Karol i Camilla. Nowy król i miłość jego życia

Frida Kalho na okładce zachęca. Do tego te fioletowe usta. To musi zwiastować tajemniczość i kreatywność. Apetyt wielki, ale to nie jest książka na jego zaspokojenie, a raczej na zarzucenie haczyka i przejście do etapu samokształcenia, odkrywania i poszerzania wiedzy. Wybór Pań wydaje się być interesujący. Jedne znane bardziej, inne mniej. Trafiły się też zupełnie obce mi nazwiska, jak choćby pionierka reportażu wcieleniowego Nellie Bly, o której nie słyszałam (wstyd), choć chętnie sięgam po ten gatunek. I już wiem, że jest o niej książka i chcę ją przeczytać. Tu w temacie będę chciała czegoś więcej, natomiast co do reszty,to chyba uczyniono zadość mojej ciekawości. Podoba mi się,o czym trzeba wspomnieć, światło w jakim przedstawiona została większość Pań, z ich potężnym pokładami twórczego myślenia i siłą przebicia mimo bardzo niesprzyjających im czasów. Ale tacy właśnie są "fioletowi ludzie".

Fascynująca podróż przez lata panowania Elżbiety. Dużo uwagi poświęcono, nawet więcej niż Elżbiecie, jej siostrze Małgorzacie. Czytając tę historię nasuwało się jednoznacznie, to nie życie, to ciągły przymus. Małgorzata buntowała się, chciała żyć pełniej, co niekiedy się udawała ale płaciła za to wysoką cenę, zarówno ona jak i monarchia. Warte poznania. Polecam, nie tylko miłośnikom historii Anglii czy biografii.

No nie jest to książka tak pasjonująca żeby nie można było się oderwać, ale prawie mnie też nie nudziła i nie uważam żeby była szczególnie rozwleczona. Autorka miała pisać o dziadku bohaterze, a okazało się, że musi napisać o dziadku współodpowiedzialnym zbrodni... I tak naprawdę dla mnie najciekawszym aspektem książki były raczej przeżycia autorki - to jak poznawała cała historię, jak odkrywała prawdę i co postanawiała w związku z tym zrobić. A także dramatyczne przeżycia z jej własnego życia... I ja bym powiedział, że bardziej o tym jest ta książka niż o historii Litwy (choć i o tym sporo się dowiemy). (czytana/słuchana: 11-21.01.2024, Legimi) 4/5 [7/10]

Iwona Kienzler to jedna z najpłodniejszych polskich autorek biografii i książek popularnonaukowych, znana z rzetelnego podejścia do historii życia codziennego oraz umiejętności wyłuskiwania pikantnych detali z życiorysów wielkich postaci. W swojej publikacji „Dyktatorzy mody. Wzloty, upadki, skandale” bierze pod lupę tytanów wybiegów, odzierając ich z blichtru i pokazując, że za fasadą luksusu często kryły się dramaty. Moja ocena to solidne 7/10 – to książka fachowa, napisana z dużym profesjonalizmem, stanowiąca doskonałe kompendium wiedzy o mroczniejszej stronie haute couture. Autorka zaczyna z wysokiego C, przywołując najważniejsze skandale, które wstrząsnęły branżą. Czytelnik dowie się o kontrowersyjnych powiązaniach Coco Chanel z Abwehrą podczas wojny, tragicznej śmierci Gianniego Versace czy mrocznych kulisach imperium Gucci, gdzie rodzinna chciwość doprowadziła do morderstwa. Kienzler rzetelnie opisuje także upadek Johna Galliano, którego kariera załamała się po antysemickim incydencie, przypominając, że w świecie mody granica między uwielbieniem a banicją jest niezwykle cienka. Fabuła: Historia tkanina po tkaninie Książka nie posiada klasycznej fabuły, lecz jest fachowo skonstruowanym zbiorem esejów biograficznych. Autorka prowadzi nas przez dekady, pokazując, jak moda zmieniała się wraz z obyczajowością. Kienzler rzetelnie analizuje, jak wielcy projektanci – od Christiana Diora po Yves Saint Laurenta – nie tylko tworzyli ubrania, ale kreowali nowe typy kobiecości i męskości. Każdy rozdział to zamknięta opowieść o ambicji, która często prowadziła do uzależnień, samotności i finansowych ruin. Atuty: Profesjonalizm i lekkość pióra Największą siłą publikacji jest profesjonalizm autorki w łączeniu faktów historycznych z anegdotą. Kienzler wykazuje się dużą fachowością, nie oceniając swoich bohaterów, lecz pokazując ich jako ludzi z krwi i kości, często uwięzionych w pułapce własnego geniuszu. Książka jest rzetelnie udokumentowana, co czyni ją wartościową pozycją dla każdego, kto interesuje się socjologią mody. Przeglądowy charakter: Ze względu na dużą liczbę opisanych postaci, niektóre życiorysy mogą wydawać się potraktowane zbyt skrótowo. Brak ilustracji: W książce o modzie rzetelny materiał ikonograficzny jest kluczowy; jego niedosyt może być odczuwalny dla czytelników wizualnych. „Dyktatorzy mody” to rzetelna i wciągająca lektura, która udowadnia, że najciekawsze w modzie jest to, co dzieje się za kulisami. Iwona Kienzler wykonała fachową pracę, zamieniając suche fakty w porywającą opowieść o ludzkich słabościach.

