych ludzi ze swoimi pasjami i marzeniami. Było mi bardzo szkoda Williama, zupełnie nie mogłam zrozumieć jego rodziców. Sama jestem rodzicem, jednak nie znajduję usprawiedliwienia dla takiego postępowania. Julia wydawała mi się sympatyczną młodą dziewczyną zaledwie przez krótką chwilę, coś w niej budziło mój niepokój, a jednak nie spodziewałam się tego, co zrobiła. No i reszta jej rodziny, siostry, każda inna, rodzice, chciałoby się, żeby szczęście nigdy ich nie opuszczało. Wiele nieprzewidzianych wydarzeń miało miejsce w tej historii, które wywołują w czytelniku cały wachlarz emocji. Nie spodziewałam się, że aż takie wrażenie wywrze na mnie ta historia. A jednak. Polecam wam ten tytuł. Czytajcie.

,,19 stopni" ~°•🥀💔°~ RECENZJA: No przyznaję nie miałam w planach tej książki do przeczytania . Jednak jak poszłam szukać książek w Biedronce (serio ceny książek tam to CUDO ) no to wygrzebałam tą książkę i sobie nagle o niej przypomniałam , no a cena taką że grzech nie wziąść 🙈. Książkę zaczęłam czytać prawie od razu,i serio jest bardzo przyjemnie napisana , no może nie jest jakoś mega wciągająca ,ale serio chcę się do niej wracać . Jest to spokojna książka ale nie ma w niej nudy . Bohaterowie serio byli spoko przedstawieni ,choć momentami uważałam ich za niedojrzałych ale to tylko moje czepianie xdd. Nelle serio była cudowna , tak samo jak Ray . Szczególnie podobała mi się relacja Nelle z Fio , nie była taka jak zazwyczaj jest z rodzeństwem (czyli darcie ryja i ciągłe sprzeczki ) tylko taka ...no widać było że się kochają . Ale to co uważam za mega wartościowe w tej książce to, to że pokazuje ona jak straszna jest wojna .Serio bądźmy wdzięczny że w naszym kraju nie ma wojny i nie musimy każdego dnia bać się o życie swoje i bliskich ❤️. No a to jak to zakończył Billy no to było cudowne to co dla nich zrobił ( nie powiem dla kogo bo nie chcę spojlerować ). Uważam że tak książka jest serio wartościowa i powinna być bardziej popularna (nie że względu na autorkę bo naprawdę uważam że jest świetna ). No i to chyba na tyle serio megaaa polecam czytajcieeeeee❤️❤️❤️. I miłego dzionka 💖🦄.

Książkę przesłuchałam w audiobooku i muszę przyznać, że było to dość wymagające doświadczenie. Gdyby nie fakt, że sama historia naprawdę mnie ciekawiła, prawdopodobnie szybko bym ją porzuciła. Głos lektorki okazał się dla mnie denerwujący i momentami bardzo odciągał uwagę od fabuły, co niestety mocno wpłynęło na odbiór całości. Na szczęście sama książka broni się treścią. Historia jest interesująca, a losy głównej bohaterki wciągają, szczególnie wtedy, gdy próbuje wyjść z kłopotów, w które sama się wpakowała. Z ciekawością śledziłam jej decyzje i konsekwencje, jakie za nimi szły, bo autorka dobrze buduje napięcie i nie podaje wszystkiego od razu. Zabieg zastosowany pod koniec książki był dla mnie ciekawy i zaskakujący, ale miałam wrażenie, że wszystko potoczyło się zbyt szybko. Brakowało mi jednego albo dwóch rozdziałów, które pozwoliłyby lepiej domknąć historię i dać czytelnikowi chwilę na złapanie oddechu. Mimo to uważam, że z tej książki mógłby powstać naprawdę dobry film i bardzo chętnie bym go obejrzała. To nie była idealna lektura, ale zdecydowanie zapadła mi w pamięć i pokazała, jak bardzo forma audiobooka potrafi wpłynąć na odbiór samej historii.

Niestety ta książka nie przypadła mi do gustu, mimo że ogromnie doceniam autentyzm i szczerość autorki. Książki są lustrem, dzięki któremu mamy szansę spotkać się sami ze sobą. Mnie niestety ta książka przerosła emocjonalnie. Zmęczyły mnie także nieustanne nawiązania w stylu katolickim, które także uważam, że były wartością tej książki, jednak dla mnie było ich zwyczajnie zbyt wiele. Poza tym uważam, że jest to wartościowa pozycja i dobrze, że dociera do szerokiego grona odbiorców!

