Katarzynka

Tej książki się nie czyta. Tę książkę się pochłania! Leci się przez kolejne strony, kolejne przygody bohatera. Z zachwytem, z zapartym tchem, z podziwem dla autora Johna Boyne'a. "Lekkie życie Barnaby'ego Brocketa" to opowieść o chłopcu, który ignorował grawitację i unosił się w powietrzu. Rodzice i inni dorośli zakładali mu plecak z obciążeniem, ale czasem coś się popsuło i Barnaby znów wzbijał się do góry. Latał niezależnie od woli i nie potrafił przestać. Niestety jego rodzice tego nie tolerowali. Chcieli być normalni, przeciętni, niewyróżniający się. A ich syn ewidentnie zwracał na siebie uwagę. Schować więc go! Albo się pozbyć... To też opowieść o normalności i inności, o akceptacji i obcinaniu skrzydeł. Co znaczy "normalny"? Czy "nienormalny" jest gorszy? Bardzo ciekawa książka. Intryguje, fascynuje, skłania do refleksji. Do rodzinnego czytania, do wieczornych rozmów. Polecam! https://bajdocja.blogspot.com/2023/06/lekkie-zycie-barnabyego-brocketa.html

Żeby zrozumieć, trzeba to przeczytać. Bywało że śmiałam się w głos, bywało, że czytałam to samo zdanie dwa razy bo szermierka słowna zaszła za daleko 🤣 poziom humoru i abstrakcji jest wspaniały, a sama abstrakcja paradoksalnie charakteryzuje się logiką i konsekwencją. Jedna z tych książek których się nie zapomina. Zdecydowanie też polecam wydanie z 1984 roku, z ilustracjami jak żadne inne, pięknie komponującymi się z opisanym światem.

Jak powiedziałam, tak uczyniłam. To znaczy, że odpoczywając od książek i poradników psychologicznych, sięgnęłam po coś lżejszego, ale bardzo dobrego! Tak Wam rzeknę ponownie: czytajcie książki dla dzieci - nie tylko dzieciom, ale i sobie! Ja przeniosłam się dzisiaj na ulicę Broca w Paryżu, gdzie działy się rzeczy niezwykłe i nieco absurdalne, ale jednocześnie urocze i z wartościowym przekazem w tle. Początkowo myślałam po zapowiedziach jednej z recenzentek, że będzie tu dziwniej, ale wcale tak nie było. Albo... Mój próg dziwności jest znacznie wyższy niż w przypadku niektórych osób. Tak, to może być to... Pierre Gripari stworzył niesamowite, baśniowe opowieści osadzone jednak w nieco bardziej współczesnych realiach, a towarzyszyły mu w tym, a jakże, zaprzyjaźnione dzieci paryskie. Tworząc dla najmłodszych dobrze przecież liczyć się z ich zdaniem, przy okazji ucząc tego, w jakich kierunkach podąża dziecięca wyobraźnia. A może w takie rejony, że dech zapiera, a niekiedy zaskoczenie odbiera mowę... Wracając jednak do książki, powiem, że składa się z 9 historii. Każda, jak to z baśniami bywa, kończy się morałem i skłania do refleksji. Nie brakuje tu symboli i metafor, które być może inaczej odczytają dzieci, a inaczej dorośli. Moje typy to: "Skubidu, wszystkowiedząca lalka" (dla mnie to przede wszystkim opowieść o szukaniu wyjścia w sutuacjach beznadziejnych, wynikających z ludzkiej podłości i o ufności rzeczom niewidzialnym, intuicyjnym), "Wróżka z kranu" (świetna do opowiedzenia o dobrych złego początkach i odwrotnie, ale też o oczekiwaniach rodziców względem dzieci), "Miły Diabełek" (oj, tak nasycona treścią historia, że nie wiem, od czego zacząć, ale na pewno sporo tu o tym, że środowisko nie musi mieć na człowieka tak wielkiego wpływu, jeśli znajdzie się ktoś, kto pomoże rozwinąć skrzydła, o dziecięcej krzywdzie też jest tu sporo) i "Książę Blub i syrena" (o tym, że rodzice nie zawsze mają rację). Z tą zachęta Was zostawiam! https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Książka to małe dzieło wydawnicze! Zupełnie nie rozumiem, czemu w bibliotece znajduje sie w dziale dla dzieci, kiedy to właśnie lektura dla dorosłych. Ilustracje są przepiękne, każda strona zachwyca, chętnie przeczytała bym więcej rozdziałów i oglądała więcej ilustracji. Ale wszystko, co dobre zawsze się kończy.