97/2025 (audiobook 71/2025) Publikacje tego typu z natury rzeczy muszą stanowić kompilację wcześniej opracowanych materiałów. Wszystko, co można było na ten temat napisać – już napisano, czy to ręką specjalistów, czy bohaterów tej książki, czyli synów i córek nazistowskich zbrodniarzy, które to dzieci często – z rożnych powodów i z rożnym skutkiem – publikowały swoje wspomnienia i też analizy rodzinnych historii. I jako taka właśnie zwarta kompilacja – książka Jarosława Molendy spełnia czytelnicze oczekiwania nad wyraz. „Dzieci nazistów” to ciekawa i bogata poznawczo analiza sposobów, w jaki potomkowie zbrodniarzy radzili sobie z brzemieniem barbarzyństwa. Wychowani w bańce rodzinnej, z dala od wojennej rzeczywistości, nie zdawali sobie sprawy – do czasu – z wielu aspektów działalności własnych ojców. Na różnych etapach życia zderzali się z koniecznością spojrzenia na ojców z punktu widzenia reprezentowanego przez opinię publiczną – diametralnie innego niż wspomnienia dziecka wzrastającego w szczęśliwej, pełnej miłości, rodzinie. Bo większość omawianych tu osób własne dzieciństwo wspomina z sentymentem a ojców jako kochających, oddanych opiekunów. Autor wybrał takie przypadki, aby zróżnicować opisywane zjawisko. Poznajemy historie dzieci Josefa Mengele, Heinricha Himmlera, Amona Götha, Hermanna Göringa, Alberta Speera… Ich córki i synowie w różny sposób radzili sobie z „dziedzictwem” swoich ojców. Niektórzy odcinali się od przeszłości, inni do końca czuli się winni, starając się odkupić nie swoje winy np. prowadząc różnoraką działalność na rzecz pojednania. Byli też i tacy, którzy „niedaleko padli od jabłoni” i kontynuowali, przynajmniej światopoglądowo, dzieło swego protoplasty – jak np. Gudrun, córka Himmlera, znanego hodowcy drobiu, którą Oliver Schröm w swojej książce określił jako „olśniewającą nazistowską księżniczką posiadającą status bóstwa dla tych, którzy wierzą w stare, dobre czasy”. „Dzieci nazistów” to kolejna pozycja, którą warto przeczytać w obliczu odradzających się ruchów faszystowskich, nawet w kraju, gdzie faszyści wymordowali kilka milionów osób… Lektor: Konrad Biel

W mediach "króluje" rodzina Windsorów. To ich życie śledzą tysiące ludzi. A we współczesnej Europie jest jeszcze kilka innych rodów królewskich, a ich historia i teraźniejszość bywa również pełna skandalizujących momentów. Książka przedstawia te najciekawsze, często wstydliwe zachowania elit. Dość ciekawe, ale bez szału.

Początek trochę powtarza się z wcześniejszą książką autorki o Nowym Jorku, ale później powtórzeń już tylu nie ma. W formie audiobooka słucha się błyskawicznie, pozostawia pewien niedosyt. Niemniej, sam styl pisania autorki bardzo mi się podobał. Polecam, dla osób chcących poczuć klimat USA. Ciekawa pozycja do przeczytania, w szczególności przed podróżą do Stanów. Nie będzie co prawda zbyt wielu praktycznych rad, ale można poczuć atmosferę Ameryki.