#1514 - „Jeden miesiąc na miłość” - Gabriela Gargaś - Wydawnictwo Lekkie #184/2024 „Blanka weszła po schodach do eski. Tak jak lubiła biegać, ćwiczyć, tak nie znosiła wchodzić po schodach i kiedy tylko mogła, wjeżdżała windą. Sama nie wiedziała, dlaczego tym razem skorzystała ze schodów.” 📖 Książka ma 304 strony. 📅 Swoją premierę miała dnia 25.10.2023. 📘 Jest to pierwszy tom z cyklu – Jeden miesiąc na miłość. 🏠 Ksenia przyjmuje pod swój dach swojego przyjaciela geja. ❤️ Oboje zakładają się, że w ciągu miesiąca znajdą sobie partnerów. 📻 Czy Tinder, radio i przyjaźń mogą iść w parze? ✔️ Zdecydowanie tak, a przy tym dostarczają dużo dobrego humoru. https://www.facebook.com/photo/?fbid=1364295278199543&set=a.782581979704212

Bardzo ciekawa historia przedstawiająca życie 2 nieustraszonych kobiet. Wdowa Clicqout, fanom szampana nie trzeba przedstawiać i wdowa Pommery zdecydowały się prowadzić biznesy w czasach zdominowanych przez mężczyzn. To wszystko w tle rewolucji oraz wojen napoleońskich. Polecam

„…Gdy tak stała, patrząc na pokój, który dzieliła z mężem, powróciły wspomnienia…” Jakie cechy ma silna i niezależna kobieta? Kobieta na froncie – czy to możliwe? Życiowe zawirowania i spokojny czas. To swoisty kalejdoskop, który ma w sobie wiele barw. Przed Wami szczera opowieść o miłości, cierpieniu, heroizmie i nadziei. Michael i Jolene przechodzą głęboki kryzys w małżeństwie. Nie zwalnia ich to od codziennych obowiązków: wychowywania dzieci, pracy, rachunków. „Na domowym froncie” to powieść pełna wzruszeń, pokazująca pracę nad sobą i rodziną. Publikacja jest protestem przeciwko wysyłaniu amerykańskich żołnierzy na misje pokojowe, które w rzeczywistości o wiele więcej mają wspólnego z polityką niż z utrwalaniem pokoju. Kosztem jest śmierć wielu młodych ludzi i cierpienie ich rodzin. Kobieta – podkreślmy to – Jolene jest zawodowym żołnierzem. Otrzymuje rozkaz wyjazdu na teren objęty wojną. Michael zostaje sam z córkami i całym ogromem obowiązków. Czy ta wojna odbije się na ich rodzinie? Jolene wychowała się w trudnej rodzinie, gdzie panowała przemoc i alkohol, brak pieniędzy. Tego dnia gdy rodzice Jolene wyjechali – luty 1982 r. – zginęli. Przenosimy się do 2005 roku. Jolene Zarkades – miała 41 lat. Jej córki to 12 – letnia Betsy i 4 letnia – Luki. Starsza córka jakby się wstydziła, że mama jest żołnierzem. Były urodziny Jolene – mąż wyszedł z domu, nawet nie złożył jej życzeń. Przykre. Michael był prawnikiem. Miał kancelarię prawniczą, dawniej prowadził ją z ojcem (ten niedawno zmarł). Miał przyjść na kolację o 20.00 – nie przyszedł, tylko praca i praca… Kobieta przechodzi trudny okres w małżeństwie. Ważne było co on chce, gdzie chce wyjść na kolację, nie ona. Ignorował jej przyjaciół, wojskowych itd. Jak zwykle, zostawała sama z rodzinnymi problemami. Starsza córka dawała jej w kość (ponoć to trudny okres dojrzewania). Michael tego nie rozumiał, miał swoje problemy. Miał być na zawodach córki – nie przyszedł. Zaczęli się kłócić i Michael powiedział bardzo bolesne słowa: „Już cię nie kocham, Jolene…”. Wyszedł z domu. Ona nie spała, wzięła się za sprzątanie. Okazało się, że ją i koleżankę powołali, wysyłają na wojnę. Tu dom, dzieci, wszystko – jak to pogodzić? Kobieta była pilotem śmigłowca. Nie miała wyboru. Złożyła przysięgę, że w razie mobilizacji stawi się na rozkaz. Miała jechać do Iraku. Pożegnanie jest bardzo smutne i wymowne. To rozdzielenie rodziny, łzy i rozpacz. Kolejny dzień dla męża, to rozlana kawa, zaspanie, pretensje, nic nie gra, bo nie ma „tej”, która to wszystko ogarniała. Gorąco polecam interesującą książkę, której finał pokazuje, co jest w naszym życiu naprawdę istotne. Przeczytajcie – zrozumiecie. Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: Świat Książki Z angielskiego przełożyła: Anna Zielińska Oprawa: miękka Liczba stron: 464 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej – domowej biblioteczce

Książka mi się spodobała a szczególnie postać Carrie, która nie jest łatwym i miłym charakterem, ale jest taka, bo tak ukształtowało ją życie i różne doświadczenia. Wciągnął mnie opisany świat tenisa i czułam że jest to tak prawdziwe, że chciałabym to obejrzeć.