Naprawdę wybitna książka – napisana lekko i przystępnie, a jednocześnie poruszająca bardzo poważne i ważne tematy. Skierowana zarówno do młodzieży, jak i dorosłych, niesie ze sobą uniwersalne i wartościowe przesłanie. To lektura, którą można przeczytać w jeden wieczór, ale której sens zostaje w pamięci na długo.

Bardzo przyjemna książeczka, przeczytana pół na pół z moją córką. Czarownica jest bardzo sympatyczną postacią. Myślę, że jej przygody spodobają się najmłodszym czytelnikom. Rozdziały nie są za długie, więc dziecko się też nie męczy czytaniem. A zakończenie... oooj można się zaskoczyć. Polecam.

Mam wielką słabość do literatury dziecięcej w takim wydaniu. "Babcia na jabłoni" to ciepła i pokrzepiająca historia o sile wyobraźni oraz o prawdziwej więzi, która może narodzić się pomiędzy dzieckiem a człowiekiem w podeszłym już wieku. Prosta, a jakże urzekająca lektura :)

Przyznam, że na początku wydała mi się bardzo smutna, wręcz dołująca. Historia Małgorzaty, która postanawia nie wychodzić z domu i spędzać sama święta. Tak, o. Po prostu postanawia. Urokliwa opowieść o lęku, o tym co się dzieje kiedy dajemy mu się zdominować. Trochę niedopowiedziana, zostawia miejsce na własne interpretacje zdarzeń.

Książka, którą po prostu trzeba pokazać dzieciom. Jest wielowymiarowa, dlatego po jej przeczytaniu możemy porozmawiać zarówno o byciu grzecznym/niegrzecznym, o przyjaźni, o roli domów opieki dla sierot, o historii itd. Komiksowa forma podoba się także chłopcom, dlatego warto poświęcić jeden wieczór na lekturę i rozmowę. Polecam zarówno jako matka 7-latka, jak i pedagog. Wartościowy tytuł.

Pierwszy raz usłyszałam o Niedoparkach kiedy obejrzałam film na podstawie książek kiedy byłam mała. Bardzo podoba mi się ten film więc stwierdziłam teraz jak jestem starsza, że kupię książki na podstawie których powstał film. Sięgnęłam pierw po tę książkę i muszę powiedzieć że byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Książka nie jest bardzo podobna do filmu oczywiście jak to zazwyczaj bywa. Ale bardzo szczególnie spodobało mi się to w jaki sposób jest napisana. A ilustracje w same w sobie są przepiękne. Hihlik który mieszka razem z dziadkiem w mieszkaniu pewnego pana Wawrzyńca natrafia na wiele przygód po tym jak jeden z jego kuzynów zostaje porwany przez Kudło Dederona i jego gang. Razem z bratem bliźniakiem kuzyna Ramzesem próbują go uratować chociaż nie kończy się to jak byśmy się spodziewali. Jest to naprawdę genialna historia która zdecydowanie zasługiwała na ekranizację. Jest uważana za książkę dla dzieci ale szczerze myślę, że każdy mógłby ją przeczytać

"Mała Nina" to książka pisana z perspektywy dobrodusznej, pomysłowej, ciekawej świata dziewczynki. Rezolutna, ośmioletnia Nina wraz z przyjaciółką Luizą przeżywa przeróżne przygody, psoci i dojrzewa. W książce są nieduże, dość ładne rysunki przedstawiające wizerunek głównej bohaterki. Przez dziewięć rozdziałów mamy okazję ją całkiem dobrze poznać. Nina przygotowuje się do chrzestu oraz komunii, i łatwo się domyślić, że uroczystości nie przebiegną zgodnie z planem dorosłych, w związku z krnąbnym charakterkiem dziewczynki. Są też dziecięce pytania - z czego składają się anioły, jak wyglądają, dlaczego mogą latać, gdzie jest Bóg. Nina aktywnie korzysta z życia, bawi się, doświadcza, podejmuje się wielu wyzwań, choć nie zawsze wyciąga logiczne wnioski ze swych błędów. Dużo rozmyśla o wielu ważnych sprawach świata dorosłych. Ponieważ rodzice jedynaczki są po rozwodzie, podwójnie świętuje wszystkie okazje, dostaje dwa razy więcej prezentów i otrzymuje dwa razy więcej uwagi. Dziewczynka kupuje zwierzątko, bo tak jak kumpelka chce mieć świnkę morską, i nazywa ją Wangogiem. Opiekuje się nią (nawet ją chrzci jak statek... szampanem), przygotowuje jej posiłki, zabawia, ale niestety jest świadkiem śmiertelnego wypadku zwierzaka. Dla rodziców to dobry pretekst, by porozmawiać z dzieckiem o trudnych sprawach, jak śmierć, rozstanie, smutek. Od innych opowiadań dla dzieci ta książeczka wyróżnia się bardziej luzackim podejściem bohaterów do życia, humorem, choć jest też kontrowersja dla osób wierzących - profanacja hostii, którą Nina chce wynieść z kościoła i używać jako talizmanu w postaci zakładki do książki. Wszystkie historie opisane są z humorem i refleksją a małej Niny nie sposób nie polubić.