Uwielbienie dla cesarzowej Elżbiety Bawarskiej w kulturze popularnej od dekad karmi się kiczowatym wizerunkiem stworzonym przez filmy z Romy Schneider czy współczesne seriale typu „Cesarzowa Sisi”. W tej popkulturowej baśni Sissi to romantyczna buntowniczka, ofiara sztywnej etykiety i nieszczęśliwa kochanka. Jednak książka Martiny Winkelhofer, „Cesarzowa. Pierwsze lata Sisi na wiedeńskim dworze”, to rzetelna reporterska robota, która brutalnie, ale fascynująco rozlicza się z tym mitem. Moja ocena to wysokie 8/10 – to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak wyglądało prawdziwe życie w złotej klatce Hofburga. Dokumenty, listy, zdjęcia: Warsztat badaczki Największą siłą Winkelhofer jest jej warsztat. Autorka nie snuje domysłów; jej opowieść oparta jest na twardych dowodach: dokumentach, listach i zdjęciach, które pozwalają zajrzeć za kulisy monarchii Habsburgów. Dzięki analizie prywatnej korespondencji dworu, otrzymujemy obraz niezwykle fachowy i odarty z lukru. Autorka rekonstruuje codzienne rytuały, polityczne napięcia i skomplikowaną sieć zależności, w którą wpadła młodziutka Elżbieta. To profesjonalizm najwyższej próby – Winkelhofer nie ocenia, ona analizuje mechanizmy władzy, które miały zmielić osobowość bawarskiej księżniczki. Kompleks Kopciuszka kontra próżność Autorka rzetelnie przygląda się zjawisku, które można nazwać kompleksem Kopciuszka. Sissi, wyrwana z swobodnego Possenhofen, nagle staje się pierwszą damą najpotężniejszego mocarstwa Europy. Jednak Winkelhofer idzie o krok dalej niż autorzy romansów. Pokazuje, jak ten gwałtowny awans zrodził w Elżbiecie mechanizmy obronne, które często mylnie interpretuje się jako zwykłą próżność. W książce obsesyjna dbałość cesarzowej o urodę, głodówki i mordercze treningi nie są przedstawione jako fanaberia pięknej kobiety, lecz jako jedyna domena, nad którą Elżbieta miała pełną kontrolę w świecie zdominowanym przez protokół i wolę teściowej. To przejmujące studium psychologiczne – autorka pokazuje, że kult własnego ciała stał się dla Sissi formą narcystycznej zbroi, chroniącej ją przed poczuciem całkowitego uprzedmiotowienia na wiedeńskim dworze. Atuty i mankamenty Fachowość autorki objawia się w sposobie, w jaki opisuje ona relację Elżbiety z Franciszkiem Józefem. Zamiast płomiennego romansu, widzimy dwoje młodych ludzi, którzy kompletnie do siebie nie pasowali, przygniecionych ciężarem korony. Mimo bardzo wysokiej noty, książka posiada drobne mankamenty: Szczegółowość protokołu: Dla czytelnika niebędącego pasjonatem historii, drobiazgowe opisy etykiety i hierarchii dworskiej mogą być momentami nużące. Niespieszne tempo: Skupienie się wyłącznie na „pierwszych latach” sprawia, że narracja płynie wolno, co może nie przypaść do gustu osobom szukającym wartkiej akcji. „Cesarzowa” Martiny Winkelhofer to rzetelny i odważny portret kobiety, która nie pasowała do swojej epoki, a którą współczesność uwięziła w różowym micie. To książka, która zamiast baśni oferuje prawdę – bolesną, ale o wiele bardziej fascynującą.

Michelle Marly, autorka specjalizująca się w beletryzowanych biografiach wielkich ikon kobiecości, tym razem bierze na warsztat jedną z najbardziej tragicznych i fascynujących postaci europejskiego kina – Romy Schneider. Romy i droga do Paryża to opowieść o przełomowym momencie w życiu młodej gwiazdy, która desperacko próbuje uciec od gorsetu „Sissi”, by stać się dojrzałą kobietą i uznaną aktorką. Moja ocena tej książki to solidne 7/10. To emocjonalna, barwna i niezwykle stylowa podróż, która spodoba się nie tylko fanom samej Romy, ale każdej czytelniczce szukającej opowieści o emancypacji. Akcja powieści koncentruje się na końcówce lat 50., kiedy Schneider poznaje na planie filmu Christine młodego, jeszcze mało znanego Alaina Delona. To spotkanie zmienia wszystko. Marly z dużą wrażliwością opisuje narodziny ich gwałtownego, burzliwego uczucia, które dla Romy staje się katalizatorem buntu przeciwko nadopiekuńczej matce i rygorystycznemu ojczymowi. Wyjazd do Paryża, za ukochanym, jest dla niej nie tylko ucieczką w stronę miłości, ale przede wszystkim walką o własną tożsamość artystyczną. Autorka świetnie oddaje kontrast między sielankowym, ale dusznym światem niemieckiego kina, a bohemą paryską, w której Romy musi odnaleźć się na nowo, walcząc o akceptację tamtejszego środowiska. Największą zaletą książki jest sposób, w jaki Marly kreśli portret psychologiczny głównej bohaterki. Widzimy Romy rozdartą między pragnieniem wolności a lękiem przed odrzuceniem. Autorka nie ukrywa jej naiwności, ale też podkreśla ogromną pracowitość i pasję. Relacja z Delonem jest przedstawiona bez zbędnego lukru – to związek pełen pasji, ale też rywalizacji i niepewności, który ostatecznie ukształtował Schneider jako kobietę. Czytelnik ma okazję zajrzeć za kulisy wielkich produkcji, poczuć atmosferę luksusowych hoteli i zadymionych kawiarni, w których rodziła się nowa fala francuskiego kina. Książka, choć bardzo sprawnie napisana, momentami ociera się o stylistykę romansu, co może nieco razić osoby szukające głębszej, faktograficznej biografii. Niektóre dialogi wydają się nazbyt wygładzone, a postacie drugoplanowe – poza Delonem i matką Romy – bywają potraktowane nieco schematycznie. Jest to jednak urok gatunku, jakim jest biografia fabularyzowana, która ma przede wszystkim dostarczać emocji i budować nastrój. Romy i droga do Paryża to piękna opowieść o narodzinach legendy. Michelle Marly udało się uchwycić ten ulotny moment, w którym „dziewczyna z sąsiedztwa” zmienia się w wielką damę ekranu. To lektura pełna nostalgii, elegancji i słońca Lazurowego Wybrzeża, która przypomina, że za każdą wielką karierą kryje się człowiek ze swoimi słabościami i marzeniami. Idealna książka na wieczór, która zachęca do ponownego obejrzenia klasyków kina z udziałem Schneider.

Popełnione błędy, skrywane za bramami Pałacu Buckingham sekrety, konflikty i bolesne zdrady – takie oto elementy przyciągają naszą uwagę w książce Marka Rybarczyka, „Elżbieta II. Ostatnia taka królowa". Autor nie oferuje ckliwej opowieści o odchodzącej królowej, ale przedstawia historię człowieka z krwi i kości, który musi przełknąć gorycz porażek. W tej pełnej dramatyzmu biografii Marek Rybarczyk ukazuje życie Elżbiety II w sposób obiektywny i szczegółowy, podkreślając zarówno jej triumfy, jak i liczne wyzwania, z jakimi musiała się zmierzyć. Życie w cieniu skandali Książę Andrzej i jego proces, liczne skandale oraz wizerunkowa katastrofa spowodowana przez Meghan i Harry'ego to tylko niektóre z wydarzeń, które zachwiały stabilnością brytyjskiego dworu. Rybarczyk precyzyjnie analizuje, jak te skandale wpłynęły na monarchię i na samą Elżbietę II. Autor nie unika trudnych tematów, takich jak problemy w relacjach rodzinnych czy decyzje polityczne, które często były kontrowersyjne. Dzięki temu czytelnik może lepiej zrozumieć, jak ogromny ciężar spoczywał na barkach królowej przez dekady jej panowania. Jednym z najciekawszych aspektów książki jest analiza relacji królowej z poszczególnymi członkami rodziny królewskiej. Rybarczyk szczegółowo opisuje napięcia i konflikty, jakie występowały na linii Elżbieta II — książę Karol czy Elżbieta II — księżna Diana. Autor pokazuje drugie dno obecnego kryzysu z księciem Andrzejem i trudne lata, jakie królowa przeżyła u boku księcia Filipa. Rybarczyk zadaje pytania dotyczące przyszłości monarchii po Elżbiecie II, zastanawiając się, jakim królem będzie Karol i jaką rolę odegrają William i Kate. Życie przed koroną i po niej Autor wciąga czytelnika w historię Elżbiety II, pokazując, jak wyglądało jej życie, zanim została królową. Czytamy o młodej dziewczynie, miłośniczce kryminałów Dicka Francisa, zakochanej bez pamięci w swoim wybranku. Marek Rybarczyk opisuje, jak szybko ta żarliwa miłość przekształciła się w chłodne małżeństwo z rozsądku. Czytamy również o trudach bycia matką, która chyba nigdy nie rozumiała swoich dzieci. Autor przedstawia Elżbietę II jako postać złożoną, pełną wewnętrznych sprzeczności, ale też niesamowicie oddaną swojej roli jako monarchini. Książka Marka Rybarczyka to również analiza największych kryzysów, jakie dotknęły brytyjską monarchię w ostatnich latach. Proces księcia Andrzeja, oskarżenia o pedofilię, skandale finansowe – wszystko to sprawiło, że dwór królewski znalazł się w centrum uwagi mediów na całym świecie. Marek Rybarczyk opisuje, jak Elżbieta II radziła sobie z tymi wyzwaniami, działając szybko i zdecydowanie, by chronić instytucję, której poświęciła całe swoje życie. Przyszłość monarchii Marek Rybarczyk nie unika spekulacji na temat przyszłości brytyjskiej monarchii. Zastanawia się, czy zbliża się abdykacja Elżbiety II, czy może królowa zdecyduje się powierzyć więcej obowiązków Karolowi. Autor dywaguje na temat przyszłych rządów po elżbietańskich, próbując przewidzieć, jaką funkcję w nowym układzie sił pełnić będą William i Kate. Książka odpowiada na pytania, które nurtują wielu Brytyjczyków i fanów monarchii na całym świecie. Marek Rybarczyk, znany publicysta „Polityki”, „Newsweeka” i „Przekroju”, wieloletni dziennikarz radia BBC i korespondent „Gazety Wyborczej” w Londynie, po raz kolejny udowadnia, że jest wybitnym znawcą kultury, historii i polityki współczesnej Wielkiej Brytanii. Jego doświadczenie dziennikarskie i głęboka znajomość tematu pozwalają mu na przedstawienie niezwykle interesującej i rzetelnej biografii. Rybarczyk łączy w swojej książce elementy historyczne z psychologicznym studium postaci, tworząc portret Elżbiety II, który jest zarówno fascynujący, jak i poruszający. Podsumowanie "Elżbieta II. Ostatnia taka królowa" to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się brytyjską monarchią i historią współczesną. Marek Rybarczyk z niezwykłą precyzją i obiektywizmem ukazuje życie Elżbiety II, jej triumfy i porażki, konflikty rodzinne i polityczne wyzwania. Książka ta to nie tylko biografia królowej, ale również psychologiczne studium kobiety, która poświęciła całe swoje życie dla „Firmy”. Dzięki temu Rybarczykowi udało się stworzyć dzieło, które jest nie tylko interesujące, ale również niezwykle wartościowe pod względem poznawczym. Dla wielu czytelników książka ta może okazać się źródłem nowych, zaskakujących informacji o życiu Elżbiety II i jej rodzinie. Rybarczyk pokazuje, że za fasadą królewskiej majestatyczności kryje się człowiek z krwi i kości, zmagający się z takimi samymi problemami jak każdy z nas. Dzięki tej książce możemy lepiej zrozumieć, jaką cenę płaci się za życie w blasku koronacyjnych klejnotów i jak ogromny wpływ na prywatne życie mogą mieć decyzje polityczne i skandale obyczajowe. Książka Marka Rybarczyka to fascynująca opowieść o jednej z najbardziej kontrowersyjnych postaci współczesnej monarchii. Dzięki tej lekturze możemy zyskać nową perspektywę na życie Elżbiety II i lepiej zrozumieć, jakie wyzwania czekają na jej następców. To pozycja, którą warto przeczytać, nie tylko jeśli jesteś fanem Windsorów, ale również jeśli interesuje cię historia i polityka Wielkiej Brytanii.

Po lekturze fascynujących przygód bohatera "Tajemnic Hipka Wariata" postanowiłam przyjrzeć się bliżej twórczości Mariusza Gadomskiego i dzięki uprzejmości samego autora w moje ręce trafiły "Retrozbrodnie", czyli zbiór 10 opartych na faktach opowiadań kryminalnych, których akcja toczy się na przełomie XIX i XX wieku. 🔫 Wraz z bohaterami opowiadań Gadomskiego przemierzamy polskie miasta i wsie, by poznać mroczne tajemnice ich mieszkańców. Stajemy się świadkami brutalnych morderstw, w tym maleńkich dzieci, szaleństw bohaterów, nawet tych z arystokratycznych rodów i działań zbrodniczych duetów. Co więcej, poznajemy „od kuchni” modus operandi zabójcy i z ciekawością śledzimy procesy karne Naszych szemranych bohaterów. A to wszystko w jednej książce, w której roi się od historii wartych filmowych ekranizacji. 🔫 Szczególną zaletą "Retrozbrodni" jest świetnie skonstruowana narracja opowiadań, która sprawia, że czytelnicy niemal stają się świadkami mrożących krew w żyłach wydarzeń z najdalszych rubieży Rzeczpospolitej. Znakomicie przedstawione tło historyczne poszczególnych zbrodni oraz szeroko zarysowany, tak istotny dla odbiorców kontekst społeczny sprawiają, że możemy poczuć klimat tamtych czasów, poznać życie oraz problemy ówczesnych nizin i wyżyn społecznych a także przekonać się, że każdy człowiek, niezależnie od pochodzenia, w odpowiednich okolicznościach jest gotów popełnić czyn zabroniony. 🔫 "Retrozbrodnie" to świetnie skomponowany, przemyślany zbiór poruszających historii kryminalnych obfitujących w zwroty akcji, których nie powstydziłyby się współczesne serialowe produkcje. To prawdziwa gratka dla miłośników kryminałów retro, thrillerów, pasjonatów historii oraz fanów twórczości Mariusza Gadomskiego, do grona których niewątpliwie należę i ja. 🔫 Mariuszowi Gadomskiemu serdecznie dziękuję za książkę i za to, że przekonał mnie do kryminałów retro, co nie udało się do tej pory żadnemu autorowi.

Książka, którą każdy powinien przeczytać. To opowieść oparta na wspomnieniach byłych więźniów obozu koncentracyjnego, niemieckiego obozu koncentracyjnego. Autor pokazał tu barbarzyństwo, okrucieństwo i zezwierzęcenie oprawców. Więźniowie także czasami robili rzeczy, które w normalnej rzeczywistości nigdy nie przyszłyby im do głowy. Ale oni walczyli aby przeżyć i ich rozumiem. Historia jakich było wiele, ale do głębi mnie poruszyła. To „ ludzie ludziom zgotowali ten los”. Tylko czy na pewno oprawców można nazwać ludźmi? Powinniśmy wszyscy robić wszystko co możliwe aby taka historia nigdy już się nie powtórzyła.

Patolog, lekarz medycyny sądowej i koroner to wbrew pozorom nie są synonimy. Choć wszystkie te osoby zajmują się wyjaśnieniem okoliczności i przyczyn śmierci osób, co do których zaistniało podejrzenie, że nie zmarły śmiercią naturalną ale koroner nie musi mieć wykształcenia kierunkowego. Ot, taka ciekawostka. O blaskach i cieniach tego zawodu w książce "Oko w oko ze śmiercią" opowiada dr. Louis Cataldie. Opowieść ta równie dobrze mogłaby się nazywać "Z pamiętnika młodego koronera", gdyż opowiada on o początkach swojej kariery, która trwała latami a jej kulminacyjnym punktem była tytaniczna praca podczas ustalania przyczyny śmierci dziesiątek ofiar huraganu Katrina, który w 2005 roku praktycznie zrównał z ziemią Nowy Orlean w stanie Luizjana. Zaangażowanie, empatia i poczucie misji to cechy, które doskonale oddają charakter dr. Louisa Cataldie. Jako koroner uczestniczył on w wielu śledztwach, będąc świadkiem najgorszych zbrodni. Przekładał swoją pracę nad życie prywatne: zawsze w gotowości, zawsze pod telefonem. Ofiary morderstw, zaniedbań, pożarów czy innych klęsk żywiołowych zawsze były dla niego priorytetem. Książka to opisy wybranych spraw, w które na przestrzeni lat był zaangażowany. To najczęściej krótkie (ja bym nawet powiedziała zdawkowe) historie, z których mi najbardziej utknęła w głowie ta, w której ofiara żyła w domu pełnym szczurów. Opowieścią, która przewija się przez całą książkę jest historia seryjnego mordercy Derricka Todda Lee, którego przez lata terroryzował okolice Baton Rouge i Lafayette w Luizjanie, dopuszczając się morderstwa co najmniej siedmiu kobiet. Autor uczestniczył w śledztwach jako koroner, dokładając starań aby jego praca przyczyniła się do złapania zwyrodnialca. Nie zachwyciła mnie ta książka. Zabrakło mi w niej pewnej spójności i ciągłości jeśli chodzi o fabułę. Radykalność poglądów dr. Louisa Cataldie, zadeklarowanego zwolennika kary śmierci, również budziła mój wewnętrzny sprzeciw. Nie pomogła również interpretacja książki. Głos lektora brzmiał jak głos wirtualnego asystenta na infolinii. Audiobook (czytał Konrad Biel)

Tania sensacja, krzykliwe nagłówki i obietnica odkrycia „szokującej prawdy” to cechy, które najczęściej definiują publikacje z pogranicza teorii spiskowych i nieautoryzowanych biografii. Niestety, książka, którą dziś bierzemy na warsztat, wpisuje się w ten nurt, balansując na cienkiej granicy między rzetelnym dziennikarstwem a pogonią za tanią kontrowersją. Moja ocena to 6/10 – to pozycja fachowa pod względem doboru źródeł, ale zbyt mocno nasycona emocjonalnym językiem, by uznać ją za w pełni profesjonalne źródło informacji. Zarys treści koncentruje się na zakulisowych rozgrywkach w świecie wielkich korporacji, gdzie zamiast innowacji liczą się wpływy, szantaż i bezwzględna walka o dominację. Autor rzetelnie odtwarza chronologię wydarzeń, pokazując, jak drobne uchybienia proceduralne stały się zarzewiem globalnego skandalu. Śledzimy losy bohaterów – od ambitnych menedżerów po „sygnalistów” – których życie w jednej chwili zamienia się w thriller. Fachowość narracji objawia się w precyzyjnym opisywaniu mechanizmów finansowych, jednak wszystko to podane jest w sosie sensacyjnym, co rzutuje na odbiór całości. Największą siłą książki jest rzetelna praca dokumentacyjna. Autor wykonał tytaniczną robotę, docierając do niepublikowanych wcześniej raportów i świadków, co nadaje publikacji znamiona fachowości. Profesjonalizm widać w rozdziałach poświęconych technicznej stronie konfliktu – tutaj autor rezygnuje z taniej sensacji na rzecz chłodnej analizy faktów. Pogoń za efektem "wow" sprawia, że autor często gubi wątek, przeskakując między sensacyjnymi anegdotami. Na dodatek, rzetelny przekaz cierpi przez wyraźną stronniczość autora, który od początku stawia tezę pod z góry założoną, sensacyjną puentę. To pozycja dla osób lubiących literaturę faktu o zacięciu sensacyjnym. Mimo pewnych wad warsztatowych, jest to rzetelnie przygotowana przestroga przed tym, jak łatwo etyka przegrywa z zyskiem.

Ta książka pochodzi z moich prywatnych zbiorów, a trafiła do mnie całkiem niedawno… Jest prezentem od Ady Johanson, którą poznałam po spotkaniu autorskim z Dominiką Caddick w księgarni Bartek ( Menchester) i ma piękną dedykację ;-) Książka miała swoją premierę we wrześniu zeszłego roku, ale że jesteśmy w okresie przedświątecznym to dobry moment by o niej przypomnieć tym którzy już ją czytali i chcieli powspominać i zainteresować nią tych, którzy jej nie znają. 🏰 W szkockim domu polsko-angielskie małżeństwo Ady i Rossa Hudsonów przygotowuje się do świąt Bożego Narodzenia. W gościnnych murach Strasznego Dworku zbierają się goście, tworząc prawdziwy tygiel narodowości, kultury. Jeden z gości jest etnografem badającym zwyczaje pogrzebowe Szkotów i niechcący sprowadzają pod dach gospodarzy cmentarną zjawę. ​​Niespokojna dusza od użytkowników dworku czegoś więcej niż miejsca przy wigilijnym stole. Z wielką przyjemnością wróciłam z dziewuchami do tego szkockiego dworku i przechodziłam etapy przygotowań do Świąt Bożego Narodzenia. Ekipa dziewuch, ekscentryczni goście i błąkający się duch - jak najbardziej wywołali u mnie dobry humor. Czułam się tak jakbym w tym wszystkim uczestniczyła. Opisy domu z zewnątrz i wewnątrz - przepiękne, było czuć tą magię zimy i świąt. Goście, którzy zjechali na święta do dworku byli mieszaniną kulturową, co miał duże znaczenie we wszystkich wydarzeniach. Duch, który przysiadał to tu to tam… przysparzał im problemów, doprowadzał do dziwacznych sytuacji. Ciepła i zabawna historia, z dużą dawką historii o tradycjach Szkotów. Bardzo polubiłam tą nietypową ekipę i jeśli ktoś jej nie zna jeszcze to polecam serdecznie.

121/52/2025 "A song for you. Moje życie z Whitney Houston" Robyn Crawford Agora #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Ja i gwiazda Autorka była blisko Whitney Houston, była jej przyjaciółką, współpracowniczką, a momentami partnerką. Dzięki temu czytelnik ma dostęp do emocji, codzienności, relacji i decyzji, które często nie docierały do mediów. Książka pokazuje ciemną stronę sławy, presję, manipulacje, wykorzystywanie talentu, trudne relacje, uzależnienia, a także rasizm i uprzedzenia wobec orientacji seksualnej. To rzadko pokazywana, ale bardzo potrzebna część historii gwiazd. Choć książka porusza ciężkie tematy: miłość, uzależnienie, zdrady, samotność, opowieść robi wrażenie szczerej i surowej. To nie jest idealizująca biografia, to opowieść o człowieku z talentem, lękami i błędami. Dla kogoś, kto zna karierę Whitney tylko z nagrań i mediów, to może być jak spojrzenie zza kulis: sukces, który lśnił, miał cenę, często tragiczną. Taka perspektywa nadaje jej głębi i skłania do refleksji. Nie jest klasyczną biografią, to opowieść Robyn, jej życie, jej doświadczenia, jej relacja z Whitney. Więcej tu właśnie życia autorki niż Houston, ona zdaje się być jedynie tłem opisywanego życia autorki, widać to od samego początku książki. Za mało jest tu Whitney w książce o niej. Wygląda to tak, jakby jej niby przyjaciółka, a nawet partnerka, czego dowiadujemy się z tej książki, chciała zarobić na zmarłej bliskiej osobie. Autorka ujawnia, że relacja z Whitney miała charakter intymny. Dla niektórych czytelników to może być cenna szczerość; inni mogą uznać to za obciążające lub kontrowersyjne, szczególnie, że temat homoseksualności w show-biznesie lat 80. był tabu. Dla części czytelników narracja może wydać się oszczędna, nieco pozbawiona dramatyzmu, brakuje zdjęć, być może też bardziej rozbudowanych wspomnień lub dokumentacji. Jeśli ktoś zna historię Whitney, jej sukcesy, problemy, medialne i prywatne, książka może nie odkryć znacząco nowych faktów. Inni czytelnicy podkreślają, że jest to raczej komentarz i świadectwo przyjaciółki niż gruntowna biografia, a spotkałam się nawet z zarzutem, że jest to autobiografia Crawford. Nie wiem komu można polecić tę książkę? Dla fanów Whitney, którzy pragną poznać losy autorki i jej relacji z piosenkarką. Dla tych, którzy interesują się mechanizmami show-biznesu, presją rozpoznawalności, problemami psychicznymi, uzależnieniem, z perspektywy bliskiej osoby, która wszystko widziała. Jednak ci, którzy szukają standardowej biografii i znają życie Houston będą rozczarowani lekturą tejże publikacji. "A song for you" ukazuje światła i cienie wielkiej sławy, siłę przyjaźni, skomplikowane relacje, presje, które mogą zniszczyć. Daje głos osobie długo stojącej w cieniu i skłania do myślenia, o sukcesie, jego cenie, kumulacji emocji i o tym, co zostaje, gdy gasną reflektory. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Agora i portalowi Lubimyczytac.pl.

Naprawdę bardzo ciekawa historia, przedstawiona z perspektywy kobiecej, co ze względu na tematykę oraz umiejscowienie fabuły na tle historycznym czyni tę książkę wyjątkową. Czytało się lekko i przyjemnie, bardzo szybko. Polecam nie tylko jako rozrywkę, ale również jako źródło okołofeministyczne.

Książka mimo, ze inspirowana prawdziwymi wydarzeniami nie zachwyciła mnie tak, jak tego oczekiwałam. Ogólnie historia dosyć ciekawa, jakich na dawne czasy nie mało, takie bylo kiedyś piekło kobiet, każda z nich musiała walczyć, czasem zostając w małżeństwie wbrew sobie.

Bardzo przeciętna powieść. Inspiracja prawdziwymi wydarzeniami nie wyszła tu na dobre. Wiemy, co się wydarzy a główna bohaterka nie spodziewa sie zagrożenia, zatem nie ma tu atmosfery napięcia i oczekiwania. Poza tym Agata została wykreowana na chodzący ideał, a autorka przedstawia ją bardzo powierzchwnie, co powoduje że główna bohaterka jest dla czytelnika mało ciekawa. Czyta się lekko i szybko, ale ta historia nie zostanie ze mną na dłużej.

„Miłość w Zakopanem”, to literacka propozycja, która łączy w sobie urok tatrzańskich krajobrazów z ciepłą, niespieszną opowieścią o poszukiwaniu życiowej równowagi. Autorka, znana z umiejętnego portretowania kobiecej psychiki, tym razem zabiera nas pod Giewont, by udowodnić, że góry potrafią uleczyć nawet najbardziej zszargane nerwy. Moja ocena to solidne 7/10 – to lektura rzetelna, niezwykle klimatyczna i napisana z dużym szacunkiem do czytelnika szukającego w literaturze ukojenia. Fundamentem historii jest klasyczny motyw zmiany otoczenia jako katalizatora wewnętrznej przemiany. Główna bohaterka, przytłoczona wielkomiejskim tempem życia i zawodowym wypaleniem, decyduje się na wyjazd do Zakopanego. To, co miało być jedynie krótkim urlopem, szybko zamienia się w głęboką lekcję pokory wobec natury i własnych pragnień. Fabuła prowadzi nas przez urokliwe zakopiańskie uliczki, górskie szlaki i przytulne wnętrza pensjonatów, gdzie zapach parzonej kawy miesza się z rześkim, górskim powietrzem. Jeż nie buduje intrygi opartej na gwałtownych zwrotach akcji. Tutaj dynamika kryje się w powolnym nawiązywaniu relacji z lokalną społecznością i odkrywaniu uroków codzienności. Kluczowym wątkiem jest oczywiście rodzące się uczucie, które w wydaniu autorki jest subtelne, dojrzałe i pozbawione zbędnego lukru. To romans, który rozwija się w rytmie górskich wędrówek – wymaga wysiłku, cierpliwości, ale w zamian oferuje najpiękniejsze widoki. Atuty: Klimat i rzetelne obserwacje Największą siłą tej powieści jest jej niezwykła plastyczność. Agnieszka Jeż ma dar opisywania przyrody w sposób, który sprawia, że czytelnik niemal słyszy szum potoków i czuje pod stopami kamienisty szlak. Zakopane w jej wydaniu to nie tylko kiczowate Krupówki, ale przede wszystkim miejsce z duszą, tradycją i specyficznym stylem bycia. Autorka wykazuje się dużym profesjonalizmem w kreowaniu bohaterów. Nie są oni jednowymiarowi; mają swoje lęki, bagaż doświadczeń i wątpliwości, co czyni ich niezwykle autentycznymi. Jeż rzetelnie analizuje proces odzyskiwania spokoju, pokazując, że góry nie rozwiązują problemów za nas, ale dają nam przestrzeń, byśmy mogli zmierzyć się z nimi sami. Mankamenty i słabsze strony Mimo wielu zalet, książka posiada aspekty, które wpływają na ocenę siedmiu punktów: Przewidywalność: Fabuła trzyma się sprawdzonych schematów literatury obyczajowej, przez co zakończenie można przewidzieć niemal od połowy lektury. Niespieszne tempo: Dla czytelników przyzwyczajonych do wartkiej akcji, długie opisy przyrody i rozbudowane monologi wewnętrzne mogą wydawać się nużące. Idealizacja góralszczyzny: Momentami autorka wpada w lekko idealistyczny ton, portretując życie w górach jako niemal wolne od prozaicznych problemów, z którymi borykają się mieszkańcy Zakopanego na co dzień. „Miłość w Zakopanem” to rzetelnie napisana, kojąca opowieść, która idealnie sprawdzi się jako lektura na weekend. Agnieszka Jeż stworzyła książkę, która jest jak spacer doliną – nie wymaga ekstremalnego wysiłku, ale pozwala odetchnąć pełną piersią.