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA No cóż „GRUDNIOWY DOM” Magdy Knedler podobał mi się mniej niż cykl o Medei, ale to wciąż bardzo dobra powieść, którą warto przeczytać. Opowiedziana historia jest pełna tajemnic, zagadek, wspomnień, przemilczanych niedopowiedzeń z przeszłości. Rozwikłanie ich przez czytelnika pozwoli na poznanie rodzinnych korzeni czy tożsamości głównej bohaterki. Sposób prowadzenia narracji przypadł mi do gustu, autorka powolutku lecz drobiazgowo odkrywa karty i wodzi czytelnika za nos. Znajdziemy w niej momenty mniej ciekawe i one mogą nieco nużyć ale w ostatecznym rozrachunku powieść się broni bo opisuje kilka faktów bardzo interesujących, zwłaszcza tych inspirowanych na podstawie prawdziwych wydarzeń. Region dolnego Śląska skrywa wiele ciekawych historii więc warto ją poznać. Autorka zgrabnie wykorzystała to w powieści nadając jej specyficznego klimatu. Ogólnie jestem usatysfakcjonowany choć z tyłu głowy ciągle mi chodzi porównanie tej książki do serii z Medeą i w tym aspekcie wypada gorzej. Tak czy owak polecam książkę innym czytelnikom bo czytać zawsze warto. Pozdrawiam. Jack_

Kolejny raz mogę powtórzyć, że śledzenie poczynań literackich Anny Karpińskiej nie jest straconym czasem. Tym razem pisarka serwuje nam coś, co z pozoru wydaje się bajkowe, bo świąteczne, ale słynne grudniowe święta to tylko baza do prawdziwych, bardziej smutnych wydarzeń. Co więcej, wprowadzona retrospekcja nie jest zabiegiem przypadkowym. Wręcz przeciwnie- wszystko, co działo się niegdyś w życiu Romy i Marceliny, miało niebagatelny wpływ na rozwój i postępowanie życiowe obu pań. Co takiego przeszły? Czego doświadczyły? O tym już musimy przekonać się sami. Czy zawsze potrafimy docenić to, co przynosi nam los? Okazuje się, że nie, a wiadomo, że czasu cofnąć nie można… Myślę jednak, że Anna Karpińska chciała nam dobitnie pokazać, że bycie matką to naprawdę odpowiedzialna rola, a nie zabawa lalką, by potem rzucić ją w kąt. Która z bohaterek okazała się lepsza w tej roli- Roma, a może Marcelina? Tego też nie zdradzę, choć przeszłość obu pań jest tu szalenie istotna. Ktoś na forum uznał, że „Zasłużyć na szczęście” można traktować jako dwa odrębne opowiadania. Zgadzam się z tym w stu procentach, a połączenie pewnych istotnych faktów następuje dopiero na końcu powieści. Czy warto poznać wszystkie rozdziały? Myślę, że wielu czytelników nie zawiedzie się, choć nie jest to najlepsza książka autorki.

„Kolekcja straconych chwil” to druga część serii „Ogrodu Sekretów i Zdrad” i ukazuje dalsze losy Róży Jabłonowskiej oraz jej ciotecznej babki Ady Nirskiej. To opowieść o wielkich namiętnościach, podstępach i zdradzie. Wszystko dzieje się w intrygującej rzeczywistości dwudziestolecia międzywojennego. Wchodzimy w rolę detektywów, którzy krok po kroku odkrywają sekrety.

Przemiłe, przyjemne świąteczne romansidło! Ciepła, klimatyczna, elektryzująca opowieść o miłości rodzacej sie właściwie ze złości i rywalizacji. Z odczuwalnym napięciem między głównymi bohaterami dosłownie od pierwszej strony. I owszem, tak, przewidywalna, upraszczająca, dość powierzchowna, ale zawsze będę się tego trzymać, ze nie każda książka ma być dla nas rozwijającą, bo czasem chodzi o to, zeby odpocząć, jeść lody czekoladowe i wyobrazić sobie że miłość może być słodką historią, a nie pieruńsko ciężką pracą.