Wspaniała, ciepła książka, do przeczytania przy herbatce i ciastku. Leżę chora w łóżku, wzięłam od córki książkę pożyczoną w bibliotece i od samego czytania lepiej się czuję. Typ książki, która wywołuje uśmiech na twarzy. Napisana w taki sposób, że i młodej duszyczce podejdzie jak i starszej. Wspaniała!

W jaki sposób można podróżować? Nie uwierzycie, jaką moc może mieć ... zwykła gałka od łózka... Bardzo dobrze napisana i opowiedziana historia (szczególnie dla miłośników książek Mary Norton) o niezwykłych przygodach rodzeństwa ... Ich opiekunka bez wątpienia przypomina szaloną Mary Poppins ... a przygody są nie mniej szalone niż w powieści "Pięcioro dzieci i coś" ... Godna uwagi! Ps. Na uznanie zasługują oczywiście cudne ilustracje Jana Szancera!

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

Publikacja przedstawiająca 12 dzieci z Domu Sierot przy ul. Krochmalnej w Warszawie. Poznajemy Zygmusia, Reginkę, Polę a także Blumkę, doktora Korczaka i pani Stefy. Autorka pamiętnika zapisuje historie, które przydarzyły się mieszkańcom Domu, gdy brakuje jej słów (zdarza się to dzieciom, ale i dorosłym) dodaje ilustracje. Wszystko tworzy spójną całość, ale kończy się... gdy wybucha wojna. Przecudowna książka. Autorka w prosty sposób przybliża nam poszczególne postaci dzieci z Domu Sierot, tak aby dzieci którym będziemy to czytać, łatwo mogły się w tym odnaleźć. Krótkie zdania, proste słowa, za to pełne emocji - bólu, cierpienia, miłości, szacunku i zrozumienia. Iwona Chmielewska nie poprzestaje tylko na słowach, ale także wypełnia książkę pięknymi ilustracjami. Są to "kolaże składające się ze zdjęć, rysunków, osób i rzeczy ważnych, istotnych. Całość tworzy dzieło kilku warstwowe - mamy historię zdjęcia i osób na nim uwiecznionych. Ale także losy rodzących się podwalin pedagogiki dziecięcej Janusza Korczaka, mamy tu rys historyczny. Osoby dorosłe wiedzą, mimo zakończenia książki w momencie wybuchy wojny, co dalej będzie się działo. Jak potoczy się historia.

Książka piękna i doskonała, na każdej stronie ilustracja idealnie współgra z przesłaniem. Prostota dobieranych słów przesycona jest głęboką myślą filozoficzną na temat życia w parze. To świetna pozycja na prezent zarówno dla nowożeńców, jak i dla pary, na której czas, problemy czy trudne przejścia odcisnęły swe piętno.

Pierwsze, na co zwracam uwagę, to ogromne, kolorowe ilustracje. Widzę śpiącą na brzuchu dziewczynkę. Wzrok przykuwa cytat z wiersza Wisławy Szymborskiej. Później ta sama dziewczynka, w ciemnych okularach, przemierza stacje miasta, zadziwiając mnie filozoficznymi przemyśleniami na temat życia. Nie bać się. Wątpić. Poznawać. Gubić się. Szukać. Życiem się zachłysnąć. Jak łykiem dobrej mocnej herbaty. Delektować się codziennością. Dostrzegać jej braki. Pytać. Pytać. Pytać. "Z której stacji zazwyczaj wyruszasz? Na której wysiadasz? Czy wczorajsza stacja różni się czymkolwiek od dzisiejszej?" Zdania, które bolą. Słowa, przy których płaczę. Refleksja nad życiem. Ogrom emocji. Prostota, która urzeka. Prawda, która powala. Wyławianie tego, co ukryte to ogromna przyjemność, która rozbudza wyobraźnię i kreatywność. Rozbudza miłość do słów. Pozwala wkraczać do innych, głębszych, bogatszych światów. Książka Liao to wspaniały wstęp do poznawania poezji. Dla dzieci. Dla dorosłych to podróż w krainę prawd ważnych. Odkrywanie niezwykłości w codzienności. Piękna, ważna i niezwykła książka. Inna. Wzruszająca.

Kultowe dzieło, które czytać można wiele razy i za każdym razem przyciąga z takim samym zainteresowaniem. Wesołą Gromadkę czytałem już naprawdę wiele razy od dzieciństwa i z sentymentem co jakiś czas do niej wracam. Nie wiem jak to o mnie świadczy, ale jest w jakiś sposób częścią mojego dzieciństwa. Należy jednak podkreślić jej pozytywne przesłanie - w mocny i dowcipny sposób uczy, że życie nie jest kolorowe i za błędy po prostu trzeba zapłacić. Myślę, że wpłynęło bardziej pozytywnie na kształtowanie mojego dziecięcego umysłu, niż niejedna, lukrowana bajka. I do tego te rysunki.... Całość świetna!

Nie co dzień nadaje się książce miano dzieła sztuki. Jednak w przypadku książki Marka Bieńczyka i Joanny Concejo pt. „Książę w cukierni” określenie to jest jak najbardziej na miejscu. Nietypowa forma, ciekawy tekst i interesujące ilustracje sprawiły, że książka ta jest edytorskim majstersztykiem. „Książę w cukierni” to druga, po „Nussi i coś więcej”, książka Marka Bieńczyka skierowana do dzieci. Tym razem tekstowi zdobywcy nagrody Nike towarzyszą ilustrację Joanny Concejo. Za pracę nad tą książką ilustratorka otrzymała główną nagrodę polskiej sekcji IBBY w kategorii grafika, a „Książę w cukierni” został uhonorowany tytułem Najlepszej książki roku 2013. Nie powinno to nikogo dziwić, gdyż trudno przejść obojętnie i nie zachwycić się szatą graficzną i nietypowym formatem tej książki. Forma Pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę, jest format. Książka ma kształt prostokąta o proporcjach 3:1: jest wysoka i jednocześnie wąska. Na tym nie koniec niespodzianek. W środku bowiem znajduje się ponad sześciometrowa harmonijka. Sprawia to, że „Księcia w cukierni” możemy czytać na dwa sposoby: w sposób „standardowy”, czyli kartkując podwójne strony albo rozkładając harmonijkę i oglądając jako całość. Początkowo taka forma budziła moje obawy. Bałam się, że w czasie rozkładania i składania książki, mogę ją w jakiś sposób zniszczyć. Jednak do wydania „Księcia w cukierni” użyto bardzo dobrej jakości, grubego papieru, dzięki czemu, każdy sposób czytania jest wygodny i komfortowy, a czytelnicy nie muszą się martwić, że rozkładając książkę, przez przypadek przedrą którąś stronę. Moją uwagę przykuło również to, że zarówno tekst, jak i ilustracje, znajdują się tylko po jednej stronie, druga natomiast jest pusta, jeśli nie liczyć rozsianych w nieregularnych odstępach czterolistnych koniczynek. Można tę przestrzeń pozostawić taką, jaka jest, ale równie dobrze możemy stworzyć tam coś swojego: na nowo zilustrować tekst Bieńczyka albo opatrzyć komentarzem ilustracje Concejo. Albo po prostu, tak jak ja, zapisać tam myśli, które towarzyszyły mi podczas czytania tej książki. Dzięki tym zapiskom całość przy kolejnym czytaniu zyskuje całkiem nowe, czasem zaskakujące znaczenia. Kłopoty Księcia Tekst Marka Bieńczyka to filozoficzna opowiastka o szczęściu, jego nieuchwytności i konsekwencjach. Ma on formę dialogu, w którym refleksje Dużego Księcia zostają skonfrontowana z myślami jego towarzyszki Kaktusicy. Zdaniem Dużego Księcia ze szczęściem są same kłopoty, a największy jest taki, że już było. Zauważamy je dopiero, gdy przeminie i nie myślimy o nim, gdy jest. Czy zatem kiedykolwiek jesteśmy naprawdę szczęśliwi? I jaką cenę musimy za to szczęście zapłacić? Między innymi z takimi wątpliwościami zmaga się Duży Książę w czasie wizyty w cukierni. Książę dzieli się swoimi przemyśleniami z Kaktusicą. Okazuje się jednak, że jego towarzyszka ma na temat szczęścia całkiem inne zdanie i woli skupić się na wyborze ciastka niż na filozoficznych rozmyślaniach o szczęściu. Wskazuje przy tym wyraźnie, że łatwiej osiągnąć szczęście bez ciągłego zastanawiania się, czy już się je osiągnęło. Wesołe psy i zamyślony niedźwiedź Ilustracje Joanny Concejo zdecydowanie zasługują na uwagę. Z jednej strony subtelne, z drugiej, niedające się zignorować, dodające nowych znaczeń tekstowi Bieńczyka. Artystka nie tylko w sposób graficzny przedstawiła to, co zostało zawarte w tekście, lecz także poszerzyła pole skojarzeń, do których czytelnik jest odsyłany. Jej prace nie są jedynie dodatkiem do tekstu, są drugą stroną tej opowieści, głosem, przedstawiającym nieco inną refleksję na temat szczęścia. Na ilustracjach dzieje się naprawdę wiele. Możemy na nich zobaczyć zamyślonego niedźwiedzia, rozbrykane psy, jazdę na rowerze czy zabawę pacynkami. Oczywiście nie zabrakło także Dużego Księcia i Kaktusicy. Duży Książę ma twarz dorosłego mężczyzny, jednak jego ciało i papierowa czapeczka w kształcie łódeczki, którą nosi, sprawia, że bardziej kojarzył mi się z dzieckiem. Z kolei Kaktusica wygląda bardzo figlarnie, zalotnie zerkając na księcia i delikatnie przygryzając jego duży palec u nogi. Kolejne obrazy idealnie się ze sobą łączą: na jednej stronie widzimy psy przygotowujące faworki, a na następnej ciasto zmienia się w szal Dużego Księcia. Mistrzowskie połączenie poszczególnych scen sprawia, że możemy tutaj mówić o jednym wielkim dziele sztuki, jednym obrazie, który ukazuje się nam po rozłożeniu książki. Sama nie wiem, czy ilustracje pani Joanny zachwyciły mnie bardziej w formie pojedynczych obrazków czy jako całość. Za każdym razem, gdy otwieram „Księcia w cukierni” odkrywam coś nowego, widzę jakąś małą grafikę, która wcześniej mi umknęła i na nowo zachwycam się całością. Czy i komu polecam? Wiele osób może mieć wątpliwości, czy powiastka filozoficzna o szczęściu będzie się dobrze komponować z pełnymi humoru ilustracjami. Jednak według mnie tekst Marka Bieńczyka i grafiki Joanny Concejo idealnie się dopełniają. Jednocześnie ze sobą współgrają i prowadzą dialog, pokazując dwie strony szczęścia: tę filozoficzną, wzniosłą i tę całkiem przyziemną. Bo jak inaczej można nazwać połączenie stwierdzenia, że ze szczęściem są same kłopoty z utożsamianiem tego stanu z jedzeniem pączka? Wydawca nie określił do jakiej grupy wiekowej „Książę w cukierni” jest skierowany, jednak zauważyłam, że wiele osób traktuje go jak książkę dla dzieci. W czasie lektury, zaczęłam się zastanawiać, czy na pewno jest to pozycja dla najmłodszych i czy tylko dla nich? Pewnie najłatwiej tak ją zaklasyfikować ze względu na liczne ilustracje, jednak sposób, w jaki została wykonana i myśl, którą przekazuje, sprawia, że jak najbardziej polecam ją również starszym czytelnikom. W każdym wieku warto pomyśleć, czym jest szczęście i uświadomić sobie, że wbrew pozorom doświadczamy go całkiem często. Uważam, że to niesamowite połączenie tekstu i ilustracji, racjonalizmu i surrealizmu, filozoficznych przemyśleń i bardzo przyziemnej miłości do ciastek jest czymś, na co zdecydowanie warto zwrócić uwagę.