Cudownie było znowu przeczytać książkę mojej ulubionej autorki, wspaniałe opisy krajobrazów i sytuacji zawsze mnie w jej utworach zadziwiają, człowiek czuje sie jakby był zaraz obok bohaterów, jak by uczestniczył w ich życiu. Historia włoszki i jej miłości, tak ważna dla każdego pokolenia, opowiada o tym co zawsze warto powtarzać i o czym nigdy nie wolno zapomnieć. Świat sie zmienia ale jedno zawsze musi pozostać zapamiętane, zawsze musi byc opowiadane i oby nigdy sie nie powrotrzylo. Polecam serdecznie... ksiazka jest nie odkładalna.

„Zjazd rodzinny” Meghan Quinn Romans 🌶️ Trzy historie rodzeństwa Braterska rywalizacja Tajemnice Powrót do rodzinnego domu „Troje rodzeństwa. Trzy miłosne historie. I tylko jedna szansa na „żyli długo i szczęśliwie”. Martin i Peggy Chance wierzą w miłość do grobowej deski. Zbliża się złoty jubileusz ich małżeństwa, a oni sami są przekonani, że stworzyli wzór idealnego związku dla swoich dorosłych już dzieci. 💵 Ford, najstarszy, poświęca się pracy i opiera jakimkolwiek romansom… tak przynajmniej twierdzi. 📚 Cooper nie może się otrząsnąć po rozwodzie aż do czasu, gdy odnawia znajomość z zadziorną właścicielką cukierni. 🏕️ Palmer jest wyzwoloną instagramerką i podróżniczką, która zawsze widziała siebie u boku kogoś zupełnie innego niż przystojny lekarz rodzinny z małego miasteczka… Ku ich rozczarowaniu wygląda jednak na to, że cała ta lekcja poszła na marne – najwyraźniej żadne z trojga rodzeństwa nie potrafi zaryzykować i odnaleźć miłości w swoim życiu. Kiedy rodzeństwo Chance spotyka się, żeby zaplanować rocznicowe przyjęcie dla swoich rodziców, musi stawić czoła definitywnemu końcowi dzieciństwa. Oto książka idealna na lekki wieczór! Mamy tu sercowe komplikacje aż trzech par, więc nie ma nudy! Do tego bratersko-siostrzana rywalizacja! Problemy z komunikacją i lekcja życia która w końcu wyprostuje dawne zaszłości!

„Samotne brzegi” to powieść, która wciąga czytelnika w gęstą, mglistą atmosferę pogranicza – zarówno tego geograficznego, jak i emocjonalnego, stanowiąc kolejny fascynujący rozdział w sadze o losach rodu Deverillów. To historia, w której natura nie jest jedynie tłem, ale pełnoprawnym bohaterem, surowym i nieprzewidywalnym, determinującym losy ludzi, którzy zdecydowali się związać z nią swoje życie. Autorka po mistrzowsku kreśli portrety bohaterów naznaczonych melancholią i potrzebą ucieczki, jednak to mroczne zagadki rodu Deverillów stanowią właściwy motor napędowy tej opowieści. Śledzimy tu skomplikowaną pajęczynę powiązań, dawnych urazów i sekretów, które od pokoleń rzucają cień na mieszkańców, udowadniając, że przeszłość nigdy nie daje o sobie zapomnieć. W centrum tych zawirowań staje Margot, której rola w wyjaśnianiu białych plam rodzinnej historii okazuje się kluczowa. To postać, która z niezwykłą determinacją i intuicją stara się poskładać w całość fragmenty roztrzaskanej przeszłości. Margot nie boi się zadawać trudnych pytań tam, gdzie inni milczą, a jej dążenie do prawdy staje się katalizatorem zmian dla całej rodziny. Dzięki jej dociekliwości czytelnik powoli odkrywa tajemnice skrywane w starych murach, a białe plamy w kronikach rodu zaczynają wypełniać się bolesną, ale oczyszczającą treścią. Jej postawa pokazuje, że tylko konfrontacja z prawdą, nawet tą najtrudniejszą, pozwala na zerwanie z fatum ciążącym nad brzegami. Tym, co nadaje książce szczególnego blasku, są urokliwe krajobrazy Irlandii, opisane z niezwykłą plastycznością. Autorka z ogromnym wyczuciem maluje słowem dzikie klify, zielone wzgórza i surowe piękno wybrzeża, które w zależności od nastroju bohaterów bywa kojące lub groźne. Najmocniejszą stroną tej prozy jest właśnie to niespieszne tempo, które pozwala czytelnikowi niemal fizycznie poczuć chłód morskiej bryzy i zapach wilgotnej ziemi. Te urokliwe krajobrazy stanowią idealną przeciwwagę dla mrocznych sekretów, tworząc scenerię, w której piękno świata nieustannie przeplata się z ludzkim dramatem. „Samotne brzegi” to lektura idealna dla tych, którzy kochają sagi rodzinne z nutką tajemnicy, wymagająca empatii i nagradzająca czytelnika obrazami, które zostają pod powiekami jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony.